II SA/Gd 155/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Protokolant Sekretarz Sądowy Izabela Adamowicz po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi A w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia 16 września 2009r., nr [...]; 2. orzeka, że wymienione w punkcie pierwszym wyroku decyzje nie mogą być wykonane; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej A w P. kwotę 1561 (tysiąc pięćset sześćdziesiąt jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 16 września 2009 r. Wójt Gminy na podstawie art. 36 ust. 4, art. 37 ust. 1 i 6 w związku z art. 63 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 801, poz. 717 ze zm.) oraz decyzji Wójta Gminy o warunkach zabudowy z dnia 7 marca 2008 r. nr [...] ustalił dla A, jednorazową opłatę w wysokości [...], z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w S., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 802 m2, Kw nr [...], spowodowanego wydaniem decyzji o warunkach zabudowy. W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 30 października 2008 r. wpłynął akt notarialny z dnia 20 października 2008 r. - umowa sprzedaży działki nr 140/7 położonej w S. i w dniu 9 kwietnia 2009 r. wszczęte zostało z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, spowodowanego wydaniem decyzji o warunkach zabudowy. Organ wskazał, że nieruchomość położona w S., oznaczona w ewidencji gruntów jako działka nr [...], w nieobowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wsi K., zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy nr [...] z dnia 25 marca 1994 r., położona była na terenie upraw polowych (RP), co jest zgodne z faktycznym sposobem wykorzystywania nieruchomości. Decyzją z dnia 7 marca 2008 r. nr [...] ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego parterowego z poddaszem użytkowym. Wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu spowodowała wzrost wartości nieruchomości, co potwierdziła opinia rzeczoznawcy majątkowego sporządzona na zlecenie Wójta Gminy. Zgodnie z tą opinią, różnica pomiędzy wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uprawomocnieniu się decyzji o warunkach zabudowy, a jej wartością określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu przed zmianą funkcji stanowi kwotę - 22.786 zł. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 63 ust. 3 ustawy o planowaniu przestrzennym, jeżeli decyzja o warunkach zabudowy wywołuje skutki, o których mowa w art. 36, przepisy art. 36 oraz 37 tej ustawy stosuje się odpowiednio. W przedmiotowej sprawie wydanie decyzji o warunkach zabudowy wywołało skutki określone w art. 36 ust. 4 ustawy, nastąpił bowiem wzrost wartości nieruchomości, a w dniu 21 października 2008 r. właściciel zbył przedmiotową nieruchomość. Organ I instancji stwierdził, że w przypadku nie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ustawodawca uprawnił gminę (w jej imieniu wójta, burmistrza, prezydenta miasta) do naliczania i pobrania opłaty planistycznej w przypadku, gdy sposób korzystania z nieruchomości zostanie określony w decyzji o warunkach zabudowy. Stosownie do art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stawka procentowa wzrostu wartości nieruchomości została ustalona na poziomie 30%, należna opłata stanowi zatem kwotę 6.835,80 zł. A wniosła odwołanie od powyższej decyzji, domagając się jej uchylenia z uwagi na niezgodność z prawem. Zaskarżonej decyzji zarzucono obrazę art. 2, art. 64 ust. 3 i art. 217 Konstytucji RP oraz naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 w związku z art. 210 § 4 ustawy Ordynacji podatkowej. Odwołująca się, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 marca 2008 r., sygn. II OSK 1887/07, wskazała, iż przepis art. 63 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie daje podstaw do ustalenia przez organ administracji opłaty w przypadku, gdy wartość nieruchomości wzrosłą w związku z wydaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy. Decyzją z dnia 18 grudnia 2009 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z regulacją zawartą wart. 36 ust. 4 w związku z art. 63 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązek uiszczenia jednorazowej opłaty określonej w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości ciąży na właścicielu lub użytkowniku wieczystym, jeżeli wartość nieruchomości wzrosła w związku z ustaleniem w drodze decyzji warunków zabudowy i następnie nieruchomość została zbyta. Przedmiotową opłatę zgodnie z art. 36 ust. 4 w związku z art. 37 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, pobiera się w stosunku procentowym od wzrostu wartości nieruchomości ustalonej przez biegłego rzeczoznawcę na dzień jej sprzedaży. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 63 ust. 3 ustawy o planowaniu przestrzennym, jeżeli decyzja o warunkach zabudowy wywołuje skutki, o których mowa w art. 36, przepisy art. 36 oraz 37 stosuje się odpowiednio. W przedmiotowej sprawie wydanie decyzji o warunkach zabudowy wywołało skutki określone w art. 36 ust. 4 ustawy, mianowicie nastąpił wzrost wartości nieruchomości, a w dniu 21 października 2008 r. właściciel zbył przedmiotową nieruchomość. Organ I instancji stwierdził, że w przypadku nie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ustawodawca uprawnił gminę (w jej imieniu wójta, burmistrza, prezydenta miasta) do naliczania i pobrania opłaty planistycznej w przypadku, gdy sposób korzystania z nieruchomości zostanie określony w jednym z dwóch rodzajów decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (decyzja o warunkach zabudowy lub ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego).. Przedmiotowa działka została sprzedana 20 października 2008 r. Wartość nieruchomości została określona na zlecenie organu w operacie szacunkowym z 4 maja 2009 r. przez rzeczoznawcę majątkowego J.R. W procesie oszacowania nieruchomości zastosowano podejście porównawcze przy zastosowaniu metody porównywania parami. Operat uwzględnia w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie przed i po wydaniu decyzji w sprawie warunków zabudowy oraz dane o cenach podobnych nieruchomości, w oparciu o dane z rynku nieruchomości. Wysokość opłaty planistycznej w zaskarżonej decyzji, w oparciu o wskazany operat, prawidłowo określono na kwotę 6.835,80 zł. A w skardze wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy . Skarżąca podniosła zarzut błędnej wykładni art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 6 w związku z art. 63 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez przyjęcie, iż wójt gminy posiada kompetencję do ustalania opłaty planistycznej w decyzji o warunkach zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu oraz obrazę art. 2, art. 7 i art. 217 Konstytucji. W uzasadnieniu skarżąca wskazał, iż zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych w razie braku planu miejscowego w przypadku, gdy wydawane są decyzje o warunkach zabudowy, odpowiednie stosowanie przepisów art. 36 i 37 prowadzi do wyłączenia stosowania art. 36 ust. 3 oraz art. 37 ust. 6 i 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z uwagi na brak podstaw prawnych zarówno do uchwalania stawek procentowych opłaty od wzrostu wartości nieruchomości przez radę gminy w odrębnej uchwale, jak i do ustalenia wysokości stawki opłaty przez organ wykonawczy gminy. W ocenie skarżącej, dokonana przez organ wykładnia wskazanych wyżej przepisów narusza art. 2 i 7 Konstytucji. Zgodnie z zasadami obowiązującymi w państwie prawnym, organy państwa działać mogą jedynie na podstawie wyraźnego upoważnienia ustawowego. Wobec braku podstaw prawnych do nakładania opłat przez wójta gminy w przypadku braku planu miejscowego, stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji narusza również art. 217 Konstytucji, zgodnie z którym nakładanie danin publicznych należy do wyłącznej kompetencji ustawodawcy i nie może być wykonywane przez organ administracji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem materialnym i procesowym. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja została wydana na podstawie art. 36 ust. 4, art. 37 ust. 1 i 6 w związku z art. 63 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r., o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Stan faktyczny niniejszej sprawy był bezsporny, a rozstrzygnięcie sprawy sprowadzało się do oceny prawnej – wykładni art. 36 ust. 4 w związku z art. 63 ust. 3 ustawy. Przepis art. 63 ust. 3 ustawy stanowi, iż jeżeli decyzja o warunkach zabudowy wywołuje skutki, o których mowa w art. 36, przepisy art. 36 oraz art. 37 stosuje się odpowiednio. Koszty realizacji roszczeń, o których mowa w art. 36 ust. 1 i 3, ponosi inwestor, po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Art. 36 ustawy, na który powołuje się art. 63 ust. 3 w punktach od 1 do 4 stanowi, iż 1. Jeżeli, w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone, właściciel albo użytkownik wieczysty nieruchomości może, z zastrzeżeniem ust. 2, żądać od gminy: 1) odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo 2) wykupienia nieruchomości lub jej części. 2. Realizacja roszczeń, o których mowa w ust. 1, może nastąpić również w drodze zaoferowania przez gminę właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu nieruchomości zamiennej. Z dniem zawarcia umowy zamiany roszczenia wygasają 3. Jeżeli, w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, wartość nieruchomości uległa obniżeniu, a właściciel albo użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość i nie skorzystał z praw, o których mowa w ust. 1 i 2, może żądać od gminy odszkodowania równego obniżeniu wartości nieruchomości. 4. Jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem własnym gminy. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30 % wzrostu wartości nieruchomości. Z unormowaniem art. 36 ust. 4 ustawy koresponduje unormowanie art. 145 ust. 2 pkt 12 ustawy, zgodnie z którym w planie miejscowym określa się obowiązkowo stawki procentowe, na podstawie których ustala się opłatę, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy. W judykaturze budzi wątpliwości możliwość zastosowania art. 36 ust. 4 ustawy przewidującego pobieranie jednorazowej opłaty w przypadku wzrostu wartości nieruchomości związanej z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą do sytuacji, w której wartość nieruchomości wzrasta w związku z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy. W wyroku z dnia 6 marca 2008 r. sygn. akt II OSK 1887/2007 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż w razie braku planu miejscowego w przypadku, gdy wydawane są decyzje o warunkach zabudowy, "odpowiednie stosowanie" przepisów art. 36 i 37 prowadzi do wyłączenia stosowania art. 36 ust. 4 oraz art. 37 ust. 6 i 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z uwagi na brak podstaw prawnych zarówno do uchwalania stawek procentowych opłaty od wzrostu wartości nieruchomości przez radę gminy w odrębnej uchwale, jak i do naliczania takiej opłaty (i związanego z tym ustalenia wysokości stawki) przez organ wykonawczy gminy. (Lex Polonica 1932716) Podobne stanowisko zajęły Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 18 marca 2010 r. sygn. akt II S.A./Gd 623/09 (https://cbois.nsa.gov.pl/doc/818C1C1C62), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 9 kwietnia 2009 r. sygn. akt II S.A./Bk 15/09 (https://cbois.nsa.gov.pl/doc/816BC6872D), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 4 lutego 2009 r. sygn. akt II S.A./Gl 952/08 (https://cbois.nsa.gov.pl/doc/3FC962383C) W ocenie Sądu podzielić należy stanowisko, iż w aktualne uregulowanie ustawy wyłącza możliwość wymierzenia takiej opłaty. Przepis art. 63 przewiduje odpowiednie stosowanie art. 36 ustawy. Art. 36 ustawy reguluje różne roszczenia jakie powstać mogą w związku z wpływem uchwalonego planu zagospodarowania przestrzennego na użyteczność i wartość nieruchomości. Obejmuje on szereg sytuacji - sytuację, gdy korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone, z czym związane jest uprawnienie do żądania zapłaty odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo wykupienia nieruchomości lub jej części, ewentualnie zaoferowanie przez gminę nieruchomości zamiennej. (ust. 1) - sytuację, gdy w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, wartość nieruchomości uległa obniżeniu, z czym związane jest uprawnienie właściciela, który nie skorzystał z praw, o których mowa w ust. 1 i 2, do żądania od gminy odszkodowania równego obniżeniu wartości nieruchomości. (ust. 3) - sytuację gdy w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, w której wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. (ust. 4) W przypadku odpowiedniego stosowania prawa konieczne jest rozważenie, w jaki sposób winno nastąpić odpowiednie zastosowanie przepisu, co uzależnione jest od oceny charakteru instytucji prawnych regulowanych zarówno przez przepis odsyłający do odpowiedniego stosowania danej normy, jak i przez przepis, który ma być odpowiednio zastosowany. Odpowiednie stosowanie określonych przepisów w zależności od przedmiotu regulacji prowadzić może do stosowania tych przepisów wprost (w ich bezpośrednim brzmieniu) zastosowania ich z odpowiednimi modyfikacjami w stosunku do regulacji, która ma być odpowiednio zastosowana lub do odmowy zastosowania przepisu z uwagi na określone różnice. Odpowiednie stosowanie prawa może zatem prowadzić do wniosku, iż pewne unormowania przepisu, do którego nastąpiło odesłanie znajdują zastosowanie do instytucji regulowanej przez przepis odsyłający, inne natomiast nie mogą znaleźć takiego zastosowania. W uzasadnieniu uchwały Sądu Najwyższego z dnia 6 grudnia 2000 r. sygn. III CZP 41/2000 wskazano, iż "odpowiednie" stosowanie przepisu może prowadzić do niedopuszczalności jego stosowania do rozpatrywanego stanu w ogóle. Ta niedopuszczalność może przy tym wynikać albo bezpośrednio z treści wchodzących w grę regulacji prawnych, albo z tego, że zastosowania danej normy nie dałoby się pogodzić ze specyfiką i odmiennością rozpoznawanego stanu. (LexPolonica 348271) Możliwość odpowiedniego stosowania w przypadku wydania decyzji o warunkach zabudowy art. 36 ust. 1 i 3 ustawy, jest bezpośrednio przewidziana przez ustawodawcę, który w art. 63 ust. 3 ustawy wskazał, iż koszty realizacji roszczeń, o których mowa w art. 36 ust. 1 i 3, ponosi inwestor, po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnośnie art. 36 ust. 4 ustawy, wskazać należy, iż niewątpliwie brak jest możliwości odpowiedniego zastosowania tego przepisu wprost do przypadku wzrostu wartości nieruchomości wynikającej z wydania decyzji o warunkach zabudowy. Przepis ten przewiduje bowiem pobranie opłaty ustalonej w planie zagospodarowania przestrzennego. Z istoty swej, decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest jedynie w sytuacji nieistnienia planu zagospodarowania przestrzennego (art. 4 ust. 2 ustawy) Brak takiego planu skutkuje brakiem regulacji ustalającej wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Zastosowanie normy art. 36 ust. 4 ustawy, zgodnie z jej językowym brzmieniem jest zatem niemożliwe z uwagi na nieistnienie w takiej sytuacji przewidzianego w tym przepisie aktu określającego wysokość opłaty jakim jest plan zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Sądu, brak jest także podstaw do uznania w drodze wykładni pozajęzykowej – funkcjonalnej, iż stosowanie uregulowania art. 36 ust. 4 ustawy do decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe z odpowiednimi modyfikacjami uwzględniającymi charakter tej instytucji. Wykładnia umożliwiająca odpowiednie zastosowanie tej normy wymagałaby bowiem uznania, iż wysokość stawki opłaty winna być ustalona w inny sposób, niż w planie zagospodarowania przestrzennego. Ustalenie stawki tej opłaty w uchwale rady gminy uznaje się za niedopuszczalne z uwagi na brak podstawy prawnej do wydania takiej uchwały. W judykaturze wskazano na nieważność uchwał podjętych w takim przedmiocie (vide: cytowany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2008 r. sygn. akt II OSK 1887/2007, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 4 października 2007 r. II SA/Op 356/2007 LexPolonica1934308) Prowadzi to do wniosku, iż stawkę opłaty musiałby w takiej sytuacji określać organ, który wydaje decyzję o warunkach zabudowy, a więc organ wykonawczy, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Kompetencja do określenia wysokości opłaty wynikającej ze wzrostu wartości nieruchomość w wyniku uchwalenia lub zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, została w ustawie przekazana radzie gminy. Rozważana wykładnia przepisu, prowadzi do przerzucenia kompetencji przyznanej przez ustawodawcę organowi uchwałodawczemu gminy na organ wykonawczy. Zdaniem Sądu przyjęciu takiej wykładni sprzeciwia się rodzaj uregulowania nakładającego na obywatela obowiązek o charakterze pieniężnym. Decyzja administracyjna jest aktem stosowania prawa. Przyznanie organowi administracyjnemu kompetencji do określenia stawki opłaty, stanowiącej obciążenie finansowe, prowadziłby do sytuacji, w której decyzja ta stałaby się aktem prawotwórczym, jak to ma miejsce w przypadku uchwały rady gminy. Art. 217 Konstytucji stanowi, iż nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. O ile za dopuszczalne należy uznać powierzenie kompetencji do określenia wysokości opłaty organowi uchwałodawczemu gminy stanowiącemu prawo miejscowe, w zakreślonych przez ustawodawcę granicach, o tyle za niedopuszczalne uznać należy ustalenie wysokości stawki takiej opłaty w indywidualnym akcie stosowania prawa, jakim jest decyzja administracyjna. W wyroku z dnia 22 maja 2009 r. sygn. akt I OSK 744/2008, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż jeśli na gruncie obowiązujących reguł wykładni możliwe są różne interpretacje określonego przepisu, organy stosujące prawo powinny ustalić jego rozumienie w taki sposób, aby możliwie najpełniej urzeczywistniać zasady i wartości konstytucyjne (LexPolonica nr 2064107). Zastosowanie wykładni przewidującej stosowanie art. 36 ust. 4 ustawy do sytuacji przewidzianej w art. 63 ust. 3 ustawy, z modyfikacją polegającą na określeniu stawki opłaty przez organ administracji wydający decyzję, nie jest, w ocenie Sądu dopuszczalne. Wójt Gminy nie jest zatem uprawniony do ustalenia jednorazowej opłaty od wzrostu wartości nieruchomości w związku z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy. Wydane decyzje zapadły z naruszeniem przepisów prawa materialnego art. 36 ust. 4 w związku z art. 63 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r., o planowaniu i zagospodarowaniu, które miało wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą. Na podstawie art. 152 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł, iż uchylone decyzje organów administracyjnych obu instancji nie mogą być wykonane, w niniejszej sprawie brak jest bowiem argumentów przemawiających za realizacją wadliwych decyzji, a ich wykonanie naraża stronę na szkodę. Orzeczenie to wyłącza skuteczność decyzji w okresie od daty wydania wyroku do prawomocnego zakończenia sprawy.