II FSK 1706/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jerzy Rypina (sprawozdawca), Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Sędzia WSA del. Jacek Pruszyński, Protokolant Justyna Bluszko - Biernacka, po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2010 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Agencji Mienia Wojskowego w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 marca 2008 r. sygn. akt I SA/Wr 1785/07 w sprawie ze skargi Agencji Mienia Wojskowego w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 9 października 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2001- 2004 oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 marca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu sygn. akt I SA/Wr 1785/07 oddalił skargę Agencji Mienia Wojskowego w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 9 października 2007 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2001-2004. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał, że Wójt Gminy K. decyzją z dnia 8 czerwca 2007 r. określił stronie wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2001 r. w wysokości 81.857,40 zł, za 2002 r. w wysokości 87.704,40 zł i za 2003 r. w wysokości 90.627,90 zł i za 2004 r. w wysokości 92.089,60 zł z tytułu posiadania nieruchomości gruntowej o pow. 146,174 m2 położonej w miejscowości J. D., stanowiącej własność Skarbu Państwa, powierzonej podatnikowi na podstawie protokołu zdawczo-odbiorczego z dnia 31 grudnia 1998 r. Organ I instancji opodatkował wyżej wymieniony grunt wg stawek podatku od nieruchomości określonych dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą inną niż działalność rolnicza lub leśna (2001 i 2002 r.) i dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (2003 i 2004 r.). Decyzją z dnia 9 października 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało decyzję organu podatkowego I instancji w mocy. W ocenie organu odwoławczego zasadnie organ I instancji zastosował stawkę podatku określoną dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą inną niż działalność rolnicza lub leśna (art. 5 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31 ze zm. dalej: u.p.o.l.) w brzmieniu obowiązującym w 2001 i 2002 r.) oraz dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2003 i 2004 r.). Wedle organu II instancji podstawowym kryterium uznania gruntu za związany z działalnością gospodarczą lub też z prowadzeniem działalności gospodarczej jest fakt posiadania tego gruntu przez przedsiębiorcę. Decyzja organu odwoławczego stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a to w szczególności: - .art. 5 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 5 ust. 3 u.p.o.l. za 2001 r., art. 5 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 5 ust. 3 za 2002 r., art. 5 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3 za 2003 r., art. 5 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3 za 2004 r., - art. 23 ust 4 ustawy z dnia 30 maja 1996 r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami Mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. Nr 90 poz. 405 ze zm.), poprzez przyjęcie, że ust. 4 tego przepisu stanowi wprost o prowadzeniu przez skarżącą działalności gospodarczej. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania podatkowego określonych w szczególności w art. 122, 187 i 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa. W uzasadnieniu skargi wskazano, że błędna wykładnia i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego zawartego w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych i ustawie z dnia 30 maja 1996 r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami Mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego polegało na nieuprawnionym przyjęciu przez organ odwoławczy, że Agencja posiada status przedsiębiorcy (dawniej podmiotu gospodarczego) oraz wykonuje (prowadzi) działalność gospodarczą. W ocenie Sądu pierwszej instancji organy podatkowe nie naruszyły wskazanych w skardze przepisów proceduralnych ( tj. art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej), albowiem zebrały wszelkie dowody niezbędne do ustalenia stanu faktycznego w sposób rzetelny, a przed wydaniem decyzji dowody te należycie oceniły umożliwiając stronie postępowania wypowiedzenie się, co do całości materiału dowodowego. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 1 u.p.o.l. radzie gminy przysługuje uprawnienie do określenia stawek podatku od nieruchomości. Ustawa wskazuje tylko maksymalną wysokość tych stawek dla poszczególnych przedmiotów opodatkowania (art. 5 ust. 1 pkt , 6 w związku z art. 5 ust. 3 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2001 i 2002 r. i art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3 w brzmieniu obowiązującym w 2003 i 2004 r.). Sąd zaznaczył, że w stanie prawnym obowiązującym w latach 2001 -2004 r. ustawa o opłatach i podatkach lokalnych nie definiowała pojęcia działalność gospodarcza. W artykule 5 ust. 3 ww. ustawy (obowiązującej w 2001 i 2002 r.) jak też w art. 1a ust. 1 pkt 3 i 4 (obowiązującej w 2003 i 2004 r.) wskazywała jedynie, iż za grunty związane z działalnością gospodarczą uważa się grunty zabudowane i nie zabudowane, będące w posiadaniu przedsiębiorcy (2001 i 2002 r.); za grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważała grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (2003 i 2004 r.). Wobec braku definicji działalności gospodarczej w ustawie podatkowej, Sąd doszedł do przekonania, że pojęcie to należy rozumieć w takim znaczeniu, jaki nadała mu obowiązująca w badanych latach ustawa z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.) oraz ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807 ze zm.). Również w przypadku pojęcia przedsiębiorcy należy odwołać się do wskazanych wyżej ustaw. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że Agencja Mienia Wojskowego jest państwową osobą prawną utworzoną na mocy ustawy z dnia 30 maja 1996 r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. z 1996 r. Nr 90 poz. 405 ze zm.). Wskazał, iż prowadzenie działalności przez Agencję Mienia Wojskowego wynika wprost z art. 23 ust. 4 ww. ustawy o Agencji, natomiast wykorzystywanie mienia, którym gospodaruje Agencja do celów działalności gospodarczej wynika również z art. 24 ww. ustawy. Zgodnie z ich brzmieniem gospodarowanie mieniem przez Agencję polega przede wszystkim na sprzedaży, zamianie gruntów, oddaniu mienia w użytkowanie wieczyste, wnoszeniu mienia do spółek. W ocenie Sądu zarządzanie (gospodarowanie) mieniem w taki sposób potwierdza, że Agencja Mienia Wojskowego prowadzi działalność gospodarczą. Sąd podkreślił, że przepisy regulujące prowadzenie działalności gospodarczej przez AMW ograniczają korzystanie przez nią z osiągniętego zysku, to jednak jej działania charakteryzują się ciągłością, stałością i racjonalnością ekonomiczną, czyli posiadają wszystkie cechy jakimi charakteryzuje się działalność gospodarcza. W związku z powyższym Sad stwierdził, że Agencja Mienia Wojskowego w stosunku do wszystkich będących w jej posiadaniu w latach 2001 - 2004 gruntów, budynków, budowli - była podatnikiem podatku od nieruchomości, który z wyjątkami przewidzianymi w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych (art. 1 ust. 1 pkt 3), zobowiązana była uiszczać należny podatek od nieruchomości według stawek najwyższych. Trafne jest zatem w ocenie Sądu stanowisko organów podatkowych, iż sam fakt wykonywania przez podatnika prowadzącego działalność gospodarczą również zadań publicznych, nie ma znaczenia prawnego na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Na powyższy wyrok skargę kasacyjną wniosła Agencja Mienia Wojskowego zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania. Wniosła także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokowi zarzuciła: I zgodnie z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.)- naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. i art. 3 § 1 oraz w związku z art. 1 § 1 i 2 Ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej: p.u.s.a.), poprzez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez Stronę przeciwną prawa materialnego tj.: a) § 1 pkt 6 lit. a uchwały Rady Gminy Kłodzko z 28 grudnia 2000 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2001 r., nr 219/2000 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w 2001 r., przez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów oraz art. 5 ust. 3 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2001 r. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w wymiarze podatku za 2001 r.; b) § 1 pkt 6 lit. a uchwały Rady Gminy Kłodzko z 26 listopada 2001 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2002 r., nr 290/2001 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. (Dz. U. Nr 9, poz. 31 z późn. zm., a od 2 lutego 2002 r.: Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84), w brzmieniu obowiązującym w 2002 r., poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów oraz art. 5 ust. 3 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w 2002 r. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w wymiarze podatku za 2002 r.; c) § 1 pkt 7 lit. a uchwały Rady Gminy Kłodzko z 3 grudnia 2002 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2003 r., nr 18/F//2002 i § 1 pkt 7 lit. a uchwały Rady Gminy Kłodzko z 26 listopada 2003 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2004 r., nr 82/IV/2003 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym w roku 2003 i 2004, poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów oraz art. la ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2003 i 2004 r. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w wymiarze podatku za rok 2003 i 2004; d) art. 23 ust. 4 ustawy z 30 maja 1996 r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. Nr 90, poz. 405, z późn. zm, dalej uAMW) , poprzez jego błędną wykładnię, e) art. 24 uAMW, poprzez jego błędną wykładnię - które to naruszenia prawa materialnego przez stronę przeciwną miały wpływ na wynik sprawy; 2) art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz w związku z art. 1 § 1 i 2 u.p.o.l., poprzez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez stronę przeciwną przepisów postępowania tj.: a) art. 122 Ordynacji podatkowej (oraz art. 180 Ordynacji podatkowej, poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności niezebranie materiału dowodowego pozwalającego na jej rozstrzygnięcie, b) art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez brak wyczerpującego rozpoznania całego materiału dowodowego, c) art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez brak rzetelnego zbadania całego materiału dowodowego i w rezultacie jego dowolną ocenę, d) art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 124 Ordynacji podatkowej, poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych oraz przekonywania stron, przez wybiórczą i tendencyjną ocenę materiału dowodowego, e) art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez brak pełnego wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji oraz wymaganego uzasadnienia stanu faktycznego. - które to naruszenia przepisów postępowania przez stronę przeciwną miały wpływ na wynik sprawy, 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez sformułowanie uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób nie odpowiadający temu przepisowi; - przy czym wszystkie powołane wyżej uchybienia Sądu mają istotny wpływ na wynik sprawy. II zgodnie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: 1) § 1 pkt 6 lit. a uchwały Rady Gminy Kłodzko z 28 grudnia 2000 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2001 r., nr 219/2000 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w 2001 r., przez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów oraz art. 5 ust. 3 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2001 r. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w wymiarze podatku za rok 2001; 2) § 1 pkt 6 lit. a uchwały Rady Gminy Kłodzko z 26 listopada 2001 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2002 r., nr 290/2001 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. (Dz. U. Nr 9, poz. 31 z późn. zm., a od 2 lutego 2002 r.: Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84), w brzmieniu obowiązującym w roku 2002, poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów oraz art. 5 ust. 3 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w 2002 r. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w wymiarze podatku za rok 2002; 3) § 1 pkt 7 lit. a uchwały Rady Gminy Kłodzko z 3 grudnia 2002 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2003 r., nr 18/FW2002 i § 1 pkt 7 lit. a uchwały Rady Gminy Kłodzko z 26 listopada 2003 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2004 r., nr 82/IW2003 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym w roku 2003 i 2004, poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów oraz art. la ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2003 i 2004 r. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w wymiarze podatku za rok 2003 i 2004; 4) art. 23 ust. 4 uAMW, poprzez jego błędną wykładnię, 5) art. 24 uAMW, poprzez jego błędną wykładnię, - przy czym powołane uchybienia Sądu miały wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. W skardze kasacyjnej zarzucono brak ustaleń organów podatkowych co do statusu prawnego Agencji Mienia Wojskowego. W szczególności kwestionowano przyjętą przez organy podatkowe i Sąd pierwszej instancji tezę, że Agencja prowadziła w latach 2001-2004 działalność gospodarczą, że posiadane przez nią grunty były związane z prowadzoną przez Agencję działalnością gospodarczą. Dokonując oceny zasadności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów należy wskazać, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie jest determinowane treścią przepisów prawa materialnego stanowiących źródła uprawnień bądź obowiązków podatnika. Zgodnie z art. 5 ust. 3 ustawy o podatku i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w latach 2001-2002 i z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w latach 2003-2004 – za grunty związane z działalnością gospodarczą uważa się grunty zabudowane i nie zabudowane, będące w posiadaniu przedsiębiorcy (dodany w 2003 r.) lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Z treści powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (z dwoma wyjątkami, które w rozpoznawanej sprawie nie mają zastosowania) są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę gruntu przesądza o tym, że grunt ten jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Bez znaczenia dla wymiaru podatku od nieruchomości jest zatem okoliczność, czy przedsiębiorca wykorzystuje posiadane przez siebie grunty do działalności gospodarczej. Działalność gospodarcza w myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. – Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.) i art. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807 ze zm.) to zarobkowa działalność wytwórcza, handlowa, budowlana, usługowa (...) wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Podmiot, który taką działalność wykonuje, w myśl przepisów powołanych ustaw – jest przedsiębiorcą. Agencja Mienia Wojskowego jest państwową osobą prawną, wykonującą prawa własności i inne prawa majątkowe na rzecz Skarbu Państwa w stosunku do mienia określonego w art. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 2 ustawy z dnia 30 maja 1996 r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. Nr 90, poz. 405 ze zm.). W myśl art. 23 ust. 4 cyt. ustawy, Agencja prowadzi działalność gospodarczą jako przedsiębiorca na zasadach określonych w przepisach o działalności gospodarczej. Do gospodarowania przez Agencję nieruchomościami mają odpowiednio zastosowanie przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.) – por. art. 23 ust. 3 cyt. ustawy. "Gospodarowanie" przez Agencję nieruchomościami to, jak wynika z art. 23 ust. 1 cyt. ustawy, sprzedaż lub zamiana mienia objętego przez Agencję albo oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste, oddanie tego mienia w użytkowanie, najem, dzierżawę, używanie, trwały zarząd lub do korzystania na podstawie innego stosunku prawnego, oddanie mienia w administrowanie, wnoszenie mienia do spółek, a także nabywanie i obejmowanie udziałów w spółkach. Fakt objęcia we władanie wszystkich praw majątkowych do mienia przekazanego Agencji (art. 2 i 6 cyt. ustawy) i prowadzenie przez Agencję działalności gospodarczej jako przedsiębiorca (art. 23 ust. 4 cyt. ustawy) przesądza o opodatkowaniu wskazanych w art. 5 ust. 3 u.p.o.l. nieruchomości stawką najwyższą podatku od nieruchomości. Literalne brzmienie art. 23 ust. 1-4 ustawy o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego i jego autentyczna treść jest jednoznaczna i nie wymaga zabiegów interpretacyjnych. Wobec tego należy uznać za niedopuszczalne doszukiwanie się intencji normodawcy i tworzenie na takiej podstawie norm wykraczających poza literalne, klarowne brzmienie przepisu. Przedstawiona przez autora skargi kasacyjnej wykładnia powołanych przepisów sięga poza tekst przepisu prawa i w zasadzie wychodząc poza jego leksykalny sens zmierza do poprawienia prawa, gdyż z przepisów omawianej ustawy ani też postanowień statutu, określających organizację wewnętrzną Agencji, nie wynika, że podstawową działalnością Agencji Mienia Wojskowego, jest wykonywanie zadań publicznych a nie prowadzenie działalności gospodarczej, która to działalność w ocenie Agencji stanowi działalność dodatkową. Wprawdzie nie ma to znaczenia w rozpoznawanej sprawie ale należy podnieść, że pojęcie "celu publicznego", "zadań publicznych" nie jest dowolne i przy jego interpretacji nie można odwoływać się do potocznego czy też ogólnego jego znaczenia. Normodawca jeśli posługuje się tym terminem to w konkretnej ustawie ustanawiając zamknięty katalog celów. Podobnie rzecz się ma z organizacjami pożytku publicznego. I tak, w art. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i wolontariacie (Dz. U. Nr 96, poz. 873 ze zm.) normodawca zawarł definicję działalności pożytku publicznego zaś w art. 4 ustawy, określił zakres tej działalności. Natomiast w art. 3 ust. 3 i art. 20 określił podmioty, które mogą ubiegać się o status organizacji pożytku publicznego. Ustawodawca podatkowy w art. 7 ust. 1 pkt 14 ustawy o opłatach i podatkach lokalnych zwolnił od podatku nieruchomości lub ich części zajęte na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. Agencja nie jest organizacją pożytku publicznego. Ponadto za "nieodpłatną działalność pożytku publicznego" można uznać tylko taką sytuację, w której organizacja pożytku publicznego za świadczone przez siebie usługi nie pobiera jakiegokolwiek wynagrodzenia, a nie sytuacje, gdy wynagrodzenie to nie odpowiada rzeczywistej wartości lub kosztów świadczenia. Pobieranie wynagrodzenia powoduje bowiem, że działalność pożytku publicznego staje się działalnością odpłatną (art. 8 ust. 1 ustawy o działalności pożytku publicznego i wolontariacie), zaś pobieranie wynagrodzenia wyższego od tego, jakie wynika z kalkulacji bezpośrednich kosztów tej działalności – czyni z niej działalność gospodarczą (art. 9 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy). Powyższa kwestia nie została podniesiona w skardze kasacyjnej wobec czego wywód dotyczący przedstawionego zwolnienia podatkowego stanowi jedynie uzupełnienie głównego zagadnienia. Reasumując należy stwierdzić, że Agencja Mienia Wojskowego z mocy prawa: posiada osobowość prawną, jest przedsiębiorcą wykonującym działalność gospodarczą, Skoro prowadzenie przez Agencję działalności gospodarczej wynika wprost z przepisów ustawy i statutu to jakiekolwiek dodatkowe ustalenia w tej materii są zbędne. Konsekwencją powyższego jest konstatacja, że Agencja w stosunku do wszystkich będących w jej posiadaniu w latach 2001-2004 gruntów, budynków i budowli była podatnikiem podatku od nieruchomości, który to podatek miała obowiązek uiszczać w stawce najwyższej – określonej dla poszczególnych lat w uchwale Rady Gminy Kłodzko. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty za bezzasadne i na mocy art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.