I SA/Łd 174/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Ewa Cisowska - Sakrajda po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym z urzędu sprawy ze skargi "A" Polska Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w sprawie podatku dochodowym od osób prawnych p o s t a n a w i a: sprostować oczywiste omyłki i błędy pisarskie w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 kwietnia 2010 r. sygn. akt I SA/Łd 174/10 w ten sposób, że: - w miejsce, użytego na stronie 10 w wierszu 14 od dołu, zwrotu "dwa lata" wpisać wyraz "rok"; - w miejsce, użytego na stronie 10 w wierszu 13 od dołu, wyrazu "równiej" wpisać wyraz "równej"; - w miejsce, użytej na stronie 10 w wierszu 7 od dołu, kwoty "3.5000" wpisać wartość "3.500". Minister Finansów indywidualną interpretacją z dnia [...] r. za nieprawidłowe uznał stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 17 sierpnia 2009 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, odnoszących się do środków trwałych. Po rozpoznaniu skargi Spółki na tę interpretację Wojewódzki Sąd Administracyjny podjętym w dniu 13 kwietnia 2010 r. wyrokiem uchylił zaskarżoną interpretację. Spółka w piśmie z dnia 12 maja 2010 r. wniosła o sprostowanie powyższego wyroku, poprzez wpisanie w miejsce, użytych w treści uzasadnienia tego wyroku na stronie 10, w zdaniu: "Definicja ta obejmuje wszystkie środki o okresie użytkowania dłuższym niż dwa lata, niezależnie od ich wartości, a więc o wartości równiej i poniżej 3.500 zł, jak i powyżej tej wartości", zwrotów "dwa lata", "równiej" oraz wartości "3.5000" odpowiednio wyrazów "rok", "równej" oraz kwoty "3.500". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 156 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej ppsa, Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, a o sprostowaniu może postanowić na posiedzeniu niejawnym. Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, iż sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości poprzez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, ale która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste pomyłki, przy czym chodzi jedynie o omyłki sądu, a nie o omyłki popełnione przez strony postępowania. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia daty, sygnatury, znaku zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność. Błąd pisarski może polegać np. na przekręceniu jakiejś nazwy lub wyrazu, mylnej jego pisowni, opuszczeniu, niewłaściwym użyciu czy wreszcie błędzie gramatycznym, błąd rachunkowy zaś polega na niewłaściwym przeprowadzeniu przez sąd działań arytmetycznych. Oczywista omyłka wyraża się w tym, że jest ona natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia (zob. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 486 i n. czy W. Chróścielewski, J.P.Tarno, Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sadami administracyjnymi, Warszawa 2004, s. 488). W doktrynie podkreśla się, iż sprostowaniu mogą podlegać zarówno wadliwości sentencji, jak i uzasadnienia orzeczenia (zob. W. Siedlecki [w:] B. Dobrzański, W. Siedlecki, Komentarz do kpc, s. 548 i postanowienie SN z dnia 15 kwietnia 1982r., I PZ 7/82, OSNCP 1982, z. 10, poz. 155). W analizowanej sprawie w zamieszczonym na stronie 10 uzasadnienia wyroku wierszu 7 oraz w zdaniu "definicja ta obejmuje wszystkie środki o okresie użytkowania dłuższym niż dwa lata, niezależnie od ich wartości, a więc o wartości równiej i poniżej 3.500 zł, jak i powyżej tej wartości", Sąd wpisał na skutek oczywistej omyłki zwrot "dłuższym niż dwa lata" zamiast "dłuższym niż rok" oraz na skutek błędu pisarskiego zwrot "o wartości równiej" zamiast "o wartości równej", jak i kwotę "3.5000" zamiast "3.500". Tymczasem, jak wynika z kontekstu, wskazane zdanie odwołuje się do przytoczonej na stronie 9 tego uzasadnienia, a zawartej w art. 16a ust. 1 i art. 16d ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), zwanej pdp, definicji środka trwałego. Z przepisów tych zaś wynika w sposób oczywisty, niewymagający żadnych zabiegów interpretacyjnych, że składniki majątkowe, o których te przepisy stanowią, mają cechę środka trwałego, a ich przewidywany okres używania jest dłuższy niż rok, nie zaś, jak wpisał Sąd, dwa lata. Z kolei zawarty w uzasadnieniu wyroku zwrot "równiej" i "3.5000" jest wynikiem tzw. literówki, polegającej odpowiednio na wpisaniu dodatkowej litery "i" i trzeciego "0". Wskazane błędy pisarskie są niewątpliwe, jeśli zestawimy te rozważania uzasadnienia, w których użyto te zwroty z treścią przytoczonego przez Sąd przepisu art. 16d ust. 1 pdp, jak i innych fragmentów rozważań Sądu. Wskazując wynikające z tego przepisu cechy składnika majątkowego będącego środkiem trwałym, ustawodawca posłużył się wszak dla określenia jego wartości początkowej zwrotem "o wartości równej i poniżej 3.500 zł". Kwota ta w odniesieniu do wartości początkowej środka trwałego została wielokrotnie przywoływana przez Sąd w innych fragmentach uzasadnienia wyroku. Podnieść też należy, iż zarówno roczny okres użytkowania składnika majątkowego, jak i jego wartość początkowa, wynosząca 3.500 zł, nie były sporne między stronami postępowania, sprostowanie uzasadnienie wyroku we wskazany wyżej sposób nie zmienia zatem dokonanej przez Sąd wykładni przepisów prawa podatkowego w przedstawionym przez podatnika stanie faktycznym. Na marginesie wyjaśnić również trzeba, iż wobec tego, iż sprostowanie dokonywane jest zgodnie z przywołanymi na wstępie niniejszych rozważań przepisami z urzędu, wniosek strony o sprostowanie wyroku należało uznać wyłącznie za informację o stwierdzonych oczywistych omyłkach i błędach pisarskich. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), orzeczono jak w postanowieniu. t.n