II SA/Ol 405/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Protokolant Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi E. i R. R. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na nadbudowę budynku i adaptację poddasza oddala skargę. Decyzją z dnia "[...]" Starosta "[...]", po rozpatrzeniu wniosku E. i R. R., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na nadbudowę istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz adaptację poddasza na cele mieszkalne w miejscowości "[...]", gmina "[...]", działka nr geod. "[...]". Po rozpatrzeniu odwołania od wskazanej decyzji, wniesionego przez uczestnika postępowania H. E.-O., Wojewoda decyzją z dnia "[...]" uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Podniósł, że nie wyegzekwowano od inwestora przedłożenia projektu budowlanego opracowanego zgodnie z wymaganiami § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Rozpoznając ponownie wniosek Starosta decyzją z dnia "[...]" zatwierdził projekt budowlany i udzielił na rzecz inwestorów E. i R. R. pozwolenia na nadbudowę istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz adaptację poddasza na cele mieszkalne i pozwolenia na rozbiórkę istniejącej szopy drewnianej od strony północnej budynku w m. "[...]", działka nr geod. "[...]". Odwołanie od powyższej decyzji wniosła H. E.-O. zarzucając jej naruszenie § 12 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002r., Nr 75, poz. 690). Wskazała, iż organ nie wziął pod uwagę okoliczności, że na granicy działek dopuszczono usytuowanie składu opału o wysokości 5,89 m., co powoduje, że taka zabudowa jest niezgodna z decyzją Wójta Gminy "[...]" z dnia "[...]" ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia "[...]" uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Podniósł, że uzupełniony projekt budowlany nadal nie określa w jakiej odległości od granic sąsiadujących nieruchomości usytuowany ma być rozbudowywany budynek. Argumentował, iż niezbędne będzie przygotowanie przez inwestora projektu zagospodarowania działki zawierającego m.in. charakterystyczne wymiary i wzajemne odległości obiektów budowlanych od granic nieruchomości, zgodnie z § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, ze szczególnym uwzględnieniem odległości ścian przebudowywanego pomieszczenia składu opału od granic nieruchomości. Po uzupełnieniu wskazanego braku niezbędne będzie również ponowne sprawdzenie przez organ pierwszej instancji zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto w opinii organu odwoławczego Starosta "[...]" nie wyegzekwował od inwestora przedłożenia wymaganej, zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, oceny technicznej przebudowywanego i nadbudowywanego obiektu. Skargę na tę decyzję wywiedli E. i R. R., zarzucając jej naruszenie art. 34 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), a także § 2, § 12 i § 330 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak również § 8 i § 1 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. W skardze podniesiono też naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 12, art. 35 § 1, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 i art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako: k.p.a.). Podnieśli, że przepisów rozporządzenia w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie stosuje się w ich sprawie ponieważ budynek będący przedmiotem inwestycji powstał przed 1939 r. Nadto, w rozporządzeniu nie ma mowy o ograniczeniu w przypadku nadbudowy istniejącego budynku do odległości 1,5 m od granicy działki lub bezpośrednio przy granicy. Dodali, że nadbudowa dokonywana w obrysie gabarytu istniejącego budynku nie jest nowym usytuowaniem obiektu w terenie i w związku z tym jej dopuszczalność nie wymaga zachowania wymogów w zakresie zachowania odległości od granicy z działką sąsiednią. Zatem projekt budowlany spełnia wszelkie wymogi wynikające z przepisów Prawa budowlanego. Ponadto, w projekcie budowlanym zawarto projekt zagospodarowania działki, który w wystarczający sposób obrazuje usytuowanie inwestycji na nieruchomości. Odległości budynku od granic sąsiadujących nieruchomości określają rysunki zagospodarowania terenu, rzutów poszczególnych kondygnacji budynków w skali 1:100 z naniesionymi granicami nieruchomości, a wymiary budynku podano z dokładnością do 1 cm. Z projektu wynika zatem, że odległości ściany składu opału od granicy z działką nr "[...]" wynoszą od około 20 do ok. 90 cm. W opinii skarżących organ drugiej instancji był w stanie dokonać oceny projektu budowlanego bez kierowania sprawy do ponownego rozpatrzenia w pierwszej instancji. Niezrozumiałe jest także żądanie Wojewody odnoszące się do konieczności sporządzenia oceny technicznej przebudowywanego budynku w sytuacji, gdy taka wystarczająca ocena techniczna została sporządzona i zamieszczona w opisie technicznym. Skarżący zarzucili nadto Wojewodzie nieprawidłowe rozpoznanie sprawy, niewłaściwe przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, jak też powołanie się na niewłaściwą podstawę prawną. Wyrokiem z dnia 12 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 1029/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił decyzję Wojewody z dnia "[...]". W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał m.in., że odległości budynku od granic działki Nr "[...]" określają rysunki rzutów poszczególnych kondygnacji budynków w skali 1:100 z naniesionymi granicami nieruchomości, a wymiary budynku podano z dokładnością do 1 cm. Także projekt zagospodarowania terenu posiada podaną skalę w jakiej został sporządzony z naniesieniem dokładnego obrysu rozbudowywanego obiektu, z zaznaczeniem granic działki oraz posadowieniem budynku na działce sąsiedniej Nr "[...]". Na podstawie projektu budowlanego możliwe jest zatem określenie odległości ściany składu opału od granicy z działką nr "[...]". Ponadto, projekt budowlany zawiera opis techniczny planowanej inwestycji, na który składają się m.in. opis ogólny, dane ogólne dotyczące projektowanych części budynków, opis szczegółowy konstrukcji obiektu i uwagi technologiczne. W tej sytuacji niezrozumiałym jest dlaczego organ odwoławczy, jako organ merytoryczny i powołany do ponownego rozpoznania sprawy nie dokonał samodzielnej merytorycznej oceny zgodności projektu budowlanego z prawem budowlanym, w tym z przepisami techniczno-budowlanymi oraz z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Sąd wskazał również, że mylą się skarżący wskazując, że przepisów rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie stosuje się w niniejszej sprawie ponieważ budynek będący przedmiotem inwestycji powstał przed 1939 r. Z § 2 ust. 1 wynika bowiem jasno, że przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych. § 330 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, na które powołują się skarżący stanowi, że jego przepisów nie stosuje się, z zastrzeżeniem § 2 ust. 1 i § 207 ust. 2, jeżeli przed dniem wejścia w życie rozporządzenia został złożony wniosek o pozwolenie na budowę lub odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wnioski te zostały opracowane na podstawie dotychczasowych przepisów; zostało dokonane zgłoszenie budowy lub wykonania robót budowlanych w przypadku, gdy nie jest wymagane uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Zapis ten nie wyklucza więc stosowania przepisów rozporządzenia do inwestycji jaką zamierzają zrealizować skarżący. Pomimo bowiem faktu, że ich budynek powstał przed rokiem 1939, skarżący jego rozbudowy zamierzają dokonać już pod rządami obowiązującego rozporządzenia, a § 330 w żadnym razie nie może stanowić wyłączenia przepisów rozporządzenia w niniejszej sprawie. Wojewoda, po ponownym rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia "[...]", Nr "[...]", uchylił w całości decyzję Starosty "[...]" z dnia "[...]" oraz odmówił E. i R. R. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na nadbudowę i adaptację budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr "[...]" w "[...]". Jako podstawę prawną orzeczenia wskazał art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Uzasadniając rozstrzygnięcie podniósł, iż z dokonanych w sprawie ustaleń jednoznacznie wynika, że Starosta nie dokonał zgodnie z treścią przepisu art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane właściwej oceny poprawności złożonego przez inwestora projektu budowlanego pod kątem zgodności inwestycji z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy oraz przepisem § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie obowiązującymi na dzień złożenia wniosku przez inwestora, t.j. "[...]". Z przedłożonego ponownie do zatwierdzenia, uzupełnionego projektu budowlanego wynika, że inwestor przewiduje nadbudowę istniejącego budynku mieszkalnego, adaptację poddasza na cele mieszkalne oraz rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego. Przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany uwzględniający rozbudowę budynku mieszkalnego jest niezgodny z ustaleniami wydanej dnia "[...]" przez Wójta Gminy "[...]" decyzji o warunkach zabudowy dla potrzeb realizacji przedmiotowej inwestycji. Decyzja ta przewiduje tylko i wyłącznie możliwość nadbudowy budynku mieszkalnego i adaptację poddasza na cele mieszkalne. Ponieważ projekt budowlany ustala, że istniejące pomieszczenie składu opału przeznaczone jest do rozbiórki, a następnie budowy łącznie z fundamentowaniem, to należy uznać, że projektowaną w ten sposób rozbudowę budynku mieszkalnego należy projektować z zachowaniem wymaganych przepisem § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, odległości od granic nieruchomości. Projekt budowlany przewiduje sytuowanie ściany pomieszczenia składu opału w odległości od ok. 0,2 do 0,9 m. od granicy z działką nr "[...]". W sytuacji przybliżenia obiektu do granicy nieruchomości niezbędne jest uzyskanie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 9 ustawy Prawo budowlane, a inwestor zgody takiej nie przedłożył. Skargę na powyższą decyzję Wojewody wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie E. i R. R. żądając jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzucili: naruszenie przepisów prawa procesowego, mianowicie art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 oraz art. 106 k.p.a.; § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; art. 3 pkt 6 i 8, art. 9, art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Uzasadniając skargę podnieśli, że projekt dotyczy wyłącznie istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, którego integralną częścią jest pomieszczenie składu opału. Na etapie projektowania stwierdzono, iż nie będzie możliwe wykonanie nadbudowy na ścianach składu opału ze względu na ich zły stan techniczny, dlatego należy je rozebrać i wymurować ściany o określonych parametrach. Wskazali, że powyższy zakres prac budowlanych Wojewoda mylnie określił jako rozbudowę. W doktrynie i judykaturze przyjmuje się bowiem, iż rozbudowa polega na zmianie – powiększeniu, innych poza wysokością, charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego, jak kubatura, powierzchnia zabudowy, długość czy szerokość. Skoro więc planowane prace będą polegały na wymianie (częściowym odtworzeniu) istniejących ścian pomieszczenia składu opału, przy czym obrys domu nie ulegnie zmianie, to błędnym jest założenie, że nastąpi powiększenie parametrów budynku. Ponadto, skoro roboty budowlane będą przeprowadzane w obrysie istniejącego (usytuowanego) budynku, to nie można twierdzić, ze projekt przewiduje "przybliżenie obiektu do granicy", czy też jego nowe usytuowanie. Błędne jest zatem twierdzenie organu o niezgodności projektu z § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Argumentowali, iż niezasadne jest stanowisko organu, że skoro decyzja o warunkach zabudowy nie przewiduje rozbudowy budynku, to dopuszczenie rozbudowy byłoby sprzeczne z tą decyzją. Sprzeczność bowiem pomiędzy zamierzoną budową, a decyzją o warunkach zabudowy zachodzi wówczas, gdy treść decyzji wyraźnie i jednoznacznie wyklucza możliwość zrealizowania planowanej inwestycji. Konkludując podnieśli, że w ich przypadku całkowicie chybione jest stanowisko organu dotyczące obowiązku uzyskania zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 9 ustawy Prawo budowlane. W odpowiedzi na skargę Wojewoda, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zakwestionowanej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej: p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związanym - stosownie do art. 134 p.p.s.a. -zarzutami i wnioskami skargi, uznał, iż zaskarżona decyzja z dnia "[...]" nie narusza prawa. Oznacza to, iż nie znaleziono podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego zarówno z przyczyn wskazanych w skardze, jak i innych uchybień, które Sąd byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli dokonanej przez organ odwoławczy była decyzja Starosty zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca na rzecz inwestorów pozwolenia na nadbudowę istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz adaptację poddasza na cele mieszkalne i pozwolenia na rozbiórkę istniejącej szopy drewnianej. Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane właściwy organ ma obowiązek sprawdzenia przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Powyższe skutkuje tym, że warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalone w decyzji, wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Wskazać również należy, iż powyższy przepis nie tylko rodzi obowiązki po stronie organu wydającego pozwolenie na budowę, ale też stwarza prawa po stronie podmiotu, który uzyskał decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W oparciu o tę decyzję może on projektować obiekt budowlany, jego funkcję oraz zagospodarowanie terenu. Z kolei organ wydający pozwolenie na budowę nie może zmieniać tych warunków (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 lutego 2006 r., sygn. VII SA/Wa 1450/05, niepubl.). Z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż dla planowanej przez E. i R. R. inwestycji została wydana decyzja Wójta Gminy "[...]" z dnia "[...]", znak: "[...]", o warunkach zabudowy. Zgodnie z pkt 1 tej decyzji ustalono rodzaj inwestycji polegający na nadbudowie istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz adaptację poddasza na cele mieszkalne na działce nr "[...]" w obrębie "[...]", gm. "[...]". Z akt przedmiotowej sprawy wynika również, że decyzja Starosty "[...]" z dnia "[...]", Nr "[...]", zatwierdzała projekt budowlany i przewidywała nadbudowę istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, adaptację poddasza na cele mieszkalne oraz rozbiórkę istniejącej szopy drewnianej od strony północnej budynku. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, iż inwestycja zatwierdzona decyzją Starosty "[...]" z dnia "[...]", nie spełnia warunku określonego w pkt 1 ostatecznej decyzji Wójta Gminy "[...]" z dnia "[...]" o warunkach zabudowy, gdyż przekracza dopuszczoną tą decyzją ilość (zakres) prac budowlanych. Przede wszystkim decyzja o warunkach zabudowy nie przewiduje dodatkowych, poza nadbudową, prac budowlanych. Tymczasem powyższą kwestię odmiennie reguluje zatwierdzony przez Starostę projekt budowlany, który przewiduje rozpoczęcie prac budowlanych od rozbiórki ścian składu opału, a następnie ich ponowne wybudowanie. Nadto, decyzja Starosty w zakresie, w jakim udziela pozwolenia na rozbiórkę istniejącej szopy drewnianej jest sprzeczna z udzielonymi inwestorom warunkami zabudowy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż naruszenie wymagań określonych w decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stanowi rażące naruszenie art. 34 ust. 1 ustawy Prawo budowlane (vide: wyrok NSA z dnia 3 czerwca 2008 r., sygn. II OSK 599/07, publ. LEX nr 396625). Dlatego też w ocenie Sądu, organ pierwszej instancji wydając decyzję z dnia "[...]" dopuścił się naruszenia art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, a oczywistość, jak i ciężar gatunkowy naruszenia wymienionych przepisów spowodowały, że badana w trybie odwoławczym decyzja Starosty nie była możliwa do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa i należało wyeliminować ją z obrotu prawnego. Z tego też względu argumentacja skargi negująca sprzeczność zamierzenia inwestycyjnego z decyzją o warunkach zabudowy nie mogła odnieść zamierzonego skutku. W świetle powyższego, bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostają wskazane w skardze zarzuty i argumenty. Niemniej jednak wyjaśnić należy skarżącym, iż nie mają racji podnosząc, że przewidywany zakres prac budowlanych stanowi wyłącznie remont budynku. Punktem wyjścia dla uargumentowania powyższego stanowiska jest wyjaśnienie na czym polega odbudowa, a na czym remont. Definicję remontu podaje art. 3 pkt 8 ustawy Prawo budowlane. Przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych, niż użyto w stanie pierwotnym. Istota tej definicji zamyka się w rodzaju robót budowlanych (polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, ale wykraczających poza prace związane z bieżącą konserwacją), jednakże te roboty budowlane muszą być wykonywane w istniejącym obiekcie budowlanym. Aby więc móc wykonać remont, musi istnieć obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 wyżej cyt. ustawy. Nie mamy do czynienia z remontem, jeśli roboty budowlane polegają na dokonaniu rozbiórki i ponownym wzniesieniem obiektu w tym samym miejscu. Wówczas inwestor dokonuje odbudowy, która zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 6 powyższej ustawy zalicza się do budowy ze wszystkimi tego konsekwencjami, w tym z obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, jak również ze skutkami prawnymi niedopełnienia wymaganych formalności. W obu definicjach (remontu i odbudowy) inny jest zakres wykonywanych robót budowlanych i przedmiot, którego dotyczą. Przy odbudowie (mieszczącej się w definicji budowy) powstaje fizycznie nowa substancja budowlana, natomiast przy remoncie dochodzi do odtworzenia substancji istniejącej jako obiekt budowlany. Wskazać również należy, że orzecznictwo sądowoadministracyjne dokonanie rozbiórki obiektu i wzniesienie obiektu w tym samym miejscu, nawet o takich samych gabarytach, traktuje jako budowę, a nie remont (zob. Z. Niewiadomski Prawo budowlane. Komentarz, wyd. 3, wyd. C.H. BECK W-wa 2009 r.; wyrok NSA z 29 marca 2001 r., sygn. SA 852/00, publ. ONSA 2002, Nr 2, poz. 85). Uwzględniając powyższe zauważyć należy, że w skardze inwestorzy wskazali na konieczność wymiany istniejących ścian składu opału, a powyższe prace w ich ocenie są bezwzględnie konieczne, bowiem mają na celu utrzymanie domu m.in. w należytym stanie technicznym. Również na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 15 czerwca 2010 r. skarżący podnieśli, że budynek składu opału, który stanowi integralną część budynku mieszkalnego, wymaga rozbiórki ścian bowiem grożą one zawaleniem oraz wylania nowych fundamentów. Stan techniczny tego budynku jest tak zły, że nie da się wyremontować jego ścian, bowiem są one zawilgocone i muszą być rozebrane, bo grożą zawaleniem. Jednocześnie skarżący twierdzą, że wykonanie powyższych robót można zakwalifikować co najwyżej do prac remontowych. Zauważenia ponadto wymaga okoliczność, że zatwierdzony decyzją Starosty projekt budowlany przewiduje (k. 13 projektu) rozbiórkę składu opału ze wglądu na zły stan techniczny ścian i ponowne wymurowanie na istniejącym fundamencie nowych ścian. Mając zatem na względzie znaczenie definicji remontu i odbudowy bezsprzecznym jest, że rozbiórka ścian składu opału i ponowne ich wzniesienie nie będzie stanowić – wbrew twierdzeniom skarżących - remontu, lecz odbudowę. Sąd nie dopatrzył się również uchybień w stosowaniu przepisów postępowania, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Postępowanie, poprzedzające wydanie kontrolowanego aktu, zostało bowiem przeprowadzone w sposób zgodny z przepisami procesowymi, zawartymi w k.p.a. Stronom - zgodnie z art. 10 k.p.a. zapewniono możliwość czynnego udziału w sprawie, zaś postępowanie wyjaśniające czyni zadość wymogom art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. W szczególności zaskarżona decyzja spełnia wymogi zawarte w art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie prawidłowości sporządzenia uzasadnienia. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.