IV SAB/Po 13/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Ewa Makosz - Frymus Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost – Durchowska (spr.) WSA Izabela Bąk – Marciniak Protokolant Sekr. sąd. Joanna Andrzejak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi E. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. ( dalej SKO ) odmówiło E. W. stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza K. z dnia [...] listopada 2002 r., nr [...] zmienionej decyzją Burmistrza K. z dnia [...] sierpnia 2004 r. Nr [...]. Pismem z dnia [...] stycznia 2010 r., które wpłynęło do organu w dniu 27 stycznia 2010 r., skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Pismem z dnia [...] marca 2010 r. skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika wniosła skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wnosząc o zobowiązanie organu do załatwienia sprawy z wniosku o ponowne rozpatrzenie żądania strony stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza K. z dnia [...] listopada 2002 r. oraz żądania stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza K. z dnia [...] sierpnia 2004 r., mocą której zmieniono decyzję z dnia [...] listopada 2002 r.. Wskazując na powyższe strona wniosła o zobowiązanie organu do załatwienia przedmiotowej sprawy w określonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu terminie oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, iż od wniesienia wniosku z dnia [...] stycznia 2010 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy minął już ponad miesiąc, a SKO w K. wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi do tej pory nie załatwiło sprawy ( wniosku ) tj. nie doręczyło stronie orzeczenia rozstrzygającego (orzeczenie nawet sporządzone, ale niedoręczone, nie załatwia sprawy administracyjnej, gdyż nie wiąże organu ani stron, co uzasadnia przyjęcie, iż orzeczenie administracyjne jest wydane z chwilą jego doręczenia ). Skarżąca wskazała również, iż w przypadku bezczynności SKO nie ma zastosowania art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednolity Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej "Kpa"). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie należy zauważyć, iż ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiuje pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podjął w sprawie żadnych czynności, albo wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył postępowania stosownym aktem administracyjnym, lub nie podjął wymaganej czynności (por. Tadeusz Woś - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Wyd. Prawnicze "Lexis-Nexis", Warszawa 2005 r., str. 86). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 listopada 1987 roku, SAB 23/87 (ONSA 1988, nr 1 poz. 13) przyjął, że z punktu widzenia dopuszczalności skargi na bezczynność organu administracji obojętne jest, czy organ ten nie wydał decyzji z powodu opieszałości w załatwianiu sprawy, czy wobec uznania, że występują przesłanki negatywne dla załatwienia sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga E. W. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w K. nie można zarzucić opieszałości w załatwieniu sprawy z wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy, zawartego w piśmie z dnia [...] stycznia 2010 r. W postępowaniu sądowoadministracyjnym, Sąd ocenia sprawę bezczynności według stanu istniejącego w dacie zamknięcia rozprawy. W tej dacie tj. [...] czerwca 2010r. stan bezczynności już nie istniał, ponieważ Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...] lutego 2010 r. załatwiło sprawę w formie decyzji, która zakończyła postępowanie w II instancji. Postanowienie to zostało wydane przed wniesieniem skargi na bezczynność, czyli w dacie wniesienia skargi w/w organ odwoławczy nie był w stanie bezczynności. Natomiast okoliczność doręczenia orzeczenia z dnia [...] lutego 2010 r. [...] dopiero po wniesieniu skargi na bezczynność, nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, ponieważ istotnym jest ustalenie daty wydania decyzji, a nie jej doręczenia. Co prawda w orzecznictwie istnieją rozbieżności, co do rozumienia pojęcia "wydanie" decyzji administracyjnej jednakże Sąd w niniejszym składzie opowiada się za poglądem nakazującym rozróżnić fakt wydania decyzji od jej doręczenia. W wyroku z dnia 2 października 2002 r., III RN 149/01, (OSNP 2003, nr 16, poz. 371), Sąd Najwyższy zwrócił uwagę na istotne różnice dzielące wydanie decyzji i doręczenie decyzji. W uzasadnieniu wyroku SN wskazał, iż pojęcia "wydania decyzji" nie można rozumieć jako wydania decyzji adresatowi w znaczeniu w jakim używa się go w odniesieniu do wydania rzeczy. Jest to, bowiem czynność procesowa organu administracji publicznej, polegająca na podpisaniu decyzji zawierającej pozostałe elementy określone w art. 107 § 1 Kpa. W związku z tym datą wydania decyzji jest data jej podpisania przez osobę upoważnioną do jej wydania, przy czym w razie wątpliwości datą podpisania jest data umieszczona na decyzji. W uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów NSA z 17 grudnia 2007 r., I FPS 5/07, ONSAiWSA 2008/2/22, ZNSA 2008/1/109, Prok.i Pr.-wkł. 2008/5/46, Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, iż "jeśli wziąć pod uwagę literalne znaczenie określenia "wydanie decyzji", wynikające w szczególności z przepisów procesowych - art. 210 § 1 pkt 2 i art. 212 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 137. poz. 926 ze zm.), należy uznać, że pojęcie to odnosi się do sporządzenia aktu, zawierającego te elementy, o których mowa w art. 210 Ordynacji podatkowej. Wyrazem sporządzenia decyzji jest m.in. jej podpisanie przez osobę upoważnioną i opatrzenie datą wydania (art. 210 § 1 pkt 2 i 8). Potwierdza to brzmienie art. 212 Ordynacji podatkowej. Wynika z niego jednoznacznie odmienność instytucji wydania i doręczenia decyzji, a także sekwencja tych czynności, z których pierwszą jest wydanie poprzedzające doręczenie ("Organ, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia"). W uzasadnieniu uchwały Sąd zwrócił również uwagę, iż okoliczność, że zarówno w przepisach Ordynacji podatkowej jest mowa o wydaniu, jak i doręczeniu decyzji, potwierdza, przy założeniu racjonalności ustawodawcy, że pojęcia te mają odmienne znaczenie i pełnią różne funkcje. Co prawda powyższy pogląd dotyczy przepisów Ordynacji podatkowej, to jednakże ze względu na to, iż przepisy Kpa mają prawie identyczne brzmienie jak przepisy Ordynacji podatkowej (art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej i art. 107 Kpa, a także art. 212 zd. 1 Ordynacji i art. 110 Kpa), mogą mieć one odpowiednie zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Ponadto wskazać należy, iż gdyby uznać, że wydanie decyzji następuje dopiero z chwilą jej doręczenia, to powyższe prowadziłoby do skutków niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia racjonalności prawa. W przypadku wielości stron każda z nich mogłaby przecież otrzymać taką decyzję w innej dacie, podczas gdy kontrola prawidłowości decyzji przez sąd administracyjny odbywa się według kryterium jej zgodności z prawem materialnym i formalnym obowiązującym właśnie w dacie wydania. W konsekwencji mogłoby to prowadzić do wniosku, iż wobec jednej strony, która otrzymała ją w określonym stanie prawnym, decyzja jest legalna, a wobec innej strony, która otrzymała ją po zmianie tego stanu prawnego, ta sama decyzja narusza prawo (por. wyrok NSA z 25 kwietnia 2006 r., II OSK 714/05 (ONSAiWSA 2006, nr 5), wyrok NSA z dnia 5 marca 2009 r. I OSK 453/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Wobec powyższego jeszcze raz należy podkreślić, iż datą wydania decyzji jest data wydania decyzji na piśmie lub data ogłoszenia decyzji ustnie, z tym że datą wydania decyzji pisemnej jest dzień podpisania decyzji zawierającej wymagane prawem składniki. Natomiast w razie wątpliwości co do daty podpisania należy przyjąć, iż datą tą jest data umieszczona na decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2008 r. sygn. akt I OSK 175/07). Ponadto zauważyć należy, iż w przedmiotowej sprawie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2010 r. nadano do pełnomocnika strony w tym samym dniu w którym strona wniosła skargę na bezczynność organu tj. w dniu [...] marca 20010 r. (dowód: stempel na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. oraz stempel na kopercie, w której przesłano skargę). W tym stanie rzeczy, wobec ustalenia, iż w dniu wnoszenia skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie pozostawało w bezczynności, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.