I SA/Kr 551/10

Sygn. akt I SA/Kr 551/10 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 czerwca 2010r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Beata Cieloch (spr.), Sędziowie: WSA Maja Chodacka, WSA Paweł Dąbek, Protokolant: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2010r., sprawy ze skargi A. M., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 18 lutego 2010r. Nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 rok, - s k a r g ę o d d a l a - Zaskarżoną decyzją z dnia 18 lutego 2010 r., Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 4 listopada 2009 r., Nr [...] określającą skarżącej A. M. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 rok w kwocie 19 688 zł. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Skarżąca w 2004 roku prowadziła jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą "A", opodatkowaną podatkiem liniowym w stawce 19 %. Działalność skarżącej dotyczyła doradztwa w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania i polegała na świadczeniu usług zakresie doradztwa oraz wszelkich spraw związanych z działalnością parlamentarną eurodeputowanego L. J. R.. Skarżąca pełniła obowiązki asystenta posła na podstawie zawartej umowy, a za wykonane usługi na rzecz eurodeputowanego wystawiała faktury VAT. W zeznaniu PIT-36L o wysokości osiągniętego dochodu w roku 2004 skarżąca wykazała przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości 228 636,33 zł, koszty uzyskania przychodów w kwocie 126 458,33 zł oraz dochód w kwocie 102 178 zł i należną zaliczkę w kwocie 23808,10 zł. W firmie skarżącej została przeprowadzona kontrola podatkowa w zakresie sprawdzenia prawidłowości rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2004 z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. W trakcie kontroli podatkowej, w oparciu o księgę przychodów i rozchodów oraz dowody księgowe, organ pierwszej instancji zakwestionował koszty dotyczące zakupu wyposażenia do pokoi asystenckich w Brukseli i Strasburgu, które nie były przydzielone skarżącej na stałe, ani nie zgłoszone do organu podatkowego jako miejsce prowadzenia działalności. Ponadto stwierdzono, iż niektóre faktury były księgowane w wartościach brutto lub też były zaksięgowane z błędnymi kwotami bądź nie dotyczyły kosztów działalności prowadzonej przez skarżącą. Po zakończeniu kontroli ksiąg podatkowych za rok 2004, skarżąca złożyła korektę zeznania rocznego za rok 2004 PIT-36 L, w której dokonała zmniejszenia wysokości kosztów uzyskania przychodów do kwoty 13 352,75 zł, w związku z czym dochód do opodatkowania wyniósł 105 283,58 zł. Pismem z dnia 2 października 2008 roku skarżąca złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2004 w kwocie 18 995 zł oraz za rok 2005 w kwocie 7 891 zł. Skarżąca uzasadniła, że w 2004 roku otrzymywała dochody zwolnione z podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. Nr 14 z 2000 roku póz. 176 ze zm.). Jednocześnie złożyła korektę PIT- 36 L za rok 2004 bez uwzględnienia kwot: przychodu, kosztów uzyskania przychodów, dochodu i należnej zaliczki. W korekcie PIT-36L wykazała jedynie wysokość nadpłaty do zwrotu w kwocie 18 995,40 zł. Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2004, w konsekwencji czego decyzją z dnia 4 listopada 2009 roku określił skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2004 w kwocie 19 688 zł . W uzasadnieniu decyzji organ I instancji oparł się na wynikach kontroli ksiąg podatkowych za rok 2004 i w zaewidencjonowanych kosztach uzyskania przychodów zakwestionował wydatki dotyczące zakupu wyposażenia do pokoi asystenckich w Brukseli i Strasburgu oraz stwierdził inne nieprawidłowości dotyczące niepoprawnego księgowania. Łącznie organ I instancji dokonał korekty kosztów uzyskania przychodów o kwotę 5 244,43 zł i wyliczył zobowiązanie podatkowe za rok 2004 w wysokości 19 688 zł. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca wniosła o jej uchylenie w całości. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 18 lutego 2010 roku utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 4 listopada 2009 roku. W uzasadnieniu decyzji podzielono stanowisko i argumentację zawarte w decyzji organu pierwszej instancji. Stwierdzono, że wynagrodzenie za wykonywanie usług w charakterze asystenta posła nie korzysta ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż w przypadku pracy asystenta nie zostaje spełniany wymóg bezpośredniej realizacji projektu. Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której domagała się uchylenia decyzji obu instancji. W skardze zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez zastosowanie błędnej wykładni przepisów, nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz sprzeczność dokonanych ustaleń z zebranym materiałem dowodowym poprzez naruszenie zasad ogólnych postępowania podatkowego wyrażonych w art. 127, art. 121 § 1, art. 122 i art. 180 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w ramach prac asystenckich skarżąca otrzymała do dyspozycji pokój w hotelu parlamentarnym, który musiała zaopatrzyć w najważniejsze sprzęty użytkowe. Zdaniem skarżącej pokój ten nie mógł być zgłoszony do wpisu działalności gospodarczej albowiem numery pokoi ulegały zmianom, a same pokoje służyły głównie noclegom oraz przygotowaniu spotkań i konferencji. Tym samym zdaniem skarżącej zasadnie zaliczyła ona do kosztów uzyskania przychodów wydatki jakie poniosła na elementy wyposażenia pokoju w hotelu Parlamentu Europejskiego. Skarżąca zaznaczyła też, że asystent eurodeputowanego otrzymuje środki bezpośrednio z Europarlamentu, a nie od posła. Ponadto stwierdziła, że asystent rozlicza się ze swojej pracy bezpośrednio przed Parlamentem Europejskim. Środki jakie są wypłacane przez Parlament Europejski asystentowi pochodzą z budżetu Unii Europejskiej i jako takie nie podlegają opodatkowaniu w żadnym z państw członkowskich, a do otrzymanego wynagrodzenia mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Wspólnot Europejskich nr 260/68 z dnia 29 lutego 1968 r. ustanawiające warunki i procedurę stosowania podatku na rzecz Wspólnot Europejskich (Dz.Urz. WE L 056 z dnia 4.03.1968 ze zm.). Skarżąca podniosła też, że wnioskiem z dnia 13 lutego 2006r. zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie zastosowania zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 46 i 46a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych odnośnie środków jakie otrzymywała z Parlamentu Europejskiego jako wynagrodzenie za świadczenie usług sekretarskich na rzecz eurodeputowanego. Decyzja Izby Skarbowej w tej sprawie została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 listopada 2007 r., sygn. akt I SA/Kr 1322/06. Ponieważ do tej pory interpretacja w tej sprawie nie została wydana, skarżąca przyjęła milczącą interpretację, że dochody pochodzące z Parlamentu Europejskiego są zwolnione z podatku dochodowego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna Stosownie do treści art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje administracyjne w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.1270) zwanej dalej jako p.p.s.a, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie nie ma podstaw do stwierdzenia, że organy podatkowe naruszyły prawo materialne i prawo procesowe mające wpływ na wynik sprawy. Spór w niniejszej sprawie sprowadzał się do dwóch kwestii – jedną z nich było zaliczenie do kosztów uzyskania przychodu w 2004 r. wydatków poniesionych przez skarżącą na elementy wyposażenia pokoi w hotelu Parlamentu Europejskiego, a drugą zaliczenie dochodów, które skarżąca uzyskiwała w ramach umowy zawartej z eurodeputowanym o świadczenie usług doradztwa w zakresie wszelkich spraw związanych z działalnością parlamentarną deputowanego, do dochodów zwolnionych z podatku dochodowego, a przez to ustalenie, że w skutek ich opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych w 2004 r. doszło do nadpłaty w tym podatku. W myśl art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm.) pozarolnicza działalność gospodarcza stanowi źródło przychodów. Artykuł 22 ust. 1 w/w ustawy stanowi natomiast, że kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie kwoty poniesione w celu osiągnięcia przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Z przepisu tego wynika, że wydatki mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu jeżeli jednocześnie pozostają bezpośrednio w związku przyczynowo – skutkowym lub gospodarczym ze źródłem przychodów, były poniesione w celu jego osiągnięcia, zostały rzeczywiście poniesione i jest to udokumentowane w sposób nie budzący wątpliwości. W niniejszej sprawie skarżąca zaliczyła do kosztów uzyskania przychodu wydatki poczynione na wyposażenie pokoi asystenckich w Brukseli i Strasburgu, znajdujących się w hotelu Parlamentu Europejskiego. Pokoje te nie były przydzielone skarżącej na stałe, a ich numery zmieniały się wraz ze zmianą przydziału, a zatem nie były zgłoszone do organu podatkowego jako miejsca prowadzenia działalności. Na elementy zakupionego wyposażenia składały się min. noże, rękawnik składany, podstawka, folia, lampka, żarówki, worki, trzepaczka, obrazki, koszyk, patelnia, wycieraczek, kapcie, stolik, uchwyty, budzik, ramki, pudełko itp. Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone przez organy podatkowe, że rzeczy te nie są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą i uzyskaniem w ramach tej działalności przychodu. W ocenie Sądu skarżąca nie wykazała bezpośredniego związku tych wydatków z prowadzoną działalnością gospodarczą, a przez to, że ich poniesienie miało lub mogło mieć bezpośredni wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Dlatego zdaniem Sądu, organy podatkowe odmawiając w/w wydatkom zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu, nie naruszyły zasady swobodnej oceny dowodów, a argumentacja takiego rozstrzygnięcia wykazuje cechy logicznego rozumowania. Odnośnie wniosku skarżącej o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 72 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 05 r., Nr 8 poz. 60 ze zm.) za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Zgodnie z art. 75 § 1 Ordynacji podatkowej jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku. Uprawnienie to przysługuje również podatnikom, których zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 Ordynacji podatkowej, jeżeli w zeznaniach o których mowa w art. 73 § 2, wykazali zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek albo wykazali nadpłatę w wysokości mniejszej od należnej (Art. 75 § 2 pkt 1 lit. a Ordynacji podatkowej). Jednocześnie stosownie do treści art. 9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm.) opodatkowaniu podlegają wszelkiego rodzaju dochody z wyjątkiem dochodów zwolnionych lub dochodów, w stosunku do których zaniechano poboru podatku. Katalog zwolnień podatkowych zawarty został w art. 21 cyt. ustawy. Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 46 i 46 a cyt. ustawy w brzmieniu obowiązującym w 2004 r. wolne od podatku dochodowego są: - dochody otrzymane przez podatnika, jeżeli: a) pochodzą od rządów państw obcych, organizacji międzynarodowych lub międzynarodowych instytucji finansowych ze środków bezzwrotnej pomocy, w tym ze środków programów ramowych badań, rozwoju technicznego i prezentacji Unii Europejskiej i z programów NATO, przyznanych na podstawie jednostronnej deklaracji lub umów zawartych z tymi państwami, organizacjami lub instytucjami przez Radę Ministrów, właściwego ministra lub agencje rządowe, w tym również w przypadkach, gdy przekazanie tych środków jest dokonywane za pośrednictwem podmiotu upoważnionego do rozdzielania środków bezzwrotnej pomocy oraz b) podatnik bezpośrednio realizuje cel programu finansowanego z bezzwrotnej pomocy; zwolnienie nie ma zastosowania do dochodów osób fizycznych, którym podatnik bezpośrednio realizujący cel programu zleca - bez względu na rodzaj umowy - wykonanie określonych czynności w związku z realizowanym przez niego programem, - dochody uzyskane z instytucji Unii Europejskiej i Europejskiego Banku Inwestycyjnego, do których mają zastosowanie przepisy rozporządzenia nr 260/68 z dnia 29 lutego 1968 r. ustanawiającego warunki i procedurę stosowania podatku na rzecz Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. WE L 056, z 4.03.1968 r., z późn. zm.). W ocenie Sądu dochody skarżącej uzyskiwane z tytułu umowy o świadczenie usług doradztwa nie korzystały z żadnego ze zwolnień podatkowych określonych w art. 21 ust. 1 pkt 46 i 46 a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dlatego też nie istniały podstawy do stwierdzenia nadpłaty w tym podatku. Rozważając kwestię zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 46 stwierdzić należy, że skarżąca w ramach swojej działalności świadczyła usługi doradcze na rzecz eurodeputowanego, za które wystawiała faktury VAT. Kwoty należności wynikające z tych faktur były jej przekazywane bezpośrednio z Parlamentu Europejskiego z puli pieniędzy jakie są miesięcznie przeznaczone przez Parlament Europejski dla eurodeputowanego na utrzymanie jego biura poselskiego, w tym na asystentów. Zgodnie z treścią art. 7 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz.Urz. z 24 grudnia 2002 r., C 325) Parlament Europejski jest instytucją Wspólnoty Europejskiej jednakże kwoty przeznaczane przez Parlament na utrzymywanie biur poselskich eurodeputowanych nie mogą być potraktowane jako "środki bezzwrotnej pomocy". Parlament Europejski w ogóle nie ma statusu instytucji pomocowej, która przekazuje środki z bezzwrotnej pomocy w celu realizacji różnego rodzaju programów pomocowych. Jest organem Unii Europejskiej o uprawnieniach prawodawczych, reprezentujący obywateli państw należących do Unii Europejskiej. Orzekający Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku WSA w Krakowie z dnia 9 listopada 2007 r., sygn. akt I SA/Kr 1322/06, w którym stwierdzono, że "(...) praca asystentki europosła nie jest finansowana z "bezzwrotnej pomocy" instytucji europejskiej i to niezależnie od faktu, czy umowa została zawarta z europosłem czy też Parlamentem Europejskim. "Pomoc" lub też "środki pomocowe" nie mogą być utożsamiane z finansowaniem działalności instytucji europejskich, zatrudnionych w nich urzędników czy też działających na ich rzecz osób tak jak to miało miejsce w przypadku skarżącej. Wynagrodzenie wypłacane skarżącej w granicach określonych przez przedstawiony stan faktyczny we wniosku, w ocenie Sądu, stanowiło jedynie element wydatków z budżetu Parlamentu Europejskiego na finansowanie działalności europosłów, a więc szeroko pojętej działalności tejże instytucji". Z powyższego wynika, że w niniejszej sprawie nie jest spełniona przesłanka zwolnienia podatkowego wynikająca z art. 21 ust. 1 pkt 46 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a zatem badanie przesłanki zawartej w art. 21 ust. 1 pkt 46 lit. b cyt. ustawy jest bezprzedmiotowa. Z tego powodu nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy argumentacja skarżącej w której wywodzi, że bezpośrednio realizowała cel programu, przy czym cel ten był finansowany z pieniędzy unijnych. Odnosząc się do przesłanki zwolnienia podatkowego zawartej w art. 21 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych Sąd stwierdza, że do dochodów skarżącej uzyskanych w ramach umowy świadczenia usług na rzecz eurodeputowanego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia nr 260/68 z dnia 29 lutego 1968 r. ustanawiającego warunki i procedurę stosowania podatku na rzecz Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. WE L 056, z 4.03.1968 r., z późn. zm.), a zatem dochody te nie podlegają przedmiotowemu zwolnieniu. Cytowane rozporządzenie reguluje procedurę ustalania i pobierania podatku od dochodów, wynagrodzeń i dodatków wypłacanych przez Wspólnotę urzędnikom i innym pracownikom wymienionym w art. 13 akapit pierwszy Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich (art. 1). Zgodnie z art. 13 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich (Dz.U.04.90.864/4) urzędnicy i inni pracownicy Wspólnot objęci są podatkiem na rzecz Wspólnot od dochodów, wynagrodzeń i dodatków wypłacanych im przez Wspólnoty, zgodnie z warunkami i procedurą określoną przez Radę, stanowiącą na wniosek Komisji. Są oni zwolnieni z krajowych podatków od dochodów, wynagrodzeń i dodatków wypłacanych przez Wspólnoty. W ocenie Sądu skarżąca jako świadcząca usługi doradcze eurodeputowanemu w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej na podstawie umowy o świadczeniu usług, nie należy do żadnej kategorii urzędników, ani też innych pracowników Wspólnot. Kategorie pracowników w instytucjach europejskich dzielą się na: urzędników, do których zaliczają się zatrudnieni na stałe administratorzy i asystenci, pracownicy kontraktowi, pracownicy tymczasowi, pracownicy zatrudnieni za pośrednictwem agencji pracy tymczasowej, stażyści oraz oddelegowani eksperci krajowi (źródło: portal http://europa.eu). Ponadto zgodnie z art. 9 umowy o świadczeniu usług zawartej przez skarżącą z eurodeputowanym, zobowiązała się ona do opłacania wszelkich podatków przewidzianych dla osób prowadzących na własny rachunek działalność gospodarczą. Tym samym względem skarżącej nie znajdzie zastosowania zwolnienie przedmiotowe wynikające z art. 21 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Co do kwestii powołania się przez skarżącą na interpretację milczącą, dotyczącą zastosowania zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 46 i 46a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych Sąd stwierdza, że w sprawie o sygn. akt I SA/Kr 1322/06 w przedmiocie wniosku skarżącej o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej co do zastosowania zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 46 i 46a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych do dochodów uzyskiwanych w ramach umowy z eurodeputowanym o świadczenie usług, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 9 listopada 2007 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające ją postanowienie organu I instancji przekazując sprawę do ponownego rozpoznania. Po wydaniu tego wyroku interpretacja indywidualna nie została nadal wydana. Orzekający Sąd podziela przytoczony w skardze pogląd wyrażony w wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 29 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 686/07, zgodnie z którym trzymiesięczny termin wynikający z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej obowiązuje organ podatkowy także w sytuacji ponownego rozpatrzenia sprawy. Nie mniej jednak złożony przez skarżącą wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji prawa podatkowego dotyczył roku 2006, natomiast rozpatrywana sprawa dotyczy stanu faktycznego i prawnego na 2004 rok. Orzekający Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony przez organy podatkowe, że zgodnie z art. 14 b § 2 Ordynacji podatkowej wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych, a ponieważ interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez skarżącą i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia nie może być wiążąca w niniejszej sprawie, która dotyczy roku 2004. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia zasad postępowania określonych w art. 121 § 1, art. 122 i art. 180 Ordynacji podatkowej. Na każdym etapie prowadzonego postępowania skarżąca miała prawo wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, z którego korzystała. Ponadto w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania, a jako dowody dopuszczono wszystko co mogło się przyczynić do wyjaśnienia sprawy. Sąd nie dopatrzył się też sprzeczności dokonanych ustaleń z zebranym materiałem dowodowym. W ocenie Sądu nie została naruszona także wynikająca z art. 127 Ordynacji podatkowej zasada dwuinstancyjności postępowania podatkowego. Na skutek wniesienia odwołania skarżącej sprawa została po raz kolejny rozpoznana przez organ odwoławczy, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniu decyzji organu drugiej instancji. Jednocześnie granice rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w drugiej instancji pod względem przedmiotowym i podmiotowym wyznaczyło rozstrzygnięcie decyzji pierwszej instancji. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 02 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.).