II FZ 471/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 19 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia S. W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartego w punkcie 3 sentencji wyroku z dnia 14 czerwca 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 990/10 w zakresie zwrotu kosztów postępowania sądowego w sprawie ze skargi S. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 20 grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki postanawia: oddalić zażalenie. 1. Wyrokiem z 14 czerwca 2010 r., III SA/Wa 990/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uchylił zaskarżoną przez S. W. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 20 grudnia 2007 r., w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r. Jednocześnie sąd zasądził w wyroku (pkt 3) od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz skarżącego kwotę 740 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sąd powołał się na treść art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.). 2. Na powyższe rozstrzygnięcie w zakresie kosztów postępowania zażalenie złożył skarżący zarzucając naruszenie art. 200 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) i § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w prawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm., dalej rozporządzenie), poprzez przyjęcie niewłaściwej podstawy prawnej wyliczenia należnego zwrotu kosztów postępowania sądowego, tj. § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, zamiast § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 pkt 6 rozporządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3. Zażalenie jest niezasadne. Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Natomiast zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W rozpatrywanej sprawie skarga dotyczyła odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób prawnych. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem od skargi na decyzję o odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki należy pobierać wpis stały w wysokości 500 zł, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż rozporządzenie uzależnia wysokość wynagrodzenia pełnomocnika także od przedmiotu sporu. Zgodnie bowiem z § 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia stawki minimalne wynoszą m. in. w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji: w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – stawkę obliczoną na podstawie § 6, a w innej sprawie – 240 zł. Tak więc to charakter sprawy, w której wniesiono skargę, a ściślej to, czy przedmiot skargi wiąże się z określonymi świadczeniami pieniężnymi, będzie przesądzał o także tym, jaka będzie podstawa do przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia. W związku z powyższym zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie, wynagrodzenie pełnomocnikowi należało przyznać na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Skoro zaskarżona decyzja podlega wpisowi stałemu i rozpoznawaną sprawę kwalifikuje się do spraw z zakresu zobowiązań podatkowych, to w takim wypadku wynagrodzenie pełnomocnika ustalane jest zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Ponieważ wpis w niniejszej sprawie wynosił 500 zł, a wysokość wynagrodzenia pełnomocnika 240 zł, to prawidłowo sąd pierwszej instancji ustalił koszty w wysokości 740 zł. Wskazać należy, iż skarżący nie kwestionował wysokości wpisu. Niezrozumiałe więc jest wskazywanie, na tym etapie postępowania, iż przedmiotem zaskarżenia były należności pieniężne, w szczególności, iż prawomocnym zarządzeniem z 6 maja 2008 r. sąd pierwszej instancji zwrócił skarżącemu nadpłacony wpis wskazując, iż w niniejsze sprawie należny wpis jest wpisem stałym. Skoro skarżący zaakceptował, iż należny wpis jest wpisem stałym, a sprawa należy do spraw z zakresu zobowiązań podatkowych, to argumentacja, iż przedmiotem zaskarżenia była należność pieniężna, wobec czego wysokość wynagrodzenia powinna być ustalana na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia jest nielogiczna i wewnętrznie sprzeczna, a skarżącemu brak konsekwencji. Następnie odnosząc się do kwestii podnoszonej w zażaleniu, iż wynagrodzenie przyznane pełnomocnikowi powinno być wyższe niż stawka minimalna, stwierdzić należy, iż zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Mając na uwadze przedmiotowy przepis w pierwszej kolejności wskazać należy, iż skarżący wnosił o zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Skarżący w żaden sposób nie uzasadnił, iż wynagrodzenie dla pełnomocnika powinno być przyznane ponad stawkę minimalną. W związku z tym, iż skarżący nie wskazał, żadnych okoliczności, które przemawiałby za zasądzeniem kosztów na podstawie § 2 ust. 1 rozporządzenia, nie zasadny jest tok rozumowania pełnomocnika, iż WSA, powinien z własnej inicjatywy bez wniosku w tym zakresie badać czy należy przyznać wynagrodzenie ponad stawkę minimalną. Na marginesie wskazać należy, iż oceniając niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład jego pracy w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia należy mieć na uwadze takie okoliczności jak to, że przed wojewódzkim sądem administracyjnym, toczyły się tożsame sprawy skarżącego ale dotyczące innego okresu podatkowego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.