VII SA/Wa 621/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi W. S. i Z. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2010 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbudowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących W. S. i Z. S. kwotę 920 zł (dziewięćset dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sygnatura akt VII SA/Wa 621/10 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania W. i Z. S. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2009r., Nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2002r. Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającą E. i D. J. pozwolenia na rozbudowę i termomodernizację budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce o nr ew. [...], przy ul. P. w miejscowości [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne: Decyzją z dnia [...] listopada 2009r., Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2002r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. i D. J. pozwolenia na rozbudowę i termomodernizację budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce o nr ew. [...]. przy ul. P. w miejscowości [...]. Od w/w decyzji W. i Z. S. wnieśli w terminie odwołanie. Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania oraz przeanalizowaniu akt sprawy, organ odwoławczy wskazał, że postępowanie o stwierdzenie nieważności rozstrzygnięcia stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 §1 K.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Stwierdzenie nieważności takich rozstrzygnięć może nastąpić wyłącznie w przypadkach przewidzianych w K.p.a. Do stwierdzenia nieważności decyzji może dojść wyłącznie w przypadku stwierdzenia istnienia którejkolwiek przesłanek zawartych w art. 156 § 1 K.p.a. Jedną z przesłanek, o których mowa w art. 156 §1 K.p.a.. stanowi rażące naruszenie prawa. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne organ wskazał, że o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz skutki społeczne wywołane decyzją. Traktowanie naruszenia prawa jako "rażące" może mieć miejsce wyjątkowo, a mianowicie, gdy jego waga jest znaczenie większa niż stabilność ostatecznej decyzji, zaś skutki powodują, że takie rozstrzygnięcie nie może być zaakceptowane -1 - jako wydane przez organ praworządnego państwa. Ponadto podkreślenia wymaga fakt, że w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga wykładni prawa. Zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 1 pkt 1 oraz lit. b, c oraz pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane - wg stanu na dzień wydania badanej decyzji z dnia [...] grudnia 2002r. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przepisami, w tym techniczno-budowlanymi a także kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. W myśl art. 35 ust. 4 w razie spełnienia ww. wymagań. Właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jak wynika z akt sprawy obszar, na którym realizowana jest sporna inwestycja, w dacie wydania przez Starostę [...] decyzji o pozwoleniu na rozbudowę z dnia [...] grudnia 2002r., objęty był decyzją Burmistrza Miasta [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] września 2002r., wydaną na podstawie uchwały Rady Miasta i Gminy w [...] z dnia [...] sierpnia 1993r., Nr [...] w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] (Dz.Urz.W. [...] Nr [...], poz. [...]). Zgodnie z ww. decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu realizowana inwestycja znajduje się na terenach oznaczonych symbolem 11 MU/LZ jedn. str. "E" (strefa mieszkaniowo-usługowa na terenach zadrzewionych) oraz "B" (strefa ochrony zachowania elementów zabytkowych), na których zapewnia się adaptację i lokalizację nowych obiektów budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego. Należy również podkreślić, że przywołana wyżej decyzja nakładała na inwestora obowiązek zaopiniowania projektu budowlanego przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...]. Ww. organ postanowieniem z dnia [...] listopada 2002r pozytywnie zaopiniował projekt. Odnosząc się do zarzutu braku zgody współwłaścicielki sąsiedniej nieruchomości W. S. wyrażonej w ugodzie z dnia [...] grudnia 2002r., -2- wskazać należy, że §12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999r., Nr 15, poz. 140 ze zm. )— wg stanu na dzień złożenia wniosku o pozwolenie na budowę, zgodnie z § 330 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nakładający obowiązek uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej, na usytuowanie budynku w granicy działki, został uchylony na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001 r, sygn. akt P 11/2000 (OTK 2001/2133),opublikowanego w Dz. U. z dnia 16 marca 2001r., (Nr 17, poz.207), a więc przed wydaniem pozwolenia na budowę. Reasumując, ugoda zawarta pomiędzy E. i D. J. a Z. S., w części dotyczącej podniesienia dachu nie miała znaczenia dla wydania pozwolenia na rozbudowę, zatem zarzut braku zgody na podniesienie dachu przez W. S. nie zasługuje na uwzględnienie. Na marginesie organ wskazał tylko, że ugoda taka mogła zostać zawarta wyłącznie przez jednego z małżonków. Zgodnie z art. 36 K.r.o. każdy z małżonków może samodzielnie wykonywać zarząd majątkiem wspólnym, zaś do dokonania czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu potrzebna jest zgoda drugiego małżonka wyrażona w formie wymaganej dla danej czynności prawnej. Wyrażenie zgody tylko przez Z. S. nie przekroczyło zwykłego zarządu, bowiem nie doszło do uszczuplenia majątku wspólnego, a tylko wówczas możnaby o takim przekroczeniu mówić. Tym samym w ocenie organu brak było podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja obarczona jest wadą wymienioną w art. 156§1 pkt. 2 kpa. W. i Z. małż. S. wnieśli skargę na decyzje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].01.2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucili: naruszenie art. 121 kpa poprzez uznanie, że ugoda zawarta między stronami w dniu [...].12.2002r. nie miała znaczenia dla wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji, gdy ugoda ta miała moc równą mocy decyzji administracyjnej; naruszenie art. 13 kpa poprzez uznanie, że utrata mocy obowiązującej §12 ust.6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki -3- i ich usytuowanie spowodowała, że ugoda z dnia [...].12.2002r. nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie w sytuacji, gdy podstawą prawną rozstrzygania sporu w drodze ugody jest przepis art. 13 kpa mający rangę zasady ogólnej. 3. naruszenie art. 156§1 pkt. 2 kpa poprzez wydanie orzeczenia z rażącym naruszeniem prawa a mianowicie z pominięciem mocy wiążącej ugody a w konsekwencji dopuszczenie do występowania w obrocie dwóch rozbieżnych rozstrzygnięć. 4. naruszenie art. 7§1 kpa poprzez całkowite pominięcie zgłoszonego przez uczestnika postępowania zarzutu braku wiarygodności dowodu potwierdzenia otrzymania decyzji z dnia [...].12.2002r, co miało znaczenie dla ustalenia podstawowych w niniejszej sprawie okoliczności faktycznej a mianowicie doręczenia decyzji stronie i możliwości jej zaskarżenia w drodze zwykłego środka odwoławczego. W konkluzji skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. Dodatkowo na rozprawie dnia 9 czerwca 2010r. pełnomocnik skarżących wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 3-krotnej stawki minimalnej (k. 51) W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że skoro ugoda z dnia [...].12.2002r. została zatwierdzona przez organ administracyjny na mocy art. 118§1 i 119§1 kpa to treść ugody należy uznać za wiążące rozstrzygnięcie kwestii nią uregulowanej. W konsekwencji ewentualna zmiana lub uchylenie tego rozstrzygnięcia może nastąpić jedynie w trybie przepisów kpa. Stanowiąca przedmiot skargi o stwierdzenie nieważności decyzja Starosty [...] z dnia [...].12.2002r. zawiera w istocie rozstrzygnięcie sprzeczne z treścią ugody, ugoda wyłącza bowiem możliwość udzielenia pozwolenia na budowę w zakresie budowy dachu i termomodernizacji stropu bez uprzedniego uzgodnienia wysokości dachu z Z. S. Zaskarżona decyzja natomiast w tym zakresie zatwierdza projekt i udziela pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: -4- Skarga jest zasadna i prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja została wydana w jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania to jest trybie nieważnościowym. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji traktowane jest jako nowe postępowanie w sprawie i toczy się wg przepisów art. 157 kpa. Zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznego rozstrzygnięcia jest zatem - jak trafnie wskazały organy orzekające obu instancji - ocena takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156§1 kpa. Postępowanie takie - o stwierdzenie nieważności decyzji ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego. Takie stanowisko zajął także Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 7.03.1996 r. (III ARN 70A95, OSNP 1996\18\258), w którym stwierdził, że postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy. Zagadnienie rażącego naruszenia prawa było również wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ostatecznie utrwalił się pogląd, że o rażącym naruszeniu prawa decydują 3 przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje rozstrzygnięcie (m.in. orzeczenie NSA z 0.02.2005 r. OSK 1134\04 Lex 165717,). Naczelny Sąd Administracyjny wskazał przy tym, że oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. -5- W innym miejscu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził natomiast, że cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą (wyrok z 30.03.2004 r., IVSA 3763\03, Lex 156952). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że zaskarżoną decyzją organ odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...].12.2002r. uznając, że nie zachodzą przesłanki określone w art. 156§1 kpa w szczególności pkt. 2 tego przepisu. Wskazał przy tym organ, że ugoda zawarta pomiędzy inwestorami a Z. S. nie miała znaczenia dla pozwolenia na rozbudowę. Sąd nie podzielił w/w stanowiska organu. Kontrolowaną w postępowaniu nieważnościowym decyzją organ zatwierdził projekt budowlany i udzielił E. i D. J. pozwolenia na budowę -rozbudowę i termomodernizację budynku mieszkalnego jednorodzinnego - wg załączonego projektu budowlanego i zgodnie z warunkami ugody zatwierdzonej postanowieniem z dnia [...].12.2002r. Po pierwsze: wskazać należy -co uszło uwadze organów, że decyzja zawiera treści wzajemnie sprzeczne i wykluczające się. Analiza zatwierdzonego projektu rozbudowy oraz ugody zatwierdzonej postanowieniem z dnia [...].12.2002r. prowadzi do wniosku, że treść tych dokumentów w części dotyczącej dachu wzajemnie się wykluczają. I tak: opis techniczny do projektu rozbudowy w omawianej części określa rodzaj dachu, kąt nachylenia jego połaci (wielospadowy, 16,7 stopnia nachylenia), materiał z jakiego ma być wykonany (krycie papą termozgrzewalną z posypką mineralną w kolorze zielonym). Jednocześnie analiza projektu wskazuje, że budynek podlegający rozbudowie - przed uzyskaniem pozwolenia był budynkiem jednokondygnacyjnym, krytym stropodachem. Projekt zagospodarowania terenu określa dodatkowo, że budynek ten jest posadowiony przy granicy z nieruchomością skarżących przy czym przy tej granicy na nieruchomości pp. S. również posadowiony jest budynek gospodarczy. Innymi słowy: przed realizacją inwestycji przy granicy nieruchomości skarżących i inwestorów posadowione były 2 budynki podobne architektonicznie, ze stropodachem o tej samej wysokości. Treść ugody z dnia [...].12.2002r. jednoznacznie wskazuje natomiast, że inwestycja ma być wykonywana w dwóch etapach, z czego w pierwszym etapie -6- skarżący wykonają jedynie rozbudowę budynku ze stropodachem na poziomie nawiązującym do istniejącego, nie wyżej niż istniejący. W drugim etapie powstanie dach nad całością i termomodernizacja stropu - po odrębnym uzgodnieniu wysokości dachu z p. S. Wymaga przy tym podkreślenia, że treść ugody nie budzi wątpliwości biorąc pod uwagę okoliczności jej zawarcia. Z akt sprawy wynika wszak, że skarżący wnosili uwagi przed wydaniem pozwolenia na budowę obawiając się, że dach budynku zostanie podniesiony o ok. 160 cm w stosunku do ich budynku a to spowoduje zaleganie śniegu na ich części stropodachu. Zestawienie tych dwóch dokumentów wskazuje, że wzajemnie się one wykluczają. Projekt architektoniczno budowlany wskazuje bowiem na określone parametry inwestycji, w tym dachu, zaś ugoda w części dotyczącej dachu odsyła do dalszych ustaleń między stronami. Udzielenie zatem pozwolenia na rozbudowę budynku zgodnie z projektem budowlanym a jednocześnie z postanowieniami ugody powoduje, że decyzja jest niejasna, zawiera bowiem treści wzajemnie sprzeczne. Innymi słowy - z treści tej decyzji nie wynika zakres inwestycji, na wykonanie której udzielono zezwolenia. Niezależnie od powyższej kwestii uszło także uwadze organu, że przepisy Prawa budowlanego stanowiące podstawę rozstrzygnięcia przez Starostę [...] w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania tej decyzji nie dawały podstawy do udzielenia pozwolenia na budowę (rozbudowę) w oparciu o zawartą pomiędzy stronami ugodę. Namiastkę ugody do dnia [...] marca 2001 r. stanowić mogła jedynie zgoda właściciela nieruchomości sąsiedniej na posadowienie budynku w granicy z jego nieruchomością jako wyjątku od zasady sytuowania budynków w odległości określonej w §12 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepisy tego rozporządzenia stanowiły bowiem - jak trafnie wskazał organ - podstawę rozstrzygnięcia przez Starostę [...]. Zgodnie bowiem z treścią § 330 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przepisów tego ostatniego aktu nie stosuje się, z zastrzeżeniem § 2 ust. 1 i § 207 ust. 2, jeżeli przed dniem wejścia w życie rozporządzenia został złożony wniosek o pozwolenie na budowę lub odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wnioski te zostały opracowane na podstawie dotychczasowych -7- przepisów. Wniosek o pozwolenie na budowę w niniejszej sprawie został złożony [...].11.2002r. a zatem przed dniem wejścia w życie rozporządzenia z dnia 12.04.2002r. W konsekwencji zatem, niezależnie od treści ugody organ architektoniczno budowlany nie mógł udzielić pozwolenia na rozbudowę budynku według postanowień ugody. Powyższe okoliczności jednoznacznie wskazują, że decyzja Starosty [...] została wydana z naruszeniem przepisów art. 33, 34 i 35 ust. 4 Prawa budowlanego a naruszenie to miało charakter rażący. Nie ulega bowiem wątpliwości, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z powyższymi przepisami prawa budowlanego. Nieprawidłowa jest zatem ocena organu prowadząca do zgoła odmiennych wniosków. I wreszcie - niezależnie od powyższych rozważań Sąd nie podzielił stanowiska organu odwoławczego co do tego, że omawiana ugoda mogła być zawarta jedynie przez jednego z małżonków. Zgodnie z treścią art. 36 kro w brzmieniu obowiązującym w dacie zawierania ugody oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym (§1). Każdy z małżonków może wykonywać samodzielnie zarząd majątkiem wspólnym. Do dokonania czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu potrzebna jest zgoda drugiego małżonka wyrażona w formie wymaganej dla danej czynności prawnej (§2). Zdaniem organu kwestia wyrażenia zgody na realizację inwestycji nie była czynnością przekraczającą zwykły zarząd nieruchomością wspólna. Z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić. Rozbudowa budynku w granicy z działką pp. S. niewątpliwie ograniczy sposób zagospodarowania nieruchomości przez skarżących. Nie można zatem mówić o nie "uszczupleniu" majątku wspólnego, skoro na tę wspólną nieruchomość nałożone będą dodatkowe ograniczenia wynikające z realizacji inwestycji w jej granicy. A zatem w omawianej sytuacji dla ważności ugody niezbędne było jej zawarcie przez oboje małżonków S. W aktach sprawy brak jest informacji ażeby W. S. wyrażała zgodę na zawarcie przez męża ugody określonej treści. Natomiast zgodnie z treścią art. 37 kro w brzmieniu obowiązującym w dacie zawarcia ugody §1 ważność umowy, która została zawarta przez jednego z małżonków bez wymaganej zgody drugiego, zależy od potwierdzenia umowy przez drugiego małżonka. -8- § 2. Druga strona może wyznaczyć małżonkowi, którego zgoda jest wymagana, odpowiedni termin do potwierdzenia umowy; staje się wolna po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu. § 3. Jednostronna czynność prawna dokonana bez wymaganej zgody drugiego małżonka jest nieważna. Natomiast rację ma organ odwoławczy, że kwestia braku zgody skarżącej W. S. na realizację inwencji w granicy nie może mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy skoro obowiązek uzyskania zgody został zakwestionowany przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 5.03.2001 r. Reasumując - Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego - a to art. 156§1 pkt. 2 w zw. z art. 34, 35ust. 4 i 36 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie [...].12.2002r. a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę organy administracji związane będą wskazaną wyżej ocena prawną. Natomiast nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżących co do wpływu nieprawidłowego doręczenia decyzji z dnia [...].12.2002r. skarżącym. Okoliczność ta mogłaby mieć znaczenie w postępowaniu wznowieniowym nie zaś - o stwierdzenie nieważności decyzji. Z tych wszystkich względów w oparciu o art. 145§1 pkt. 1 lit. a oraz art. 135 i 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach zostało oparte o treść art. 200 i 205 tej ustawy, przy czym Sąd uznał za uzasadniony wniosek pełnomocnika skarżących o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 3-krotnej minimalnej stawki, biorąc pod uwagę jego nakład pracy i zawiłość sprawy. -9-