IV SA/Wa 111/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędzia WSA Marian Wolanin, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2010 r. sprawy ze skargi M. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej M. H. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] października 2009 r. - zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie -uchyliło decyzję Prezydenta W. z [...] lipca 2007 r. odmawiającą ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, polegającego na budowie stacji paliw płynnych na terenie M. S.A. z siedzibą w W., na działkach o nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...] -[...], [...],[...],[...],[...] obr. [...] przy ul. [...] w W. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium przedstawiło następujący stan faktyczny i prawny sprawy: M. S.A. 10 listopada 2006 r. złożyła wniosek o ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację ww. przedsięwzięcia. Decyzją Prezydenta W. z [...] lipca 2007 r. odmówiono ustalenia środowiskowych uwarunkowania zgody na realizację wnioskowanego przedsięwzięcia, bowiem planowane przedsięwzięcie jest niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania terenu, a nadto Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny odmówił wydania stanowiska co do przedmiotowej inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] listopada 2007 r. - w wyniku rozpoznania odwołania inwestora - na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy stwierdził, iż po przeanalizowaniu sprawy nie można uznać sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z zapisami planu, dlatego niezrozumiałe jest wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji odmownej w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 maja 2008 r., prawomocnym od 5 sierpnia 2008r. (sygn. akt IV SA/Wa 212/08) uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium z [...] listopada 2008 r. oraz orzekł, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd podkreślił, iż przedmiotem zaskarżenia w sprawie była decyzja kasacyjna wydana w trybie art. 138 § 2 K.p.a. Treść uzasadnienia decyzji wskazuje na niezgodność z jej osnową. Organ odwoławczy uchylając decyzję w całości i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji nie Sygn. akt IV SA/Wa 111/10 wskazało, w jakim zakresie organ ten ma przeprowadzić postępowanie wyjaśniające. Natomiast w ocenie Sądu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium w istocie zawarło rozstrzygnięcie w rozumieniu art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Wskazują na to wprost wywody organu, w konsekwencji których uznał, iż wbrew stanowisku organu pierwszej instancji "nie można uznać sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z zapisami planu. Powyższe okoliczności wskazują, iż w sprawie nie zachodziła konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, a zatem nie było przesłanek do zastosowania przez Kolegium art. 138 § 2 K.p.a. W tych warunkach organ odwoławczy powinien sprawę rozstrzygnąć merytorycznie, wydając orzeczenie o charakterze reformatoryjnym, a nie uchylać się od wydania merytorycznego do czego zobligowany jest obowiązującą zasadą dwuinstancyjności postępowania (art. 15 K.p.a.), jak również winien ustalić krąg osób, które powinny brać udział w postępowaniu jako strony w związku ze zmianą podmiotową po stronie właścicieli sąsiadujących z terenami inwestycji działek. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po ponownym rozpoznaniu sprawy - na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. - decyzją z [...] października 2009r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Kolegium wskazało, iż rozstrzygnięcia organów administracji powinny opierać się na przepisach prawa, w szczególności przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, a także jak w niniejszej sprawie na przepisach ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006, Nr 129, poz. 902, ze zm.) i ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r., Nr 199, poz. 1227). Stosownie do art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy, realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust 1 pkt 1 i 2, jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Z kolei w myśl art. 56 ust. 1 ustawy, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Rozważając kwestię zgodności wnioskowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Kolegium podniosło, że Sygn. akt IV SA/Wa 111/10 działki nr ew. [...],[...],[...] znajdują się na obszarze objętym planem zagospodarowania przestrzennego (uchwała Nr[...] Rady Gminy W. z [...] grudnia 2000 r. w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla M. - Dz. Urzęd. Woj. [...]. z 2001 r., Nr [...], poz. [...]). Obszar obejmujący ww. nieruchomości oznaczony jest w planie symbolem 11-U z przeznaczeniem podstawowym - zabudowa usługowa - centrum zaopatrzenia. Ponadto dopuszcza się usługi ponadlokalne - supermarket oraz lokalne z zakresu usług podstawowych, jak: sklepy, oddziały banku, usługi rzemieślnicze i inne związane z obsługą mieszkańców wraz z niezbędnymi dla funkcjonowania tych usług urządzeniami technicznymi i obsługą komunikacji. W przeznaczeniu uzupełniającym zachowuje się istniejącą zabudowę, mieszkaniową z możliwością jej rozbudowy w pasie przyległym do ul. [...], zgodnie z granicami działek wg istniejących podziałów geodezyjnych. W § 5 pkt 10 plan zawiera definicje usług oraz usług podstawowych. Przez usługi (bez bliższego określenia ich profilu) - należy rozumieć obiekty usługowe wolnostojące lub lokale usługowe wbudowane, służące szeroko rozumianej funkcji usługowej (przede wszystkim w zakresie handlu, biur i rzemiosła) bądź funkcjom administracji, wymiaru sprawiedliwości i utrzymania porządku publicznego, z wyłączeniem obsługi technicznej i naprawy pojazdów mechanicznych, sprzedaży detalicznej paliw do pojazdów, handlu hurtowego wymagającego magazynów, a także obiektów wymagających placu składowego, zaplecza warsztatowego o powierzchni przekraczającej 50 m2 lub bazy pojazdów transportu towarowego. Natomiast przez usługi podstawowe - należy rozumieć obiekty usługowe wolnostojące lub lokale usługowe wbudowane, nastawione na obsługę mieszkańców użytkowników najbliższego rejonu, położonego w promieniu około 500m od obiektu (lokalu). Po przeanalizowaniu sprawy nie można uznać, w ocenie Kolegium, sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z zapisami planu. Zgodnie bowiem z brzmieniem planu na przedmiotowym terenie dopuszczone są usługi (określone z profilu) ze wskazaniem, iż dopuszczone są usługi związane z obsługą mieszkańców (..) i obsługa komunikacji. Nie można dla obszaru oznaczonego 11-U zastosować definicji usług zawartej w § 5 pkt 10 planu, gdyż definicja określa znaczenie usług w sytuacji kiedy pojęcie usługi użyte jest w planie bez bliższego określenia profilu tych usług. W tym przypadku mamy do czynienia, zdaniem Kolegium, z zupełnie inną Sygn. akt IV SA/Wa 111/10 sytuacją, gdyż zapisy planu odnoszące się do terenu oznaczonego symbolem 11-U wprost określają profil usług, które mogą być realizowane na tym terenie, a w tym wprost usług związanych z obsługą komunikacji, przez co należy rozumieć także stację paliw płynnych. Organ pierwszej instancji zacytował jedynie fragmenty planu miejscowego odnoszące się do działek objętych wnioskiem, nie wskazując co brał pod uwagę uznając, że zachodzi sprzeczność z ustaleniami planu. Nie skorelowano zapisów § 39 planu z definicjami pojęć np. usług podstawowych zawartych w § 5 planu. Teren objęty wnioskiem przeznaczony jest pod usługi. W związku z powyższym nie można uznać, w opinii organu odwoławczego, że organ pierwszej instancji wykazał sprzeczność wnioskowanego przedsięwzięcia z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. W sytuacji kiedy organ pierwszej instancji, po przeprowadzeniu wnikliwego postępowania wyjaśniającego, nie wykaże jednoznacznie sprzeczności przedmiotowego przedsięwzięcia z planem miejscowym konieczne będzie przeprowadzenie postępowania w celu ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody wraz z wymaganymi przez przepisy prawa uzgodnieniami. Odnosząc się natomiast do kolejnej kwestii, na którą powołano się w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji, tj. odmowy wydania stanowiska w sprawie przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, Kolegium podniosło, że każda z form uzgodnień czy opinii w postępowaniu środowiskowym powinna mieć formę postanowienia wydanego w trybie art. 106 K.p.a. Pismo PPIS z [...] czerwca 2007 r. nie ma formy postanowienia, co skutkuje uniemożliwianiem zaskarżenia ww. stanowiska. M.H. - w skardze - wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z przyczyn określonych w art. 156 K.p.a., a w przypadku uznania przez Sąd braku istnienia przesłanek do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji o jej uchylenie - jako naruszającej przepisy prawa materialnego, w szczególności przepisy planu zagospodarowania przestrzennego osiedla M., które dla planowanej inwestycji wprost wykluczają możliwość budowy stacji paliw płynnych na terenie objętym planem, na działkach [...],[...] i [...], obręb [...]. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie § 39 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 5 pkt 10 oraz § 8 ww planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy W. z [...] grudnia 2000 r. przez błędne ustalenie Sygn. akt IV SA/Wa 111/10 zakresu definicji przeznaczenia podstawowego planu zagospodarowania przestrzennego (§ 39 ust. 1 pkt 1); błędną wykładnię definicji § 5 pkt 10 planu; niezastosowanie § 5 pkt 11 w zw. z § 39 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 8 i § 17 planu, a w konsekwencji przyjęcie wadliwego stanowiska, iż do stacji paliw nie ma zastosowania § 5 pkt 10 i pkt 11, a z definicji przeznaczenia podstawowego planu wyprowadzenie błędnego wniosku, iż stacja paliw płynnych jest wprost wskazana w przeznaczeniu podstawowym planu jako usługa związana z obsługą komunikacji i na tej podstawie jest zgodna z ustaleniami planu; 2) pominięcie przy wydawaniu decyzji § 39 ust 3 w zw. § 5 pkt 14 planu przez niezastosowanie ww paragrafów do stacji paliw; 3) dodatkowo pominięcie przy wydawaniu decyzji § 39 ust. 3 w zw. § 5 pkt 15 i 16 planu przez niezastosowanie ww. zapisów planu w sytuacji, gdy stacja paliw, zgodnie z projektem przedłożonym przez inwestora w toku prowadzonego postępowania jest częściowo realizowana na terenie hali M. przeznaczonym pod teren zielony, a w konsekwencji dopuszczenie, aby stacja paliw naruszała dyspozycję § 5 pkt 15 i pkt 16 planu; 4) powołanie się w zaskarżonej decyzji na uchyloną podstawę prawną, tj. wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r., Nr 129, poz. 902, ze zm.) z pominięciem okoliczności, iż art. 56 ustawy o ochronie środowiska został w całości uchylony z dniem 15 listopada 2008r. przez art. 144 pkt 9 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r., Nr 199, poz. 1227), co prowadzi do rygoru nieważności postępowania na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.; 5) naruszenie art. 107 K.p.a. przez istnienie niezgodności treści uzasadnienia decyzji z osnową decyzji, która nie odwołuje się do zasadniczej kwestii, na podstawie której jest oparta zaskarżona decyzja, tj. zdaniem Kolegium braku niezgodności planowanej inwestycji z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego; 6) pominięcie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji okoliczności, iż w wyniku decyzji Kolegium z [...] listopada 2007 r. uchylającej decyzję z [...] lipca 2007 r. i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ Sygn. akt IV SA/Wa 111/10 pierwszej, Prezydent W. decyzją z [...] lipca 2008 r. omówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, co prowadzi do rygoru nieważności postępowania na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a.; 7) powyższe uchybienia w konsekwencji doprowadziły do naruszenia art. 138 § 2 K.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie i uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze - w odpowiedzi na skargę - wniosło o jej oddalenie, wskazując iż faktycznie wydano zaskarżoną decyzję na podstawie przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska, pomimo iż weszła w życie ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną (art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a.). Na wstępie należy podkreślić, iż w przedmiotowej sprawie decyzja Kolegium z [...] listopada 2007 r. uchylająca decyzję Prezydenta W. z [...] lipca 2007r. i przekazująca sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji była kontrolowana pod względem zgodności z prawem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Wyrokiem z 21 maja 2008 r. (sygn. akt IV SA/Wa 212/08) Sąd uchylił decyzję Kolegium z [...] listopada 2007 r. W uzasadnieniu powyższego wyroku zawarta została ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania w sprawie. Owe wskazania, jak również ocena prawna jakiej organ powinien dokonać na gruncie poczynionych ustaleń były dla organu odwoławczego przy ponownym rozpoznawaniu sprawy wiążące, co nie może budzić wątpliwości ze Sygn. akt IV SA/Wa 111/10 względu na treść art. 153 P.p.s.a. Przepis ten bowiem stanowi, że właśnie ta ocena jak i wskazania co do dalszego toku postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Zatem orzeczenie sądu administracyjnego z 21 maja 2008r. wywarło skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego (sygn. akt IV SA/Wa 212/08), a jego oddziaływaniem objęte było także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie, obecnie kontrolowane przez Sąd. Z kolei związanie Sądu oznacza to, że Sąd zobowiązany jest do podporządkowania się wcześniej wyrażonemu przez Sąd Administracyjny poglądowi w pełnym zakresie. Nadto konsekwentnemu reagowaniu w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przez organ administracji publicznej. Innymi słowy, w przypadku gdy po uchyleniu decyzji przez sąd i wydaniu przez organ nowej decyzji sprawa po raz kolejny wpływa do sądu, wówczas sąd jest związany oceną prawną wyrażoną w poprzednim wyroku (pod. wyrok WSA w Krakowie z 6.07.2007r., sygn. akt I SA/Kr 988/06, publ. M. Podat. 2007/8/3); wyrok WSA we Wrocławiu z 24.06.2008r., sygn. akt I SA/Wr 1890/07, publ. LEX nr 397665) Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 21 maja 2008 r. wskazał, iż przedmiotem zaskarżenia w sprawie była decyzja kasacyjna z [...] listopada 2007r. wydana w trybie art. 138 § 2 K.p.a. W ocenie tego Sądu treść uzasadnienia decyzji wskazuje na niezgodność z jej osnową. W ocenie Sądu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium w istocie zawarło rozstrzygnięcie w rozumieniu art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Wskazują na to wprost wywody organu, w konsekwencji których uznał, iż wbrew stanowisku organu pierwszej instancji "nie można uznać sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z zapisami planu. Powyższe wskazuje więc, iż w sprawie nie zachodziła konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, a zatem nie było przesłanek do zastosowania przez Kolegium art. 138 § 2 K.p.a. W tych warunkach organ odwoławczy powinien sprawę rozstrzygnąć merytorycznie, wydając orzeczenie o charakterze reformatoryjnym, a nie uchylać się od wydania merytorycznego do czego zobligowany jest obowiązującą zasadą dwuinstancyjności postępowania (art. 15 K.p.a.). Mając na uwadze wytyczne o treści wyżej przedstawionej stwierdzić należy, iż organ administracji, orzekając ponownie w niniejszej sprawie, nie zastosował się do przedmiotowych wytycznych, pomimo iż do tego był zobligowany treścią art. 153 P.p.s.a. Organ odwoławczy ponownie bowiem wydał zaskarżoną decyzję w oparciu o Sygn. akt IV SA/Wa 111/10 art. 138 § 2 K.p.a., kierując się w istocie tymi samymi motywami rozstrzygnięcia co w decyzji z [...] listopada 2007r. Po raz kolejny w zaskarżonym akcie, opierając się na treści art. 138 § 2 K.p.a., zawarł w istocie rozstrzygnięcie w rozumieniu art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., przyjmując odmienne stanowisko od przedstawionego przez Prezydenta W. w decyzji z [...] lipca 2007 r. Wskazał bowiem, iż wbrew twierdzeniu organu pierwszej instancji nie można uznać sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z zapisami planu. Powyższe dowodzi, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. ponownie wydało decyzję z naruszeniem art. 138 § 2 K.p.a., a w konsekwencji - w związku wytycznymi zawartymi w wyroku WSA w Warszawie z 21 maja 2008 r. - z naruszeniem art. 153 P.p.s.a, co musiało prowadzić do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Wskazać także wypada, iż w zaskarżonej decyzji Kolegium nie wskazało, w jakim zakresie organ pierwszej instancji miałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, niemniej jednak kwestia ta pozostała poza oceną Sądu, albowiem zgodnie z treścią orzeczenia z 21 maja 2008r. w sprawie nie było przesłanek do zastosowania przez Kolegium art. 138 § 2 K.p.a. Wobec faktu, iż przedmiotem kontroli Sądu było rozstrzygnięcie o charakterze procesowym, wydanym na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. i z jego naruszeniem, skutkiem czego doszło do uchylenia decyzji z [...] października 2009 r., uznano za przedwczesne odnoszenie się do przeważającej części zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego. Odnośnie kwestionowanego przez skarżącą zastosowania przez organ art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska należy zgodzić się ze skarżącą, iż powołany przepis został uchylony z dniem 15 listopada 2008r. przez art. 144 pkt 9 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Niemniej jednak w sprawie znalazł zastosowanie na mocy innego przepisu ostatniej z wymienionych ustaw, tj. art. 153 ust. 1, który stanowi, iż do spraw wszczętych, na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 144 (ustawy Prawo ochrony środowiska), przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się, z zastrzeżeniem art. 154 ust. 1, przepisy dotychczasowe. Z akt administracyjnych Sygn. akt IV SA/Wa 111/10 prawy nie wynikają okoliczności, o których mowa w art. 154 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. W poruszonej przez skarżącą kwestii, a dotyczącej pominięcia przez organ odwoławczy wydający zaskarżoną decyzję faktu wydania przez organ pierwszej instancji decyzji z [...] lipca 2008r. będącej następstwem decyzji z [...] listopada 2007r., wskazać należy, iż nie może ujść uwadze organów, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 21 maja 2008 r., uchylający decyzję Kolegium z [...] listopada 2007r., zawierał również rozstrzygnięcie w trybie art. 152 P.p.s.a. Zgodnie z tą częścią orzeczenia zaskarżona decyzja z [...] listopada 2007 r. miała nie podlegać wykonaniu do czasu jego uprawomocnienia. Wyrok z 21 maja 2008r. stał się prawomocny od 5 sierpnia 2008 r. Ponownie rozpoznając sprawę Kolegium weźmie pod uwagę również i tę okoliczność. W tym stanie rzeczy Sąd - na podstawie art. 145 § 1 ust 1 lit. c oraz art. 152 P.p.s.a - orzekł jak w punkcie I i II sentencji wyroku. Z kolei o kosztach postanowiono - w punkcie III - na zasadzie art. 200 i 205 § 1 P.p.s.a.