II FZ 373/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Krzysztof Winiarski, , po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M.G na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 marca 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 983/10 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi M.G na postanowienie Ministra Finansów z dnia 26 lutego 2010 r. nr ... w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem zwracającym podanie w zakresie zwrotu domiaru i odszkodowania postanawia oddalić zażalenie. 1. Postanowieniem z dnia 30 marca 2012 r. , III SA/Wa 983/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie M.G na postanowienie Ministra Finansów z dnia 26 lutego 2010 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem zwracającym podanie w zakresie zwrotu domiaru i odszkodowania. 2. W uzasadnieniu sąd wskazał, że postanowieniem z 20 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił wniosek skarżącego, o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Odpis postanowienia został doręczony skarżącemu, wraz z odpowiednim pouczeniem, w dniu 27 grudnia 2011 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 159 akt sądowych). Pismem z dnia 4 stycznia 2012 r., nadanym w Urzędzie Pocztowym tego samego dnia, skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia, z uwagi na jego przekroczenie. Postanowieniem z dnia 29 marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. 3. Uzasadniając wydane w sprawie postanowienie sąd pierwszej instancji odwołując się do art. 194 § 2 ustaw z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) zwana dalej: p.p.s.a. - że termin do wniesienia zażalenia biegł od dnia 28 grudnia 2011 r. i upłynął w dniu 3 stycznia 2012 r. Skarżący natomiast złożył zażalenie w dniu 4 stycznia 2012 r. (k. 160 akt sądowych). Tym samym środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu ustawowego, o jakim mowa w art. 194 § 2 p.p.s.a. Dlatego też sąd pierwszej instancji odwołując się do art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. uznał, że zażalenie podlegało odrzuceniu. 4. W zażaleniu na powyższe postanowienie M.G wskazał, że sąd powinien był przyjąć jego "odwołanie" z jednodniowym opóźnieniem, biorąc pod uwagę jego "wiek, schorowanie, zniszczone zdrowie". Wniósł on również o przywrócenie terminu do wniesienia "Zażalenia". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega oddaleniu. 5. Należy podnieść na wstępie, że kwestia przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 20 grudnia 2011 r. została przesądzona postanowieniem z dnia 29 marca 2012 r., w którym to sąd pierwszej instancji oddalił wniosek skarżącego. Postanowienie to nie zostało przez skarżącego zaskarżone zażaleniem. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafnie w tej sytuacji sąd pierwszej instancji odrzucił wniesione przez podatnika zażalenie. Skoro bowiem skarżący w dniu 27 grudnia 2011 r. odebrał odpis postanowienia, to musiał on w terminie do dnia 3 stycznia 2012 r. wnieść zażalenie. Uczynił to jednak dopiero w dniu 4 stycznia 2012 r. Uchybienie to jakkolwiek dotyczy jednego dnia, to jednak stanowi naruszenie art. 194 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Brzmienie tego przepisu zatem nie pozostawia wątpliwości, że termin do wniesienia zażalenia jest terminem ustawowym, a jego uchybienie powoduje odrzucenie zażalenia przez sąd (por. postanowienie NSA z dnia 29 października 2010 r., II FZ 497/10, LEX nr 742551). Skoro zatem stronie nie został przywrócony termin do wniesienia zażalenia, to zasadnym było jego odrzucenie przez sąd pierwszej instancji, z powodu wniesienia z uchybieniem terminu określonego w art. 194 § 2 p.p.s.a. 6. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.