I SA/Sz 191/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Jaździński (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Zygmunt Chorzępa,, Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Protokolant Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 maja 2010 r. sprawy ze skargi M. S. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2. stwierdza, że zaskarżona interpretacja nie może być wykonywana, 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów, na rzecz skarżącej kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu [...] r. M S złożyła do [...] wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie dotyczącym stosowania przepisu art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług i wymogu posiadania dokumentacji niezbędnej dla zastosowania "zerowej" stawki podatku w przypadku wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. We wniosku tym przedstawiono, że wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą polegającą na hurtowej sprzedaży artykułów spożywczych i w ramach tej działalności dokonuje wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5 w/w ustawy, na rzecz podatników zidentyfikowanych zgodnie z jej art. 13 ust. 2. Każda taka dostawa jest potwierdzona dowodami, że towary będące jej przedmiotem zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do na-bywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Dowodami tymi są dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika odpowiedzialnego za wywóz towarów z kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostar-czone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, kopia faktury, specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku oraz dowody zapłaty za transakcje, a w przypadku wywozu towarów bezpośrednio przez podatnika dokonującego dostawy lub przez jego nabywcę, przy użyciu własnego środka transportu podatnika lub nabywcy - dokumenty zgodne z przepisem art. 42 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług. Nadto w posiadaniu wnioskodawcy znajdują się dokumenty potwierdzające, że nabywcy towarów w momencie zawiera-nia transakcji wewnątrzwspólnotowej byli podatnikami zidentyfikowanymi na potrzeby takich transakcji na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju. W tych warunkach do wewnątrzwspólnotowych dostaw stosowana jest stawka podatku VAT w wysokości 0 %. Na tle tak przedstawionego stanu faktycznego (zaistniałego lub zdarzenia przyszłego) wnioskująca o wydanie pisemnej interpretacji postawiła pytanie, czy pomimo posiadania pełnej dokumentacji na wewnątrzwspólnotopwą dostawę towa-rów i przysługujące jej prawo zastosowania stawki VAT 0% jest ona zobowiązana do sporządzenia korekty deklaracji i zastosowania do tej dostawy stawki VAT 22 % w sytuacji, gdy przewoźnik przedstawił jej fałszywe listy przewozowe dotyczące wy-wozu zakupionego towaru poza granice kraju. Wnioskując o odpowiedź na tak posta-wione pytanie M S zarazem wyraziła swoje stanowisko w tej kwestii, stwierdzając, iż pomimo otrzymania od przewoźnika fałszywego listu przewozowego ma ona prawo do stosowania "zerowej" stawki podatku, skoro działała w dobrej wierze i przedstawiła dowody wskazujące na przysługujące jej prawo do zastosowania tej stawki, a także przedsięwzięła wszelkie racjonalne, pozostające w jej dyspozycji środki w celu zagwarantowania, że dokonana przez nią czynność nie prowadzi do jej udziału w oszustwie podatkowym. Rozpatrując powyższy wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji w zakresie dotyczącym zastosowania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, Dyrektor Izby Skarbowej w B, działający z upoważnienia M F i na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), wydał w dniu [..] r. pisemną interpretację, w której stanowisko przedstawione we wniosku uznał za nieprawidłowe. Uzasadniając swoje stanowisko organ wydający interpretację na wstępie przytoczył przepisy ustawy podatkowej dotyczące objęcia opodatkowaniem od war-tości dodanej czynności określanej jako wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów (art. 5 ust. 1 pkt 5, art. 13 ust. 1) oraz warunków, od spełnienia których uzależnione jest zastosowanie tych przepisów (art. 13 ust. 2), a także przepisy dotyczące stosowania "zerowej" stawki do czynności mającej charakter dostawy wewnątrz-wspólnotowej (art. 41 ust. 3). W zakresie dotyczącym stosowania tej stawki przytoczył następnie przepisy art. 42 ustawy dotyczące jego warunków (ust. 1 i 2), określające rodzaj dowodów mających potwierdzać dokonanie dostawy wewnątrz-wspólnotowej, w szczególności dostarczenie towarów - zarówno przez przewoźnika jak i własnym transportem dostawcy lub odbiorcy - do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju (ust. 3 i 4), a także dopuszczające posługiwanie się innymi dowodami w sytuacji, gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia towaru do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego (ust. 11). Wydający interpretację organ zauważył dalej w uzasadnieniu swego stano-wiska, że analiza powyższych przepisów wskazuje, iż istotą wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów jest przemieszczenie ich z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego, dokonane w wykonaniu czynności dostawy dla nabywcy spełniającego określone warunki podmiotowe. Nie można zatem mówić o wewnątrz-wspólnotowej dostawie towarów, gdy takiego przemieszczenia towarów nie doko-nano. Dla tak zrealizowanej dostawy ustawodawca podatkowy określił stawkę podatku w wysokości 0%, pod warunkiem posiadania odpowiednich dowodów, wskazujących w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że doszło do wymaganego przemieszczenia towarów. Dowodami tymi, w przypadku zlecenia transportu przewoźnikowi (spedytorowi), są co do zasady kopia faktury, specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku oraz dokumenty przewozowe otrzymane od prze-woźnika, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Wszystkie w/w dokumenty powinny łącznie potwierdzać dostarczenie towarów będą-cych przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znaj-dującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Ustawodawca w art. 42 ust. 11 wymienionej ustawy przewidział możliwość subsy-diarnego dowodzenia dostarczenia towaru do odbiorcy, przy czym katalog doku-mentów ma charakter otwarty. Oznacza to, że możliwe jest przedłożenie wszelkich dokumentów, o ile wskazują one na to, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa. Istotne jest przy tym to, że wspomniana ustawa nie określa wymagań dotyczących formy powyższych dokumentów. Jednakże zastosowanie dokumentów subsy-diarnych następuje wówczas, gdy dokumenty wymienione, m.in. w art. 42 ust. 3 nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów. Odnosząc powyższe zasady do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku organ wydający interpretację zauważył, iż wynika z niego, że dokonując transakcji wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów wnioskodawczyni generalnie jest w posiadaniu dokumentów w postaci kopii faktury, specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku, dokumentów przewozowych otrzymanych od przewoźnika odpowiadają-cego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że zostały one dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju oraz dowodów zapłaty za powyższe transakcje oraz dokumentów sporządzonych zgodnie z art. 42 ust. 4 w/w ustawy w przypadku, wywozu towarów przy pomocy własnego środka transportu dostawcy lub nabywcy. Ponadto posiada ona dokumenty potwierdzające, że nabywcy towarów w momencie zawierania transakcji wewnątrzwspólnotowych byli podatnikami ziden-tyfikowanymi na potrzeby tych transakcji na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju. W przypadku pewnej części transakcji wspomniane dokumenty przewozowe przedstawione przez przewoźnika, a dotyczące wywozu zakupionego towaru poza granice Polski, okazały się jednak dokumentami sfałszo-wanymi. Ponieważ zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, zaś dokument sfałszowany należy uznać za sprzeczny z prawem materialnym i nie może być on traktowany jako wywołujący oczekiwane przez wnioskodawcę skutki prawne, określone odpowiednimi przepisami prawa, to stwierdzić należy, według organu wydającego interpretację, że w odniesieniu do transakcji, w których przedstawiono sfałszowane dokumenty przewozowe nie przy-sługuje wnioskodawczyni prawo do zastosowania "zerowej" stawki podatku i ma ona obowiązek opodatkowania tych transakcji wg stawki podatku 22% poprzez do-konanie korekty złożonych deklaracji. Powyższa interpretacja pisemna została w dniu [...] r. doręczona pełnomocnikowi M S która nie zgadzając się z taką oceną jej stanowiska pismem z dnia [...] r. (data stempla pocztowego) wezwała Dyrektora Izby Skarbowej w B do usunięcia naruszenia prawa poprzez uznanie tego stanowiska za prawidłowe. Odpowiadając na powyższe wezwanie pismem z dnia [...] ., doręczonym wnioskodawczyni w dniu [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B stwierdził brak podstaw do zmiany zaprezentowanej przez siebie interpretacji. Pismem z dnia [...] r. (data stempla pocztowego) M S wniosła na wydaną jej interpretacje indywidualną skargę do sądu administracyjnego z powodu jej niezgodności z prawem. Domagając się jej uchylenia w całości skarżąca zarzuca, iż interpretacja ta dokonuje błędnej i dowolnej wykładni art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług. Uważając, iż ma ona prawo do zastosowania stawki podatku 0 % w odniesieniu do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów pomimo otrzymania od kontrahenta sfałszowanych dokumentów przewozowych w sytuacji, gdy sama działała w dobrej wierze i przedstawiła dowody wskazujące na przysługujące jej prawo do zastosowania tej stawki, a także przedsięwzięła wszelkie racjonalne i pozostające w jej mocy środki w celu zagwa-rantowania, że dokonywana przez nią czynność nie prowadzi do udziału w oszustwie podatkowym, skarżąca odwołała się do orzecznictwa Europejskiego Trybunału Spra-wiedliwości oraz krajowego orzecznictwa sądowo-administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B działający z upoważnienia Ministra Finansów, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Skargę uznać należało za uzasadnioną, zachodzą bowiem podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie odpowiada prawu. Na wstępie zauważyć należy, iż wprowadzając wspólny dla państw członkow-skich Unii Europejskiej system podatku od wartości dodanej (VAT), którego zasada polega "na zastosowaniu do towarów i usług ogólnego podatku konsumpcyjnego dokładnie proporcjonalnego do ceny towarów i usług, niezależnie od liczby transakcji, które mają miejsce w procesie produkcji i dystrybucji poprzedzającym etap obcią-żenia tym podatkiem" (art. 1 ust. 1 i 2), Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28.11.2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE L. Z 2006.347.1 ze zm.) opodatkowaniem tymże podatkiem obejmuje zarówno od-płatną dostawę towarów na terytorium państwa członkowskiego (art. 2 ust. 1 lit. "a"), rozumianą jako przeniesienie prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel (art. 14 ust. 1), jak i odpłatne, dokonywane w określonych warunkach, wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów na terytorium państwa członkowskiego (art. 2 ust. 1 lit. "b"), rozumiane jako nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel rzeczowym mająt-kiem ruchomym wysyłanym lub transportowanym do nabywcy przez sprzedawcę, przez nabywcę lub na ich rzecz, do miejsca przeznaczenia w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów (art. 20). Mając na uwadze, że transakcji dostawy towarów na terytorium państwa członkowskiego, z jednej strony, odpowiadać może transakcja wewnątrzwspólnoto-wego nabycia towarów, z drugiej strony i że opodatkowanie każdej z tych transakcji (czynności), raz w państwie dostawy i drugi raz w państwie nabycia towaru, musia-łoby prowadzić do podwójnego obciążenia podatkowego jednej i tej samej transakcji dotyczącej tego samego towaru, prawodawca wspólnotowy zawarł w art. 138 oma-wianej Dyrektywy adresowaną do państw członkowskich zasadę, według której obowiązane są one zwolnić od podatku dostawy towarów wysyłanych lub transpor-towanych przez sprzedawcę, przez nabywcę lub na ich rzecz do miejsca przezna-czenia znajdującego się poza terytorium danego państwa, ale na terytorium Wspól-noty, dokonane dla innego podatnika lub osoby prawnej nie będącej podatnikiem, działających w takim charakterze w państwie członkowskim innym niż państwo roz-poczęcia wysyłki lub transportu towarów. Przewidziane w tymże przepisie zwolnienie z tytułu dostawy towarów z jednego państwa członkowskiego do drugiego państwa wchodzącego w skład Wspólnoty stanowi zatem konstrukcyjny element zasad opodatkowania transakcji wewnątrzwspólnotowych, pozwalający na zachowanie za-sady opodatkowania dostawy towarów w kraju ich konsumpcji. Koniecznym jest też w tym miejscu zauważyć, że zawierając w Tytule IX postanowienia dotyczące zwolnień od podatku, w tym również w jego rozdziale 4 postanowienia dotyczące zwolnień związanych z transakcjami wewnątrzwspólno-towymi, omawiana Dyrektywa Rady zawarła w art. 131 ogólny przepis dotyczący tych zwolnień, stanowiąc w nim, iż zwolnienia te stosuje się bez uszczerbku dla innych przepisów wspólnotowych i na warunkach ustalanych przez państwa członkowskie w celu zapewnienia prawidłowego i prostego stosowania tych zwolnień oraz zapo-bieżenia wszelkim możliwym przypadkom uchylania się od opodatkowania, unikania opodatkowania i nadużyć. Wynika zatem z przedstawionej regulacji prawa wspólnotowego, że o ile pań-stwa członkowskie obowiązane są stosować zasadę, że wewnątrzwspólnotowa dos-tawa towaru zwolniona jest od opodatkowania i że opodatkowanie transakcji wew-nątrzwspólnotowych winno nastąpić w kraju nabycia, to samym państwom człon-kowskim pozostawiono ustalenie takich warunków tego zwolnienia, których celem jest zapewnienie jego prawidłowego i prostego stosowania oraz zapobieżenie możli-wości uchylania się od opodatkowania, jego unikania lub jakichkolwiek nadużyć w tym zakresie. Zwolnienie od opodatkowania czynności wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, jakie wyrażone zostało w art. 138 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28.11.2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, swoją odpowiednią regulację na gruncie prawa krajowego znalazło w art. 42 ustawy z dnia 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), przewidującym wprawdzie, że czynność taka opodatkowaniu podlega, to jednakże przy zastosowaniu stawki podatku w wysokości 0 %, co prowadzi do skutku, jakim jest efektywne opodatkowanie dostawy towarów w kraju ich konsumpcji przy jedno-czesnym zachowaniu prawa do odliczenia podatku naliczonego po stronie dostawcy. Jak wynika jednak z treści ust. 1 art. 42 tejże ustawy, opodatkowanie "zerową" stawką wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów ustawodawca krajowy uwarunkował m.in. od posiadania przez podatnika w swej dokumentacji dowodów, że towary bę-dące przedmiotem tej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju (czyli terytorium Rzeczypospolitej Polskiej). Stawiając warunek posiadania takich dowo-dów, ustawodawca jednocześnie w ust. 3 art. 42 ustawy wskazał, iż dowodami tymi są takie dokumenty, jak: kopia faktury i specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku oraz, w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi), dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkow-skiego inne niż terytorium kraju, zastrzegając zarazem, że dostarczenie towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium tego państwa dokumenty te winny potwier-dzać łącznie, a więc powinny być łącznie rozpatrywane, co oczywiście zasadnym czyni wniosek, że wszystkie one winny się znajdować w posiadaniu podatnika doko-nującego zwolnionej od opodatkowania (poprzez zastosowanie stawki podatku 0 %) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Stanowiąc w art. 42 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy o konieczności posiadania przez dokonującego wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów podatnika dokumen-tów przewozowych otrzymanych od przewoźnika (spedytora), odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, ustawodawca krajowy przyjmuje założenie, że dokumenty te, których rodzaju i charakteru bliżej nie określa ani nie ogranicza ich co do formy lub treści, stanowić będą - w zestawieniu z kopią faktury i specyfikacją poszczególnych sztuk ładunku - wystarczającą podstawę do stwierdzenia, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały dostarczone do na-bywcy znajdującego się na terytorium innego państwa członkowskiego. Przewiduje on jednakże i taką ewentualność, że właśnie ze względu na nieokreśloność i dowol-ność dokumentów otrzymanych od przewoźnika (spedytora), dowody, o jakich mowa w ust. 3 art. 42, posiadane przez podatnika i łącznie rozpatrywane, nie dostarczą jednoznacznej informacji co do tego, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium tego państwa, tj. do nabywcy znajdującego się na tym terytorium, wobec czego dopuszcza (art. 42 ust. 11) możliwość uzupełniającego posłużenia się przez podatnika również innymi dowodami (dokumentami), które wspólnie z dokumentami otrzymanymi od przewoźnika (spedytora) i dokumentami pochodzącymi od samego podatnika (kopia faktury, specyfikacja ładunku) pozwolą na potwierdzenie dostarczenia towarów do nabywcy. Dowody, o jakich stanowi przepis art. 42 ust. 11 ustawy podatkowej, wyliczone w tym przepisie przykładowo i nie stanowiące zamkniętego katalogu, mają zatem niewątpliwie charakter pomoc-niczy w stosunku do dowodów, o jakich mowa w przepisie ust. 3 art. 42 i same przez się konieczności posiadania przez podatnika któregokolwiek z tych dowodów nie wyłączają. Jak wynika to z uzasadnienia zaskarżonej interpretacji indywidualnej, u pod-staw negatywnej oceny stanowiska wnioskodawczyni, sprowadzającego się do tezy, iż nie traci ona uprawnienia do stosowania "zerowej" stawki podatku wyłącznie z tego powodu, że dokumenty przewozowe otrzymane przez nią od przewoźnika okazały się fałszywe, a więc zawierające informacje nieprawdziwe, skoro sama wykazała się należytą starannością i dysponuje pomocniczo dowodami zapłaty za towar ze strony wewnątrzwspólnotowego nabywcy, legło założenie, iż fałszywe dokumenty przewo-zowe nie są dowodami w rozumieniu art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej z tego wzglę-du, że są sprzeczne z prawem, wobec czego nie mogą być dopuszczone dla wyjaś-nienia sprawy, a więc dla potwierdzenia określonej okoliczności. Założenie takie uznać należy za z gruntu błędne, błędnym jest bowiem upa-trywanie w przepisie art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej zakazu posługiwania się przez podatnika dokumentami zawierającymi informacje obiektywnie nieprawdzie, prawdziwości których sam nie jest w stanie ocenić. Zauważyć przede wszystkim tu należy, iż wynikający z tego przepisu zakaz odnosi się do możliwości stosowania w postępowaniu podatkowym środków dowodowych sprzecznych z prawem. Doku-ment, pojmowany szeroko jako przedmiot będący nośnikiem informacji o zaist-niałych zdarzeniach, wąsko zaś - jako akt pisemny zawierający informacje czy oświadczenia pochodzące od określonych osób, może być środkiem dowodowym niezależnie od tego, czy zawiera informacje prawdziwe, czy też nie odpowiadają one rzeczywistości, jakkolwiek dowodem potwierdzającym, że określone zdarzenie miało miejsce, jest wyłącznie wówczas, gdy jest on źródłem informacji prawdziwych. Zauważyć dalej należy, iż z przywołanych powyżej przepisów ustawy o po-datku od towarów i usług wynika, że możliwość zastosowania "zerowej" stawki tego podatku dla czynności wewnątrzwspólnotowej dostawy towaru uzależniona jest m.in. od posiadania przez podatnika dokumentu przewozowego otrzymanego od prze-woźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towaru z kraju. Jest oczywistym, iż posiadanie takiego dokumentu samo przez się nie jest wystarczające dla stosowania tej stawki, koniecznym jest bowiem, aby z treści tego dokumentu wynikało jedno-znacznie, że wywieziony towar dostarczony został do miejsca jego przeznaczenia znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Oczywistym jest też, iż otrzymanie przez podatnika od przewoźnika (spedytora) dokumentu przewozowego zawierającego informacje nieprawdziwe nie oznacza bynajmniej, że nie jest on w posiadaniu dokumentu mogącego być źródłem określonych informacji, rozstrzygającym jest tu bowiem to, czy jego fałszywość (niezgodność z rzeczywistością) dotyczy informacji na temat miejsca dostarczenia towaru, czy też informacji innych, nie istotnych z punktu widzenia konieczności udokumentowania, że towar trafił do wewnątrzwspólnotowego nabywcy. Inaczej mówiąc, posiadanie przez podatnika w swej dokumentacji otrzymanego od przewoźnika (spedytora) dokumentu przewozowego, dotyczącego towaru będącego przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy, którego treść informacyjna nie odpo-wiada rzeczywistości, a więc jest fałszywa, nie jest równoznaczne z brakiem posia-dania takiego dokumentu, rodzącym bezwzględnie skutek w postaci niemożności stosowania "zerowej" stawki podatku VAT, w szczególności, gdy w posiadaniu podatnika znajdują się inne (art. 42 ust. 11 ustawy) dowody wskazujące na to, że nastąpiła wewnątrzwspólnotowa dostawa, np. dowody zapłaty za towar ze strony wewnątrzwspólnotowego nabywcy. Ze stanu faktycznego, jaki stanowił w rozpatrywanej sprawie przedmiot za-skarżonej interpretacji wynika, iż wnioskodawczyni w swej dokumentacji posiada dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika, a zatem ocena tego, czy jest ona uprawniona do stosowania "zerowej" stawki podatku VAT dokonana być musi w oparciu o ocenę wiarygodności informacji zawartych w otrzymanych od prze-woźnika dokumentach, dokonaną rzecz jasna łącznie z pozostałymi dokumentami, jakich ustawa wymaga (kopia faktury, specyfikacja towaru) oraz przy uwzględnieniu posiadanych przez nią innych dowodów uzupełniających, gdy wartość informacyjna dokumentów przewozowych nie pozwala jednoznacznie stwierdzić dostarczenia towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Uznając w tych warunkach, że zaprezentowane w zaskarżonej interpretacji stanowisko wydającego ją organu, którego istota sprowadza się do tezy, iż ujaw-nienie się samego faktu, że posiadane przez podatnika dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika "okazały się fałszywe", oznacza ich brak powodujący konieczność dokonania zmian w ewidencji podatkowej i korektę złożonej deklaracji podatkowej w kierunku opodatkowania wykazanej wcześniej dostawy wewnątrz-wspólnotowej według stawki przynależnej dla dostawy krajowej, jest stanowiskiem nie znajdującym uzasadnienia w świetle przywołanych powyżej przepisów art. 42 ustawy o podatku od towarów i usług, stosownie do przepisu art. 146 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzec należało o uchyleniu zaskarżonej interpretacji z jednoczesnym wskazaniem konieczności uwzględnienia przez organ wydający interpretacje przedstawionych powyżej uwag przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie przepisów art. 200 i art. 205 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.