II SA/Gd 499/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska (spr.) Sędzia WSA Janina Guść Protokolant Sekretarz Sądowy Izabela Adamowicz po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi D. K. na uchwałę Rady Gminy z dnia 19 marca 2008 r. nr XIV/148/2008 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Wiatraki w Z." Gmina 1/ stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; 2/ zasądza od Rady Gminy na rzecz skarżącego D. K. kwotę 557(pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. D. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę Rady Gminy z dnia 19 marca 2008 r. nr [[...]] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Wiatraki [[...]] gmina C. Skarga została wywiedziona w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Uchwalony zaskarżonym aktem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obejmuje obszar o powierzchni ok. 98 ha na południowy zachód od wsi Z. W planie tym przewidziano lokalizację siedmiu wież elektrowni wiatrowych na terenach użytkowanych rolniczo obejmujących działki nr [[...]] i [[...]]. W obszarze planu wyodrębniono tereny oznaczone symbolami [[...]] – [[...]] jako tereny lokalizacji urządzeń elektroenergetycznych. Cały pozostały teren objęty planem to w większości teren rolniczy przeznaczony – stosownie do ustaleń planu - pod uprawy polowe, hodowlę, ogrodnictwo, sadownictwo z wykluczeniem funkcji mieszkaniowej w ramach siedlisk rolniczych z dopuszczeniem jedynie lokalizacji budynków gospodarczych, wiat i altan do obsługi produkcji rolnej. Pozostały teren to lasy i drogi. Skarżący D. K. jest właścicielem działki nr [[...]] położonej poza granicami w/w planu. Usytuowanie nieruchomości skarżącego i działek nr [[...]] i [[...]] obrazuje mapa złożona na żądanie Sądu przez organ znajdująca się w aktach na karcie 37. Skarżący prowadzi działalność gospodarczą w zakresie produkcji energii odnawialnej. Na jego nieruchomości tj. działce [[...]] zlokalizowane są dwie elektrownie wiatrowe. Dla obszaru obejmującego działkę skarżącego i sąsiadującą z nią działkę [[...]] obowiązuje inny miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwałą Rady Gminy Nr [[...]] z 24 stycznia 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego farmy elektrowni wiatrowych zlokalizowanej na działkach nr [[...]] i [[...]] w rejonie Z. w obrębie Z. w gminie C. Uchwała ta opublikowana jest w Dzienniku Urzędowym Województwa Pomorskiego. Stosownie do jej ustaleń na terenie wskazanych nieruchomości przewidziano lokalizację ośmiu elektrowni wiatrowych (tereny oznaczone od [[...]] do [[...]]), przy czym dwie zlokalizowane na działce skarżącego i sześć zlokalizowanych na działce nr [[...]]. Pozostały teren objęty tym planem to głównie teren rolniczy i leśny. Jak wynika z rysunku planu stanowiącego stosownie do par. 4 uchwały jej integralną część granice tego planu w większości obejmują obszar objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym w dniu 19 marca 2008 r. ( por. rysunek -załącznik do uchwały nr [[...]] k. 53 oraz k. 37).Z analizy tych dokumentów wynika, że działki przeznaczone obecnie pod lokalizację elektrowni wiatrowych miały w planie z 2003 roku przeznaczenie rolnicze ([[...]]). W uchwale z 21 lipca 2006 r. o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Wiatraki [[...]] Rada nie wskazała, że procedowany plan dotyczy terenu dla którego obowiązuje już inny miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu tej uchwały wskazano, iż plan ma na celu umożliwienie realizacji zespołu elektrowni wiatrowych na obszarze rolniczym. Wyjaśniono, że granice planu wyznaczono w oparciu o przewidywany wpływ funkcjonowania zespołu elektrowni wiatrowych na otoczenie i wobec tego, że najbardziej oddziaływującym na środowisko czynnikiem jest hałas, granice te ustalono w oparciu o przewidywane oddziaływanie akustyczne. W tym zakresie powołano się na normy wskazane w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku ( Dz. U. Nr 178, poz. 1841 ). Ani w tej uchwale, ani w innych dokumentach planistycznych w tym także w prognozie oddziaływania na środowisko nie zawarto jakiejkolwiek informacji wskazującej na to, że w odległości kilkuset metrów od planowanych elektrowni znajdują się już inne tego typu obiekty. W uchwale o przystąpieniu do sporządzania planu wskazano jedynie, że "obszar gminy C. należy do najkorzystniejszych w kraju do lokalizowania źródeł energii elektrycznej w oparciu o energię wiatrową, a granice planu obejmują tereny szczególnie predysponowane do takich celów". Podkreślono, iż "przewidywane rozwiązania planu osiągną wysoki stopień zgodności z ustaleniami studium". Dalej z dokumentacji planistycznej wynika, że Gmina równocześnie prowadziła prace mające na celu uchwalenie łącznie siedmiu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dla terenu gminy C. przewidujących lokalizacje elektrowni wiatrowych dla różnych obszarów gminy (Wiatraki w C., Wiatraki w S., Wiatraki w P., Wiatraki w C., Wiatraki w O., Wiatraki w L., Wiatraki w Z.). Zarząd Województwa zgłaszając swoje wnioski do projektów tych planów zalecił, aby uwzględnić w nich zasady zawarte w opracowaniu Wojewódzkiego Biura Planowania Przestrzennego pt. "Studium możliwości rozwoju energetyki wiatrowej w województwie"- G. 2004 (do wglądu w Internecie [[...]]). Zgodnie z tymi zasadami odległości pomiędzy farmami o liczbie siłowni od 6-15 sztuk powinny wynosić minimum 5 km i od 10 do 30 sztuk – minimum 10 km. Natomiast odległość tych obiektów od ściany lasu winna wynosić minimum 200 m (pismo Zarządu Województwa z 13.10.2006). Przywołane opracowanie wyjaśnia także, że elektrownia wiatrowa (zwaną również siłownią) to budowla wraz z niezbędnymi urządzeniami technicznymi oraz towarzyszącą im infrastrukturą, stanowiąca urządzenie prądotwórcze, przetwarzające energię mechaniczną wiatru na energię elektryczną, umieszczone na wieży stalowej o konstrukcji rurowej, pełnościennej. Z kolei park wiatrowy ( określany też jako farma wiatrowa) to zespół elektrowni wiatrowych połączonych i współpracujących ze sobą, należący do jednego podmiotu gospodarczego, stanowiący wraz z niezbędnymi urządzeniami technicznymi całościowy zespół, służący produkcji energii elektrycznej. Wnioski Zarządu Województwa (powtórzone w uwagach postanowienia tego organu z dnia 31 lipca 2007 r. – vide: k. 80 i 116 dokumentacji planistycznej) dotyczące m. in. zalecanej odległości między farmami wiatrowymi oraz odległości obiektów od ściany lasu nie zostały uwzględnione w zaskarżonym planie, co wynika z rysunku planu. Okoliczność ta została też przyznana na rozprawie przez pełnomocnika organu, który jednocześnie zaznaczył, że plan uzyskał pozytywne uzgodnienia stosownie do wymogu art. 17 pkt 7 a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zaskarżona uchwała stwierdza zgodność uchwalonego planu z ustaleniami "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy C.". W dokumencie tym jedyne zapisy odnoszące się do elektrowni wiatrowych znajdują się na karcie 22. W Studium wskazano m. in: "Ustalenie właściwych warunków lokalizacji elektrowni wiatrowych wymaga wykonania kompleksowej analizy możliwości budowy elektrowni wiatrowych, opartej o pomiary częstotliwości, siły i przeważających kierunków wiatrów oraz uwarunkowań własnościowych i przestrzennych. Na jej podstawie będzie można wytypować najkorzystniejsze obszary lokalizacji wiatrowych parków energetycznych. Analiza określi również obszary , na których ze względów krajobrazowych (lub innych )tego rodzaju działalność powinna być wykluczona. Do czasu przygotowania tej analizy można posługiwać się, przy poszukiwaniach lokalizacji parków energetycznych, opracowaniem wykonanym przez firmę "A.(na zlecenie Zarządu Gminy) pt."Analiza oraz waloryzacja wskazanych obszarów dla lokalizacji parków wiatrowych w gminie". Studium to objęło (...) określenie kryteriów wyboru obszarów lokalizacji: odległość od zamieszkałych zabudowań, nie mniejsza niż 500m zapewniająca zachowanie standardów akustycznych, odległość między turbinami, odległość od brzegu morza – min. 2,8 km dla zapewnienia warunków migracji ptaków, odległość od niezależnych parków turbin (min. 2-3 km), maksimum 30 turbin w parku, dla zachowania dominujących cech krajobrazu, odległość min. 5 km pomiędzy turbinami różnych producentów. (...)" Jest bezspornym, że w zaskarżonym planie nie uwzględniono podanych w Studium odległości pomiędzy turbinami różnych producentów. Odległości pomiędzy elektrowniami usytuowanymi na działce skarżącego, a elektrowniami przewidzianymi w planie wynoszą ok. kilkuset metrów (ok. 300 m). Jak wyjaśnił na rozprawie Przewodniczący Rady Gminy C. H. D. do chwili obecnej nie została opracowana analiza, o której mowa w Studium tj. "kompleksowa analiza możliwości budowy elektrowni wiatrowych, oparta o pomiary częstotliwości, siły i przeważających kierunków wiatrów oraz uwarunkowań własnościowych i przestrzennych". Pismem z dnia 22 maja 2009 r. D. K. wezwał Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego podjętą uchwałą. W wezwaniu tym podniósł, iż dla terenu objętego planem należącego do Wójta Gminy J. M. obowiązuje inny miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony 24 stycznia 2003 r., który nie przewiduje na nim lokalizacji elektrowni wiatrowych. Powołał się na zapisy Studium dotyczące odległości między elektrowniami różnych producentów. Wskazał, że w oparciu o ustalenia uchwalonego w 2003 roku planu wybudowane zostały cztery elektrownie wiatrowe, a budowa kolejnych jest w fazie projektowej. Zarzucił także, że właściciel działek [[...]] i [[...]] (Wójt J. M.) "już wcześniej próbował zmienić istniejący od 2003 r. plan ale on i Rada Gminy na skutek przegranego procesu przed WSA i NSA w celu obejścia prawa uchylili stare uchwały i uchwalili nowe w 2006 (...)". W ostatnim zarzucie skarżący odwoływał się do sprawy II SA/Gd 48/06 tut. Sądu, która dotyczyła jego skargi na uchwałę Rady Gminy C. z 30 października 2003 r. o odrzuceniu zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działek [[...]] i [[...]]. W sprawie o wskazanej sygnaturze WSA wyrokiem z 5 kwietnia 2006 r. stwierdził nieważność uchwały Rady w przedmiocie odrzucenia zarzutu, nie mniej jednak Rada przystępując do uchwalania zaskarżonego w niniejszej sprawie planu jednocześnie w § 5 uchwały z 21 lipca 2006 r. o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Wiatraki [[...]]" uchyliła uchwały inicjujące procedurę planistyczną w trybie poprzednio obowiązującej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym tj. uchwałę z 20 maja 2002 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działek [[...]] i [[...]] oraz uchwałę z 10 lipca 2003 r. w sprawie jej zmiany poprzez ustalenie strefy ochrony akustycznej. Na powyższe wezwanie skarżącego do usunięcia naruszenia prawa Rada nie udzieliła odpowiedzi ( vide: wyjaśnienie organu k. 26 ). Komisja Rewizyjna Rady Gminy badając przedmiotowe wezwanie stwierdziła, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony 24 stycznia 2003 r. ani nie zakazuje lokalizacji innych elektrowni wiatrowych w jego granicach, ani nie ustanawia żadnej strefy ochrony ekonomicznej. Powołując się na wyrok w sprawie II SA/Gd 1735/03 Komisja podkreśliła, że prawa własności podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej, a skarżący w istocie dąży do ograniczenia praw własności innych właścicieli nieruchomości. Zaakcentowała, że skarżący jest właścicielem jedynie działki [[...]]. Z kolei na działce sąsiedniej [[...]] zbudowane są dwie turbiny i planowane cztery i pomimo że są one zlokalizowane w odległości 200-400 m od turbiny skarżącego to do ich lokalizacji skarżący nie wniósł żadnych zastrzeżeń. Podkreślono również, że nieruchomość skarżącego położona jest poza granicami objętymi zaskarżoną uchwałą. W złożonej skardze D. K. zarzucił, że Rada podejmując zaskarżoną uchwałę spowodowała, że dla tego samego terenu obowiązują dwa miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego przewidujące odmienny sposób zagospodarowania tych samych działek. W jego ocenie narusza to szereg przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dalej skarżący zarzucił niezgodność uchwalonego planu ze Studium w odniesieniu do zapisu dotyczącego odległości między elektrowniami różnych inwestorów (2-3 km), a tym samym naruszenie art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wyjaśnił także, że lokalizowane w bliskiej odległości od siebie elektrownie wiatrowe powinny być planowane jako jeden zespół urządzeń, gdyż w przeciwnym wypadku dochodzi do zakłócenia ich pracy. Zaskarżona uchwała w żaden sposób nie zapobiega tego rodzaju zakłóceniom i tym samym narusza art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy tj. naruszenie interesu osób trzecich poprzez uniemożliwienie prawidłowej eksploatacji już istniejących urządzeń. Zarzucił również, że przeznaczenie terenów objętych zaskarżonym planem na cele nierolnicze i nieleśne odbyło się z naruszeniem zasad wynikających z art. 14 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto podniósł, iż całość prowadzonej procedury uchwalania planu, w tym uzyskiwanie niezbędnych uzgodnień odbyło się z pominięciem okoliczności istnienia w bezpośrednim sąsiedztwie innych elektrowni wiatrowych. Tym samym pominięto skumulowany wpływ urządzeń istniejących i tych zaplanowanych na mocy uchwały nr [[...]] łącznie z nowoprojektowanymi na środowisko oraz na zdrowie i bezpieczeństwo ludzi. W szczególności nie przeprowadzono właściwej analizy zagrożeń związanych z emisją hałasu przez te urządzenia. Podkreślono, że w planie uchwalonym uchwałą nr [[...]] wytyczona została strefa ochrony akustycznej. Strefa ta pokrywa się z lokalizacją elektrowni przewidzianych w zaskarżonej uchwale. Wyrażono pogląd, że bez łącznego rozpoznania zagrożeń w zakresie hałasu dla obu zespołów elektrowni wiatrowych uchwalenie kolejnego planu było niedopuszczalne. Ponadto w skardze powołano się na wyrok w sprawie II SA/Gd 48/06 zarzucając, że Rada odstępując od poprzedniej procedury uchwalania planu chciała uniknąć skutków wynikających z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej oddalenie. Odpierając zarzut skarżącego o równoczesnym obowiązywaniu dwóch planów dla działek [[...]] i [[...]] i podkreślając, że w rzeczywistości obowiązuje dla tego terenu jeden plan uchwalony 19 marca 2008 r. Rada również nie wspomniała o jakiejkolwiek zależności wynikającej z uchwały nr [[...]]. W ogóle kwestii tej nie poruszyła. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego sprzeczności ustaleń planu ze Studium Rada stwierdziła, że nie jest on zasadny "w szczególności w zakresie odległości pomiędzy elektrowniami różnych inwestorów, albowiem w uwarunkowaniach lokalizacji elektrowni wiatrowych brak takiego zapisu, a zapis o którym mówi skarżący odnosi się do "Analizy oraz waloryzacji wskazanych obszarów dla lokalizacji parków wiatrowych w gminie [[...]]" i znajduje się w studium ale odnosi się do możliwości wyboru terenów przy poszukiwaniu lokalizacji parków energetycznych. Stwierdzono też: "W okresie uchwalania studium obowiązywały również inne przepisy dotyczące sporządzania planów zagospodarowania przestrzennego, tak więc plan zagospodarowania z 19 marca 2008 r. wykonany był zgodnie z obowiązującą procedurą, uwzględniał zapisy Studium, miał przewidziane prawem analizy. Powoływanie się w 2002 roku na zapisy dotyczące innego obszaru i innej gminy podyktowane było wskazaniem kierunków rozwoju dla Gminy C., nie były obligatoryjne, a jedynie przykładowe i w swoim charakterze dopuszczające". Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty Sąd podziela. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że nie jest zasadny zarzut dotyczący równoczesnego obowiązywania dwóch miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dla tego samego obszaru działek nr [[...]] i [[...]]. Zaskarżona uchwała z 19 marca 2008 r. w istocie jest bowiem uchwałą w sprawie częściowej zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego w dniu 24 stycznia 2003 r. uchwałą Nr [[...]]. Oczywistym jest, że stosownie do podstawowej reguły kolizyjnej lex posteriori derogat priori (ustawa późniejsza uchyla wcześniejszą) w odniesieniu do terenu działek [[...]] i [[...]] obowiązuje jeden plan uchwalony 19 marca 2008 r. Natomiast zastanawiający jest sam fakt, że podejmując zaskarżoną uchwałę Rada nie wskazała, że dokonuje zmiany obowiązujących przepisów gminnych. Odpowiedź na skargę również pomija istnienie wcześniejszych ustaleń planistycznych dla działek [[...]] i [[...]]. Natomiast kwestia ta ma pewne znaczenie dla sprawy. Trudno bowiem przyjąć, że uchwalając w 2003 roku plan dla farmy elektrowni wiatrowych projektowanej przez skarżącego i jego wspólnika (w ramach spółki cywilnej B. w L.) działki nr [[...]] i [[...]] wchodziły w tzw. strefę ochrony akustycznej elektrowni, a z kolei obecnie przy planowaniu farmy na tych właśnie działkach, nieruchomości skarżącego i jego wspólnika znajdują się poza akustycznym oddziaływaniem nowoprojektowanej farmy. Trudno przyjąć, że przy takim samym sposobie zagospodarowania terenu skarżącego (znajdującego się formalnie poza granicami planu) i terenu działek [[...]] i [[...]] oddziaływanie akustyczne występuje jedynie w jedną stronę tj. w kierunku działek objętych zaskarżonym planem i "przechodzi" na ich teren. Jest to wątpliwe. Zasady logiki wskazują, że tak jak objęte planem działki znajdują się w strefie oddziaływania akustycznego elektrowni skarżącego tak samo i działka skarżącego musi wchodzić w obszar oddziaływania akustycznego nowoprojektowanej farmy. Różne akty prawne w oparciu o które ustalano oddziaływanie akustyczne w obydwu planach nie uzasadnia odmiennego zasięgu elektrowni skarżącego i elektrowni planowanych na terenie działek [[...]] i [[...]], gdyż zawarte w nich normy dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku są zbliżone (por. rozporządzenie Ministra Środowiska z 29 lipca 2004 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku – Dz. U z 2004 r., Nr 178, poz. 1841 i rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 13 maja 1998 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku – Dz. U. z 1998 r., Nr 66, poz. 436). Dodatkowo należy zauważyć, że w planie uchwalonym w 2003 r. dla działki skarżącego teren działek [[...]] i [[...]] wchodził w tzw. strefę ochrony akustycznej. Rację ma zatem skarżący, że uchwalając plan pominięto wpływ nowoprojektowanych urządzeń na istniejące na jego nieruchomości elektrownie. Zatem niezależnie od tego, że nieruchomość skarżącego położona jest poza obszarem zaskarżonego planu to zdaniem Sądu skarżący ma interes prawny w jego kwestionowaniu. Interes ten znajduje oparcie w przepisach prawa materialnego dotyczących ochrony prawa własności. Stosownie do art. 144 kc właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swojego prawa powstrzymać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno – gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Skoro uchwalając plan w 2003 roku zezwolono na zagospodarowanie działki skarżącego i działki [[...]] w taki sposób, że przewidziano na nich lokalizację farmy wiatrowej to oczywiście fakt ten powinien być uwzględniony przy planowaniu kolejnej farmy wiatrowej usytuowanej w bezpośrednim sąsiedztwie w odległości kilkuset metrów. Świadczy to jednoznacznie o interesie prawnym skarżącego w kwestionowaniu zaskarżonej uchwały. Jej ustalenia bowiem pomimo że dotyczą działek [[...]] i [[...]] mają wpływ na sferę praw i obowiązków skarżącego jako właściciela działki [[...]]. Przewidziany zaskarżoną uchwałą sposób zagospodarowania działek [[...]] i [[...]] "wymusza" i determinuje ograniczenie dotychczasowego sposobu zagospodarowania działki skarżącego. Tym samym skarżący ma legitymację do zaskarżenia uchwały w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm. ). Przepis ten stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z zarzutów skargi zasadny okazał się zarzut niezgodności planu z ustaleniami Studium. Cytowane wcześniej zapisy Studium wyraźnie wskazują, że uchwalając ten akt przyjęto, że do czasu opracowania kompleksowej analizy możliwości budowy elektrowni wiatrowych przy poszukiwaniu lokalizacji parków wiatrowych należy posługiwać się wskazaniami i kryteriami zawartymi w opracowaniu zleconym przez Zarząd Gminy [[...]]. Jednym z nich jest zachowanie odległości "od niezależnych parków turbin" i "pomiędzy turbinami różnych producentów" . Odległości te, co jest bezsporne, nie zostały zachowane. Twierdzenie Przewodniczącego Rady, że te zapisy Studium dotyczące odległości pomiędzy farmami wiatrowymi nie mają mocy obowiązujących przepisów, lecz są zaleceniami, którymi Rada nie jest związana jest o tyle prawidłowe, że rzeczywiście ustalenia Studium nie mają mocy obowiązujących przepisów. Nie oznacza to jednak, że Rada nie jest nimi związana. Wręcz przeciwnie. Rada gminy przy uchwalaniu planu miejscowego jest związana ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Warunkiem uchwalenia planu jest bowiem stwierdzenie jego zgodności ze studium stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten jest uzupełnieniem unormowania zawartego w art. 9 ust. 4 tej ustawy, w którym stanowi się, że ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Zatem przywołane w Studium odległości winny być przy uchwalaniu zaskarżonego planu bezwzględnie zachowane. O ile Rada uważa, że zawarte w Studium wskazania dotyczące lokalizacji parków wiatrowych zdezaktualizowały się z upływem czasu to powinna albo opracować analizę o której mowa w Studium, albo dokonać zmiany Studium w trybie właściwych przepisów. Analiza, o której mowa w Studium jest w ocenie Sądu wręcz konieczna. Z wyjaśnień Przewodniczącego Rady wynika bowiem, że w zasadzie o miejscu posadowienia elektrowni wiatrowych w Gminie C. ( szczególnie predysponowanej do tego typu inwestycji) decydują jedynie wnioski właścicieli nieruchomości i inwestorów. Oczywiście w zagospodarowaniu przestrzennym należy uwzględniać żądania właścicieli nieruchomości co do zagospodarowania ich nieruchomości nie mniej jednak wielkość i charakter urządzeń energetyki wiatrowej nie pozwala na umieszczanie ich wszędzie tam gdzie żądają tego inwestorzy, co jest oczywiste. Gmina skoro uważa, że zalecenia opracowane dla Zarządu Gminy [[...]] (powołane w Studium) nie przystają do warunków panujących na jej obszarze winna sama opracować zalecenia i wskazówki dotyczące najbardziej optymalnego zlokalizowania elektrowni wiatrowych. Zdaniem Sądu zasadne są też twierdzenia skarżącego, że uchwalając plan dla kolejnej farmy wiatrowej zlokalizowanej w bezpośrednim sąsiedztwie już istniejącej pominięto w procedurze planistycznej badanie oddziaływania wszystkich urządzeń na otoczenie. Opracowana w toku procedury planistycznej prognoza oddziaływania na środowisko całkowicie pomija istnienie farmy wiatrowej w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej takiej samej inwestycji. Prognoza ta niewątpliwie powinna wskazywać na sąsiedztwo farmy zlokalizowanej na działkach [[...]] i [[...]] i uwzględniać skumulowane oddziaływanie dwóch sąsiadujących ze sobą inwestycji na środowisko. W przeciwnym wypadku są wątpliwości co do rzetelności tego opracowania. Reasumując, niezgodność ustaleń planistycznych ze Studium oraz wskazana wadliwość prognozy oddziaływania na środowisko skutkuje stosownie do art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nieważnością podjętej uchwały. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) orzekł jak w wyroku. Tylko dla porządku wskazać trzeba, że przed wniesieniem skargi skarżący prawidłowo wezwał Radę do usunięcia naruszenia prawa i wobec braku odpowiedzi tego organu wniósł skargę w terminie wskazanym w art. 53 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania. W nawiązaniu do odpowiedzi na skargę w której organ wniósł o przeprowadzenie przez sąd dowodu z zeznań świadków należy wyjaśnić, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do przeprowadzania dowodu z zeznań świadków (por. art. 106 § 3 w/w ustawy). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powołanej wyżej ustawy.