II SA/Po 133/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2010 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta K. z dnia (...) nr (...) znak (...) II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. na rzecz skarżącej kwotę (...) zł (...) tytułem zwrotu kosztów postępowania III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ W. Batorowicz /-/ E. Podrazik Burmistrz Miasta K. decyzją z dnia (...) września 2009 r. nr (...) , , na podstawie art. 54, art. 59 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) ustalił na rzecz "A" w K. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie pawilonu handlowego na nieruchomości położonej w K., przy ul. (...) - działka nr (...) . Uzasadniając powyższą decyzję wskazano, że wnioskodawca – "A" w K., zwróciła się do Burmistrza Miasta K. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie sklepu na nieruchomości położonej w K. przy ul. (...) w granicy z nieruchomością przy ul. (...) (działka nr [...]) będącej własnością A. D. Przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wykazała, że w analizowanym obszarze dominującą funkcja jest zabudowa mieszkaniowa z usługami. Funkcja inwestycji oraz przyjęte cechy zabudowy i zagospodarowania terenu stanowią kontynuację funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy występujących obiektów w obszarze. Podkreślono, że zgodnie z § 12 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) w decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest dopuszczenie usytuowania budynku w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy granicy. W obszarze analizowanym występuje zabudowa z budynkami mieszkalnymi i budynkami gospodarczymi w granicy działek, stąd możliwe było dopuszczenie usytuowania planowanej inwestycji w granicy. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła A. D. argumentując, że stanowisko przyjęte przez Burmistrza w skarżonej decyzji nie znajduje oparcia w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003 r. Nr 164, poz. 1588), zgodnie z którym, jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Ponadto wskazano, że ustalona zabudowa nie wypełnia wymogów odnośnie gabarytów i formy architektonicznej w nawiązaniu do istniejących obiektów budowlanych na sąsiednich działkach, oraz występującej na nich funkcji. W dalszej części podniesiono, że w wydanej decyzji nie odniesiono się do obsługi komunikacyjnej działki, jak również nie wykazano, dlaczego dopuszczono zlokalizowanie planowanej inwestycji w granicy z działką sąsiednią. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia (...) grudnia 2009 r. nr (...) , orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Burmistrza Miasta K. z dnia (...) września 2009 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przywołano dotychczasowy przebieg sprawy, a następnie wskazano, że Kolegium po ponownym przeanalizowaniu akt sprawy nie znalazło podstaw do zakwestionowania decyzji organu I instancji. Podkreślono, że linia zabudowy została wyznaczona w przedłużeniu obecnej linii zabudowy, a planowana rozbudowa nie będzie miała wpływu na ilość miejsc parkingowych, gdyż nie zwiększy powierzchni handlowej istniejącego budynku. Wreszcie wskazano, że kwestia możliwości dokonania rozbudowy w granicy z nieruchomością sąsiednią będzie rozstrzygana w ramach postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu A. D. zarzucając jej naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9. art. 10, art. 77, art. 80 oraz art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (teks jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.); art. 1, art. 2, art. 59, art. 60 oraz art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jak również postanowień rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie skarżącej zarówno Kolegium jak i organ I instancji wadliwie przyjęły, że występująca, w obrębie analizowanego obszaru, zabudowa charakteryzuje się funkcją, intensyfikacją oraz parametrami zabudowy odpowiadającym zaproponowanej inwestycji. Tym samym wydanie przedmiotowej decyzji było niemożliwe z uwagi na niezrealizowanie zasady dobrego sąsiedztwa określonej w art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W dalszej kolejności podtrzymano zarzuty dotyczące wadliwego ustalenia linii zabudowy, braku odniesienia się w kwestionowanych decyzjach do sposobu obsługi komunikacyjnej działki, jak również wydania decyzji o dopuszczeniu planowanej inwestycji w granicy z działką sąsiednią bez zgody właściciela nieruchomości sąsiadującej. Podkreślono również, że w treści zaskarżonej decyzji wadliwie ustalono obszar powierzchni biologicznie czynnej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia oceny prawidłowości rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji Burmistrza Miasta K. z dnia (...) września 2009 r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie pawilonu handlowego na nieruchomości położonej w K., przy ul. (...) , działka nr (...) . Dla rozstrzygnięcia zawisłego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu sporu niezbędne jest prawidłowe zastosowanie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis powyższy uzależnia wydanie decyzji o warunkach zabudowy od istnienia co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej oraz zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Jak podkreśla się w doktrynie przepis ten wprowadza do polskiego systemu prawnego zasadę dobrego sąsiedztwa, uzależniającą zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania przestrzennego (por. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2006, str. 491). Tym samym planowana inwestycja nie może odbiegać od istniejącej, w momencie wydawania decyzji o warunkach zabudowy, sąsiedniej zabudowy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjny ratio legis art. 61 ust. 1 jest ochrona "ładu przestrzennego" (wyrok NSA z 17 kwietnia 2007r., sygn. akt II OSK 646/06. LEX nr 322329). Stwierdzenie, czy planowana inwestycja spełnia wymogi "ładu przestrzennego" musi zostać poprzedzone sporządzeniem analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na którym planowana jest inwestycja. W powyższym zakresie art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odsyła do rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Jednocześnie, zgodnie z ust. 2 powyższego przepisu, granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowe zastosowanie normy wynikającej § 3 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. nakazuje wyznaczenie obszaru analizowanego dokoła, a więc z każdej strony (ze wszystkich stron) działki budowlanej objętej wnioskiem (por. wyrok NSA z 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1533/07, przy czym granica wyznaczonego terenu, z każdej strony działki nie może być mniejsza niż 50 m. W praktyce zastosowanie powyższego przepisu sprowadza się do wyznaczenia okręgu, którego promień wynosi co najmniej 50 m., a środkiem którego jest nieruchomość, na której planowana jest inwestycja. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy Sąd wskazuje, że organy administracji publicznej rozstrzygając przedmiotową sprawę dokonały wadliwej oceny sporządzonej analizy urbanistycznej, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwości decyzji o warunkach zabudowy. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z zapisem w części tekstowej analizy funkcji oraz cech zagospodarowania terenu, sporządzonej na potrzeby toczącego się postępowania, zasięg obszaru analizowanego wyznaczono na 51,0 m. Tymczasem zgodnie z zapisem znajdującym się w decyzji o warunkach zabudowy z dnia 18 września 2009 r. obszar poddany analizie został wyznaczony na 71,1 m (strona 4 decyzji). Sąd podkreśla, że powyższa różnica w obszarze analizowanym oraz obszarze zakreślonym w decyzji o warunkach zabudowy, skutkuje wadliwością kwestionowanej decyzji. Bezsprzeczne jest bowiem twierdzenie, że wielkość obszaru analizowanego ma wpływ na wyniki dokonanej analizy urbanistycznej – nie ulega najmniejszej wątpliwości, że analiza zabudowy w odległości 71,1 m oraz 51,0 m może skutkować otrzymaniem sprzecznych, a niekiedy wykluczających się wyników. Równocześnie jedynie wyniki analizy, sporządzonej przez uprawniony podmiot, umożliwiają odpowiedź na pytanie, czy planowana inwestycja jest możliwa do zrealizowania. Tym samym organy administracji publicznej zobowiązane są oprzeć swoje rozstrzygnięcie w oparciu o doręczoną analizę urbanistyczną i nie są uprawnione do zmieniania jej zakresu w dalszym toku prowadzonego postępowania. W powyższym świetle wadliwe zakreślenie wielkości obszaru poddanego analizie w treści decyzji stanowi o wadliwości postępowania. Równocześnie zgodnie ze sporządzoną analizą funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na obszarze analizowanym, średni wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni działki wynosi 22,3%. Tymczasem w treści decyzji Burmistrza Miasta Kościan ustalono, że łączna powierzchnie zabudowy w stosunku do powierzchni działki, na której znajdować się ma planowana inwestycja, może wynosić do 60%. Sąd podkreśla, że tak znaczne odstępstwo w dopuszczonej wielkości zabudowy mogłoby mieć miejsce jedynie w sytuacji, gdy byłoby ono do pogodzenia z zasadą dobrego sąsiedztwa. Tymczasem ani Kolegium ani organ I instancji nie odnieśli się do powyższej kwestii w treści kwestionowanego rozstrzygnięcia. W szczególności niemożliwe jest rozstrzygnięcie, czy na obszarze poddanym analizie, zakreślonym w treści decyzji jako 71,1 m, występujący wskaźnik wielkości zabudowy odbiega od wskaźnika zabudowy wykazanego w treści analizy urbanistycznej. Stąd jedynie prawidłowe zakreślenie wielkości obszaru analizowanego umożliwi wskazanie, czy planowana inwestycja jest dopuszczalna w świetle ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd podkreśla, iż z wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zasady dobrego sąsiedztwa wynika również obowiązek odniesienia się przez organy administracji publicznej do dominującej, na obszarze objętym analizą urbanistyczną, funkcji nieruchomości. Jak wynika z części tekstowej załączonej do akt administracyjnych analizy, dominującą funkcją zabudowy obszaru analizowanego, jest funkcja mieszkaniowa. W ocenie Sądu stwierdzenie powyższe nie wyklucza możliwości zlokalizowania, na analizowanym terenie, inwestycji o przeznaczeniu usługowym, realizującej w istocie podstawowe potrzeby mieszkańców. Jednakże dopuszczenie możliwości istniejącej zabudowy usługowej powinno zostać poprzedzone dokonaniem oceny jej wpływu na obszar analizowany. W szczególności rozważenia wymaga wielkość prowadzonej działalności usługowej jak również jej obsługa komunikacyjnej. Za trafne uznać bowiem należy argumenty skarżącej, że rozbudowa istniejącego budynku przyczyni się do zwiększonego ruchu ulicznego związanego z obsługą istniejącego sklepu. Okoliczność powyższa nie może ujść uwadze organu administracji publicznej, który w zakresie przewidzianym art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 kpa, powinien odnieść się do powyższej kwestii w treści rozstrzygnięcia. Jedynie rozważanie wszystkich okoliczności sprawy umożliwi odpowiedź na pytanie, czy planowana inwestycja w zakresie rozbudowy istniejącego punktu usługowego, nie spowoduje naruszenia ładu urbanistycznego oraz zasad dobrego sąsiedztwa analizowanego obszaru. Odnosząc się do zarzutów, podniesionych przez skarżącą w treści skargi, wskazać należy na trafność zarzutu naruszenia § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym, jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Analiza część graficznej decyzji o warunkach zabudowy z dnia (...) września 2009 r., wskazuje, że planowana inwestycja stanowi przedłużenie istniejącej, na działce nr (...) , zabudowy, przy czym jest ona zlokalizowana w bliższej odległości od drogi (pasa drogowego) niż zabudowa sąsiadującej działki nr (...) . Tym samym wbrew dyspozycji § 4 ust. 3 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, organy orzekły o przedłużeniu linii zabudowy budynku zlokalizowanego bliżej pasa drogowego. Sąd podkreśla, że na gruncie powołanego powyżej rozporządzenia dopuszczalne jest wyznaczenie linii zabudowy w kształcie wynikającym z kwestionowanej decyzji, bowiem uznając, że budynek na działce nr (...) jest samodzielnym budynkiem, w odniesieniu do zabudowy na działce nr (...) , nie można argumentować, że przepis § 4 ust. 3 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. ma w tym przypadku zastosowanie. Powyższe musi jednakże znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści decyzji. Brak wykazania zasadności wytyczenia proponowanej linii zabudowy, jako przedłużenia istniejącej na działce nr (...) zabudowy, musi być interpretowany jako naruszenie zasad postępowania administracyjnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Za nietrafny uznać należy natomiast zarzut braku zgody właściciela działki sąsiedniej na zlokalizowanie planowanej inwestycji w granicy. Sąd wskazuje, że zgodnie z obowiązującym stanem prawnym zgoda powyższa nie jest wymaga. Jednakże dopuszczenie możliwości zlokalizowania budynku w granicy musi znaleźć swoje odzwierciedlenie zarówno w zebranym materiale dowodowym, jak i w treści rozstrzygnięcie. W powyższym świetle brak odniesienia się do powyższej kwestii w treści rozstrzygnięcie organu II instancji uznać należało za naruszenie art. 107 § 3 kpa. Nie znajduje oparcia natomiast zarzut wadliwego określenia, w treści kwestionowanej decyzji, udziału powierzchni biologicznie czynnej na działce oznaczonej nr (...) . W treści rozstrzygnięcia wskazano bowiem, że udział powyższy ma wynosić co najmniej 10%, co nie powoduje iż udział powyższy nie może być większy. Równocześnie, wbrew twierdzeniom skarżącej, zastrzeżenie powyższe nie powoduje, iż inwestor jest uprawniony do zwiększenia procent zabudowy ponad wskaźnik zakreślony w treści decyzji o warunkach zabudowy. Na marginesie powyższych rozważań Sąd wskazuje, że skarżąca A. D. została dopuszczona do udziału w toczącym się postępowaniu jako właścicielka działki nr (...) , a więc działki bezpośrednio sąsiadującej z działką na której planowana jest inwestycja. Tymczasem zgodnie ze znajdującym się w aktach sprawy wypisie z rejestru gruntów, właścicielami działki nr (...) są A. i P. H. Oznacza to, że organy administracji publicznej rozpatrzyły odwołanie od decyzji organu I instancji, nie wyjaśniając, czy osoba je składająca posiada w sprawie przymiot strony. Brak powyższy mógłby skutkować nieważnością postępowania odwoławczego, stąd aczkolwiek kwestia braku interesu prawnego po stronie A. D. nie była przez inwestora podnoszona, tym niemniej prowadząc ponownie postępowanie organ I instancji winien powyższe wyjaśnić. Sąd podkreśla ponadto, że w przypadku postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy, pojęcie strony postępowania musi być rozumiane w sposób szeroki i obejmuje swoim zasięgiem nie tylko podmioty władające nieruchomościami bezpośrednio sąsiadującymi z terenem, na którym planowana jest inwestycja, ale również właścicieli nieruchomości położonych w strefie oddziaływania planowanej inwestycji. Sąd w pełni akceptuje stanowisko zaprezentowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 30 stycznia 2008 r., sygn. akt II Sa/Gd 116/08, który wskazał, że w każdej sprawie o ustalenie warunków zabudowy o interesie prawnym, a co za tym idzie przymiocie strony, innych poza inwestorem, osób, decydują okoliczności konkretnej sprawy związane z rodzajem, rozmiarem oraz stopniem i zakresem uciążliwego oddziaływania zamierzonej inwestycji na otoczenie. W każdej zatem konkretnej sprawie tego rodzaju organ wydający decyzję, ustalając krąg osób, które mają interes prawny w sprawie, musi badać czy – a jeśli tak, to jak daleko sięgać będzie oddziaływanie planowanej inwestycji oraz jego charakter. Tymczasem organy administracji publicznej rozstrzygając przedmiotową sprawę zaniechały ustalenia kręgu osób mających interes prawny w toczącym się postępowaniu, ograniczając ilość stron postępowania jedynie do wnioskodawców oraz użytkownika działki sąsiadującej. Działanie powyższe musi zostać poddane krytyce, gdyż w rzeczywistości może prowadzić do wykluczenia z postępowania osób posiadających w sprawie przymiot strony. Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji z dnia (...) września 2009 r. wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, w szczególności z naruszeniem art. 61 ust. 1 i 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak również § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego. Ponadto organy administracji publicznej dopuściły się naruszenia art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 kpa, a więc naruszenia zasad postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę organ, w oparciu o prawidłowo sporządzoną analizę urbanistyczną, winien rozważyć, czy planowana inwestycja jest do pogodzenia z istniejącą zabudową w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu jak również jego przeznaczenia. Organy powinny również wyjaśnić charakter prawny udziału w postępowaniu A. D. oraz prawidłowo zakreślić wszystkie strony toczącego się postępowania. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylono zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia 18 września 2009 r. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 wymienionej ustawy. O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na mocy art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ W.Batorowicz /-/ E.Podrazik MK