II OZ 836/10

Dnia 8 września 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Wiesław Kisiel po rozpoznaniu w dniu 8 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 czerwca 2010 r., III SA/Gd 7/10 o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi W. K. na uchwałę Rady Miejskiej w Bytowie z dnia 16 września 2009 r., nr XXXVII/296/2009 w przedmiocie udzielenia pełnomocnictwa do prowadzenia spraw ze skarg na uchwały postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 28 czerwca 2010 r., III SA/Gd 7/10 odmówił W. K. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika będącego radcą prawnym. W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, że wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżący oparł na braku dochodów i jakiegokolwiek majątku. Zarządzeniem z dnia 15 marca 2010 r. skarżący został wezwany do przedstawienia dokumentacji, która potwierdzałaby jego złą sytuację materialną. Pomimo upływu wyznaczonego terminu sądowego, przedłużonego o dalsze 7 dni zarządzeniem z dnia 19 kwietnia 2010 r., wnioskodawca nie wykonał wezwania Sądu w tym przedmiocie. W. K. w zażaleniu na powyższe postanowienie wniósł o jego uchylenie. W jego ocenie Sąd błędnie ustalił fakty, na których oparł swoje postanowienie. Wskazał również, że postanowieniem II GZ 93/10, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie WSA w Gdańsku I SA/Gd 857/08 o odmowie przyznania prawa pomocy, orzekając na podstawie dokumentów z tego samego okresu co w przedmiotowej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art.246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm., dalej P.p.s.a.). Na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, iż znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Jeżeli oświadczenia i wyjaśnienia strony okażą się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych lub budzą wątpliwości, strona obowiązana jest złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie dodatkowe oświadczenia i wyjaśnienia lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego i dochodów (art.255 P.p.s.a.). Niedopełnienie w całości lub w części obowiązku złożenia przez stronę dodatkowego oświadczenia oraz dokumentacji dotyczącej jej sytuacji materialnej uzasadnia oddalenie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Sąd I instancji podjął czynności, o których mowa w art.255 P.p.s.a., tj. zobowiązał skarżącego do wykonania wezwania w terminie 7 dni pod rygorem rozpoznania wniosku na podstawie akt sprawy, lecz skarżący nie wykonał zarządzenia Sądu z dnia 15 marca 2010 r. W konsekwencji strona nie może skutecznie kwestionować prawidłowości postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli strona nie zastosowała się do wezwania Sądu do uzupełnienia danych podanych we wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa również, iż okoliczność przyznania skarżącemu prawa pomocy przez sąd administracyjny w innej sprawie, nie może sama w sobie stanowić argumentu uzasadniającego podobne rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny rozpatruje sprawę pod kątem zarzutów zażalenia w oparciu o akta jednej konkretnej sprawy i ocenia pod względem zgodności z prawem jedynie zaskarżone postanowienie. Na marginesie Sąd pragnie zauważyć, że niniejsze postanowienie nie stoi na przeszkodzie złożenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy, tym razem należycie uzasadnionego, zawierającego chociażby dokumenty przedstawione w sprawie I SA/Gd 857/08. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.184 w zw. z art.197 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.