II FZ 876/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Stefan Babiarz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. sp. z o.o. w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 października 2011 r. sygn. akt I SA/Kr 248/10 odrzucające zażalenie w sprawie ze skargi K. sp. z o.o. w K. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w K. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 2 listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych postanawia: oddalić zażalenie. 1. Postanowieniem z dnia 21 października 2011 r., I SA/Kr 248/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił zażalenie K.sp. z o.o. w K. na postanowienie z dnia 11 lipca 2011 r. odrzucające skargę kasacyjną spółki od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 maja 2011 r. oddalającego skargę spółki na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 2 listopada 2009 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. W uzasadnieniu sąd pierwszej instancji wskazał, że odpis postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej z dnia 11 lipca 2011r., zawierającego pouczając o prawie zaskarżenia postanowienia w drodze zażalenia oraz związanym z tym uprawnieniem przymusie sporządzenia zażalenia przez profesjonalnego pełnomocnika, został doręczony spółce w dniu 25 lipca 2011r. W dniu 29 lipca 2011r. spółka złożył sporządzone osobiście zażalenie na powyższe postanowienie uiszczając należny wpis w kwocie 100 zł. W związku z tym sąd pierwszej instancji odwołując się do treści art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej: p.p.s.a. - oraz art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a. wskazał, że sporządzenie zażalenia osobiście przez stronę nie posiadającą uprawnień o jakich mowa w powyższych przepisach stanowi brak czyniący je niedopuszczalnym. Brak ten nie podlega uzupełnieniu w trybie art. 178 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Skoro przedstawiciel ustawowy spółki nie był adwokatem, radcą prawnym bądź podmiotem wskazanym w § 2 lub § 3 art. 175 p.p.s.a. sporządzone przez niego zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej obarczone było brakiem, który czynił je niedopuszczalnym. Dlatego sąd, na podstawie art. 178 p.p.s.a w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., odrzucił zażalenie. 2. W zażaleniu na powyższe postanowienie spółka wskazując na treść art. 45 Konstytucji RP zarzuciła jego naruszenie przez sąd pierwszej instancji. Spółka między innymi podniosła, że "żąda umożliwienia złożenia kasacji w NSA" a wydany wyrok doprowadził do olbrzymiej szkody w firmie. W ocenie strony z uwagi na naruszenie art. 45 ust. 1 Konstytucji RP – prawa do obrony – oraz nowe dowody, wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega oddaleniu. 3. Jak wynika z treści art. 194 § 4 p.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Przepis art. 175 § 2 i 3 stosuje się odpowiednio. Z treści zaś art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a. wynika, że skargę kasacyjną może być sporządzona również przez sędziego, prokuratora, notariusza, radcę Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesora lub doktora habilitowany nauk prawnych, będącego stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka oraz doradca podatkowy - w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami i rzecznik patentowy - w sprawach własności przemysłowej. Skoro zatem w niniejsze sprawie zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej nie zostało sporządzone zgodnie z wymogami art. 194 § 4 w zw. z art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a., to w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego bezsprzecznie zgodnie z prawem sąd pierwszej instancji je odrzucił. Ustawodawca bowiem w powoływanym art. 194 § 4 p.p.s.a. wyznaczył tzw. przymus adwokacko-radcowski przy sporządzaniu ww. środka odwoławczego. Realizując wymogi prawa spółka powinna była skorzystać z pomocy profesjonalnego pełnomocnika (adwokata, rady prawnego lub doradcy podatkowego). 4. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 45 Konstytucji RP Naczelny Sąd Administracyjny uznał go za bezzasadny. Prawidłowe zastosowanie przez sąd pierwszej instancji przepisów postępowania przed sądami administracyjnym nie może bowiem prowadzić do naruszenia norm Konstytucji gwarantujących obywatelowi swobodny dostęp do niezawisłego i bezstronnego sądu (por. postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2011 r., II FSK 1407/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wysyłając stronie odpis postanowienia odrzucającego skargę kasacyjną doręczono stronie również pouczenie o prawie zaskarżenia postanowienia w drodze zażalenia oraz związanym z tym uprawnieniem przymusie sporządzenia zażalenia przez profesjonalnego pełnomocnika. 5. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.