VI SA/Wa 2416/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2009 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. Nr [...], na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (u.t.d.) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. sporządzonego w wyniku przeprowadzonej kontroli w siedzibie E. Sp. z o.o. z siedzibą w J. (zwana dalej skarżącą) nałożył na stronę karę pieniężną w kwocie: 30.000, złotych za stwierdzone podczas kontroli naruszenia. Organ I instancji podał, że: - okazana podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówka nie zawierała przepisowych wpisów z miejsca lub daty końcowej używania wykresówki - z tytułu którego kara wynosi łącznie 200,00 zł; - nieprawidłowe operowanie przełącznikiem grup czasowych (selektorem) - za każdą wykresówkę - z tytułu którego kara wynosi łącznie 800,00 zł; - skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego - z tytułu którego kara wynosi łącznie 7100,00 zł; - przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego - z tytułu którego kara wynosi łącznie 7500,00 zł; - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego - z tytułu którego kara wynosi łącznie 4200,00 zł; - skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego - z tytułu którego kara wynosi łącznie 5800,00 zł; - wykresówka zapisywana była za długo - za każdą wykresówkę - z tytułu którego kara wynosi łącznie 800,00 zł; - nieprawidłowe operowanie przełącznikiem cyfrowego urządzenia rejestrującego umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy - za każdy dzień - z tytułu którego kara wynosi łącznie 700,00 zł; - nieokazanie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie - za każdy dzień - z tytułu którego kara wynosi łącznie 500,00 zł; - okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera żadnych danych o okresach aktywności kierowcy - za każdą wykresówkę - z tytułu którego kara wynosi łącznie 500,00 zł; - wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne - z tytułu którego kara wynosi łącznie 2000,00 zł. Pismem z dnia 23 czerwca 2008 r. skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji zarzucając: -rażące naruszenie prawa materialnego - art. 92a u.t.d. przez jego błędną interpretację. Skarżąca podważyła zasadność nałożenia na pracodawcę kary pieniężnej, w sytuacji gdy nie miał on możliwości zapobieżenia naruszeniom popełnionym przez kierowców. Strona podkreśliła, że zgodnie z przepisami kierowała kierowców na badania lekarskie, co potwierdzają znajdujące się w aktach sprawy zaświadczenia lekarskie wydane przez uprawnionego lekarza. Natomiast winą za brak dokumentacji w zakresie kierowania kierowców na badania lekarskie, należy obarczyć konkretnych kierowców; - naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie: art. 7 w zw. z art. 77 i 80 K.p.a. przez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego i zaniechanie przeprowadzenia w sposób wyczerpujący koniecznych dowodów, oraz jednostronną nieobiektywną ocenę istniejących dowodów, art. 10 K.p.a. przez pozbawienie strony czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz uniemożliwienie stronie przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i pozbawienie możliwości zgłaszania dowodów. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego, decyzją z dnia [...] września 2008 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i § 2 K.p.a., art. 6, art. 7, art. 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) 3820/85 (Dz. Urz. UE nr L 102/1 z 11.04.2006 r.), art. 39a, art. 39j, art. 39k, art. 39l, art. 92 u.t.d. oraz lp. 10.1, lp. 10.3, lp. 10.2, lp. 10.4, lp. 11.2 ust. 2, lp. 11.4 ust. 3, lp. 11.4 ust. 1, lp. 11.4 ust. 7 lit. d, lp. 11.2.4, lp. 1.8.1, lp. 12.8 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, art. 14, art. 15 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985 r., P. 0008 - 00021) uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie: 1. kary pieniężnej 800 złotych, nałożonej z tytułu nieprawidłowego operowania przełącznikiem grup czasowych (selektorem); 2. kary pieniężnej 700 złotych, nałożonej z tytułu nieprawidłowego operowania przełącznikiem cyfrowego urządzenia rejestrującego umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy; 3. kary pieniężnej 4.200 złotych, nałożonej z tytułu przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy przy wykonywaniu transportu drogowego; 4. kary pieniężnej 7.100 złotych, nałożonej z tytułu skrócenia dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu transportu drogowego; 5. kary pieniężnej 7.500 złotych, nałożonej z tytułu przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu transportu drogowego; 6. kary pieniężnej 5.800 złotych, nałożonej z tytułu skrócenia tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu transportu drogowego i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie spółka E. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu zarzuciła błędną interpretację przepisów dotyczących dokumentowania badań lekarskich kierowców. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona i prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej podniesione. W rozpatrywanej sprawie administracyjnej organ nałożył na skarżącą spółkę karę pieniężną za kilkanaście naruszeń określonych w ustawie o transporcie drogowym lub przepisach wymienionych w art. 92 ust.1 utd. stwierdzonych podczas jednej kontroli. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stoi na stanowisku, że w wypadku wielości naruszeń organ nakładający karę prowadzi postępowanie w jednej sprawie administracyjnej, którą załatwia wydając jedną decyzję. Tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 11 kwietnia 2008 r. (sygn. akt II GSK 29/08, niepublik.) wskazał, iż niezależnie od stwierdzonej liczby naruszeń będzie to jedna sprawa administracyjna załatwiana jedną decyzją administracyjną określającą karę pieniężną, na którą będą składać się kary za poszczególne naruszenia. Skoro stwierdzone naruszenia stanowiły jedną sprawę administracyjną, którą rozstrzygała jedna decyzja o nałożeniu kary pieniężnej to organ odwoławczy nie mógł w jednej sprawie administracyjnej wydać w istocie dwóch decyzji: jednej w trybie art. 138 § 1, drugiej w trybie art. 138 § 2 K.p.a. Podobne stanowisko na gruncie ustawy o transporcie drogowym zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 października 2007 r. sygn. akt I OSK 1455/06 (niepubl.). W niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją analogiczną jak w powołanej wyżej sprawie II GSK 29/08 albowiem organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i § 2 K.p.a. uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego co do kilku kar i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, w pozostałym zaś zakresie utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Konsekwencją przyjęcia, że decyzja nakładająca karę pieniężną za stwierdzone podczas kontroli naruszenia załatwia co do istoty jedną sprawę administracyjną jest konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji GITD z uwagi na nadanie rozstrzygnięciu treści nieprzewidzianej w art. 138 § 1 i § 2 K.p.a. Stosownie do art. 138 § 1 K.p.a. organ II instancji wydaje decyzję w której: po pierwsze utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję (pkt 1), albo, po drugie: uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając decyzję umarza postępowanie pierwszej instancji (pkt 2) albo po trzecie umarza postępowanie odwoławcze (pkt 3). Organ odwoławczy może również z mocy art. 138 § 2 K.p.a. wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy zachodzą przesłanki o jakich mowa w tym przepisie. W postępowaniu odwoławczym mogą zatem zapaść jedynie rodzaje decyzji administracyjnych wyczerpująco wymienione w art. 138 § 1 i § 2 K.p.a. Rozstrzygnięcie jakie podjął organ II instancji nie mieści się w tym katalogu. W niniejszej sprawie Główny Inspektor Transportu Drogowego jako organ odwoławczy obowiązany był ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą w pierwszej instancji, przy czym chodzi tu o rozpatrzenie sprawy ponownie, merytorycznie w jej całokształcie. Sprawą ponownie rozstrzyganą przez GITD było nałożenie kary pieniężnej za stwierdzone, podczas kontroli w przedsiębiorstwie, naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. Decyzja o nałożeniu kary pieniężnej wydana w sprawie stanowiła niepodzielną całość. Wydanie przez GITD decyzji nie mieszczącej się w katalogu rozstrzygnięć organu odwoławczego stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, co w konsekwencji musiało prowadzić do jej uchylenia przez Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy uwzględni wskazaną wyżej ocenę prawną i wyda stosowną decyzję mieszczącą się w katalogu określonym w art. 138 K.p.a. O niewykonywaniu uchylonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 powyższej ustawy, natomiast o kosztach postępowania - na podstawie art. 200 p.p.s.a.