III SA/Wa 2182/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Krystyna Kleiber (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędzia WSA Maciej Kurasz, Protokolant Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2010 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za poszczególne miesiące 2004 roku oddala skargę Decyzją z dnia [...] października 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. po rozpatrzeniu odwołania M. sp. z o.o. z siedzibą w W., (zwana dalej "skarżącą" lub "spółką"), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] kwietnia 2009 r. w przedmiocie określenia dla spółki w podatku od towarów i usług, kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za poszczególne miesiące od maja do grudnia 2004 r. W uzasadnieniu decyzji, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U Nr 54, poz. 535 z późn.zm), zwanej dalej "ustawa o VAT", w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124 ustawy o VAT. Powyższe prawo nie jest jednak bezwarunkowe, podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego, o ile dokonał zakupów będących czynnościami opodatkowanymi. Powodem odmowy dokonania, przez organy podatkowe obu instancji, prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, związany z nabyciem usługi, było stwierdzenie, iż usługi udokumentowane stosownymi fakturami nie zostały w rzeczywistości wykonane, wobec czego faktury te nie stanowiły podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu podatku naliczonego. Z akt sprawy wynika bowiem, iż skarżąca zawarła z firmą D., prowadzoną przez P. umowę na opracowanie koncepcji architektonicznej budynku biurowego. Z umowy wynikało, iż P. zobowiązał się wykonać opracowanie z uwzględnieniem stanu nieruchomości położonej przy ul K./P. w W., uwarunkowań urbanistycznych dla zabudowy biurowej tej nieruchomości, uzgodnień architektonicznych pod kątem projektowania budynku, koncepcji architektonicznej budynku biurowego, adaptacji wykonanych prac do wymogów aplikacji o wydanie pozwolenia na budowę budynku biurowego, przygotowanie dokumentacji merytorycznej, architektonicznej, technicznej w związku z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę budynku biurowego, wszelkich innych czynności służących developing'owi projektu zgodnie z planami inwestycyjnymi spółki. Realizacja umowy została udokumentowana fakturą z dnia 23 października 2002 r. na kwotę 1 515 794 zł, w tym podatek VAT – 333 474, 68 zł. W wyniku kontroli podatkowych przeprowadzonych w spółce ujawniono, że nie posiada ona jakichkolwiek innych dokumentów świadczących o rzeczywistym zrealizowaniu czynności udokumentowanych wskazaną fakturą. Skarżąca ograniczyła się jedynie do przedstawienia pisma z dnia 16 września 2002 r. podpisanego przez P., skierowanego do Zarządu Urzędu Dzielnicy S. Gminy W., dotyczącego oferty spółki do przetargu nieograniczonego na nabycie prawa użytkowania wieczystego ww. nieruchomości gruntowej. Organ wskazał że załącznik do odwołania o nazwie: "Program zagospodarowania nieruchomości i Krótki opis koncepcji architektonicznej", pomimo, iż dotyczy tej samej nieruchomości, co sporna faktura, to wiążą się z innym zakresem obowiązków zleceniobiorcy, niż określone w umowie. Dotyczą one bowiem udziału skarżącej w przetargu na nabycie prawa wieczystego użytkowania działki przy ul. K./P., co z kolei nie było przedmiotem ustaleń pomiędzy kontrahentami, uregulowanymi w tej umowie. Ponadto z przedstawionych dokumentów przetargowych nie wynika, aby autorem koncepcji architektonicznej była firma D. P.. W tym stanie, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo wywiódł, iż przedstawione przez skarżącą dokumenty nie dowodzą faktu wykonania omawianej usługi. Dyrektor Izby Skarbowej odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania skarżącej od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] kwietnia 2009 r., dotyczących nieprawidłowego przeprowadzenia postępowania i zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego wyjaśnił, że przedmiotem postępowania było rozliczenie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od maja do grudnia 2004 r. W odniesieniu do okresów podatkowych od maja do listopada 2004 r., terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nastąpił z dniem 31 grudnia 2009 r., a w odniesieniu do grudnia 2009 r., z dniem 31 grudnia 2010 r. Okoliczności powyższych nie zmienił fakt, iż podatek naliczony, wynikający ze spornej faktury nr 04/2002 został wykazany dnia 23 października 2002r., gdyż nie został rozliczony przez spółkę aż do dnia złożenia deklaracji VAT-7 za maj 2004 r. Pomimo zatem, iż prawo spółki do odliczenia tego podatku naliczonego powstało w październiku 2002 r., to do dnia złożenia deklaracji za maj 2004 r. nie korzystała ona z tego prawa. Kwota podatku naliczonego nie miała zatem wpływu na wysokość potencjalnego zobowiązania podatkowego spółki. Nie zgadzając się z powyższą decyzją, spółka w dniu 13 listopada 2009 r. wniosła do tutejszego Sądu, skargę. W skardze zarzuciła naruszenie przepisów prawa polegające na: naruszeniu przepisu art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2005 r. Nr 8, poz.60, z późn. zm.), dalej jako "Ordynacja", poprzez brak podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy; naruszeniu przepisu art. 187 § 1 Ordynacji poprzez brak zebrania i wystarczającego rozpatrzenia całego materiału dowodowego; naruszeniu przepisu art. 191 Ordynacji poprzez dokonanie przez Naczelnika wybiórczej oceny dowodów i nie uwzględnienie dowodu złożonego przez spółkę w toku postępowania; naruszeniu przepisu art. 121 Ordynacji poprzez prowadzenie postępowania poprzedzającego wydanie decyzji z naruszeniem zasady zaufania do organów podatkowych; naruszeniu przepisu art. 120 Ordynacji poprzez wydanie decyzji w oparciu o błędną podstawę prawną; naruszenie zakazu orzekania wątpliwości na niekorzyść podatnika wynikający z art. 2, art. 84 i art. 217 Konstytucji RP; naruszenie art. 70b Ordynacji poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy w trakcie toczącego się postępowania podatkowego zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu; wydanie decyzji bez wszczęcia i przeprowadzenia postępowania podatkowego za październik 2002 r., co stanowi naruszenie art. 120 Ordynacji oraz przesłankę zastosowania art.247 §1 pkt 3 Ordynacji, tj. stwierdzenie nieważności decyzji. W konsekwencji spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi spółka dowodziła, iż usługa będąca przedmiotem umowy między spółką, a firmą P. faktycznie została wykonana. W ramach tej usługi zleceniobiorca wykonał wstępną koncepcję architektoniczną. Skarżąca podniosła, że wstępna koncepcja stanowi początkowy element każdej inwestycji budowlanej i pozwala inwestorowi na zdecydowanie jakiego rodzaju zabudowę powinien zrealizować na danym obszarze. Skarżąca podkreśliła ponadto, iż stanowiła ona załącznik Nr 2 do materiałów przetargowych jako dokument przetargowy nr 3 do Programu Zagospodarowania Nieruchomości. Spółka podkreśliła, iż z uwagi na m.in. konieczność realizacji skomplikowanego technicznie budynku biurowego na niewielkiej działce o kształcie trapezu, istniało ekonomiczne uzasadnienie poniesienia przez spółkę wydatku na koncepcję architektoniczną, którą przygotował P.. Poniesienie wydatku na koncepcję architektoniczna jest generalnie, z punktu widzenia każdego inwestora, racjonalne, gdyż koncepcja stanowi podstawę do podjęcia dalszych decyzji inwestycyjnych. Spółka zarzucając naruszenie art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji wskazała na nieuwzględnieniu w postępowaniu przed organami podatkowymi pisma z dnia 16 września 2002 r. Zdaniem spółki przedstawione w tym piśmie wyjaśnienia mają znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia w przedmiocie kwalifikacji podatkowej wydatków ponoszonych przez spółkę na rzecz P. z tytułu wynagrodzenia za usługi. Skarżąca podkreśliła, że w czasie realizacji projektu umowa była ustnie modyfikowana i P. podejmował się wielu działań niezbędnych do zrealizowania projektu, czego organ podatkowy II instancji nie uwzględnił w wydanej decyzji. Kolejnym zarzutem było naruszenie art. 120 Ordynacji przez wydanie decyzji w oparciu o błędną podstawę prawną. Skarżąca wskazała, iż po raz pierwszy wykazała kwotę podatku naliczonego VAT wynikającego z faktury nr 4/2002 wystawionej przez P. w deklaracji podatkowej za październik 2002 r., wykazując następnie ten podatek we wszystkich kolejnych deklaracjach VAT- 7, aż do wykazania jej w deklaracji za maj 2004 r., to oczywistym jest, że weryfikacja ta powinna zostać dokonana w oparciu o § 48 ust 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (w związku z art. 33 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym). Spółka podniosła także zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego, podkreślając iż po raz pierwszy zadeklarowała kwotę podatku naliczonego VAT wynikającą z faktury nr 4/2002 w deklaracji podatkowej za październik 2002 r. Nie było więc zgodne z prawdą twierdzenie organu podatkowego, że kwota tego podatku naliczonego została nierozliczona przez spółkę do maja 2004 r. Skarżąca zarzuciła również, że organy podatkowe nie przeprowadziły postępowania podatkowego za październik 2002 r., natomiast wydały decyzję podatkową za ten miesiąc. Powyższe działanie narusza więc art. 120 Ordynacji i powoduje, że decyzja organu podatkowego pierwszej instancji wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 póz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a ocenie Sądu podlega legalność wydanych aktów, w tym przypadku decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, z przepisami prawa, zastosowanymi w tej sprawie. Jednocześnie na podstawie art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), dalej jako "p. p. s. a." - Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skarg oraz powołaną w skargach podstawą prawną. Z tej przyczyny Sąd w pierwszej kolejności zbadał, czy toczące się postępowanie nie naruszyło norm postępowania, zawartych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz przepisów prawa materialnego w ustawie o podatku od towarów i usług . Sąd stwierdza, że niniejsze postępowanie nie nasuwa zastrzeżeń co do jego legalności, a podjęte rozstrzygnięcia przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. i Dyrektora Izby Skarbowej w W. są uzasadnione. Podstawą faktyczną określenia Spółce podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od maja 2004r. do grudnia 2004r. do przeniesienia na następne okresy rozliczeniowe, w skorygowanej wysokości, jest ustalenie, iż podatek naliczony za październik 2002 r., wynikający z faktury z dnia 23 października 2002 r. wystawionej przez P., został naliczony bez tytułu prawnego. W ocenie organów podatkowych obu instancji faktura ta nie dokumentowała czynności opodatkowanej, gdyż w rzeczywistości czynność opisana w fakturze nie została przez P. wykonana. Wynikało to z porównania zakresu umowy zawartej z P. z opracowaniem, które miało być sporządzone na jej podstawie oraz z tej okoliczności, iż przedstawiona w Urzędzie Dzielnicy S. Gminy W., w postępowaniu przetargowym, koncepcja architektoniczna nie była autorstwa P.. Spółka nie dysponowała inną dokumentacją, aniżeli faktura i umowa. P. odmówił przedstawienia własnych dokumentów z uwagi na wystąpienie, jego zdaniem, przedawnienia zobowiązań podatkowych, wynikających z tychże dokumentów, co przedstawił w piśmie do Naczelnika Urzędu. Spółka w postępowaniu odwoławczym złożyła wnioski dowodowe o uzupełnienie materiałów dokumentami znajdującymi się w Wydziale Architektury i Budownictwa Gminy W., w Wydziale Realizacji Urbanistycznej m. W. oraz w Samorządowym Kolegium Odwoławczym, dowodząc w ten sposób, wykonania umowy przez P.. Dyrektor Izby Skarbowej stosownym postanowieniem odmówił przeprowadzenia żądanych dowodów uznając, że nie mają one znaczenia dla analizowanej okoliczności. Sąd zwraca uwagę, że wielozadaniowy zakres umowy zawartej z P. wskazuje, iż Spółka winna być w posiadaniu szeregu dokumentów lub ich odpisów pozostałych po złożeniu oryginałów, chociażby w celu wykazania swych racji technicznych jako inwestor przekazujący budynek do eksploatacji. Niewątpliwie leżało to w jej interesie. Nie bez znaczenia jest też ta okoliczność, że przeciwko P. toczy się postępowanie karne o to, że w dniu 23 października 2002 r. w Warszawie wystawił fakturę VAT poświadczającą nieprawdziwą okoliczność wykonania usługi na rzecz M. sp. z o.o. Wprawdzie opisany zarzut nie został przesądzony wyrokiem sądowym, jednakże w ten sposób nastąpiło uprawdopodobnienie okoliczności ważnej również dla postępowania podatkowego. W tym postępowaniu bowiem nie jest istotne czy P. popełnił czyn zabroniony lecz to - czy miało miejsce zdarzenie podatkowe. Faktura potwierdza jedynie określony stan faktyczny, a brak w świetle zewnętrznym zdarzenia, opisanego w fakturze wskazuje na wystawienie faktury bez podstawy faktycznej. Podstawę prawną do wystawiania faktur przez podatników w październiku 2002 r. stanowił przepis art. 19 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oaz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.), który między innymi w ustępie 4 przewidywał, że jeżeli podatnik nie wykonał czynności podlegającej opodatkowaniu, w danym okresie rozliczeniowym, podatek naliczony za ten okres, podlegał rozliczeniu w najbliższym okresie, nie później jednak niż w ciągu 36 miesięcy od końca miesiąca, w którym podatnik otrzymał fakturę lub dokument celny. Wobec tego gdyby umowa stron była realizowana, spółka mogła rozliczyć podatek ze spornej faktury do 30 października 2005 r. W związku z niewykonaniem w październiku 2002 r. i kolejnych miesiącach czynności opodatkowanych, kwota podatku naliczonego, wynikająca ze spornej faktury, była przez spółkę wykazana w kolejnych deklaracjach VAT-7 (do kwietnia 2004r. włącznie) w części D.2 "Zakupy towarów i usług, nie rozliczone w poprzednich miesiącach". Wobec wejścia w życie, z dniem 1 maja 2004 r., nowej ustawy o podatku od towarów i usług, przy konieczności zapewnienia ciągłości rozliczania tego podatku przez podatników, wprowadzony został przepis art. 162 ust. 1 ustawy o VAT o charakterze normy kolizyjnej. W myśl przepisu, w deklaracji podatkowej składanej za maj 2004 r. lub za drugi kwartał 2004 r., uwzględniać należało kwotę podatku naliczonego, nierozliczoną w poprzednich okresach. Z tych przyczyn spółka w deklaracji VAT-7 za maj 2004 r. wykazała kwotę podatku naliczonego, wynikającą ze spornej faktury, jako kwotę do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Na postawie art. 19 ust. 4 ustawy o podatku od towarów usług oraz o podatku akcyzowym w zw. art. 162 ust. 1 ustawy o VAT, kwota podatku naliczonego, wynikająca z faktury nr 04/2002 pozostawała przez podatnika nierozliczona aż do maja 2004 r. pomimo wykazania jej w deklaracji złożonej za październik 2002 r. Ponadto kwota podatku mogła zostać rozliczona dopiero w najbliższym miesiącu, w którym wystąpiły czynności opodatkowane, a więc w sierpniu 2004r., jednakże skutkiem opisanego stanu prawnego mogła być uwzględniona już wcześniej. Prawidłowo więc organy podatkowe przyjęły, iż ocena zasadności prawa spółki do odliczenia podatku naliczonego z faktury 04/2002 powinna być dokonana na podstawie przepisu art. 162 ust. 1 ustawy o VAT. W ocenie Sądu bezzasadny jest więc zarzut skargi o naruszeniu przez decyzje Dyrektora Izby Skarbowej przepisu art. 120 Ordynacji, polegającym na wydaniu zaskarżonej decyzji w oparciu o błędną podstawę prawną. Analizując istotę sprawy to jest zasadność określenia spółce kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następne okresy rozliczeniowe za poszczególne miesiące od maja do grudnia 2004 r. w wysokości odmiennej niż zadeklarowana przez spółkę, stwierdzić należy, iż zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, obowiązującej od dnia 1 maja 2004 r., w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 ustawy o VAT, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124 (przypadków nieistotnych dla tej sprawy). Prawo to jest podstawowym i fundamentalnym prawem podatnika, wynikającym z samej konstrukcji podatku od towarów i usług. Należy jednak podkreślić, iż prawo to powstaje dopiero wówczas gdy podatnik wykonał czynność opodatkowaną, a więc istnieje związek zakupów z czynnościami opodatkowanymi podatnika. Niewystąpienie w świecie zewnętrznym takiej czynności, analogicznie jak w konstrukcji wymaganej w przepisie art. 19 ust.1 i ust. 2 poprzednio obowiązującej ustawy o podatku od towarów i usług, powoduje niemożność odliczenia podatku naliczonego. Nie istnieje bowiem, pomimo wykazania kwoty podatku, możliwość skorzystania z podatku naliczonego. Tu należy zacytować fragment uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2009 r. sygn. akt I FPS 9/08 ( ONSAiWSA 2009/5/87, POP 2009/4/343): " Podatek należny za dany okres rozliczeniowy (miesiąc, kwartał) stanowi wielkość zobiektywizowaną, wynikającą ze zdarzeń rodzących w tym miesiącu obowiązek podatkowy w tym podatku. Podatek ten jednak nie wyznacza za ten miesiąc powstającego z mocy prawa zobowiązania podatkowego, gdyż - jak już stwierdzono - wielkość tego zobowiązania wynika z zestawienia podatku należnego za ten okres i podatku naliczonego, odnośnie do którego to podatnikowi, zgodnie z art. 19 ust. 1-3a p.t.u.a., przysługuje uprawnienie do ustalenia jego wielkości oraz zadeklarowania do odliczenia za dany okres rozliczeniowy. Podatek od towarów i usług rozliczany jest w cyklu miesięcznym (kwartalnym). Z upływem ostatniego dnia każdego miesiąca (kwartału) niewątpliwa jest wielkość podatku należnego, która - w przypadku nieskorzystania przez podatnika z prawa do odliczenia podatku naliczonego - z 25 dniem następnego miesiąca (kwartału) stałaby się za dany miesiąc zobowiązaniem podatkowym w wielkości podatku należnego (por. art. 26 p.t.u.a.). Modyfikacja tak określonego zobowiązania podatkowego może nastąpić jedynie przez skorzystanie przez podatnika z danego mu w art. 19 p.t.u.a. uprawnienia do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony." Uchwała została podjęta w poprzednim stanie prawnym, zasada jest jednak aktualna w obecnym stanie prawnym, ma też w pełni zastosowanie w niniejszej sprawie. Sąd nie podzielił zarzutów skargi o naruszeniu przez organy podatkowe przepisów art. 120, art.121, art. 122, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Postępowanie zostało przeprowadzone prawidłowo i zgodnie ze wskazanymi przepisami. Organy podatkowe zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy i zasadnie uznały, że udowodnione zostało, że faktura wystawiona przez P. nie potwierdzała czynności opodatkowanej, ze wszelkimi tego konsekwencjami prawnymi. Okoliczność, iż P. sporządził pismo z dnia 16 września 2002 r., na które powołuje się Spółka nie oznacza, ze wykonał szereg czynności, które przewidywała umowa za wynagrodzeniem w kwocie 1.515.794 zł. Z tej przyczyny odmowa dopuszczenia dowodów pośrednich, dokonana przez Dyrektora Izby Skarbowej była uzasadniona. Spółka mogła wykazywać swe racje w toku postępowania podatkowego bezpośrednimi dowodami z dokumentów finansowych czy technicznych. Znajdujące się zaś w aktach sprawy decyzje budowlane ( k 109 – k 165) powołują się na podmioty opracowujące składane projekty jednak wśród nich brak jest nazwiska P.. Sąd nie podzielił też zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego, skutkującego dla organu odwoławczego, koniecznością umorzeniem postępowania podatkowego. Zobowiązanie spółki w podatku od towarów i usług, co do zasady, powstało w dacie odliczenia podatku naliczonego od podatku od towarów i usług, należnego Skarbowi Państwa, a więc w maju 2004 r. Od tej daty bowiem mamy do czynienia ze zobowiązaniem podatkowym, wcześniej jedynie z oświadczeniem woli podatnika o kwocie zapłaconego podatku kontrahentowi. Skoro w maju 2004 r., to uwzględniając treść przepisu art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, przedawnienie rozpoczęło bieg w dniu 1 stycznia 2005 r., a więc pięcioletni okres przedawnienia, wskazany tym przepisem, mijał 31 grudnia 2009 r. Zobowiązania podatkowe za dalsze miesiące 2004 r., do listopada 2004 r., przedawniały się również z dniem 31 grudnia 2009 r. zaś zobowiązanie podatkowe za grudzień 2004 r. przedawniało się o rok później to jest 31 grudnia 2010 r., uwzględniając, ze ustawowe rozliczenie podatku za dany miesiąc, zgodnie z art. 99ust.1 ustawy o VAT następuje do 25 dnia, następnego miesiąca kalendarzowego. W dniu [...] kwietnia 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał decyzję określającą podatek, a w dniu [...] października 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej, jako organ drugiej instancji, wydał przedmiotową decyzję. Co prawda nie decyzja przerywa bieg terminu przedawnienia lecz podjęta czynność egzekucyjna, ale czynność taka mogła być dokonana w oparciu o ostateczną decyzję podatkową. W tym stanie, nie podzielając zarzutów skargi, Sąd skargę oddalił, na podstawie art. 151 p.p.s.a.