II OSK 2370/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska - Szary Sędzia del. WSA Maria Werpachowska /spr./ Protokolant asystent sędziego Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt IV SA/Wr 147/10 w sprawie ze skargi B. W. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania dowodu osobistego oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 9 czerwca 2010 r. sygn. akt IV SA/Wr 147/10 po rozpatrzeniu sprawy ze skargi B. W. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania dowodu osobistego – skargę oddalił. Wyrok wydany został w następującym stanie sprawy. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] Wojewoda Dolnośląski, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) oraz § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 lutego 2009 r. w sprawie wzoru dowodu osobistego oraz trybu postępowania w sprawach wydawania dowodów osobistych, ich unieważniania, wymiany, zwrotu lub utraty (Dz. U. z 2009 r. Nr 47, poz. 384), po rozpatrzeniu odwołania B. W. od decyzji Burmistrza Jelcza-Laskowic z dnia [...] października 2008 r. nr [...] odmawiającej wydania dowodu osobistego, kwestionowaną decyzję utrzymał w mocy. W decyzji organ odwoławczy wskazał, że w dniu 11 sierpnia 2008 r. B. W. zwrócił się do Wydziału Spraw Obywatelskich Urzędu Miasta i Gminy Jelcz-Laskowice z wnioskiem o wydanie nowego dowodu osobistego w zamian za posiadany nieważny książeczkowy dokument tożsamości [...]. We wniosku o wydanie dowodu osobistego w rubryce "adres miejsca zamieszkania na pobyt stały, a w razie jego braku - na pobyt czasowy ponad trzy miesiące" wnioskodawca wpisał adres: Jelcz-Laskowice ul. [...] 33a. Po weryfikacji danych z zapisami figurującymi w gminnym zbiorze meldunkowym pracownik przyjmujący wniosek stwierdził, że strona była zameldowana pod nr 35 przy ul. [...] w Jelczu-Laskowicach i została decyzją Burmistrza Miasta i Gminy Jelcz-Laskowice z dnia [...] 2004 r. nr [...] wymeldowana z tego adresu. Od decyzji nie odwołała się i w dacie składania wniosku o wydanie dowodu osobistego nie posiadała zameldowania ani na pobyt stały, ani na czasowy. Wobec powyższego, w dniu 13 sierpnia 2008 r., skierowano do wnioskodawcy wezwanie w celu wyjaśnienia rozbieżności adresowych. W dniu 19 września 2008 r. B. W. złożył pisemne oświadczenie, że w posiadanym książeczkowym dowodzie osobistym figuruje adres "Jelcz-Laskowice ul. [...] 33a" i nie wymeldowywał się z tego adresu. W postępowaniu wyjaśniającym stwierdzono, że w Karcie Osobowej Mieszkańca wpisano, iż B. W. zameldowany był od dnia 15 marca 1965 r. pod nr 35 przy ulicy [...]. Taki sam adres figuruje na metryczce dowodu osobistego [...] podpisanej przez wnioskodawcę. Na wniosku o wydanie tego dokumentu strona wpisała wprawdzie adres z nr domu "33a", jednakże pracownik przyjmujący wówczas wniosek poprawił ten adres na prawidłowy z nr "35". Wpisany w wydanym dowodzie osobistym adres z nr "33a" był błędem pisarskim osoby wypisującej ten dokument. Wobec powyższego został sporządzony formularz, z którego dane są przekazywane w drodze teletransmisji danych do Centrum Personalizacji Dokumentów MSWiA celem wyprodukowania gotowego dokumentu tożsamości z wpisanym w rubryce "rodzaj zameldowania" słowem "brak". Zgodnie z § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 lutego 2009 r. w sprawie wzoru dowodu osobistego oraz trybu postępowania w sprawach wydawania dowodów osobistych, ich unieważniania, wymiany, zwrotu lub utraty (Dz. U. z 2009 r. Nr 47, poz. 384) na formularzu osoba, której dotyczy wniosek, w miejscu przeznaczonym na własnoręczny podpis wnioskodawcy składa wzór podpisu zamieszczanego w dowodzie osobistym, z wyjątkiem: 1) małoletniego, który nie ukończył 13 roku życia; 2) osoby, która nie ma możliwości złożenia podpisu. W dniu 29 września 2008 r. wezwano B. W. do złożenia na formularzu podpisu, który należy zeskanować, aby można było zamieścić wzór podpisu w gotowym dokumencie tożsamości. W dniu 7 października 2008 r., po zapoznaniu się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, wnioskodawca odmówił złożenia podpisu na formularzu. W tym stanie rzeczy Burmistrz Jelcza-Laskowic wydał w dniu [...] października 2008 r. decyzję nr [...] odmawiającą wydania dowodu osobistego. Była ona poprzedzona wydaną w dniu [...] października 2008 r. decyzją nr ED.5123/1/12616/2008 odmawiającą wpisania w nowym dowodzie osobistym żądanego przez wnioskodawcę adresu zameldowania jako niezgodnego ze stanem faktycznym. Od powyższej decyzji B. W. złożył odwołanie. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] Wojewoda Dolnośląski umorzył postępowanie odwoławcze jako bezprzedmiotowe, gdyż żądanie wydania dowodu osobistego zostało zaspokojone przez wydanie tego dokumentu z adresem pobytu czasowego trwającego ponad 3 miesiące (wnioskodawca, w dniu 21 października 2008 r., zameldował się na taki pobyt w Jelczu-Laskowicach przy ul. [...] 1G m. 6). W wyniku złożenia przez B. W. skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 7 października 2009 r., sygn. akt III SA/Wr 55/09 uchylił decyzję organu odwoławczego i nakazał Wojewodzie Dolnośląskiemu ponowne rozpoznanie sprawy oraz wydanie rozstrzygnięcia orzekającego co do istoty żądania wnioskodawcy. Ponownie analizując akta sprawy organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie w celu wyjaśnienia rozbieżności adresowych między danymi podanymi przez wnioskodawcę, a tymi figurującymi w rejestrach gminnych. Od decyzji o wymeldowaniu z pobytu stałego w Jelczu-Laskowicach przy ulicy [...] pod numerem 35 B. W. nie odwołał się, natomiast adres "Jelcz-Laskowice ul. [...] 33a" został wpisany w poprzednim dowodzie osobistym na skutek błędu pisarskiego. Postępowanie wykazało, że zgodnie ze stanem faktycznym w dowodzie osobistym nie powinny być zamieszczone dane o adresie, gdyż wnioskodawca nie posiadał zameldowania ani na pobyt stały, ani na pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące. Wobec powyższego został sporządzony formularz służący do wyprodukowania dowodu osobistego z brakiem adresu. Zgodnie z art. 37 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych - dowód osobisty zawiera wizerunek twarzy i podpis posiadacza (o ile złożenie podpisu przez posiadacza dokumentu jest możliwe), które są skanowane z formularza. Wnioskodawca odmówił podpisania formularza, a ponieważ w przedmiotowej sprawie nie można było wyprodukować dokumentu tożsamości bez podpisu posiadacza, zatem należało wydać decyzję odmawiającą wydania dowodu osobistego. Zauważyć wprawdzie należy, że przedmiotowa decyzja została wydana z niepełną podstawą prawną, bowiem oparto ją na zapisach ww. rozporządzenia z pominięciem treści art. 37 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, a ponadto postępowanie w sprawie wydania dowodu osobistego prowadzi się na wniosek strony, a nie z urzędu, jednakże uchybienia te nie wpłynęły na merytoryczne rozstrzygnięcie. Powołana decyzja stała się przedmiotem skargi B. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W uzasadnieniu podniósł, że w dowodzie osobistym wydanym mu w 1998 r. zawarty jest wpis: "zameldowany na pobyt stały Jelcz-Laskowice ul. [...] 33a". Podał, że zmiany we wniosku o wydanie dowodu osobistego zostały wprowadzone z naruszeniem prawa w późniejszym terminie, a nie jak twierdzi Wojewoda w trakcie przyjmowania wniosku. Wskazał, że skoro nie został wymeldowany spod tego adresu, to nie ma powodu, dla którego nie miałby on zostać wpisany do dowodu osobistego. Z tej przyczyny nie podpisał formularza. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Dolnośląski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalając wyrokiem z dnia 9 czerwca 2010 r., na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę na wymienioną decyzję stwierdził, że zarzuty w niej podniesione są niezasadne, a zaskarżona decyzja nie uchybia prawu. Sąd wskazał, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.). Po myśli art. 37 ust. 2 tej ustawy dowód osobisty zawiera również wizerunek twarzy oraz podpis jego posiadacza. W przypadku gdy złożenie podpisu przez posiadacza dowodu osobistego nie jest możliwe, podpisu nie zamieszcza się. Sąd podkreślił, że wpisy dokonywane w dowodzie osobistym mają charakter wtórny i rejestracyjny, winny zatem być, także przy wymianie dowodu osobistego, zgodne z dokumentami, rejestrami i ewidencjami gromadzącymi dane osoby - § 8 i § 9 w związku z § 23 wydanego w wykonaniu delegacji ustawowej zawartej w art. 44 powołanej wyżej ustawy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 lutego 2009 r. w sprawie wzoru dowodu osobistego oraz trybu postępowania w sprawach wydawania dowodów osobistych, ich unieważniania, wymiany, zwrotu lub utraty (Dz. U. Nr 47, poz. 384). Stosownie do § 10 ust. 1 tego rozporządzenia na formularzu, przez który zgodnie z § 2 pkt 2 rozumie się sporządzony przy użyciu środków informatycznych formularz, będący drukiem ścisłego zarachowania, składający się z części A i B, z których każda posiada numer, nazwę organu wydającego dowód osobisty i jego identyfikator terytorialny, osoba, której dotyczy wniosek, w miejscu przeznaczonym na własnoręczny podpis wnioskodawcy składa wzór podpisu zamieszczanego w dowodzie osobistym. Wymóg taki przewidziany był również w poprzednio obowiązującym rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 listopada 2000 r. w sprawie wzoru dowodu osobistego oraz trybu postępowania w sprawach wydawania dowodów osobistych, ich wymiany, zwrotu lub utraty (Dz. U. Nr 112, poz. 1182 ze zm.). W niniejszej sprawie odmówiono wydania skarżącemu dowodu osobistego z tego powodu, że mimo niezaistnienia okoliczności wykluczających własnoręczne złożenie przez niego podpisu, nie podpisał formularza. Przyczyną jego niepodpisania było to, że organy orzekające, w odrębnym postępowaniu, odmówiły zamieszczenia w dowodzie osobistym zapisu określonej treści, spornej co do adresu zameldowania skarżącego. Skarżący, we wniosku o wydanie dowodu osobistego, zażądał zawarcia w nim wpisu dotyczącego miejsca zamieszkania, niezgodnego z materiałami rejestracyjnymi, ewidencyjnymi prowadzonymi przez organy właściwe, gromadzącymi dane skarżącego. Sąd wskazał, że decyzją z dnia [...] 2004 r. Burmistrz Miasta i Gminy Jelcz-Laskowice stwierdzając, że skarżący przybywa pod adresem Jelcz-Laskowice ulica [...] 33a, orzekł o wymeldowaniu go z pobytu stałego w lokalu przy ulicy [...] 35. Decyzji tej skarżący w żaden sposób nie zakwestionował. Przy czym, niezmiernie istotnym jest, że stwierdzenie przez organ administracyjny w decyzji o wymeldowaniu, że strona de facto przebywa pod innym adresem, nie zastępuje automatycznie czynności zameldowania w nowym miejscu. Tymczasem, z akt sprawy nie wynika, aby skarżący podjął jakiekolwiek próby zameldowania się pod innym adresem, w szczególności zaś przy ulicy [...] 33a w Jelczu-Laskowicach. Składając w dniu 11 sierpnia 2008 r. wniosek o wymianę dowodu osobistego w rubryce dotyczącej miejsca zamieszkania skarżący wskazał powyższy adres, jednakże po przeprowadzeniu, zgodnie z regułami prawa procesowego, postępowania wyjaśniającego w tej sprawie, organy orzekające stwierdziły, że w żadnych rejestrach nie widnieje zapis o zameldowaniu skarżącego pod tym adresem. Co prawda skarżący, w dniu 21 października 2008 r., zameldował się na pobyt czasowy w lokalu przy ulicy [...] 1G/6 w Jelczu-Laskowicach niemniej jednak, w chwili złożenia wniosku oraz wydania decyzji I i II instancji w sprawie odmowy wpisania do dowodu osobistego skarżącego adresu zameldowania niezgodnego ze stanem faktycznym, skarżący nie posiadał żadnego miejsca zameldowania ani na pobyt stały, ani czasowy. Przy czym, bez znaczenia dla rozstrzygnięcia powyższej sprawy były ewentualne poprawki dotyczące adresu skarżącego naniesione na wniosku o wydanie dowodu osobistego z roku 1998 lub też pomyłki, gdyż każdorazowo, dane wskazane we wniosku o wydanie/wymianę dowodu osobistego podlegają kontroli zgodności ze stosownymi materiałami źródłowymi i ich prawdziwość jest przez organ administracyjny sprawdzana. W związku z takim stanowiskiem organu administracyjnego skarżący odmówił złożenia podpisu na formularzu, który następnie miał zostać zamieszczony w dokumencie tożsamości, co uniemożliwiło jego wytworzenie i spowodowało odmowę jego wydania. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę kasacyjną wniósł B. W., reprezentowany przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Zaskarżając wyrok pełnomocnik wniósł o jego uchylenie i zmianę w całości, ewentualnie o uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: naruszenie prawa materialnego, poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993, Nr 144, poz. 1043, z 2007 r. Nr 21, poz. 125, z 2008 r. Nr 70, poz. 416, Nr 171, poz. 1056, Nr 195, poz. 1198, Nr 220, poz. 1414, z 2009 r. Nr 22, poz. 120, Nr 39, poz. 306, Nr 69, poz. 595, Nr 223, poz. 1777) oraz § 8, 9 i 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 lutego 2009 r. w sprawie wzoru dowodu osobistego oraz trybu postępowania w sprawach wydawania dowodów osobistych, ich unieważniania, wymiany, zwrotu lub utraty (Dz. U. Nr 47, poz. 384), naruszenie przepisów postępowania w szczególności art. 106 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), poprzez nieprzeprowadzenie żadnych dodatkowych dowodów uzupełniających niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego i całościowego rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania, w tym stwierdzenia Sądu zawarte w zaskarżonym wyroku. Pełnomocnik strony podniósł, że stanowisko Sądu nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie § 8 cyt. rozporządzenia organ gminy właściwy do wydania dowodu osobistego, który przyjął wniosek, sprawdza zgodność danych zawartych we wniosku z danymi zawartymi w dostępnych dokumentach, rejestrach i ewidencjach gromadzących dane tej osoby, i w przypadku gdy dane zawarte we wniosku są zgodne z dostępnymi dokumentami, rejestrami i ewidencjami gromadzącymi dane tej osoby, organ gminy sporządza formularz (§ 9 ust. 1). W przypadku gdy dane zawarte we wniosku nie są zgodne z danymi zawartymi w dostępnych dokumentach, rejestrach i ewidencjach gromadzących dane tej osoby, organ gminy wstrzymuje sporządzenie formularza do czasu wyjaśnienia nieprawidłowości danych zawartych we wniosku i wydaje nieodpłatnie wnioskodawcy zaświadczenie potwierdzające złożenie wniosku. (§ 13). Cytowane przepisy rozporządzenia określające tryb postępowania w sprawie wydania dowodu osobistego, dokumenty wymagane do otrzymania dowodu osobistego, wzór wniosku o wydanie dowodu osobistego oraz wzór dowodu osobistego oraz tryb postępowania w sprawie wymiany dowodu osobistego nie zezwalają na dokonywanie jakichkolwiek poprawek przez pracowników organu w 2008 r. na dokumencie złożonym w 1998 r. i znajdujących się w zbiorach danych. Strona zarzuciła, że w toku postępowania zarówno Burmistrz Jelcza – Laskowice, jak i Wojewoda Dolnośląski nie przedstawili żadnych dodatkowych dowodów z dokumentów znajdujących się w zbiorze danych. Również Sąd nie przeprowadził żadnych dodatkowych dowodów zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego. Sąd uznając, że wpisy dokonywane w dowodzie osobistym mają charakter wtórny i rejestracyjny i winny być przy wymianie dowodu osobistego zgodne z dokumentami, rejestrami i ewidencjami gromadzącymi dane osoby, powinien był zażądać tych dokumentów od organu, a nie opierać się tylko na jego deklaratywnym stwierdzeniu nie popartym żadnym dowodem. Wbrew twierdzeniom WSA nie są bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ewentualne poprawki dotyczące adresu na wniosku skarżącego z 1998 r. o wydanie nowego dowodu osobistego w zamian za posiadany nieważny książeczkowy dokument tożsamości [...]. W ten sposób każdy z obywateli może zostać pozbawiony adresu i miejsca zamieszkania przez skreślenia dokonywane przez urzędnika w zbiorze dokumentów i danych osobowych. Ta błędna wykładnia WSA nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący dodaje, że w dacie składania wniosku nigdy nie występował z wnioskiem o zameldowanie w Jelcz - Laskowice ul. [...] 35 i nigdy nie wymeldował się z Jelcza - Laskowice ul. [...] 33a. Wpisany adres Jelcz - Laskowice ul. [...] 33a był zgodny ze stanem faktycznym i wbrew twierdzeniom strony przeciwnej nie był błędem pisarskim osoby wypisującej ten dokument. Zgodnie z kpa organ jest zobligowany do podjęcia wszelkich możliwych działań zmierzających do zebrania i całościowego rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie. Niezgodne z prawdą ustalenie stanu faktycznego prowadzi w postępowaniu do naruszenia prawa. WSA mimo zastrzeżeń skarżącego przyjął, że stan faktyczny w niniejszej sprawie został dostatecznie wyjaśniony. Zdaniem skarżącego Sąd nie przeprowadzając żadnych dodatkowych dowodów uzupełniających, niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego i całościowego rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, naruszył przepisy postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określone w § 2 art. 183 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Należy zatem wskazać konkretne przepisy prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd i zamieścić uzasadnienie podstawy kasacyjnej, czyli uzasadnić uchybienia zarzucane sądowi. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych polega na wykazaniu przez autora skargi kasacyjnej, że stawiane przez niego zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania wykazać należy, że uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca powyższym wymaganiom uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. W rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej obejmują zarówno naruszenie przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego. W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegał zarzut naruszenia przepisów postępowania. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie są trafne, a nadto zarzut naruszenia prawa procesowego nie zawiera nie tylko wykazania, ale nawet wskazania przez autora skargi kasacyjnej, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy przy tym zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany granicami skargi może rozważać wyłącznie konkretne zarzuty, dotyczące naruszenia wskazanych przez skarżącego jako naruszone, przepisów prawa. Sformułowanie, że "w szczególności" naruszono art. 106 P.p.s.a, a więc sugestia, że wystąpiły w sprawie inne jeszcze, ale bliżej nieokreślone uchybienia pozostać musi bezskuteczna. Jak zaznaczono wyżej wnoszący skargę kasacyjną winien wskazać konkretną normę prawa w tym przypadku procesowego, której naruszenie zarzuca Sądowi. Artykuł 106 P.p.s.a. składa się z pięciu paragrafów z których każdy odnosi się do odpowiedniego stadium rozprawy przed sądem administracyjnym. Jednak treść uzasadnienia tej podstawy kasacyjnej "nie przeprowadzenie żadnych dodatkowych dowodów uzupełniających niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego" wskazuje, że skarżącemu kasacyjnie chodzi o sytuację, którą reguluje § 3 art. 106 P.p.s.a. W świetle tego przepisu sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że skarżący kasacyjnie poprzez zarzut naruszenia art. 106 § 3 P.p.s.a. usiłuje zakwestionować ustalenia stanu faktycznego sprawy. Tymczasem zarzut ten może być skutecznie podnoszony w skardze kasacyjnej tylko wówczas, gdy sąd pierwszej instancji prowadził uzupełniające postępowanie dowodowe. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie przeprowadzał nowych dowodów jako dowodów uzupełniających, ale badał dowody już zgromadzone w postępowaniu administracyjnym. Skarżący nie wnosił też o przeprowadzenie dowodów uzupełniających. Wbrew argumentacji zawartej w skardze kasacyjnej w aktach administracyjnych znajdowały się niezbędne dokumenty źródłowe w postaci decyzji z dnia [...] 2004 r. Burmistrza Miasta i Gminy Jelcz – Laskowice o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego z lokalu przy ul. [...] 35, metryka dowodu osobistego [...], dokonano też sprawdzeń w ewidencji i rejestrach. Sąd I instancji za prawidłowe uznał ustalenia organu, a wobec braku istotnych wątpliwości, dokonał oceny legalności zaskarżonej decyzji bez potrzeby przeprowadzenia dowodów uzupełniających. Wobec nieskuteczności zarzutu naruszenia przepisów postępowania stanowiący podstawę rozstrzygnięcia stan faktyczny ustalony przez Sąd I instancji nie budzi wątpliwości i jest wiążący w sprawie. Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz § 8, 9 i 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 lutego 2009 r. w sprawie wzoru dowodu osobistego oraz trybu postępowania w sprawach wydawania dowodów osobistych, ich unieważniania, wymiany, zwrotu lub utraty, wskazać należy, że skarżący kasacyjnie poza przytoczeniem w uzasadnieniu skargi kasacyjnej treści § 8, 9 ust 1 i 13 rozporządzenia nie wykazał, aby Sąd I instancji stosując wskazane przepisy popełnił błąd w subsumcji lub mylnie zrozumiał stosowane przepisy prawa. Nie wyjaśniono również jaka w ocenie autora skargi kasacyjnej powinna być prawidłowa wykładnia stosowanych przepisów prawa. Tak sformułowany zarzut naruszenia prawa materialnego nie odpowiada wymogom określonym w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. i uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu kontrolę jego zasadności. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że dokonana przez Sąd I instancji ocena "że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy są ewentualne poprawki dotyczące adresu skarżącego naniesione na wniosku o wydanie dowodu osobistego z roku 1998 lub też pomyłki" nie może być utożsamiana z błędną wykładnią wskazanych przez autora skargi kasacyjnej przepisów. Jest to jedynie ocena jednego z elementów stanu faktycznego sprawy. Okoliczności te nie są objęte hipotezą wskazanych norm prawnych. Prawidłowo zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przyjął, że wpisy w dowodzie osobistym mają charakter ewidencyjny i każdorazowo dane wskazane we wniosku o wydanie lub wymianę dowodu osobistego są weryfikowane z danymi zawartymi w rejestrach i ewidencjach, w celu potwierdzenia ich zgodności. Wobec bezzasadności postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 wyroku.