II SA/Łd 192/09

Dnia 19 maja 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Anna Stępień (spr.) Sędziowie Sędzia WSA: Renata Kubot – Szustowska Sędzia WSA: Jolanta Rosińska Protokolant Referent – stażysta Szymon Kwiatkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2009 roku sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę LS Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta Ł. po rozpatrzeniu wniosku A S.j. T. C., P. P. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A na działkach nr 92/67- 69, 93/5 -7, 122/2 i 120/2. Od wskazanego rozstrzygnięcia odwołanie złożyli B. i S. K. oraz L. G., P. G. i T. G.. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, z uwagi na naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] nr [...] ustalił na wniosek A S.j. T. C., P. P. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną, przewidzianej do realizacji w Ł.. przy ul. A na działkach nr ewid. 92/67 - 69, 93/5 -7, 122/2, 120/2. Powyższe rozstrzygnięcie na skutek odwołań złożonych przez B Sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz P. G., L. G. i T. G. decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] zostało uchylone, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), art. 104 k.p.a. ustalił na wniosek A S.j. T. C., P. P. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych wielorodzinnych z parkingiem podziemnym wraz z infrastrukturą techniczną, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A na działkach nr ewid. 92/67-69, 93/5-7, 122/2, 120/2. Od powyżej decyzji odwołali się P. G., L. G. i T. G., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Pełnomocnik odwołujących zarzucił naruszenie art. 7, 77, 78, 80 i 81 k.p.a. poprzez uchylenie się od wyczerpującego zebrania i rozważenia materiału dowodowego, a nadto oparcie decyzji na błędnie sporządzonej analizie urbanistycznej, sprzecznej z analizą z 2006 r., art. 10 k.p.a., art. 40 § 2 k.p.a. poprzez uchylenie się od doręczania jakichkolwiek pism pełnomocnikowi strony, art. 138 § 2 k.p.a. poprzez uchylenie się organu I instancji od przeprowadzenia postępowania w granicach wskazań co do dalszego postępowania zawartych w decyzji SKO z dnia [...]. Pełnomocnik zarzucił także naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 1 ust. 1 pkt 2 i art. 2 pkt 1 i 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wydanie decyzji naruszającej ład przestrzenny i zrównoważony rozwój w terenie, art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy, poprzez wydanie decyzji w oderwaniu od wymogów środowiskowych i istniejącego oraz planowanego uzbrojenia terenu, § 3, § 5 ust. 1, § 6 ust. 1, § 7 ust. 1 i 2, § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy (...), poprzez podanie nieprawdziwych danych co do charakteru i cech istniejącej zabudowy, bezpodstawne pominięcie w analizie obszaru istniejącej zabudowy i przewidzianych prawem wymagań w zakresie planowanego uzbrojenia terenu, § 3 pkt 16, § 4, § 57 i 72 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.), poprzez dowolne ustalenie w analizie pojęć "kondygnacja", "poddasze", "pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi". Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 7, 10, 34, 77 § 1, 107 § 1 i 3 k.p.a., art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2001 r. nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1, art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), § 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588) - uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Kolegium stwierdziło, iż decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem art. 7, 10 § 1, 34, 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 61 ust. 1 i 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem organu II instancji, stanowisko Prezydenta, iż istnieje możliwość zrealizowania zabudowy wielorodzinnej w przypadku, gdy na danym terenie dominuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wraz z zabudową wielorodzinną, jest co do zasady słuszne. Niemniej jednak w takim przypadku należy tak przeprowadzić postępowanie z udziałem wszystkich stron postępowania, aby ewentualne wątpliwości co do zasadności takiego poglądu zostały rozstrzygnięte. W szczególności w niniejszym postępowaniu pominięte zostały współwłaścicielki działki nr 90/1 – Z. B. i J. N, właściciele działek nr 113/1 i117 oraz pełnomocnik odwołujących. W kwestii analizy urbanistycznej Kolegium podniosło, iż pominięcie jakiejkolwiek zabudowy na obszarze analizowanym świadczy o wadliwym jej przeprowadzeniu i naruszeniu art. 61 ust. 1 ustawy. Jego zdaniem organ I instancji uchybił również art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5, bowiem nie wypowiedział się jednoznacznie w sprawie projektowanego uzbrojenia terenu. Powyższą decyzję B Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zdaniem strony skarżącej w toku postępowania odwoławczego doszło do naruszenia art. 4, 6 i 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 75, 76 77 i 80 k.p.a., poprzez niedopuszczenie dowodu z dokumentów urzędowych - pism z Zakładu A miasta Ł., odpisów z rejestrów, opinii biegłego w zakresie dokonanej analizy urbanistycznej. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podnosząc, iż strona skarżąca błędnie uznaje, że przedłożona opinia "biegłego sądowego" na temat analizy jest niepodważalna i nikt nie może bez wiedzy szczególnej jej kwestionować. W ocenie organu Spółka nie odróżnia ochrony interesów osób trzecich od ciążącego na organie obowiązku zapewnienia czynnego udziału wszystkim stronom tego postępowania. Bezzasadne jest ponadto twierdzenie strony skarżącej, że Kolegium uzależniło wydanie decyzji o warunkach zabudowy od wyjaśnienia, czy postanowienie tego organu jest ostateczne. Zdaniem Kolegium ustalenia wymaga, czy w wyniku wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostatecznym postanowieniem Marszałka Województwa [...], postanowienie to nie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle przytoczonych przepisów godzi się wyjaśnić, iż do kompetencji sądu administracyjnego należy ocena, czy zaskarżony akt (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Badając w tym kontekście zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] oraz zgromadzony materiał dowodowy Sąd stwierdził, że organ orzekający miał pełne podstawy prawne do uchylenia w trybie art. 138 § 2 k.p.a. decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] i przekazania do ponownego rozpatrzenia sprawy dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych wielorodzinnych z parkingiem podziemnym wraz z infrastrukturą techniczną, która miałaby zostać zrealizowana w Ł. przy ul. A na działkach nr ewid. 92/67-69, 93/5-7, 122/2 i 120/2. Problematyka ustalenia warunków zabudowy dla terenu, na którym brak jest obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, została unormowana w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.). Wydanie decyzji w tym przedmiocie jest zatem możliwe w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Warunek, o którym mowa w pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem (art. 61 ust. 5 ustawy). Ustalenie, czy wskazane wyżej przesłanki są spełnione, wiąże się z koniecznością uprzedniego przeprowadzenia przez właściwy organ administracji publicznej analizy urbanistycznej z uwzględnieniem regulacji rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588). Zgodnie z § 3 w/w rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków przewidzianych w art. 61 ust. 1-5 ustawy (ust. 1). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, a więc na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust. 2). Warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii ( § 9 ust. 1-3 ). Z powyższych unormowań wynika zatem jednoznacznie, że wszelkie ustalenia dotyczące wyznaczenia obszaru analizowanego, uzasadnienie takiego, a nie innego jego wyznaczenia, winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji. W motywach rozstrzygnięcia organ winien zatem wyjaśnić w sposób nie budzący żadnych wątpliwości kryteria, jakimi kierował się wyznaczając granice terenu poddanego następnie badaniu, w kontekście funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Dodać przy tym trzeba, iż zakresem rozważań organu winny zostać objęte bez wyjątku wszystkie nieruchomości znajdujące się w granicach obszaru analizowanego. Istniejąca zabudowa, co należy podkreślić, ma decydujące znaczenie dla ustalenia, czy przesłanki z art. 61 ust. 1 ustawy zostały spełnione, czy też nie. Wybiórcza analiza terenu jest niedopuszczalna i prowadzi w rezultacie do naruszenia przepisów powołanego wyżej rozporządzenia oraz art. 61 ust. 1 ustawy. Wyniki tak przeprowadzonej analizy są bowiem niemiarodajne dla prawidłowego ustalenia warunków zabudowy. Prezentowane stanowisko koresponduje również z dotychczasowym orzecznictwem sądowym. Warto tu chociażby zwrócić uwagę na wyroki: WSA z dnia 31 stycznia 2008 r. sygn. II SA/Go 765/07 (Lex nr 451249), WSA z dnia 25 września 2007 r. sygn. II SA/Łd 719/07 (Lex nr 394827), NSA z dnia 17 stycznia 2008 r. sygn. II OSK 1872/06 (Lex nr 467129). W rozpoznawanej sprawie, jak zasadnie zauważyło Kolegium, organ I instancji przeprowadził analizę urbanistyczną z naruszeniem wskazanych wyżej zasad, co zresztą zostało szczegółowo wyartykułowane w odwołaniu P. G., L. G. oraz T. G. i faktycznie znajduje potwierdzenie w zgromadzonej dokumentacji. Niewątpliwie organ I instancji objął analizą wybrane przez siebie nieruchomości, nie tłumacząc zarówno w analizie, jak i w motywach rozstrzygnięcia, z jakich powodów jedne działki uwzględnił, a inne pominął, jak chociażby działki nr 145/1, 89, 90/1, 146, 147, 118,119. Według Sądu, takie działanie organu nie licuje z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 k.p.a., której celem jest dążenie do dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy zgodnie ze stanem rzeczywistym i świadczy niewątpliwie o naruszeniu § 3 rozporządzenia oraz art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd podzielił również stanowisko organu orzekającego, iż w oparciu o zgromadzoną dokumentację, a w szczególności pismo z dnia 11 sierpnia 2008 r. Zakładu A Sp. z o.o. ( k.47 akt administracyjnych ) Prezydent Miasta Ł. winien jednoznacznie wypowiedzieć się w kwestii spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5, a mianowicie, czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla projektowanego zamierzenia budowlanego. Niezależnie od powyższych błędów trafnie zresztą dostrzeżonych przez SKO, Sąd z urzędu stwierdził istotne uchybienia przepisom prawa materialnego, które miały miejsce na etapie postępowania przed organem I instancji, a winny zostać wyeliminowane w ponownie prowadzonym postępowaniu. Mianowicie załącznik graficzny do decyzji organu I instancji, to mapa sytuacyjno-wysokościowa do celów projektowych w skali 1:500, na której oznaczono literami A, B, C, D, E, F, G wyłącznie linie rozgraniczające teren inwestycji, pomijając zupełnie regulację § 3 rozporządzenia. Na podstawie rzeczonej mapy nie sposób bowiem ustalić granic obszaru analizowanego, w oparciu, o który organ przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Nadto sporna mapa nie odpowiada przesłankom z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy w zw. z § 3 rozporządzenia. W ocenie składu orzekającego, tożsame zarzuty należy postawić załącznikowi graficznemu do analizy urbanistycznej, który według treści analizy ( k.54 akt ) został opracowany w skali 1:2000. Mapy we wskazanej skali odpowiadającej wymogom § 3 rozporządzenia nie sposób jednak zidentyfikować w aktach sprawy. Przechodząc w następnej kolejności do uchybień natury procesowej, Sąd w pełni podzielił stanowisko Kolegium o naruszeniu w toku postępowania pierwszoinstancyjnego zasady czynnego udziału stron, wyrażonej w art. 10 § 1 k.p.a. Istotą wspomnianej zasady jest stworzenie wszystkim podmiotom, uznanym przez organ za strony postępowania, prawnych możliwości podejmowania czynności procesowych w obronie swoich interesów, a przed wydaniem decyzji umożliwienie im zapoznania się i wypowiedzenia w kwestii zgromadzonych dowodów, żądań i wniosków, tak jak stanowi o tym art. 81 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie zasada czynnego udziału stron została niewątpliwie naruszona w przypadku współwłaścicieli działki nr 90/1 – J. N. i Z. B., co do których nie wyjaśniono kwestii, czy osoby te w ogóle żyją, a jeśli tak, to pod jakim adresem zamieszkują. Podobnie rzecz się przedstawia jeśli chodzi o M. N., w przypadku którego zawiadomienie w trybie art. 81 k.p.a. wróciło z adnotacją "adresat nieznany", oraz współwłaścicieli działki nr 113/1 – J. W. W. vel F. oraz I. W. vel F.. Według Sądu uzasadniony jest również zarzut naruszenia przez organ I instancji dyspozycji art. 40 § 2 k.p.a., który stanowi, że w sytuacji, gdy strona ustanowiła pełnomocnika pisma doręcza się pełnomocnikowi. Wyrazem powyższego uchybienia jest chociażby brak jakiegokolwiek dokumentu świadczącego o zadośćuczynieniu obowiązkom wynikającym z dyspozycji art. 10 § 1 k.p.a. względem pełnomocnika L. G., P. G. T. G., czy też doręczenie decyzji organu I oraz II instancji pełnomocnikowi i jego mocodawcom. Poza tym dodać trzeba, że brak w aktach sprawy zwrotnych potwierdzeń odbioru zawiadomień z dnia 23 czerwca 2008 r. (k.18a i 18b) uniemożliwia skuteczną kontrolę prawidłowości wykonania obowiązku wynikającego z art. 10 § 1 k.p.a. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że w sytuacji, gdy decyzja zostaje doręczona zarówno stronie, jak i jej pełnomocnikowi, uznać należy, iż pismem prawidłowo doręczonym będzie pismo doręczone pełnomocnikowi i w konsekwencji to doręczenie będzie wywoływać skutki prawne. Doręczenie pisma stronie, jeśli ustanowiła pełnomocnika, jest bezskuteczne. Jednoczesne doręczenie pisma stronie i pełnomocnikowi wywołuje więc jedynie ten skutek, że strona jest poinformowana o treści pisma, natomiast bieg terminu do wniesienia środka odwoławczego rozpoczyna się z datą skutecznego doręczenia pisma pełnomocnikowi (por. wyrok WSA z dnia 20 czerwca 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 345/07- Lex nr 352785). Podsumowując, Sąd - po przeanalizowaniu zgromadzonej w sprawie dokumentacji - uznał, że decyzja Kolegium znajduje usprawiedliwienie w obowiązujących przepisach prawa i brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Wyjaśnić trzeba, iż w szczególności zarzuty skargi nie mogły skutkować uchyleniem wspomnianej decyzji. Przede wszystkim błędny jest, w ocenie Sądu, zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez promowanie tezy o wyższości praw osób trzecich nad prawem własności. Przypomnieć w tym miejscu trzeba, że celem postępowania odwoławczego, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, jest powtórne rozpoznanie i rozstrzygniecie sprawy, która była przedmiotem uwagi organu I instancji. Oznacza to, że organ odwoławczy, w tym wypadku było to Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., zobligowany był przeanalizować w całości zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie tylko pod kątem zarzutów podniesionych w odwołaniu, ale przede wszystkim w kontekście przepisów, które stanowiły podstawę prawną wydania decyzji przez organ I instancji i w przypadku dostrzeżenia jakichkolwiek uchybień przepisom obowiązującego prawa - podjąć działania zmierzające do ich konwalidowania, co też w rozpoznawanej sprawie miało miejsce. Konieczność zapewnienia czynnego udziału wszystkim stronom postępowania, wbrew temu, co twierdzi skarżąca Spółka, nie świadczy o wyższości praw osób trzecich nad prawem własności. Zasada czynnego udziału stron, co Sąd starał się już wyjaśnić, ma fundamentalne znaczenie w toku postępowania administracyjnego, bowiem okoliczność, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, mogłaby stanowić podstawę wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 6 ustawy o zagospodarowaniu (...), który gwarantuje każdemu, kto ma tytuł prawny do nieruchomości, prawo do zagospodarowania terenu, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, poprzez konsekwentne uchylanie decyzji o warunkach zabudowy. Podnieść w tym miejscu trzeba, iż uchylenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzji organu I instancji miało na celu wyłącznie wyeliminowanie istotnych błędów popełnionych w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, które - w ocenie Sądu - miały znaczący wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Spółka bez uzasadnionej przyczyny traktuje prawidłowe postępowanie organu orzekającego, jako działanie mające na celu uniemożliwienie inwestorowi zagospodarowanie nieruchomości . Według składu orzekającego, błędny jest także kolejny zarzut dotyczący naruszenia art. 75, 76, 77 i 80 k.p.a. poprzez niedopuszczenie dowodu z dokumentów. Jeśli chodzi o złożoną przez Spółkę opinię sporządzoną przez P. S. - członka Okręgowej Izby Urbanistów - na temat poprawności analizy urbanistycznej, to godzi się wyjaśnić, iż nie mogła ona stanowić podstaw prawnych do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji, skoro rzeczona analiza w sposób nie budzący wątpliwości została wykonana z naruszeniem obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. Natomiast pisma Zakładu A winny zostać, jak zasadnie wskazało Kolegium, przeanalizowane przez organ I instancji, który powinien w tym wypadku zająć jednoznaczne stanowisko, czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Z tych wszystkich powodów Sąd, nie stwierdziwszy podstaw prawnych do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, zobligowany był do oddalenia skargi na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. A. T.-P.