II SA/Łd 976/09

Dnia 31 maja 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Protokolant Asystent sędziego Beata Czyżewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2010 roku sprawy ze skargi T. C. i P. P. A Spółka Jawna T. C., P. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. Decyzją z dnia [...]r. nr [...]Prezydent Miasta Ł. po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] r. złożonego przez A.Spółka jawna z siedzibą w Ł. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. B. na działkach nr 92/67- 69, 93/5 -7, 122/2 i 120/2. Od wskazanego rozstrzygnięcia odwołanie złożyli B. i S. K. oraz L. G., P.G. i T. G.. Decyzją z dnia [...] r. nr [..] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, z uwagi na naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] r. nr [...] ustalił na wniosek A. Spółka jawna warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. B.na działkach nr ewid. 92/67 - 69, 93/5 -7, 122/2, 120/2. Powyższe rozstrzygnięcie na skutek odwołań złożonych przez C.Sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz P. G., L. G. i T. G., decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] zostało uchylone, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta Ł. ustalił na wniosek A. Spółka jawna warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych wielorodzinnych z parkingiem podziemnym wraz z infrastrukturą techniczną, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. B. na działkach nr ewid. 92/67-69, 93/5-7, 122/2, 120/2. Od powyżej decyzji odwołali się P. G., L. G. i T. G., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Kolegium stwierdziło, iż decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem art. 7, 10 § 1, 34, 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 61 ust. 1 i 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wskazując między innymi, że organ I instancji winien ponownie przeprowadzić postępowanie w sprawie z zapewnieniem wszystkim stronom czynnego w nim udziału, poczynić wyjaśnienia co do współwłaścicieli działek nr 90/1 – Z. B. i 113/1- J. W.; uzupełnić analizę urbanistyczną co do tzw. pominiętych nieruchomości, wyjaśnić kwestię określenia granic analizowanego obszaru, odnieść się do złożonego przez strony materiału dowodowego, co po uzupełnieniu będzie stanowiło podstawę do wydania stosownej decyzji. Decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr S[...] zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. C. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W.. Wyrokiem z dnia 19 maja 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł., sygn. akt II SA/Łd 192/09, oddalił powyższą skargę. Wyrok ten uprawomocnił się z dniem 8 sierpnia 2009 roku. Prezydent Miasta Ł. decyzją nr [...] z dnia [...] r., po ponownym rozpatrzeniu wniosku z dnia 5 czerwca 2006 r. złożonego przez A.Spółka jawna z siedzibą w Ł., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych wielorodzinnych z parkingiem podziemnym wraz z infrastrukturą techniczną przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. B. na działkach nr 92/67, 92/68, 92/69, 93/5, 93/6 93/7 122/2 i 120/2, obręb B-08. W uzasadnieniu organ I podniósł, że dniu 31 marca 2009 r. inwestor dokonał zmian w sposobie zagospodarowania terenu przeznaczając część terenu pod funkcję rekreacyjną. Organ I instancji wskazał, że w ponownie prowadzonym postępowaniu zostały uwzględnione ustalenia z analizy funkcji i cech zagospodarowania terenu, którą wykonano ponownie i rozszerzono o tereny działek, które nie były uwzględnione w poprzednich analizach, a mogły mieć wpływ na jej wyniki. Z ustaleń organu wynika, że teren inwestycji leży na obszarze gdzie dominującą funkcją jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, ale również w analizowanym terenie występuje zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, usługowa i produkcyjna. Wskazano, że inwestycja przewidziana jest między pasami zabudowy po obydwu stronach ulic B. i D.. Organ uzasadnił, iż w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, wielorodzinna i usługowa, dlatego dla planowanego przedsięwzięcia przyjęto założenie urbanistyczne stanowiące pośrednie rozwiązanie między istniejącą zabudową, a osiedlem mieszkaniowym wielorodzinnym. W oparciu o przepis art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ I instancji wskazał, że działki sąsiednie dostępne z tej samej drogi publicznej są zabudowane obiektami o funkcji podobnej do wnioskowanej: występuje na nich zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna i jednorodzinna , która pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu; działki posiadają dostęp do drogi publicznej ul. B.za pośrednictwem projektowanego zjazdu publicznego; obsługa techniczna inwestycji z istniejących przyłączy przeznaczonych do rozbudowy (przyłącze kanalizacji deszczowej i sanitarnej) lub projektowanych (energetyczne, c.o., wody) z sieci miejskich - na podstawie wstępnych zapewnień gestorów sieci o możliwości zaopatrzenia w media oraz zgody właściciela wykonanych przyłączy kanalizacji sanitarnej i deszczowej na ich rozbudowę w celu podłączenia planowanej inwestycji. Ponadto organ wskazał, że zgodnie z § 18.1 i 2 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...]. w sprawie wprowadzenia Regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie miasta Ł. umowa o zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków zawierana jest z osoba posiadającą tytuł prawny do korzystania z obiektu budowlanego przyłączonego do sieci. W związku z takim uregulowaniem organ uznał, ze istniejące i projektowane uzbrojenie jest wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego. Organ ustalił też, że teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne, ponieważ w wypisach z rejestru gruntów w granicach terenu objętego wnioskiem występują grunty rolne klasy RIVb-0,7899ha, RVI-l,5469ha, ŁIV-0,4149ha. Organ I instancji wskazał, że stosownie do art. 10 § 1 kpa strony zostały zawiadomione o zakończonym postępowaniu dowodowym i przed wydaniem decyzji umożliwiono stronom wypowiedzenie się co do zebranych dowodów. W oparciu o wyniki analizy urbanistycznej oraz po dokonaniu stosownych uzgodnień z organami o których mowa w art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [..]. nr [..]; postanowienie Marszałka Województwa[...] z dnia [...]., nr [...]; postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]., nr [...]; postanowienie Marszałka Województwa [...] z dnia [...]. nr [...]) organ I instancji stwierdził, że spełnione zostały ustawowe przesłanki do wydania decyzji o ustaleniu warunków dla planowanej inwestycji. Odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w terminie ustawowym złożył pełnomocnik P. G. i L.G. oraz T. G.. Pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji i zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności: - art. 7,77,78,80 i 81 k.p.a. wskutek uchylenia się od wyczerpującego zebrania i rozważenia materiału dowodowego, - art. 10 k.p.a. poprzez pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu i uchylenia się od informowania w trybie art. 40 § 2 k.p.a. pełnomocnika stron o czynnościach postępowania, - art. 138 § 2 k.p.a. w drodze uchylenia się organu od przeprowadzenia postępowania w granicach zarzutów i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonego w decyzji SKO z dnia [...] r. nr [..], decyzji z dnia [...]. nr [...] w szczególności co do okoliczności jakie należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, a nadto nieuwzględnienie wyroku WSA w Ł. wydanego w sprawie II SA/Łd 192/09 i pominięcie uzasadnienia wyroku oddalającego skargę od decyzji Kolegium z dnia [...]., - art. 40 § 2 k.p.a. poprzez uchylenie się od doręczania pełnomocnikowi pism, poza decyzją, 2) naruszenie prawa materialnego poprzez uchylenie się od jego prawidłowego zastosowania, a w szczególności: - art. 1 ust. 1 pkt 2 i art. 2 pkt 1 i 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez wydanie decyzji naruszającej ład przestrzenny i zrównoważony rozwój w terenie; - art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez wydanie decyzji w oderwaniu od wymogów środowiskowych i istniejącego oraz planowanego uzbrojenia terenu,. - § 3, § 5 ust. 1; § 6 ust. 1 § 7 ust. 1 i 2 i § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) poprzez podanie nieprawdziwych danych co do charakteru i cech istniejącej zabudowy, bezpodstawne pominięcie w analizie obszaru istniejącej zabudowy i zabudowy w budowie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę oraz uchylenia się od wymaganych prawem ustaleń co do planowanego uzbrojenia terenu ( brak umowy miedzy właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem) które to naruszenia doprowadziły do rażącej wadliwości decyzji, - § 3 pkt 16, §4 , § 57 i § 72 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002r. Nr 75, poz. 690, zm. Dz.U. z 2004r. nr 109, poz. 1156), które to uchybienia same w sobie doprowadziły do nieprawdziwych ustaleń w analizie, a w konsekwencji do wydania rażąco wadliwej decyzji, sprzecznej z istniejącym stanem faktycznym na gruncie, co powinno stanowić podstawę do jej wyeliminowania. Ponadto, pełnomocnik odwołujących się w uzupełnieniu do wniesionego odwołania złożył w dniu 11 sierpnia 2009 r. sporządzoną przez mgr inż.arch. T. B. analizę urbanistyczną dla obszaru położonego w Ł. między ulicami B. i D. obejmującego działki nr 92/67, 92/68, 92/69, 93/5, 93/6, 93/7,122/2,120/2 w obrębie B-08 wraz z załącznikami: tabela inwentaryzacyjna, mapa w skali 1:4000 z wyznaczonym obszarem planowanej inwestycji i obszarem analizy urbanistycznej, akt notarialny Rep.A nr 3510/2006 o ustanowieniu służebności gruntowej, płyta CD ze zdjęciami wszystkich zabudowanych działek położonych w obszarze opracowania analizy urbanistycznej. W dniu 3 września 2009 r. do akt sprawy złożono pismo wyjaśniające A.Spółka jawna z wnioskiem o utrzymanie w mocy wydanej decyzji Prezydenta Miasta Ł. Nr [...] z dnia [...] r. o ustaleniu warunków dla planowanej inwestycji z uwagi na to, że wszystkie zgłaszane zarzuty były rozpatrzone, a zalecenia zarówno SKO jak i WSA zostały uwzględnione w wydanej decyzji. Ponadto wskazano, że zarzuty odwołujących się w zakresie wymogów środowiskowych są chybione, a planowana inwestycja nie jest przedsięwzięciem oddziaływującym negatywnie na środowisko. Gospodarka ściekami będzie odbywała się poprzez istniejące na działce sąsiedniej instalacje kanalizacyjne i wodociągowe podłączone do działki inwestora (jako dowód wskazano - szkic powykonawczy przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego z dnia [...] ). Dalej wskazano na dowód z wpisu służebności przeprowadzenia przyłączy kanalizacyjnych i wodociągowych jako zabezpieczenie prawa do eksploatacji instalacji oraz w zakresie gospodarki sanitarnej i deszczowej załączono pismo - promesę wydane przez ZWiK w Ł. z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania P. G. i L. G. oraz T. G. decyzją z dnia [...] r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2001r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 59, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003r., Nr 80, poz. 717 ze zm.), § 2, § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r.w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588), uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, iż zgodnie z treścią przepisu art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji ustalił strony postępowania w oparciu o wypisy z ewidencji gruntów, przyjmując słusznie, ze stronami postępowania o ustalenie warunków zabudowy są co do zasady, właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiadujących z terenem planowanej inwestycji. Kolegium dostrzegło, iż przy ponownym postępowaniu poprzedzającym wydanie przedmiotowej decyzji organ I instancji podjął starania celem wyjaśnienia kwestii związanych z działkami nr 117, nr 90/1 i nr 113/1, ustalił adresy stron a stronom postępowania wysłano zawiadomienie o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. rozpatrując zebrany w sprawie materiał dowodowy stwierdziło jednak, że nie daje on podstaw do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. Kolegium uznało, że wymagane jest uzupełnienie postępowania przed organem I instancji i wypowiedzenie w zakresie nowych dowodów przedstawionych przez pełnomocnika uczestników postępowania L. i P. G. oraz T. G. w postępowaniu przed organem II instancji, jak również dokumentów złożonych przez A spółka jawna przy piśmie wyjaśniającym z dnia 3 września 2009r. Z uwagi na to, że w postępowaniu przed organem odwoławczym pełnomocnik strony zgłosił wnioski dowodowe Kolegium uznało, że wydanie rozstrzygnięcia w sprawie jest przedwczesne. Organ odwoławczy ocenił, że sprawa wymaga ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji w zakresie podniesionych w odwołaniu wniosków. Kierując się powyższymi przesłankami oraz mając na względzie zasadę dwuinstancyjności postępowania, gwarantującej stronie prawo do tego, aby jej sprawa mogła być dwukrotnie merytorycznie rozpoznana przez dwa różne organy, w przypadku braku wyjaśnienia i dokonania oceny wszystkich istotnych okoliczności, Kolegium uznało za uzasadnione uchylenie zaskarżonej decyzji. Ponadto organ odwoławczy zauważył, że skoro analiza urbanistyczna jest opinią sporządzoną przez biegłego w rozumieniu art. 84 K.p.a., dla której forma została wyraźnie określona przepisami prawa, to podlega ona ocenie organu administracji i nie ma przeszkód aby strona mogła złożyć wniosek o jej uzupełnienie, bądź też o dopuszczenie dowodu z kolejnej opinii. Powyższą decyzję Kolegium zaskarżyła A Spółka jawna do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z żądaniem uchylenia decyzji organu II instancji oraz utrzymania decyzji organu I instancji, jak również zasądzenia kosztów postępowania przed sądem. Strona skarżąca zarzuciła zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie: 1. Art. 6, 7, 8, 15, 77§1, 80, 107§1 k.p.a., 138 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie obowiązków w nich zawartych, w szczególności niedopuszczenie dowodów w postaci pism urzędowych; 2. Art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez bezpodstawne zakwestionowanie sporządzonej analizy urbanistycznej obszaru, stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji organu l instancji; 3. Art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez bezpodstawne uznanie, że projektowana inwestycja nie spełnia warunków określonych w tym przepisie; 4. Przepisów rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003, Nr 164, poz. 1588). W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że stwierdzenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wyrażone w zaskarżonej decyzji, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie jest niedopuszczalne, bowiem – zdaniem strony skarżącej – analiza urbanistyczna wykonana przez organ l instancji posiada obszerne i wyczerpujące uzasadnienie stanowiące załącznik do decyzji o warunkach zabudowy a parametry zabudowy ustalone przez organ I instancji są podobne, a nawet niższe w porównaniu do parametrów występujących w otoczeniu w zakończonych inwestycjach tego samego rodzaju. Ponadto strona skarżąca zauważyła, że błędy formalne zostały usunięte: strony postępowania administracyjnego zostały prawidłowo zawiadomione o wszystkich stadiach postępowania administracyjnego. Spółka zarzuciła również Kolegium, iż stwierdzenie, że "wydanie rozstrzygnięcia w sprawie jest przedwczesne" jest obrazą zasad ogólnych postępowania administracyjnego wyrażonych w przepisach art. 7, 8, 9, 10, 11 k.p.a., a w szczególności zasady szybkości i prostoty postępowania będącej urzeczywistnieniem zasady praworządności postępowania administracyjnego. Strona wskazała także na subiektywny charakter złożonej w toku postępowania odwoławczego analizy, która zawiera liczne komentarze autora świadczące o stronniczości oraz z góry założonym celu, jakim jest niedopuszczenie - nawet poprzez - wprowadzenie w błąd urzędu - do uprawomocnienia się decyzji o warunkach zabudowy. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Analogiczne unormowanie zawarte zostało w przepisie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, a więc jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonego rozstrzygnięcia. Uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.); naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego ( lit. b ); albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy ( lit. c ). W przeciwnym wypadku, stosownie do treści art. 151 p.p.s.a., skargę należy oddalić. W ocenie sądu, przy wydaniu kwestionowanej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów, które w myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., skutkować winno jej uchyleniem. Przedmiotem niniejszego postępowania jest legalność zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. Nr [...], którą organ ten uchylił w całości decyzję Prezydent Miasta Ł. nr [...] z dnia [...] r. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. B. na działkach nr 92/67- 69, 93/5 -7, 122/2 i 120/2 i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W przedmiotowej sprawie kluczowe znaczenie ma okoliczność, że była ona już poddawana kontroli sądu, który oddalając skargę na poprzednią decyzję kasacyjną wskazał na mankamenty postępowania i rozstrzygnięcia, które winny być wyeliminowane przy ponownym merytorycznym rozpatrywaniu sprawy. Zgodnie zaś z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie zarówno sąd jak i organ ponownie rozpatrujący sprawę. Brak zastosowania się przez organ pierwszej instancji do wskazań sądu i wydanie decyzji z pominięciem podanych wytycznych, w myśl cytowanego przepisu, tak jak nastąpiło to w niniejszej sprawie, już skutkować musiało koniecznością wyeliminowania tejże decyzji z obrotu prawnego, co też zasadnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze kwestionowanym rozstrzygnięciem uczyniło. Z akt sprawy wynika, że wyrok oddalający poprzednią decyzję kasacyjną zapadł w dniu [...] r. a uprawomocnił się w dniu [...] r. ,zaś ponowną decyzję merytoryczną organ I instancji wydał już w dniu [...] r., co rodzi wątpliwości, czy organ orzekał dysponując kompletem dokumentów. W ocenie Sądu, organ II instancji słusznie wskazał na uchybienia w zakresie procedowania przed organem I instancji, w szczególności co do konieczności wszechstronnego wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności w stopniu, który nie mógł być zbadany jedynie przez organ odwoławczy z uwagi na zasadę dwuinstancyjności (art. 15 K.p.a.), jak również wobec tego, że jedynie prawidłowo przeprowadzone postępowanie umożliwia należyte, wszechstronne wyjaśnienie i ustalenie faktów i okoliczności, niezbędnych dla rozstrzygnięcia i dających możliwość wydania rozstrzygnięcia zgodnego z prawem materialnym. Kolegium słusznie podnosiło, co wcześniej akcentował już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. w wyroku z dnia 19 maja 2009r. sygn. akt II SA/Łd 192/09, że postępowanie winno być przeprowadzone z zapewnieniem w nim czynnego udziału stronom postępowania, zarówno w kontekście art. 10 K.p.a. jak i art. 40 § 2 K.p.a., a więc kręgu stron postępowania ale i prawidłowej ich reprezentacji. Zgodnie bowiem z utrwalonym już orzecznictwem pominięcie pełnomocnika strony przy jakiejkolwiek czynności jest równoznaczne z pominięciem strony. Słusznie podnosił w toku postępowania pełnomocnik L. G., P. G. oraz T. G., że nieinformowanie pełnomocnika o czynnościach, poprzez zaniechanie doręczania mu pism w toku postępowania może mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, uniemożliwia bowiem działanie w sprawie, w tym ewentualne składanie wniosków dowodowych na odpowiednim etapie postępowania. Jako prawidłowe ocenić należy więc stanowisko Kolegium, że wobec zgłoszenia nowych dowodów w sprawie przez pełnomocnika L. G., P. G. oraz T. G. co do tak istotnego elementu postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy, jakim jest analiza urbanistyczna, jak również przez skarżącego przy piśmie z dnia 3 września 2009 roku, koniecznym jest przeprowadzenie postępowania w znacznej części, co uzasadnia zastosowanie w przedmiotowej sprawie art. 138 § 2 K.p.a. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy, co już poprzednio zarówno sąd jak i organ II instancji akcentował, musi być poprzedzone przeprowadzeniem przez właściwy organ postępowania wyjaśniającego w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003r., Nr 80, poz. 717 ze zm.) zwanej dalej ustawą o planowaniu, przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164 poz. 1588). Jak to już w poprzednich orzeczeniach akcentowano, stosownie do treści art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy w rozumieniu art. 61 ust. 1 wspomnianej ustawy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Treść wskazanego przepisu jednoznacznie stanowi, iż tylko łączne spełnienie wskazanych warunków uprawnia organ do wydania decyzji pozytywnej, natomiast brak choćby jednego z tych warunków powoduje konieczność rozstrzygnięcia negatywnego. Wskazane przesłanki, organ zobligowany jest zbadać z poszanowaniem zasad wynikających z art. 7 i 77 § 1 K.p.a. w oparciu o dane wskazane we wniosku, stosownie do treści art. 52 ust. 2 w związku z art. 64 ustawy o planowaniu a także w drodze analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przestrzeganie zasad wynikających z art. 7 i 77 § 1 K.p.a. ma tym bardziej znaczenie w przedmiotowej sprawie, w sytuacji gdy strony wskazują na odmienne elementy i cechy zabudowy w ramach obszaru analizowanego, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia z punktu widzenia spełnienia wymogów art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu, przedstawiając na tę okoliczność dowód w postaci analizy, z której inne wnioski wypływają. Nie powinno budzić wątpliwości, że organ właściwy winien wszystkie argumenty i dowody stron rozważyć i ocenić a następnie dać temu wyraz w prawidłowo sporządzonej i umotywowanej decyzji, stosownie do art. 107 § 3 K.p.a. Przypomnieć należy, że według § 3 ust. 1 i 2 wskazanego wyżej rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, a więc na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego dotyczy wniosek, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w świetle § 9 rozporządzenia w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Cześć graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. Nr 164, poz. 1589). Takim też wymogom winna odpowiadać analiza w przedmiotowej sprawie, a wobec zgłoszenia przez pełnomocnika uczestników własnego dowodu, winna zawierać również odniesienie się do argumentów przedstawianych przez strony. W tym miejscu trzeba podkreślić, iż przy wykładni przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu, należy pamiętać oczywiście o ratio legis ustawy mającej służyć zapewnieniu ładu i porządku przestrzennego oraz innym dobrom i wartościom wskazanym w jej art. 1, a nie ograniczaniu inicjatywy obywateli w zakresie podejmowania inwestycji budowlanych czy uniformizacji zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. Celem kształtowania zabudowy w oparciu o tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego treścią art. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i rozumianego jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo - społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno - estetyczne. Wskazany przepis w sposób oczywisty stanowi również ingerencję w prawo własności nieruchomości i wolność zabudowy, precyzując każdorazowo zakres tejże ingerencji w stosunku do granic określonych w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy. Wszystkie wskazane wyżej okoliczności organ winien wyważyć i należycie ocenić. Mając na uwadze wskazane wyżej motywy i tym samym nie podzielając zarzutów skargi a także nie stwierdzając w kwestionowanym rozstrzygnięciu uchybień, które wskazywałyby na konieczność jego eliminacji, należało zaaprobować stanowisko organu II instancji, mimo niewątpliwie nazbyt długo toczącego się postępowania, co słusznie podnosił skarżący. W świetle cytowanych przepisów oraz w oparciu o przedstawione akta administracyjne Sąd uznał, iż zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa a Kolegium prawidłowo zastosowało art. 138 § 2 K.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę, nie stwierdziwszy podstaw prawnych do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. m.ch.