II SA/Kr 423/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie WSA Aldona Gąsecka –Duda WSA Mirosław Bator (spr) Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2010r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 25 stycznia 2010r., nr [...] w przedmiocie ustalenia dodatkowej opłaty rocznej skargę oddala Decyzją z dnia 20 listopada 2009r. Prezydent Miasta orzekł o ustaleniu dodatkowej opłaty rocznej za rok 2009 w kwocie 149.212,60 obciążającej "A" Sp. z o.o. z siedzibą w K. jako użytkownika wieczystego nieruchomości stanowiącej własność Gminy Miejskiej, stanowiącej działkę nr "1" o pow. 271 m2, położoną w obr. [...] przy ul. [...] w K., z tytułu niedotrzymania terminów zagospodarowania przedmiotowej nieruchomości. Jako podstawę rozstrzygnięcia powołano art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) w zw. z art. 63 ust. 2 - 4, art. 64 i art. 4 pkt 9 i 9 b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) oraz upoważnienie Nr [...] Prezydenta Miasta z dnia 4 lutego 2003 r. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w decyzji z dnia 31.07.2009r. Prezydent Miasta, ustalił dodatkową opłatę roczną za rok 2008 w kwocie 74 606,30 zł, obciążającą Sp. z o.o. "A", jako użytkownika wieczystego opisanej powyżej nieruchomości wobec nie zrealizowania warunków zabudowy tej nieruchomości, określonych w umowie ustanawiającej użytkowanie wieczyste. Wysokość dodatkowej opłaty została ustalona w oparciu o operat szacunkowy wykonany na zlecenie organu I Instancji przez rzeczoznawcę majątkowego, a wyceniający wartość przedmiotowej nieruchomości w 2007 r. na kwotę 74 606,30 zł. W kwietniu 2008 r. potwierdzona została aktualność sporządzonego operatu. W decyzji organ przedstawił działania kolejnych użytkowników wieczystych nieruchomości, w związku ze zbywaniem prawa użytkowania wieczystego terenu. Spółka "A" nabyła prawo użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości, oraz prawo własności znajdującego się tam budynku mieszkalnego, aktem notarialnym sporządzonym w dniu [...].05.2005 r., przy czym wcześniej, bo w dniu 23.09.2004 r., Spółka zawarła przedwstępna umowę dotyczącą zakupu przedmiotowej nieruchomości. Organ podkreślił, że mimo upływu ponad 4,5 letniego okresu, obecny użytkownik wieczysty nie uzyskał jeszcze pozwolenia na budowę. Niekompletny wniosek w tej sprawie, został złożony dopiero w dniu 6.06.2007r., czyli po ponad roku, od uzyskania decyzji z dnia 11.04.2006r. o ustaleniu warunków zabudowy, oraz w 2 dni po kontroli przedmiotowej nieruchomości, którą organ I instancji przeprowadził 4.06.2007r., jak też po upływie terminu zakończenia zabudowy, który to termin przypadał na dzień 1.06.2007r. Wszczęte w 2007 r. postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę na przedmiotowej nieruchomości zostało zakończone decyzją z dnia 29.10.2008r. o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, ze względu na niekompletność wniosku. Nowy wniosek o pozwolenie na budowę spółka złożyła w dniu 8 października 2009r., czyli po upływie prawie roku, od zakończenia poprzedniego postępowania w tej sprawie. Okoliczności te, zdaniem organu I instancji wskazują, że spółka prowadzi działania inwestycyjnie w sposób dorywczy i wówczas, gdy organ administracji podejmuje działania w sprawie naliczania dodatkowej opłaty rocznej. Również fakt naliczenia spółce dodatkowej opłaty rocznej za 2008r., nie zdyscyplinował spółki. Stąd organ I Instancji uznał, że uzasadnionym jest naliczenie dodatkowej opłaty za kolejny rok niezagospodarowania przez użytkownika wieczystego nieruchomości w sposób i terminach określonych w umownie, które to terminy dla rozpoczęcia budowy zostały przekroczone o ponad 4 lata, natomiast odnośnie zakończenia zabudowy - ponad 2 lata. Odwołanie od decyzji złożyła firma "A" Sp. z o.o., podnosząc, że nie ponosi ona odpowiedzialność za brak zagospodarowania nieruchomości do dnia 10.05.2005r , a więc do dnia nabycia przez spółkę prawa użytkowanie wieczystego przedmiotowej nieruchomości. Zdaniem spółki nieuzasadnione jest przerzucanie na nią odpowiedzialności za negatywne działania czy też zaniechania poprzednich użytkowników wieczystych, na które spółka nie mogła mieć wpływu. Dopiero od momentu nabycia prawa użytkowania wieczystego spółka zobowiązana była do wykonywania konkretnych zobowiązań wynikających z jej umowy. Wskazano także, że niezwłocznie po nabyciu prawa użytkowania wieczystego, spółka wystąpiła z wnioskiem o przedłużenie terminów na zagospodarowanie nieruchomości. Prezydent Miasta odmówił jednak przedłużenia tych terminów, wskazując, że spółka weszła w prawa i obowiązki poprzednich użytkowników wieczystych oraz miała świadomość ustalonych terminów zagospodarowania nieruchomości, a dodatkowe terminy były przedłużane na rzecz poprzednich użytkowników wieczystych. Zdaniem spółki zarzut niezagospodarowania nieruchomość będącej przedmiotem postępowania od roku 1998 należy uznać za całkowicie chybiony skoro prawo użytkowania wieczystego zostało nabyte przez spółkę w maju 2005 r. Ponadto skoro przepis art. 63 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami mówi o uprawnieniu, a nie o obowiązku organu administracji, w zakresie ustalenia dodatkowej opłaty rocznej, to sam fakt niedotrzymania terminów określonych w umowie dotyczącej prawa użytkowania wieczystego nie stanowi uzasadnionej przesłanki do obciążania użytkownika wieczystego dodatkowa opłatą roczną. Decyzją z dnia 25 stycznia 2010 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] działając na podstawie art. 63 ust. 2 i 3, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Z 2004r. nr 261, poz. 2603 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołując regulację art. 63 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami stwierdził, że przepis ten nie zawiera żadnych przesłanek wyznaczenia terminu dodatkowego. Co za tym idzie, wyznaczenie tego terminu zależy wyłącznie od organu i nie jest związane z kwestią ewentualnego braku zawinienia użytkownika wieczystego. Artykuł 63 ust. 2 stanowiący podstawę prawną dla ustalenia dodatkowej opłaty, nie ustanawia żadnej innej przesłanki jego stosowania, niż tylko uchybienie terminu. Co za tym idzie, ani z tego przepisu, ani też z innego, nie wynika, by ustalenie dodatkowej opłaty rocznej zależne było od braku, czy stopnia zawinienia użytkownika wieczystego w niedotrzymaniu terminu zabudowy. W dniu 6.05.2009 zostały ponownie przeprowadzone oględziny przedmiotowej nieruchomości, które wykazały, że stan nieruchomości nie uległ zmianie, jako że na działce nr "1" nie podjęto żadnych prac zmierzających do zabudowy. Kolegium podkreśliło, że obowiązek podjęcia działań przez organ administracji po bezskutecznym upływie terminów zagospodarowania nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste, czyli naliczenie opłaty dodatkowej w drodze decyzji administracyjnej, występuje w przypadku niedotrzymania terminów, o których mowa w art. 62 ustawy (terminu rozpoczęcia lub terminu zakończenia zabudowy, przedłużonych terminów rozpoczęcia lub zakończenia zabudowy, oraz terminu dodatkowego zagospodarowani nieruchomości gruntowej.) Kolegium wyraziło pogląd, że decyzja o ustaleniu dodatkowej opłaty, ma charakter decyzji fakultatywnej, a nie uznaniowej. W związku z powyższym twierdzenia użytkownika wieczystego, że z racji na późniejsze wstąpienie w prawa i obowiązki użytkownika wieczystego, nie ponosi odpowiedzialności za niedochowanie terminów zabudowy, bowiem to jego poprzednicy prawni nie zrealizowali opisanych w umowie warunków realizacji inwestycji, nie są zasadne. Dla oceny zgodności z prawem decyzji o ustaleniu dodatkowej opłaty stopień zawinienia skarżących w niedochowaniu terminu nie ma znaczenia. Kolegium podniosło, że skarżąca spółka nabyła użytkowanie wieczyste dnia 10.05.2005r. z pełną znajomością obowiązków i terminów ich realizacji, jakie przejmuje z chwilą zawarcia umowy. Prezydent Miasta odmówił wnioskowi spółki w zakresie ustalenia dodatkowego terminu rozpoczęcia i zakończenia realizacji inwestycji, bowiem uczynił to już wcześniej w stosunku poprzedników prawnych skarżącej spółki, zmieniając terminy ustanowione w pierwszej umowie użytkowania wieczystego. Jakkolwiek Prezydent terminu dodatkowego nie ustanowił dla obecnego użytkownika wieczystego, to jednak, mając na uwadze podejmowane przez spółkę działania w kierunku otrzymania niezbędnych dokumentów, umorzył, wszczęte postępowanie o ustalenie dodatkowej opłaty, co spowodowało, że w stosunku do spółki - użytkownika wieczystego, dopiero w 2009r. zapadła decyzja orzekająca o dodatkowej opłacie. Tak więc od 2005r. do 2009r., użytkownik wieczysty mógł działać spokojnie i swobodnie dla realizacji obowiązku zabudowy terenu. Organ zaznaczył również, że lata 2005 do 2009, były okresem, o który wnosił użytkownik we wniosku do organu administracji, prosząc o dodatkowy termin zabudowy gruntu. Jak widać, czas ten nie został wykorzystany w kierunku zagospodarowania użytkowanego terenu. Skargę na tą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła "A" Sp. z o.o. z siedzibą w K., wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie tej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów art. 63 ust. 2 i ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez niewłaściwą jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że decyzja o ustaleniu dodatkowej opłaty rocznej nie jest decyzją uznaniową. Zarzucono ponadto, że organy błędnie przyjęły, iż skarżący ponosi odpowiedzialność na zasadzie ryzyka za niedochowanie terminów zakreślonych w umowie o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste, a w rezultacie błędnie uznały, że bez znaczenia jest fakt braku zawinienia w niedochowaniu terminu zagospodarowania nieruchomości. Zarzucono również błędne ustalenie wysokości opłaty rocznej, wynikające z niewłaściwego określenia wartości nieruchomości. Ponadto skarżąca spółka zarzuciła naruszenie art. 63 ust. 1 ustawy, poprzez jego niezastosowanie, a także naruszenie przepisów postępowania w tym m.in. art. 40 § 1 k.p.a. w z art. 109 § 1 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony. W ocenie strony skarżącej konstrukcja art. 63 ust. 2 ustawy wskazuje, że mamy do czynienia z uprawnieniem, a nie obowiązkiem naliczania dodatkowej opłaty rocznej. A zatem, decyzja dotycząca naliczenia opłaty dodatkowej jest decyzją uznaniową, co powoduje, że organ administracji winien wszechstronnie rozważyć wszelkie okoliczności, które spowodowały uchybienie terminów zagospodarowania nieruchomości, w tym zawinienie użytkownika wieczystego. Nadto fakt, że użytkownik wieczysty przekroczył ustalone terminy nie oznacza, że organ obligatoryjnie musi ustalić dodatkową opłatę. Zastosowanie sankcji z art. 63 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie może następować tylko i wyłącznie w oparciu o stwierdzenie, że nie doszło do zachowania terminów zabudowy, z pominięciem przyczyn, które spowodowały niedotrzymanie terminu. Spółka podkreśliła, że przed nabyciem użytkowania wieczystego nie miała żadnego wpływu na działania, czy też zaniechania poprzednich użytkowników wieczystych. Strona skarżącą zarzuciła także naruszenia przez organ przepisu art. 40 k.p.a. i 109 k.p.a. w związku z tym, że postanowienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie opłaty dodatkowej za rok 2009 jak i dalsza korespondencja w tej sprawie w tym decyzja organu I instancji, były kierowane nie do strony, ale do pełnomocnika ustanowionego w sprawie opłaty dodatkowej za rok 2008. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych (art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). W ramach swojej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy. Niniejsza sprawa dotyczy ustalenia dodatkowej opłaty rocznej z tytułu niedotrzymania terminów zagospodarowania nieruchomości przez użytkownika wieczystego. Zgodnie z regulacją art. 62 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w umowie o oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste ustala się sposób i termin jej zagospodarowania, w tym termin zabudowy, zgodnie z celem, na który nieruchomość gruntowa została oddana w użytkowanie wieczyste. Zgodnie z ust. 4 tego artykułu termin, o którym mowa w ust. 1, może być przedłużony na wniosek użytkownika wieczystego, jeżeli nie mógł być dotrzymany z przyczyn niezależnych od użytkownika. W myśl art. 63 ust. 1 powołanej wyżej ustawy w razie niedotrzymania terminów zagospodarowania nieruchomości gruntowej, o których mowa w art. 62, właściwy organ może wyznaczyć termin dodatkowy. Zgodnie z ust. 2 w przypadku niedotrzymania terminów, o których mowa w ust. 1 oraz w art. 62, mogą być ustalone dodatkowe opłaty roczne obciążające użytkownika wieczystego, niezależnie od opłat z tytułu użytkowania wieczystego, ustalonych stosownie do przepisów rozdziału 8 działu II. Unormowanie art. 64 ust. 1 i ust. 2 ustawy określa, że obowiązek ponoszenia dodatkowych opłat rocznych powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po bezskutecznym upływie terminów zagospodarowania nieruchomości gruntowej ustalonych w umowie lub decyzji, a opłaty za dany rok wnosi się w terminie do dnia 31 marca każdego roku. Stwierdzić należy, że dodatkowe opłaty roczne ustalane w oparciu o przepisy powołanej wyżej ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowią swego rodzaju sankcję finansową mającą na celu zdyscyplinowanie użytkownika wieczystego w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z celem określonym w umowie. W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że skarżąca spółka nabyła prawo użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości aktem notarialnym z dnia [...] maja 2005 r., przy czym w zawartej w dniu 23 września 2004 r. umowie przedwstępnej postanowiono o rozszerzeniu zakresu inwestycji na przedmiotowej nieruchomości i podano termin rozbiórki istniejącego na tej nieruchomości budynku i rozpoczęcia zabudowy do dnia 1 czerwca 2005r., a zakończenia zabudowy do dnia 1 czerwca 2007r. Wskazać przy tym należy, że za rozpoczęcie zabudowy uważa się wybudowanie fundamentów, a za zakończenie wybudowanie budynku w stanie surowym. Jak wynika z akt sprawy przedmiotowa nieruchomość nie została zabudowana do chwili obecnej. Skarżąca spółka nabyła prawo użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości od poprzedniego użytkownika wieczystego spółki "B". Treść aktu notarialnego, jaki zawarły obie spółki wskazuje, że spółka "A" posiadała pełną wiedzę o konieczności realizacji inwestycji na przedmiotowej nieruchomości jak i czasu, w jakim winna tego dokonać. Niezależnie jednak od tego spółka do chwili obecnej nie dokonała zabudowy nieruchomości, argumentując to okolicznościami obiektywnymi, na które nie miała wpływu. Spółka stanęła na stanowisku, że ustawodawca w art. 63 ustawy o gospodarce nieruchomościami przyznał organowi administracji uprawnienie, a nie obowiązek do naliczania dodatkowej opłaty rocznej, a zatem ustalenie opłaty w przypadku uchybienia terminów zagospodarowania nieruchomości nie jest obligatoryjne i zależy od konkretnego przypadku i okoliczności danej sprawy. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę stanowiska tego nie podziela. Z przepisu art. 63 ust. 2, stanowiącego podstawę prawną dla ustalenia dodatkowej opłaty, żadną miarą nie wynikają inne, niż tylko uchybienie terminu, przesłanki zastosowania tej sankcji przez organ. W szczególności nie wynika z tego ani żadnego innego przepisu, aby ustalenie dodatkowej opłaty rocznej było zależne od braku, czy stopnia zawinienia użytkownika wieczystego w niedotrzymaniu terminu zabudowy. Dodatkowa opłata roczna nie jest karą za zawinione zaniechanie, lecz stanowi konsekwencję obiektywnie stwierdzonego faktu bezskutecznego upływu terminu do zagospodarowania nieruchomości, z którą to konsekwencją użytkownik wieczysty winien się liczyć (wyroki WSA w Krakowie z dnia 3 listopada 2008 r. sygn. akt. II SA/Kr 677/08, z dnia 14 kwietnia 2010 r. sygn. akt. II SA/Kr 216/10). Słuszne jest tym samym stanowisko organu odwoławczego, że decyzja o ustaleniu dodatkowej opłaty, ma charakter decyzji fakultatywnej, a nie uznaniowej, jak uważa skarżąca spółka. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 15 lutego 2008 r. sygn. akt. IISA/Kr 543/07 przyjął, iż "uznanie" organu dotyczyć może wyłącznie kwestii dokonania wyboru: czy w sytuacji, gdy użytkownik wieczysty nie zabudował nieruchomości w ustalonym terminie organ wystąpi o rozwiązanie umowy użytkowania wieczystego, czy też ustalać będzie dodatkowe opłaty roczne, których celem jest zdyscyplinowanie użytkownika wieczystego do wywiązania się z zawartej umowy. Stwierdzić zatem należy, że decyzja o ustaleniu dodatkowych opłat rocznych ma charakter decyzji fakultatywnej, a nie uznaniowej. Pogląd ten w całości podziela sąd rozpoznający niniejszą sprawę. Mając zatem na uwadze niedotrzymanie terminów zagospodarowania przedmiotowej nieruchomości za uzasadnione uznać należy nałożenie na skarżącą spółkę dodatkowej opłaty rocznej. Do nałożenia takiej opłaty wystarczy bowiem jedynie niewywiązanie się z warunków umowy o oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste, czyli bezskuteczny upływ terminu wyznaczonego na zagospodarowanie nieruchomości. Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 23 grudnia 2005 r. sygn. akt. II SA/Kr 177/04 przepis art. 63 i 64 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie uzależnia możliwości obciążenia dodatkową opłatą od wykazania i udowodnienia przez organ administracji publicznej winy użytkownika wieczystego. Ze stanowiskiem tym sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni się zgadza. W niniejszej sprawie spółka "A" nabywając prawo użytkowania wiecznego przedmiotowej nieruchomości zobowiązała się jednocześnie do wywiązania się z terminów rozpoczęcia budowy (do dnia 1 czerwca 2005r.) i jej zakończenia (do dnia 1 czerwca 2007r.) określonych w umowie, które to terminy wiązały wcześniej poprzedniego użytkownika wieczystego nieruchomości czyli spółkę "B" a jeszcze wcześniej spółkę "C" będącą pierwszym użytkownikiem wieczystym tej nieruchomości. W dniu 23 września 2004 r. została zawarta przedwstępna umowa sprzedaży prawa użytkowania wieczystego spółce "A" Spółka nabywając prawo użytkowania wieczystego weszła zatem w prawa i obowiązku swojego poprzednika, dotyczące między innymi terminów rozpoczęcia i zakończenia budowy, o których posiadała pełną wiedzę. Tymczasem, jak wynika z akt spraw, spółka wystąpiła o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dopiero w kwietniu 2005 r. wiedząc, że termin rozpoczęcia budowy upływa z dniem 1 czerwca 2005 r. O ustalenie dodatkowych terminów zabudowy wystąpiła natomiast w dniu 19 maja 2005r. Jednocześnie spółka wielokrotnie wnosiła o nienaliczanie dodatkowej opłaty rocznej za niedotrzymanie terminów zabudowy, przy czym pierwszy wniosek został rozpatrzony pozytywnie, kolejne zostały oddalone. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala zgodzić się ze stanowiskiem organów, że postępowanie użytkownika wieczystego wskazuje na przewlekłość i brak staranności w podejmowaniu działań zmierzających do zagospodarowania nieruchomości zgodnie z terminami przewidzianymi w umowie. Jako przykład takiego działania wskazać można okoliczność, że nowy wniosek o pozwolenie na budowę (po wydaniu decyzji z dnia 29.10.2008r. o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę) spółka złożyła 8 października 2009 r. Równocześnie zaznaczyć należy, że zgodnie z regulacją art. 62 ust. 4 brak zawinienia użytkownika wieczystego w zakresie zagospodarowania nieruchomości jest uwzględniany przy przedłużaniu terminu zabudowy terenu. W razie niedotrzymania terminu określonego w umowie o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste oraz terminu przedłużonego, o którym mowa w art. 62 ust. 4 organ może wyznaczyć termin dodatkowy, jednakże, co należy podkreślić, nie ma takiego obowiązku. A zatem dla nałożenia dodatkowej opłaty z tytułu niedotrzymania terminów zagospodarowania nieruchomości kwestia zawinienia w tym względzie przez spółkę pozostaje bez znaczenia. Wystarczy bowiem samo stwierdzenie niezagospodarowania nieruchomości przez użytkownika wieczystego w wyznaczonym terminie. Odnosząc się do kwestii wysokości naliczonej opłaty, wskazać należy, że zgodnie z regulacją art. 63 ust. 3 wysokość dodatkowej opłaty rocznej, wynosi 10 % wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień ustalenia opłaty za pierwszy rok, po bezskutecznym upływie terminu jej zagospodarowania, ustalonego w umowie lub decyzji. Za każdy następny rok opłata podlega zwiększeniu o dalsze 10 % tej wartości. Zgodnie z art. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jeżeli istnieje potrzeba określenia wartości nieruchomości, wartość tę określają rzeczoznawcy majątkowi. Wartość przedmiotowej nieruchomości została określona przez rzeczoznawcę majątkowego w 2007 r. na kwotę 74 606,30 zł, a w kwietniu 2008 r. potwierdzona została aktualność sporządzonego operatu. Podnoszenie przez spółkę, że wartość nieruchomości powinna być ustalona w oparciu o ugodę administracyjną, jaką spółka zawarła w innej sprawie, w niniejszej sprawie nie może mieć znaczenia (tak samo w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w sprawie II SA/Kr 216/10). Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia przez organ przepisu art. 40 k.p.a. Przepis ten stanowi, iż pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi (§ 1). Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi (§ 2). Faktycznie pełnomocnictwo udzielone przez stronę skarżącą do zastępstwa w sprawie naliczenia opłaty dodatkowej ze wskazaniem numeru sprawy radca prawny J. B. złożyła do sprawy opłaty dodatkowej za rok 2008. Jest też prawdą, iż postanowienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie opłaty dodatkowej za rok 2009 jak i dalsza korespondencja w tej sprawie wraz z decyzją organu I instancji, były kierowane nie do strony, ale do pełnomocnika ustanowionego w sprawie opłaty dodatkowej za rok 2008. Jednak zauważyć należy, iż radca prawny J. B. aktywnie uczestniczyła w postępowaniu dotyczącym opłaty dodatkowej za rok 2009 bynajmniej nie informując organu, iż korespondencja w tej sprawie kierowana jest do niej omyłkowo. I tak jako pełnomocnik, strony skarżącej zastępowana przez aplikanta radcowskiego M. S. uczestniczyła w rozprawie administracyjnej w dniu 23 września 2009 r. oraz wyraźnie określając się jako pełnomocnik "A" Sp. z o.o. w K. w sprawie opłaty dodatkowej za rok 2009 złożyła pismo datowane na 7 października 2009 r. W końcu radca prawny J. B. złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji, przedkładając jednocześnie pełnomocnictwo. Zdaniem sądu kierowanie korespondencji, wraz z decyzją organu do osoby która jest pełnomocnikiem strony ale w innej, choćby identycznej sprawie, stanowiło naruszenie przepisów postępowania, nie może jednak stanowić podstawy do wzruszenia zaskarżonej decyzji jak i decyzji jej poprzedzającej. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 145. § 1 pkt 1 b oraz c - sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie przepisów postępowania, które nie stanowi podstawy do jego wznowienia oraz dokonanie innych naruszeń, które jednak nie miało istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, nie może być podstawą do uwzględnienia skargi. Kierowanie korespondencji w sprawie administracyjnej do podmiotu który nie złożył jeszcze pełnomocnictwa ale wyraźnie jako pełnomocnik w sprawie działa i który składa pełnomocnictwo przed uzyskaniem przez decyzję przymiotu ostateczności, z cała pewnością nie stanowi naruszenia przepisów dających podstawę do wznowienia postępowania. W szczególności nie można przyjąć, że strona bez własnej winy nie była reprezentowana. Strona była bowiem reprezentowana przez podmiot który ostatecznie pełnomocnikiem w sprawie został, a który wcześniej czynnie w nim uczestniczył sam określając się pełnomocnikiem tej strony. Uchybienie to nie miało także istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, a zdaniem sądu żadnego wpływu na to rozstrzygnięcie. Zarzut taki nie został zresztą nawet podniesiony przez pełnomocnika skarżącego w skardze. Mając na względzie powyższe rozważania stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja wydana została prawidłowo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie dopatrzył się w niniejszej sprawie naruszenia prawa, które skutkowałoby uchyleniem zaskarżonej decyzji albo stwierdzeniem jej nieważności. W związku z powyższym, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.