II SAB/Wa 12/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Kube Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski Protokolant Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Starosty Powiatu W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] listopada 2009 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia - umorzyć postępowanie w sprawie - Wnioskiem z dnia [...] listopada 2009 r. W. S. zwrócił się do Starosty Powiatu W. o wydanie, na podstawie art. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), szczegółowych informacji: czy urząd posiada dokumentację geodezyjno-kartograficzną za okres od 1947 r. do 1967 r., w szczególności: dokumenty katastru gruntowego i ewidencji gruntów i budynków prowadzone w oparciu o przepisy dekretu z 24 września 1947 r. o katastrze gruntowym i budynkowym oraz dekretu z 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków oraz mapy z tym związane. Jeżeli tak, to wniósł o precyzyjne wskazanie zasobu oraz gdzie, kiedy i w jakim trybie można się z nimi zapoznać i uzyskać odpisy. Jeśli nie, to wniósł o wskazanie, gdzie dokumenty te się znajdują, kiedy zostały przekazane oraz wniósł o wydanie odpisu protokołu ich przekazania. Równocześnie wniósł o wskazanie Archiwum Państwowego nadzorującego starostwo [...] oraz wydania odpisów protokołów przeprowadzonych dotychczas przez nie kontroli w starostwie oraz odpisów wszystkich wydanych przez archiwum zezwoleń na brakowanie dokumentów archiwalnych. Następnie Starosta Powiatu W. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], działając na podstawie art. 65 § 1 w związku z art. 19 oraz 21 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) przekazał powyższe pismo, jako dotyczące katastru nieruchomości z terenu jednostki ewidencyjnej K., do rozpatrzenia Staroście Z. Powyższe postanowienie zostało doręczone stronie w dniu 10 grudnia 2009 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy). W dniu 18 grudnia 2009 r. W. S. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu, skargę na bezczynność Starosty Powiatu W., polegającą na nieudzielaniu mu żądanej we wniosku z dnia [...] listopada 2009 r. informacji publicznej. Wskazał, iż organ nie wydał żądanej informacji publicznej, ani nie wydał decyzji odmownej, zaś z uzasadnienia postanowienia z dnia [...] grudnia 2009 r. nie wynika, czy posiada żądaną informację, czy też jej nie posiada. W związku z powyższym, W. S. wniósł o zobowiązanie organu do niezwłocznego udzielenia żądanej informacji publicznej oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Starosta Powiatu W. wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie w całości. Wskazał, iż skarżący nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa, co czyni jego skargę niedopuszczalną, w świetle art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Organ podniósł również, że z analizy akt sprawy wynika, że skarżący za każdym razem otrzymuje od Starosty W. odpowiedzi na stawiane wnioski i pytania, a w przypadku, gdy organ ten okazywał się niewłaściwy, przekazywał sprawę do organu właściwego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem. Stosownie zaś do art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg m. in. na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe i w związku z tym podlegało umorzeniu. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza zatem, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma bowiem na celu spowodowanie wydania przez właściwy organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. Przez pryzmat realizacji tego celu należy więc oceniać zasadność toczenia się postępowania wywołanego skargą na bezczynność organu administracji. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że Starosta Powiatu W. nie pozostawał w bezczynności w związku z wnioskiem skarżącego z dnia [...] listopada 2009 r. o udostępnienie informacji publicznej. Wydał bowiem w dniu [...] grudnia 2009 r. postanowienie o przekazaniu wniosku skarżącego według właściwości do Starosty Powiatu Z.. Stąd też postępowanie w niniejszej sprawie należało umorzyć, gdyż stało się bezprzedmiotowe. Natomiast prawidłowość wydanego przez organ aktu nie może być przedmiotem oceny Sądu w sprawie skargi na bezczynność organu. Akt ten może zostać oceniony pod względem zgodności z prawem tylko wówczas, gdy zostanie zaskarżony do sądu. Ponadto dodać należy, że w świetle ugruntowanego już orzecznictwa, w przypadku bezczynności organów administracji w sprawach o udzielenie informacji publicznej przyjmuje się, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Skoro bowiem celem ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) jest zagwarantowanie wnioskodawcy dostępu do informacji w określonym przez ustawę terminie, to zasadą wynikającą z ustawy jest udostępnienie informacji, a wyjątkiem jej odmowa. Udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialnotechnicznej, do której kodeks postępowania administracyjnego nie ma zastosowania, gdyż ustawa o dostępie do informacji publicznej zawiera odesłanie do stosowania tego kodeksu jedynie w odniesieniu do decyzji o odmowie udzielenia informacji, nie zaś do czynności materialnotechnicznej polegającej na jej udzieleniu. Wynika to również z faktu, że wolą prawodawcy jest odformalizowanie tego postępowania. Zauważyć również należy, że przepis art. 52 cytowanej już wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzależnia uruchomienie drogi postępowania sądowoadministracyjnego od wyczerpania środków zaskarżenia. Ma to jednak miejsce wówczas, gdy takie środki przysługują, czy to na podstawie kodeksu postępowania administracyjnego, czy to przepisów szczególnych, czy też ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednak środków takich nie przewiduje zarówno ustawa o dostępie do informacji publicznej jak i kodeks postępowania administracyjnego w zakresie aktów. Wykładnia językowa art. 52 § 3 ustawy upoważnia do stwierdzenia, że przepis ten odnosi się do skarg na akty i czynności, a nie bezczynności w zakresie wydawania aktów. Uwagi te dotyczą także art. 52 § 4 ustawy. Wskazać należy, że w przypadku, gdy ustawodawca uzależnia zaskarżenie bezczynności od wniesienia środka zaskarżenia, to czyni to w sposób wyraźny, np. w art. 37 kpa, art. 101a ust. 1 w związku z art. 101 ust. 3 ustawy z dnia 8 czerwca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. z 2001 r. Dz. U. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że skoro skarga na bezczynność w sprawie dostępu do informacji publicznej zmierza do jak najszybszego rozpatrzenia wniosku, a ustawa nie stawia dodatkowych warunków do jej wniesienia, to może być ona wniesiona do sądu administracyjnego bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 maja 2006 r. I OSK 601/05, LEX nr 236545). Zatem niezłożenie przez skarżącego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, nie może stanowić przesłanki odrzucenia skargi. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 161 § 1 pkt 3 cytowanej już wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienia.