II GSK 1042/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Sulimierski po rozpoznaniu w dniu 15 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej O.E.E. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 26 maja 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 846/10 w sprawie ze skargi O.E.E. na informację M. Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia protestu w sprawie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić skargę kasacyjną Zaskarżonym postanowieniem z 26 maja 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 846/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. pozostawił bez rozpatrzenia skargę O.E.E. na informację M. Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z [...] marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia protestu w sprawie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że kontroli sądowoadministracyjnej została poddana procedura oceny wniosku skarżącego o dofinansowanie ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa M. na lata 2007-2013 (RPO WM) projektu "Rozwiązania innowacyjne motorem postępu w kwiaciarstwie", zakończonej nieuwzględnieniem protestu od informacji z 5 lutego 2010 r. o odrzuceniu projektu z przyczyn formalnych. Sąd dokonał badania warunków formalnych dopuszczalności skargi i stwierdził, że wniesiona skarga jest niekompletna, ponieważ skarżący, pomimo prawidłowego pouczenia, dołączył do skargi niekompletny wniosek, bez obligatoryjnych załączników stanowiących integralną część złożonego przez skarżącego wniosku. Załączniki te zostały wymienione na str. 30 formularza wniosku i były to: wymieniony w poz. 2 - załącznik 1a – formularz do wniosku o dofinansowanie w zakresie oceny oddziaływania na środowisko, wymieniony w poz. 5 – wyciąg z dokumentacji technicznej, mapy, szkice sytuacyjne, wymieniony w poz. 10 – oświadczenie o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością. Sąd powołując się na art. 30c ust. 2 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz.U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712) wskazał, że kompletna dokumentacja powinna zawierać wniosek o dofinansowanie oraz wszystkie załączniki wymagane przy złożeniu wniosku złożone M. Jednostce Wdrażania Programów Unijnych. Ustawodawca nie przewidział wyjątków od spoczywającego na stronie skarżącej obowiązku złożenia ze skargą kompletu załączników. Wobec czego uznał, że skarga była niekompletna w rozumieniu art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach polityki rozwoju. O.E.E. wniósł skargę kasacyjną od powyższego postanowienia, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenie na rzecz pełnomocnika skarżącego kosztów postępowania z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwą interpretację art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy polegające na niezastosowaniu art. 6 oraz art. 49 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270; dalej p.p.s.a.) w zakresie koniecznego uzupełnienia skargi wniesionej przez skarżącego i przez to wydanie rozstrzygnięcia polegającego na pozostawieniu skargi bez jej rozpatrzenia mimo podstaw do zastosowania powyższych przepisów. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że żaden z załączników, których braku dopatrzył się Sąd nie wpływał na możliwość merytorycznej oceny skargi. Zdaniem kasatora, skoro WSA stwierdził, że wniesiona skarga zawiera wady, które powodowały, że nie mogła ona otrzymać prawidłowego biegu powinien wyznaczyć dodatkowy termin na jej uzupełnienie wskazując na rygor niezastosowania się do tego wezwania, zgodnie z art. 49 p.p.s.a. Dopiero bezskuteczny upływ terminu mógł spowodować rozstrzygnięcie polegające na pozostawieniu skargi bez rozpoznania. Podkreślił ponadto, że art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przewiduje "odpowiednie" stosowanie ustawy o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi z określonymi w niej wyłączeniami, jednakże wyłączenia te nie dotyczą stosowania art. 6 i art. 49 tej ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Z uwagi na charakter sprawy, rozpoznanie zarzutów skargi kasacyjnej poprzedzić należy uwagami odnoszącymi się do trybu postępowania sądowoadministracyjnego w sprawach regulowanych ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju z 6 grudnia 2006 r. reguluje postępowanie sądowoadministracyjne w sposób pod wieloma względami odmienny od przepisów p.p.s.a., w związku z przyjętym w tej ustawie systemem odpowiedniego stosowania przepisów p.p.s.a. Odpowiednie stosowanie przepisów polega na tym, że niektóre z nich stosowane są wprost, inne ulegają modyfikacji, a jeszcze inne w ogóle nie mogą być stosowane. Ocena zakresu odpowiedniego stosowania przepisu powinna uwzględniać systematykę i cele regulacji, w obrębie której dany przepis ma być odpowiednio zastosowany. Zgodnie z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem przepisów art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, 150 i 152. Opisany w art. 30e zakres wyłączeń stosowania przepisów p.p.s.a. nie oznacza jednak, że wszystkie niewymienione w tym przepisie jednostki redakcyjne p.p.s.a. mają zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawach uregulowanych ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Ustawodawca ustanowił w art. 30e zasadę, że przepisy p.p.s.a. mają zastosowanie w zakresie nieuregulowanym w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju i wprowadził szczególne regulacje wyłączające w niektórych przypadkach stosowanie niewymienionych w art. 30e jednostek redakcyjnych p.p.s.a., względnie powodujące daleko idące modyfikacje w stosowaniu przepisów p.p.s.a. Zgodnie z art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest wnoszona przez wnioskodawcę wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4. Z kolei w myśl art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać elementy określone w pkt 1-3 tego przepisu. To oznacza, że skarga, jak każde pismo strony, powinna zawierać elementy wskazane w art. 46 p.p.s.a. Poza tym w art. 47 § 1 p.p.s.a. został nałożony obowiązek dołączenia do pisma strony (np. skargi) jego odpisów i odpisów załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w Rozdziale I Działu III pt. "Pisma w postępowaniu sądowym" określają wymagania formalne, jakim powinno odpowiadać pismo w postępowaniu sądowym. Regulacje zawarte w Rozdziale I Działu III, a także w Rozdziale II tego Działu pt. "Skarga" (np. art. 57 § 1, art. 58 § 1 pkt 3) wskazują, że przez "warunki formalne", o których mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a. należy rozumieć warunki określone w art. 46-48 i art. 57 § 1 tej ustawy. Natomiast ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie posługuje się pojęciem "warunków formalnych", lecz pojęciem "skargi niekompletnej", stanowiąc w art. 30c ust. 5 pkt 2, że wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia. Przepis art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie precyzuje pojęcia "skargi niekompletnej". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że pojęcie skargi kompletnej (niekompletnej) należy odnosić wyłącznie do dokumentacji dotyczącej sprawy, którą wnoszący skargę jest zobowiązany dołączyć do skargi (por. wyrok NSA z 6 stycznia 2010 r., sygn. akt II GSK 1057/09, dostępny na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarga wnoszona na podstawie art. 30c ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, jako pismo procesowe w rozumieniu art. 45 p.p.s.a. musi spełniać wymagania określone w art. 46 i art. 57 § 1 p.p.s.a., a ponadto powinny być do niej dołączone odpisy, o których mowa w art. 47 § 1 p.p.s.a. Jednakże braki w tym względzie nie czynią skargi niekompletnej w rozumieniu art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Wynikający z art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju obowiązek wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją sprawy ma na celu szybkie rozstrzygnięcie sporu powstałego w związku z rozdziałem środków finansowych w ramach programów operacyjnych oraz umożliwienie sądowi oceny legalności działań właściwych instytucji w toku oceny projektu złożonego przez wnioskodawcę. Przewidziany w tym przepisie obowiązek dołączenia do skargi kompletnej dokumentacji obejmuje także wniosek o dofinansowanie, który jak prawidłowo ustalił Sąd pierwszej instancji, powinien być złożony z załącznikami, których treść była przedmiotem negatywnie zakończonej procedury odwoławczej. Z powyższego wynika, że jeżeli skarżący wniósł skargę bez załączników, Sąd pierwszej instancji miał uzasadnioną podstawę do przyjęcia, że skarga była niekompletna i pozostawienia jej wobec tego bez rozpatrzenia, co czyni nieuzasadnionym zarzut wydania zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Wobec tego kwestia podniesiona w skardze kasacyjnej, że żaden z załączników, których brakowało przy skardze nie wpływał na możliwość merytorycznej oceny skargi, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.