IV SA/Wa 556/10

Dnia 21 maja 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska - Litwiniec (spr.), Protokolant Marek Bereziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2010 roku sprawy ze skargi H. Spółka Akcyjna na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej H. Spółki Akcyjnej kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. IVSA/Wa556/10 UZASADNIENIE Zaskarżoną do Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...].01.2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...].07.2009 r, odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla budynku biurowego z usługami w parterze na działce o nr. ew. [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w W.. Decyzja odmowna podyktowana była: znacznym przekroczeniem średniego wskaźnika pow. zabudowy w stosunku do pow. działki, występującego w obszarze analizy, znaczną wysokością planowanego budynku nie nawiązującą do wysokości istniejącej zabudowy oraz przekroczeniem stopnia intensywności wykorzystania terenu stosunku do istniejącej zabudowy. W odwołaniu inwestor – H. S.A. w W. zarzucił, iż przeprowadzona analiza zagospodarowania obszaru przeprowadzona została w sposób niezgodny ze stanem faktycznym i prawnym sprawy. W decyzji stwierdzono bowiem, że odstępuje się od wyliczenia średniej arytmetycznej dot. szerokości elewacji frontowej czy wysokości, traktując pojęcie "średniej" z rozporządzenia wykonawczego jako "postrzeganie" w terenie i przestrzeni i szukając powiązań przestrzennych w zgodzie z zapisami ustawy oraz rozporządzeń towarzyszących, dostosowując do najlepszych wartości w przestrzeni a nie obiektów substandartowych przewidzianych do przekształceń. Takie założenie metodologiczne pozostaje w sprzeczności z przepisami rozporządzenia wykonawczego do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i charakteryzuje się całkowitą dowolnością i wymyka się możliwości weryfikacji. Podkreślono także, iż mapa stanowiąca załącznik decyzji odmownej nie oddaje stanu faktycznego istniejącego na terenie poddanym analizie. Mylnie określiła ulicę [...] jako [...], nie uwzględniła też istniejącego budynku D. (działka [...]) oraz wznoszonego budynku na działce [...]. Zarzucono także, iż organ ustalając wskaźnik zabudowy do pow. działki nie uwzględnił całego szeregu działek. A przy uwzględnieniu działek opisanych przez organ i tak doszło do jego zaniżenia odnośnie działki [...], gdzie przyjęto 0,56 zamiast 0,99 oraz działki [...] znajdujących się w obszarze analizowanym. W odwołaniu podniesiono nadto, iż na obszarze analizowanym planowane jest wzniesienie całego szeregu budynków wysokościowych, co wynika z ustaleń Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta W., w którym dla obszaru tego ustalono jedynie minimalną wysokość zabudowy wyznaczając ją na 30 m. Został on oznaczony symbolem [...] jako zespół usługowo - mieszkaniowy, w którym preferowane jest lokalizowanie funkcji usługowych III stopnia stanowiących uzupełnienie programu ścisłego centrum, w zakresie m. in. bankowości, finansów, ubezpieczeń, administracji państwowej. Inwestor nie zgodził się także z twierdzeniem organu, iż rzut trzonu wieżowego projektowanego budynku nie posiada proporcji porównywalnych z innymi dominantami znajdującymi się w obszarze analizowanym. Uwzględnienie bowiem H. oraz H. nie pozwoliłoby na postawienie takiej tezy. Spółka podniosła także, iż nie był to jej pierwszy wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej działki i swój poprzedni wniosek o warunki zabudowy, nie akceptowany przez organ wycofała, mimo skierowania sprawy do I instancji. Starając się realizować oczekiwania organu złożyła kolejny wniosek o ustalenie warunków zabudowy i znów spotkała się z odmową, mimo że przygotowana koncepcja architektoniczna uwzględniała ustalenia wynikające z przeprowadzonych rozmów i uzgodnień. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało kwestionowaną decyzję odmowną w mocy zaznaczając, iż poprzednia decyzja odmowna została uchylona z uwagi na brak przeprowadzenia analizy obszaru sporządzonej w formie tekstowej. Obecnie przygotowana część tekstowa analizy pozwala na podzielenie stanowiska organu I instancji o niedostosowaniu parametrów projektowanej inwestycji do istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym, gdzie wysokość najwyższego budynku wynosi 97 m, a planowanej inwestycji 130 m. Jednocześnie Samorządowe Kolegium stwierdziło, iż inwestor może złożyć wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji spełniającej warunki wynikające z analizy. We wniesionej skardze pełnomocnik H. S.A. zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w wyniku wadliwie wyznaczonego obszaru analizowanego, oparciu analizy sąsiedniej zabudowy na niewłaściwych danych i ustaleniu wadliwych parametrów inwestycji, w efekcie podniósł naruszenie artykułów 7, 77 § 1 i 80 Kpa, poprzez niewłaściwe zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego oraz art. 107 § 3 Kpa poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia decyzji i nie odniesienie się do zarzutów odwołania. Raz jeszcze postawiono zarzuty zawarte w odwołaniu akcentując, iż obliczając wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu w przeprowadzonej analizie uczyniono to niekonsekwentnie odnośnie działek [...] i [...], gdzie wskaźnik uwzględniono dla obu działek, a nie poszczególnych działek odrębnie. Inwestor wskazał także, iż akcentowana przez organ I instancji okoliczność, iż teren objęty wnioskiem to tzw. historyczna wysokość [...] licząca ok. 24-26 m nie przystaje do istniejącej już zabudowy tego terenu oraz projektowanej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, Zaznaczyło nadto, iż pominiecie w analizie budynku D. (działka [...]) pozostaje bez znaczenia dla ustalenia gabarytów obiektu, bowiem wys. tego obiektu nie przekraeza wys. H. położonego na działce sąsiedniej. Zaznaczyło także, iż do analizy nie mogło uwzględnić obiektów planowanych, a jedynie istniejące. W dodatkowym piśmie procesowym pełnomocnik H. S.A. odnosząc się do wniosków odpowiedzi na skargę podniósł, iż dopuszczalne jest wyznaczenie parametrów zabudowy w innej wysokości niż średnia występująca na danym terenie, o ile wynika to z analizy. Kwestia ta nie była rozpatrywana przez organ odwoławczy. Nadto załączył decyzję Prezydenta W. z dnia [...].05.2006 r. ustalającą warunki zabudowy dla budynku mieszkalno - biurowego z usługami w parterze na działkach [...], [...], [...] przy ul [...] róg [...] w W., po przeciwnej stronie ulicy niż zabudowa projektowana przez H. S.A., gdzie wys. zabudowy określono do 130 m (ok. XXXVIII kondygnacji), która decyzją SKO w W. z dnia [...].09.2007 r. utrzymana została w mocy. Zaznaczył, iż obszar analizowany został dla niej odmiennie zakreślony niż w kwestionowanej decyzji odmownej. Podkreślił też, iż wbrew ustaleniom SKO działki o numerach [...] i [...] z obrębu [...] są zabudowane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga oparta została na uzasadnionych podstawach, jakkolwiek nie wszystkie jej zarzuty zasługują na uwzględnienie. Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25,07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. Należy nadto zauważyć, iż w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. naruszyła zarówno przepisy prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, jak i przepisy postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, iż przedmiotowy obszar nie został dotychczas objęty planem zagospodarowania przestrzennego. Uchwalono jedynie Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta W., w którym dla tego obszaru, oznaczonego symbolem [...] jako zespół usługowo - mieszkaniowy, w którym preferowane jest lokalizowanie funkcji usługowych III stopnia stanowiących uzupełnienie programu ścisłego centrum ustalono minimalną wysokość zabudowy wyznaczając ją na 30 m i odstąpiono od ustalania wysokości maksymalnej. Studium to jednakże nie jest aktem prawa miejscowego. Jako akt planistyczny określa jedynie politykę przestrzenną gminy i wiąże organy wewnętrzne gminy przy sporządzaniu projektów planów miejscowych, z uwagi na konieczność zachowania zgodności zapisów planu z ustaleniami studium. Ze wskazanych przyczyn na przedmiotowym obszarze nadal istnieje konieczność ustalania warunków zabudowy oraz lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z tego względu na wstępie podkreślenia wymaga, iż dla przeprowadzenia właściwej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy z dnia 27,03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), co niezbędne jest w procesie ustalania warunków zabudowy dla zamierzonego przedsięwzięcia nie będącego inwestycja celu publicznego, właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim tę analizę, ustalając wymagania dla nowej zabudowy i zagospodarowaniu terenu. Przy czym granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej owym wnioskiem, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26,08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /Dz. U. nr 164, poz. 1588/), W orzecznictwie Sądów Administracyjnych przyjmuje się, że określona minimalna odległość granic obszaru analizowanego od działki inwestora musi być zachowana z każdej strony tej działki. Granice obszaru analizowanego mogą być wyznaczone w dalszej odległości, lecz w każdy przypadku przyjęcie tak powiększonego obszaru do analizy powinno być przez organ prowadzący postępowanie szczegółowo uzasadnione (por. wyroki NSA: z dnia 8.08.2008 r., sygn. akt II OSK 919/07, z dnia 16.10.2009 r. sygn. akt II OSK 1632/08, z dnia 15.01.2010 r. sygn. akt II OSK 987/09). W rozpatrywanej sprawie wymóg ten nie został spełniony. Obszar analizowany wyraźnie został rozszerzony po stronie zachodniej, co nie zostało w żaden sposób uzasadnione przez organ prowadzący postępowanie, nie wyjaśniono tego także w części tekstowej sporządzonej analizy. Być może, że istniały po temu istotne powody, nie zostały jednakże w żaden sposób wykazane. Nie można więc wykluczyć, iż symetryczne zakreślenie obszaru analizowanego mogłoby prowadzić do odmiennych wniosków niż przedstawione w niniejszej sprawie. Istnieje takie prawdopodobieństwo zważywszy, iż w sposób symetryczny ów obszar analizowany ustalono w powołanej przez stronę skarżącą sprawie, w której Prezydent W. wydał decyzję z dnia [...].05.2006 r., ustalającą warunki zabudowy dla budynku mieszkalno - biurowego z usługami w parterze, o wys. zabudowy do 130 m (ok. XXXVIII kondygnacji), na działkach [...], [...], [...] przy ul. [...] róg [...] w W., a więc położonych po drugiej stronie ulicy niż zabudowa projektowana przez H. S.A. W sprawie tej - na skutek wniesionego odwołania - SKO w W. decyzją z dnia [...].09.2007 r. utrzymało te warunki zabudowy w mocy. Podkreślenia wymaga nadto, iż § 5 ust. 2 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopuszcza wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy. Istotne znaczenie ma zatem właściwe wyznaczenie obszaru analizowanego. Podobne uwagi należy odnieść również do wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, tu również § 7 ust. 4 cyt. rozporządzenia pozwala na wyznaczenie innej wysokości, jeżeli wynika to z analizy, co wiąże się z ustaleniem dopuszczalnej wysokości projektowanej zabudowy. Jednocześnie zauważyć należy, że skoro część tekstowa i graficzna owej analizy stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy i co do mapy obowiązują wymogi wynikające z art. 52 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie jest dopuszczalne prowadzenie analizy na mapie nie odzwierciedlającej aktualnego na chwilę rozstrzygania stanu faktycznego, a więc zabudowy istniejącej już na analizowanym obszarze, co miało miejsce w rozpatrywanej sprawie, chociażby odnośnie działek o numerach [...] i [...]. Formułując zasady przeprowadzania owej analizy ustawodawca postanowił, iż wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego, a więc średniej arytmetycznej. Tak ścisła regulacja nie pozwala na stosowanie innych sposobów ustalania owego wskaźnika, w szczególności nie może to być "postrzeganie" w terenie, o którym wspomniał organ I instancji. Co do zasady więc stosowanie innych metod ustalania tego wskaźnika jest nieuprawnione i uniemożliwia przeprowadzenie kontroli przyjętych ustaleń. Jedynym odstępstwem jest przewidziana możliwość wyznaczenia innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu w razie, gdy wynika to właśnie z przeprowadzonej analizy. Organ nie może więc wprowadzać do decyzji ustaleń nie mających oparcia w wyraźnie wskazanej normie prawnej, a więc kształtujących. Decyzja ustalająca warunki zabudowy ma charakter deklaratoryjny i nie konstytuuje żadnych praw czy obowiązków nieprzewidzianych w ustawie. W rozpatrywanej sprawie nie bez znaczenia jest nadto okoliczność, iż inwestor już uprzednio występował o warunki zabudowy dla zbliżonego zamierzenia. Wobec zastrzeżeń organu wycofał się z tego zamiaru, mimo uzyskania korzystnego rozstrzygnięcia SKO, Składając kolejny wniosek - po uzgodnieniach prowadzonych z organem i uwzględnieniu szeregu jego uwag, czego wynikiem była modyfikacja projektu tej zabudowy - ponownie spotkał się z odmową. W zaistniałej sytuacji podkreślenia wymaga, iż organ rozpatrując złożony wniosek o ustalenie warunków dla zamierzonej inwestycji jest związany jedynie jej rodzajem wskazanym przez inwestora w kontekście jej funkcji, ale nie jej parametrami określonymi we wniosku. Uwaga ta nabiera szczególnego znaczenia w sytuacji, gdy inwestor wielokrotnie podejmuje działania zmierzające do uwzględnienia uwag i wymogów wskazywanych przez właściwy organ, ustalający owe warunki zabudowy. Nie może ujść uwagi, że przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa wart. 61 ust. 1-5 cyt ustawy poprzedza opracowanie projektu decyzji o warunkach zabudowy. Przy czym sporządzenie projektu takiej decyzji powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów, jak stanowi art. 60 ust. 4 tej ustawy, a więc profesjonaliście. W praktyce osoba ta sporządza także wspomnianą analizę. Ustawodawca nie wprowadził natomiast takiego obowiązku odnośnie wniosku inwestora uznając, iż nie musi być przygotowany przez profesjonalistę. Przepisy ustawy nie wymagają od inwestora zebrania danych dotyczących nieruchomości sąsiednich, które umożliwiłyby mu wyznaczenie parametrów zabudowy możliwej do realizacji na wyznaczonym obszarze. W sytuacji więc, gdy inwestor wobec braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego dla danego terenu, często nie jest w stanie dokładnie przewidzieć, zabudowa o jakich parametrach można być dopuszczona na wskazanym obszarze, nie może ponosić negatywnych konsekwencji tego stanu rzeczy. Stanowisko takie jest uprawnione zwłaszcza wówczas, jeżeli inwestor podejmuje działania mające zbliżyć projektowane przedsięwzięcie do wymogów wskazywanych przez organ, sygnalizując otwartość na dostosowanie się do jego wskazań. W tej sytuacji określonych we wniosku szczegółowych parametrów inwestycji nie można traktować jako wiążących. Na organie spoczywa wówczas obowiązek wskazania takich cech zamierzonej inwestycji, na jakich dopuszczenie pozwala przeprowadzona analiza, z uwzględnieniem prawa własności i uprawnień osób trzecich. W tych sytuacjach wniosku o ustalenie warunków zabudowy nie powinno się interpretować w sposób zbyt sztywny odnośnie określonych w nim parametrów, cech i wskaźników kształtowania tej zabudowy. Często bowiem możliwe będzie dopuszczenie, zgodnie z wnioskiem inwestora, realizacji zabudowy określonego rodzaju w kontekście funkcji jaką ma pełnić, ale o innej kubaturze, wysokości, linii architektonicznej, niż inwestor zamierzał, formułując swój zamiar we wniosku, W takich przypadkach wystarczy jednak, jeśli inwestor potwierdzi, że realizację inwestycji tego samego typu, zakreśloną w decyzji sporządzonej w oparciu o przeprowadzoną analizę akceptuje, a wówczas przyjęte wymagania dotyczące nowej zabudowy będą podlegały dalszej konkretyzacji w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Dopiero brak takiej akceptacji prowadziłby do wydania decyzji odmownej, która mogłaby być kwestionowana poprzez wniesienie odwołania (zbieżne stanowisko wyraził NSA w wyroku z dnia 5.04.2007 r., sygn. akt II OSK 602/06). W rozpatrywanej sprawie organy obu instancji nie wyjaśniły, czy inwestor wyrażał zgodę na realizację inwestycji tego rodzaju, o nieco innych parametrach niż określone we wniosku i jego korekcie z dnia [...].08.2008 r. Brak na ten temat informacji zarówno w decyzji z dnia [...].07.2009 r., jak i decyzji organu odwoławczego. Odnosząc się do pouczenia zawartego w decyzji odmownej, na marginesie można jedynie nadmienić, iż inwestor w razie ewentualnego, ponownego wystąpienia o ustalenie warunków zabudowy, tym razem z wnioskiem sformułowanym zgodnie z wynikami przeprowadzonej w uprzednim postępowaniu analizy terenu, też nie miałby pewności, że żądane warunki zabudowy otrzyma, bowiem wydanie nowej decyzji w tej sprawie również poprzedzałoby sporządzenie analizy, której wyniki mogłyby się okazać nieco odmienne od uzyskanych poprzednio. Nadto działanie takie znacznie przedłużałoby proces inwestycyjny. W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu, decyzje obu instancji wydano z naruszeniem artykułów 7, 77 § 1 i 80 Kpa, poprzez niewłaściwe zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, w tym brak wskazania czym podyktowane było wyznaczenie obszaru analizowanego w sposób asymetryczny, z rozciągnięciem go w kierunku zachodnim oraz czy inwestor wyrażał gotowość zaakceptowania parametrów, cech i wskaźników kształtowania zamierzonej inwestycji, które wynikałyby z przeprowadzonej analizy. Naruszone zostały nadto przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w szczególności jego § 5 oraz § 7, z uwagi na pominięcie ich paragrafów 2, a nadto przez ustalanie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu przy zastosowaniu "postrzegania", a nie jako średniej arytmetycznej. Decyzja organu odwoławczego została nadto wydana z naruszeniem art. 16 Kpa, przez pominięcie konieczności ponownego, wnikliwego rozpoznania sprawy w jej całokształcie oraz art. 107 § 3 Kpa, poprzez brak wyczerpującego jej uzasadnienia i nie odniesienie się do zarzutów odwołania. Podniesione uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie z uwagi na wskazane uchybienia organów obu instancji w rozpatrywanej sprawie przedwczesne jest dokonanie oceny, czy zamierzona inwestycja, w parametrach określonych we wniosku inwestora po jego korekcie, mogłaby zostać zrealizowana na przedmiotowym obszarze. Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz a ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) -orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ustawy z dn. 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku, przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy zastosować się do zawartej w nim oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania.