VI SA/Wa 445/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2010 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz lp. 10.3 lit. a) i lit. b) załącznika do ustawy o transporcie drogowym, art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L102.1 z 11.04.2006), po rozpatrzeniu odwołania H. K. (nazywanego dalej skarżącym) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2008 r. Nr [...], którą nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 1450 złotych (słownie: jeden tysiąc czterysta pięćdziesiąt) złotych, utrzymał ww. decyzję w całości w mocy. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] maja 2009 r. na drodze krajowej nr [...] w W. na ul. [...] dokonano kontroli drogowej pojazdu marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował skarżący, który wykonywał transport drogowy rzeczy z Niemiec do Polski. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego: a) o czas powyżej 15 minut do 30 minut, b) za każde następne rozpoczęte 30 minut. Powyższe zostało ustalone w protokole kontroli z dnia [...] maja 2008 r. nr [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] maja 2008 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 1450 złotych w związku z przekroczeniem przez skarżącego maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego. Pismem z dnia [...] czerwca 2008 r. strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji, po rozpatrzeniu którego Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...] utrzymał decyzję organu I instancji w całości w mocy. Pismem z dnia [...] października 2008 r. strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję organu II instancji, domagając się jej uchylenia oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. art. 92 ust. 1, 4, i ust. 8 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 11.1. ust. 2 lit. a) i lit. b) załącznika do ww. ustawy poprzez przyjęcie przekroczenia maksymalnego czasu wykonywania przewozu drogowego oraz art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 poprzez nie uwzględnienie wykonanych przerw podczas prowadzenia pojazdu. Na skutek rozpoznania skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 marca 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 2392/08 uchylił decyzję organu II instancji w zaskarżonym zakresie. W uzasadnieniu Sąd wskazał na pobieżną kontrolę decyzji przez organ odwoławczy, który nie tylko nie odniósł się do argumentów przedstawionych przez stronę w odwołaniu, ale rozpoznając sprawę ustalił stan faktyczny, który nie pozwolił Sądowi na dokonanie oceny jego prawidłowości. W ocenie Sądu, organ nie wyjaśnił podstawy faktycznej podjętego rozstrzygnięcia, nie przedstawił w sposób logiczny i szczegółowy rozumowania, które doprowadziło go do określonych wniosków na podstawie konkretnych odczytów z tachografu. Mając na uwadze wskazania Sądu zawarte we wspomnianym wyroku, Główny Inspektor Transportu Drogowego, rozpoznając ponownie sprawę zauważył, że zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca, co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba, że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości, co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości, co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Zgodnie z art. 4 lit. d) w/w rozporządzenia (WE) "przerwa" oznacza okres, w którym kierowca nie może prowadzić pojazdu ani wykonywać żadnej innej pracy, gdyż jest to czas przeznaczony wyłącznie do wypoczynku. Organ odwoławczy, odwołując się do art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8 ustawy o transporcie drogowym oraz wskazując na lp. 10.3. lit. a) i b) załącznika do ustawy o transporcie drogowym uznał zasadność nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w łącznej wysokości 1450 złotych (słownie: jeden tysiąc czterysta pięćdziesiąt). Główny Inspektor Transportu Drogowego podkreślił, że argumenty strony podniesione w odwołaniu nie mogą być podstawą zmiany decyzji i umorzenia postępowania w kwestionowanym zakresie, bowiem w wyniku czynności kontrolnych i opisanego stanu faktycznego jednoznacznie stwierdzono, że kierowca będący jednocześnie stroną postępowania administracyjnego w dniu: [...] kwietnia, [...] maja oraz [...] maja 2008 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy, co potwierdziła analiza danych zawartych na wykresówce kierowcy, która wykazała, że kierowca w dniu: - [...] kwietnia 2008 r. prowadził pojazd od godz. 11:30 do godz. 17:55 przez 5 godzin i 12 minut, co oznacza, że nastąpiło przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o 42 minuty. Kierowca pomiędzy godziną 12:50 a godziną 13:25 odebrał przerwę w wymiarze 35 minut. Kierowca nie prowadził również pojazdu przez 13 minut w okresie pomiędzy godziną 17:17 a godziną 17:30 oraz przez 24 minut w okresie pomiędzy godziną 17:31 a godziną 17:55; - [...] maja 2008 r. prowadził pojazd od godz. 11:55 do godz. 18:10 przez 5 godzin i 56 minut, przekraczając maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 1 godzinę i 16 minut. Kierowca pomiędzy godziną 14:22 a godziną 14:38 odebrał przerwę w wymiarze 16 minut. Do zakończenia okresu prowadzenia pojazdu kierowca nie odebrał żadnej innej przerwy; - [...] maja 2008 r. prowadził pojazd od godz. 8:10 do godz. 15:10 przez 5 godzin i 54 minuty, przekraczając maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 1 godzinę i 24 minuty. Kierowca pomiędzy godziną 11:28 a godziną 12:00 odebrał przerwę w wymiarze 32 minut. Kierowca nie prowadził również pojazdu przez 3 minuty w okresie pomiędzy godziną 8:11 a godziną 8:14, przez 4 minuty w okresie pomiędzy godziną 8:16 a godziną 8:20, przez 4 minuty w okresie pomiędzy godziną 8:21 a godziną 8:25, przez 11 minut w okresie pomiędzy godziną 8:26 a godziną 8:37. Wskazane przez organ odwoławczy okresy nieprowadzenia pojazdu wykazały, iż kierowca nie odebrał prawidłowej przerwy w rozumieniu art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Główny Inspektor Transportu Drogowego podał, że zgodnie z wykładnią gramatyczną art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, obowiązkową 45 minutową przerwę po 4,5 godzinnym okresie prowadzenia pojazdu można zastąpić przerwą długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut. W ocenie organu, zastosowanie każdego rodzaju wykładni, (czy to celowościowej czy historycznej) prowadzi do wniosku, iż przedmiotową 45 minutową przerwę można podzielić tylko w sposób wskazany w ww. przepisie. Odpowiada to podstawowemu celowi rozporządzenia (WE) nr 561/2006, którym jest poprawa warunków bezpieczeństwa drogowego, stąd dzienny okres prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin: po 4,5 godzinnym okresie prowadzenia pojazdu kierowca musi odebrać obowiązkową przerwę, która łącznie powinna wynieść 45 minut, aby móc prowadzić pojazd przez kolejne 4,5 godziny. Kierowca dzieląc przedmiotową 45 minutową przerwę musi zrobić to w sposób określony w art. 7 ww. rozporządzenia tak aby dłuższa, co najmniej 30 minutowa przerwa była wykorzystana później i dała możliwość realnego wypoczynku przed kontynuacją jazdy. Odmienna praktyka prowadziłaby do sytuacji, w których dłuższa przerwa byłaby wykorzystywana już po pierwszej godzinie jazdy. Kierowca prowadziłby pojazd przez 8 godzin wykorzystując jedynie 15 minutową przerwę. Taka praktyka wpływałaby na stopień jego zmęczenia, stanowiąc zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Zatem wskazany w art. 7 rozporządzenia nr 561/2006 sposób podziału 45 minutowej przerwy jest jak najbardziej świadomym zabiegiem ustawodawcy, wymuszającym na kierowcy takie zaplanowanie jazdy, aby przerwa co najmniej 30 minutowa wykorzystana była po przerwie co najmniej 15 minutowej. Nadto, organ odwoławczy zauważył, że w myśl art. 7 w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 uchylonego przez rozporządzenie (WE) nr 561/2006 możliwy był podział 45 minutowej przerwy na trzy przerwy 15 minutowe. Uznano jednak, iż takie rozdrobnienie nie daje gwarancji odpowiedniego odpoczynku kierowcy i wprowadzono możliwość podziału przerwy na 2 części z zastrzeżeniem, że dłuższa co najmniej 30 minutowa następuje po 15 minutowej. Pismem z dnia [...] stycznia 2010 r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2009 r., wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Transportu Drogowego. Zaskarżonej decyzji zarzucił: a) naruszenia - art. 7 k.p.a. poprzez błędne ustalenia stanu faktycznego i niewłaściwe określenie czasu jazdy kierowcy; b) naruszenie prawa materialnego - art. 92 ust 1 pkt 2, 7 i 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2001 r. nr 125, poz. 1371 ze zm.) oraz lp. 10. 3 lit. a) i b) załącznika do ustawy o transporcie drogowym poprzez przyjęcie przekroczenia maksymalnego czasu wykonywania przewozu drogowego; c) naruszenie prawa materialnego art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/ 2006 w zw. z art. 92 a ust 2 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego nie zastosowanie i nie uwzględnienie wykonanych przez skarżącego przerw podczas prowadzenia pojazdu. W uzasadnieniu skargi strona podała, że organ dokonał błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, skutkującego naruszeniem przepisów o czasie jazdy. W zaskarżonej decyzji organ podał, iż skarżący w dniu [...] kwietnia 2009 r. prowadził pojazd od godz.11.30 do godz.17.55 przez 5 godzin i 12 min, przekraczając czas przerwy o 42 min. W ocenie strony, organ przyjął, że kierowca prowadził pojazd łącznie przez 6 godzin i 25 min, robiąc w trakcie przerwy w rozumieniu art. 7 ust 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. skarżący uznał, że organ w zaskarżonej decyzji zliczył łączny czas wykonanych przerw, wynoszący łącznie 1 godz. 12 min, odjął go od łącznego czasu prowadzenia pojazdu a następnie w sposób całkowicie bezzasadny przyjął, iż otrzymany wynik 5 godz. 12 min, (w rzeczywistości 13 min. albowiem organ popełnił również błąd matematyczny) stanowił czas jazdy skarżącego bez przerw. Zdaniem skarżącego, organ uwzględniając odebrane przez kierowcę przerwy przyjął bezpodstawnie, iż prowadził pojazd w sposób ciągły. Analogiczne zarzuty skarżący sformułował odnośnie ustaleń organu o czasie jazdy w dniach: [...] maja 2008 r. oraz [...] maja 2008 r. Skarżący podkreślił, że zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i ust. 8 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 10.3 a) i b) załącznika do ww. ustawy. Zgodnie z protokołem kontroli z dnia [...] maja 2008 r nr [...] stwierdzono w 7 przypadkach przekroczenie maksymalnego czasu wykonywania przewozu drogowego. Jak wynika z tarcz tachografu kierowca robił przerwy w rozumieniu art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, gdyż w przeciwieństwie do przerwy 45 minutowej przewidzianej w ust. 1, przerwy wskazane w ust. 2 można robić także przed upływem 4,5 godzin okresu prowadzenia pojazdu, co jest uzasadnione dosłownym brzmieniem tego przepisu. Przewidziany w art. 7 okres prowadzenia pojazdu nie jest jednoznaczny z czasem prowadzenia pojazdu i obejmuje łączny czas prowadzenia pojazdu od chwili rozpoczęcia prowadzenia pojazdu po okresie odpoczynku lub przerwie do momentu rozpoczęcia odpoczynku lub przerwy. W związku z tym poprzez zachowanie przerw przypadających w trakcie 4,5 godzin od momentu rozpoczęcia czasu prowadzenia pojazdu (art. 4 lit. j rozporządzenia (WE) nr 561/2006) strona została we wszystkich siedmiu przypadkach wypełniła normy odpoczynku. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów należy stwierdzić, że skarga H. K. nie jest uzasadniona. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił organowi administracji na stwierdzenie, iż stan faktyczny wyczerpuje przesłanki określone w przepisie art. 87 ust. 1 oraz art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym (dalej u.t.d.) oraz art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE LI 02 z 11.04.2006) oraz wskazane wyżej lp. 10.3. lit a) i lit. b) załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Z ustaleń organu odwoławczego, który uwzględniając wytyczne Sądu określone w wyroku z dnia 27 marca 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 2392/08, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób szczegółowy wskazał okresy prowadzenia pojazdu przez skarżącego oraz faktycznie wykonywane przerwy, wynika, iż; - w dniu [...] kwietnia 2008 r. skarżący prowadził pojazd od godz. 11:30 do godz. 17:55 przez 5 godzin i 12 minut. Nastąpiło zatem przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o 42 minuty. Kierowca pomiędzy godziną 12:50 a godziną 13:25 odebrał przerwę w wymiarze 35 minut. Kierowca nie prowadził również pojazdu przez 13 minut w okresie pomiędzy godziną 17:17 a godziną 17:30 oraz przez 24 minut w okresie pomiędzy godziną 17:31 a godziną 17:55; - w dniu [...] maja 2008 r. skarżący prowadził pojazd od godz. 11:55 do godz. 18:10 przez 5 godzin i 56 minut. Nastąpiło zatem przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o 1 godzinę i 16 minut. Kierowca pomiędzy godziną 14:22 a godziną 14:38 odebrał przerwę w wymiarze 16 minut. Do zakończenia okresu prowadzenia pojazdu kierowca nie odebrał żadnej innej przerwy; - w dniu [...] maja 2008 r. skarżący prowadził pojazd od godz. 8:10 do godz. 15:10 przez 5 godzin i 54 minuty. Nastąpiło zatem przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o 1 godzinę i 24 minuty. Kierowca pomiędzy godziną 11:28 a godziną 12:00 odebrał przerwę w wymiarze 32 minut. Kierowca nie prowadził również pojazdu przez 3 minuty w okresie pomiędzy godziną 8:11 a godziną 8:14, przez 4 minuty w okresie pomiędzy godziną 8:16 a godziną 8:20, przez 4 minuty w okresie pomiędzy godziną 8:21 a godziną 8:25, przez 11 minut w okresie pomiędzy godziną 8:26 a godziną 8:37. W myśl art. 4q rozporządzenia (WE) nr 561/2006, okres prowadzenia pojazdu oznacza łączny czas prowadzenia pojazdu od chwili rozpoczęcia przez kierowcę prowadzenia pojazdu po okresie odpoczynku lub przerwie do momentu rozpoczęcia okresu odpoczynku lub przerwy, przy czym czas prowadzenia pojazdu oznacza czas trwania czynności prowadzenia pojazdu zarejestrowany automatycznie lub półautomatycznie przez urządzenia rejestrujące określone w załącznikach I i IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 lub ręcznie, zgodnie z art. 16 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85. Przerwa, stosownie do art. 4 lit. d) w/w rozporządzenia (WE) oznacza okres, w którym kierowca nie może prowadzić pojazdu ani wykonywać żadnej innej pracy, wykorzystywany wyłącznie do wypoczynku. Długość przerwy została określona w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, zgodnie z którym po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca, co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba, że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwą długości, co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości, co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. W świetle powyższego Sąd nie może uznać zasadności stanowiska strony, która, powołując się na odczyt z tarcz tachografu, podkreśla, iż kierowca robił przerwy w rozumieniu art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 (15 minut i 30 minut). Twierdzeniom strony przeczą zapisy wykresówek, których analiza prowadzi do wniosku, że okresy nieprowadzenia pojazdu, w świetle rygoru wynikającego z art. 7 cyt. rozporządzenia, nie mogą być uznane za odebraną prawidłowo przerwę dzieloną. Powołany przepis stanowi wyraźnie, iż kierowca ma prawo do jednej przerwy w wymiarze 45 minut po 4,5 godzinach prowadzenia pojazdu, bądź dwóch przerw w wymiarze co najmniej 15 i 30 minut, które zastępują przerwę 45 minutową, które to przerwy powinny być odebrane w całości najpóźniej po upływie 4 i pół godziny prowadzenia pojazdu, w przeciwnym wypadku nastąpi przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego. Taki rozkład czasu przerw zastępuje przerwę 45 minutową. W rozpatrywanej sprawie kierowca nie odebrał w sposób prawidłowy 45 minutowej przerwy, ani też dwóch przerw w wymiarze co najmniej 15 i 30 minut, wynikających z podzielenia przerwy 45 minutowej. Należy zauważyć, iż kierowca nie prowadził wprawdzie pojazdu we wskazanych przez organ w zaskarżonej decyzji odstępach czasu, jednakże okresy te nie odpowiadają rygorowi określonemu w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Skoro przepis rozporządzenia nr 561/2006 jednoznacznie określa długość przerwy 45 minutowej bądź dwóch przerw po 15 i 30 minut każda, z równoczesnym zastrzeżeniem kolejności ich odbioru przez kierowcę, odbycie pierwszej przerwy 35 minutowej ([...] kwietnia 2008 r.), 16 minutowej ([...] maja 2008 r.) oraz 32 minutowej ([...] maja 2008 r.), a następnie dwóch 13 i 24 minutowych przerw ([...] kwietnia 2008 r.), żadnej dodatkowej przerwy oprócz wskazanych 16 minut w dniu [...] maja 2008 r. oraz 4 przerw trwających: 3 minuty, 4 minuty, 4 minuty, 11 minut każda ([...] maja 2008 r.), nie może być uznane za prawidłowe wypełnienie warunku określonego w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Konsekwencją naruszenia podanych powyżej norm jest skutek w postaci nałożenia kary pieniężnej do czego legitymują przepisy art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i ust. 8 ustawy o transporcie drogowym w związku z: lp. 10.3 lit. a) załącznika do ww. ustawy, gdzie karze w wysokości 150 zł podlega stwierdzone przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz w związku z lp. 10.3 lit. b) załącznika do ww. ustawy, zgodnie z którym karze pieniężnej 200 zł podlegają stwierdzone przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego za każde następne rozpoczęte 30 minut. W świetle powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozstrzygnięcie wydane przez organy administracji uznał za prawidłowe i na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.