I SA/Wa 1320/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Gdesz Sędziowie: Sędzia WSA Iwona Kosińska (spr.) Sędzia WSA Emilia Lewandowska Protokolant Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi P. W. i R. W. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2008 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku P. W. i R. W. działających w imieniu "[...] S.A." o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] września 1954 r. nr [...] utrzymującej w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] stycznia 1954 r. nr [...] odmawiające przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] w W., oznaczonej nr hip. [...]. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ nadzoru, mając na uwadze wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku z dnia 10 lutego 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 851/05, decyzją z dnia [...] marca 2008 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] września 1954 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] stycznia 1954 r. odmawiających przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...]. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej tą decyzją wnieśli P. W. i R. W., działający w imieniu "[...] S.A." Wnioskodawcy podnieśli, że organ wydający powyższą decyzję powołał się na statut spółki pod firmą "[...] S.A." z dnia [...] kwietnia 1935 r. w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie należy powołać się na statut spółki na dzień złożenia przez pełnomocników spółki wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego. Zarzucili również, że organy dekretowe odmówiły przyznania prawa własności czasowej do gruntu nie wyjaśniając wszechstronnie sprawy. Rozpatrując przedmiotowy wniosek Minister stwierdził, że przedmiotowa nieruchomość [...] została objęta działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Zgodnie ze znajdującym się w aktach sprawy zaświadczeniem Sądu Okręgowego w W. Wydziału [...] tytuł własności opisanej nieruchomości uregulowany był jawnym wpisem na rzecz "[...] S.A." Prezydium Rady Narodowej w W. orzeczeniem administracyjnym z dnia [...] stycznia 1954 r. odmówiło przyznania prawa własności czasowej do gruntu przedmiotowej nieruchomości wskazując, że zgodnie z opracowywanym planem zagospodarowania przestrzennego teren nieruchomości jest przeznaczony pod społeczną zabudową mieszkaniową. Organ nadzoru przywołał treść art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy i stwierdził, że zgodnie ze znajdującym się w aktach sprawy wpisem w Rejestrze Handlowym przedmiotem działalności "[...] S.A." jest prowadzenie zakładów [...]. Wobec czego organ nadzorczy stanął na stanowisku, że prowadzenie zakładów [...] jest to jedyne zadanie statutowe spółki, określone jako przedmiot przedsiębiorstwa. Z Rejestru Handlowego jednoznacznie wynika, że statut spółki "[...] S.A." został sporządzony w dniu [...] kwietnia 1935 r. Z późniejszych zmian wprowadzonych do tego statutu nie wynika, aby przedmiot działalności spółki uległ zmianie. Tym samym Minister nie zgodził się z zarzutem podniesionym we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że organ nadzorczy powołał się na statut nieobowiązujący w dacie złożenia wniosku o własność czasową. Jednocześnie Minister podkreślił, że rozpatrując ponownie sprawę rozstrzygniętą własną decyzją z dnia [...] marca 2008 r. związany jest wydanym w sprawie wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2006 r., w uzasadnieniu którego Sąd wyraźnie wskazał Rejestr Handlowy Dział B nr [...] jako obowiązujący dla spółki "[...] S.A." Ponadto Minister zauważył, że powołanie przez organ dekretowy w uzasadnieniu rozstrzygnięcia opracowywanego planu zagospodarowania przestrzennego nie stanowi rażącego naruszenia prawa, jeżeli istniał w tym czasie obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego, który wykluczał przyznanie praw do nieruchomości. Ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika, że w dacie wydania kwestionowanych orzeczeń organów dekretowych obu instancji obowiązywał Ogólny Plan Zabudowania W., zatwierdzony przez Ministerstwo [...] w dniu [...] sierpnia 1931 r. Jak wynika z oznaczeń na rysunku planu, nieruchomość przy ul. [...] położona była na terenie zabudowy mieszkaniowej zwartej [...] kondygnacyjnej z dopuszczeniem do [...]% powierzchni zabudowy nieruchomości. Oznacza to, że teren ten został przeznaczony pod budownictwo mieszkaniowe. Przedmiotową nieruchomość przed dniem 21 listopada 1945 r. zabudowano budynkami mieszkalnymi [...]-kondygnacyjnymi oraz budynkami przydomowymi. Wobec czego powołanie się przez organy dekretowe na opracowywany plan zagospodarowania przestrzennego nie może być uznane w niniejszej sprawie za rażące naruszenie prawa, a tylko kwalifikowane naruszenie prawa przez organy orzekające uzasadnia eliminację podjętego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Powyższe wynika z faktu, że wskazany w uzasadnieniu kwestionowanego orzeczenia dekretowego opracowywany plan zagospodarowania przestrzennego i wynikająca z niego funkcja, będąca przyczyną odmownego rozpoznania podania o własność czasową, znajduje swoje potwierdzenie w faktycznie obowiązującym i wiążącym organy dekretowe planie zabudowy z dnia [...] sierpnia 1931 r. W ocenie Ministra zadania statutowe dotychczasowego właściciela przedmiotowej nieruchomości polegające na prowadzeniu zakładów [...], w świetle Ogólnego Planu Zabudowania W. nie mogły być realizowane na przedmiotowej nieruchomości, gdyż nieruchomość przeznaczona została pod budownictwo mieszkaniowe, nie zaś na cele przemysłowe. Tym samym Minister stanął na stanowisku, że kwestionowane orzeczenia dekretowe wydane zostały zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 7 ust 2 dekretu i nie są obarczone żadną z wad enumeratywnie wyliczonych w art. 156 § 1 kpa. Stwierdził ponadto, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2008 r. stanowi w istocie polemikę z ustaleniami faktycznymi i prawnymi przedstawionymi w kwestionowanej decyzji Ministra Infrastruktury. Dodatkowo organ nadzorczy wskazał, że w następstwie powtórnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego nie stwierdził, aby istniały nowe okoliczności stanowiące przesłankę do zmiany kwestionowanego rozstrzygnięcia organu z dnia [...] marca 2008 r. Mając powyższe na uwadze organ nadzoru utrzymał w mocy zaskarżoną własną decyzję z dnia [...] marca 2008 r. Na decyzję Ministra Infrastruktury skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli P. W. i R. W. W obszernym uzasadnieniu skarżący wnieśli o uchylenie obu zapadłych w sprawie decyzji organu nadzoru. Zarzucili zaskarżonej decyzji w szczególności: - naruszenie przepisu art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy, poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie w aspekcie niniejszej sprawy; - naruszenie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji zawierającej kwalifikowaną wadę prawną uniemożliwiającą jej prawidłowe funkcjonowanie w obrocie prawnym; - obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 7, 8 i 77 § 1 i 4 kpa poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, błędne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego okoliczności sprawy oraz brak wnikliwej oceny i kontroli zebranego w sprawie materiału dowodowego, z pominięciem słusznego interesu strony skarżącej. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na zasadność skargi. Przede wszystkim podkreślić należy, że zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzje Ministra Infrastruktury wydane zostały na skutek uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 lutego 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 851/05 poprzednich wydanych w sprawie decyzji tego organu z dnia [...] lutego 2005 r. i [...] kwietnia 2004 r. stwierdzających nieważność kwestionowanych orzeczeń dekretowych. W tej sytuacji istota sądowej kontroli przedmiotowego postępowania administracyjnego sprowadza się do ustalenia, czy organ nadzoru prowadząc ponowne postępowanie administracyjne, mając na uwadze wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w powołanym wyroku, zasadnie odmówił obecnie stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] września 1954 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] stycznia 1954 r. odmawiających przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...]. W tej sytuacji przypomnieć należy, że zgodnie z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W przedmiotowej sprawie organy administracyjne związane były oceną prawną i wskazaniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w wyroku z dnia 10 lutego 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 851/05 uznał, że organ nadzoru badając niniejszą sprawę "miał obowiązek dokonania oceny wydanych orzeczeń o odmowie ustanowienia własności czasowej z uwzględnieniem, że kwestionowane orzeczenia rozstrzygały o prawach takiej właśnie osoby. Przepis art. 7 ust. 2 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy stanowi, iż gmina uwzględni wniosek, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania, a jeżeli chodzi o osoby prawne - ponadto, gdy użytkowanie gruntu zgodnie z jego przeznaczeniem w myśl planu zabudowania nie pozostaje w sprzeczności z zadaniami ustawowymi lub statutowymi osoby prawnej." Dlatego też w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydając orzeczenie o odmowie przyznania własności czasowej organ powinien był zbadać, "kto był dotychczasowym właścicielem w rozumieniu art. 7 ust. 2 dekretu. Jeżeli była to osoba prawna to konieczne było zbadanie, czy zachodzi odnosząca się do niej dodatkowa przesłanka zgodności z zadaniami ustawowymi lub statutowymi tej osoby prawnej." Sąd zarzucił Ministrowi Infrastruktury, że badając legalność orzeczeń dekretowych w wydanym orzeczeniu pominął zupełnie przedstawiony stan prawny i nie analizował skutków, jakie może mieć dla oceny legalności tych orzeczeń okoliczność, że podjęte zostały wobec osoby prawnej, jaką była i jest spółka pod firmą "[...] S.A." W ocenie Sądu z odpisu rejestru handlowego prowadzonego dla tej spółki wynika, że "przedmiotem jej działania było prowadzenie zakładów [...] Z porównania brzmienia gramatycznego tego zapisu z ustaleniami planu dla przedmiotowej nieruchomości organ administracji powinien wyciągnąć stosowne wnioski przy ocenie legalności kwestionowanych orzeczeń i przedstawić je w zaskarżonych decyzjach. Brak takich ustaleń powoduje, że zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem art. 7 ust. 2 dekretu i art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., gdyż pominięte zostały istotne dla sprawy okoliczności." Mając powyższe na uwadze Sąd stanął na stanowisku, że "jeżeli w ponownym postępowaniu ustalone zostanie, że dotychczasowy właściciel nieruchomości przy ul. [...] nie mógł uzyskać prawa własności czasowej z tego powodu, że byłoby to sprzeczne z jego zadaniami ustawowymi lub statutowymi - rozważenia wymagać będzie, czy zachodzą wymienione w art. 156 § 1 pkt 2 podstawy do stwierdzenia nieważności kwestionowanych orzeczeń." W konsekwencji uznać trzeba, że zarówno Sąd orzekający, jak i Minister Infrastruktury związani są tą oceną prawną i wydając swe orzeczenia muszą (niezależne od własnego poglądu w sprawie) w pełnym zakresie uwzględnić sformułowane przez Sąd wskazania. Dokonując zatem kontroli zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2009 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] marca 2008 r. pod kątem zastosowania się przez organ nadzoru do powyższej oceny prawnej, Sąd stwierdził, że z tego obowiązku organ nie w pełni się wywiązał. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ nadzoru stanął bowiem na stanowisku, że: - zgodnie z treścią znajdującego się w aktach sprawy rejestru handlowego jednoznacznie wynika, iż prowadzenie zakładów [...] jest to jedyne zadanie statutowe spółki, określone jako przedmiot przedsiębiorstwa przez statut spółki "[...] S.A." sporządzony w dniu [...] kwietnia 1935 r., a z późniejszych zmian wprowadzonych do tego statutu nie wynika, aby przedmiot działalności spółki uległ zmianie, - z zapisów Ogólnego Planu Zabudowania W., zatwierdzonego przez Ministerstwo [...] w dniu [...] sierpnia 1931 r. wynika, że nieruchomość przy ul. [...] położona była na terenie zabudowy mieszkaniowej zwartej [...] kondygnacyjnej z dopuszczeniem do [...]% powierzchni zabudowy nieruchomości, co oznacza, że teren ten został przeznaczony pod budownictwo mieszkaniowe. Wobec czego zadania statutowe dotychczasowego właściciela przedmiotowej nieruchomości polegające na prowadzeniu zakładów [...], w świetle tego zapisu nie mogły być realizowane na przedmiotowej nieruchomości, gdyż nieruchomość przeznaczona została pod budownictwo mieszkaniowe, nie zaś na cele przemysłowe. Z takimi stwierdzeniami organu nadzoru, które legły u podstaw wydanych orzeczeń, w świetle przedstawionych sądowi akt sprawy nie sposób się zgodzić. Nie znajdują one bowiem żadnego uzasadnienia z zebranym materiale dowodowym. Przypomnieć zatem należy, że w toku postępowania administracyjnego organ administracji publicznej, jako podmiot kierujący postępowaniem, stosownie do treści art. 7 kpa obowiązany jest podejmować wszelkie kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a następnie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego. Wydanie bowiem prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie. Art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi, że organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jako dowolne należy więc traktować ustalenia faktyczne mogące znaleźć wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 kpa), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący, a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści. Sąd stoi na stanowisku, że niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego. Dlatego też zbadanie podstawowych dla rozstrzygnięcia sprawy zagadnień, czyli prawidłowe ustalenie statutowych celów spółki "[...] S.A." oraz znaczenia konkretnych zapisów obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, było elementem niezbędnym do dokonania oceny prawidłowości przeprowadzenia kwestionowanego postępowania. Wobec stwierdzenia, że kontrolowane postępowanie nie wyjaśniło należycie powstałych w tym zakresie wątpliwości, Sąd uznał, że organ nadzoru ponownie rozpatrując sprawę nie wyjaśnił jej dokładnie, a także nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego. Oznacza to, że zapadłe decyzje wydane zostały z naruszeniem przepisów art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim zwrócić należy uwagę, że w aktach sprawy nie ma statutu spółki "[...] S.A." ani w wersji pierwotnej z dnia [...] kwietnia 1935 r., ani po dokonanych w nim - jak wynika z zapisów znajdującego się w aktach sprawy rejestru handlowego (k-32 akt adm.) - zmianach z dnia [...] czerwca 1936 r. oraz z dnia [...] grudnia 1937 r. Nie sposób zatem wyjaśnić, w jaki sposób i w oparciu o jakie dowody organ nadzoru autorytatywnie ustalił, że jedynym statutowym celem spółki "[...] S.A." było prowadzenie zakładów [...]. Wobec braku w aktach sprawy odpowiednich uchwał Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy spółki z dnia [...] czerwca 1936 r. oraz z dnia [...] grudnia 1937 r. nie sposób wyjaśnić, jakimi dowodami kierował się Minister stwierdzając w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji, że ze zmian tych nie wynika, aby przedmiot działalności spółki uległ modyfikacji. Podkreślić przy tym należy, że zarówno z treści art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), który stanowił, że gmina uwzględni wniosek, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania, a jeżeli chodzi o osoby prawne - ponadto, gdy użytkowanie gruntu zgodnie z jego przeznaczeniem w myśl planu zabudowania nie pozostaje w sprzeczności z zadaniami ustawowymi lub statutowymi tej osoby prawnej, jak i z wiążących organ zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartych w wyroku z dnia 10 lutego 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 851/05, w którym Sąd stwierdził, że organ nadzoru miał ustalić czy "dotychczasowy właściciel nieruchomości przy ul. [...] nie mógł uzyskać prawa własności czasowej z tego powodu, że byłoby to sprzeczne z jego zadaniami ustawowymi lub statutowymi" jednoznacznie wynika obciążający organ nadzoru obowiązek zbadania zadań ustawowych i statutowych osoby prawnej, a nie jedynie sprawdzenie istniejących w rejestrze handlowym zapisów. Oznacza to, że rozstrzyganie kwestii zadań statutowych przedmiotowej spółki jedynie w oparciu o zapisy rejestru handlowego, bez badania jakichkolwiek dowodów źródłowych w postaci statutu i odpowiednich uchwał, jest w ocenie Sądu orzekającego błędne i nie znajduje uzasadnienia w przywołanym art. 7 ust. 2 dekretu. Nadto przy ustalania zapisów Ogólnego Planu Zabudowania W., zatwierdzonego przez Ministerstwo [...] w dniu [...] sierpnia 1931 r., umknął uwadze organu nadzoru fakt, że jak wynika z legendy do tego planu (k-21 akt adm.) "granice dzielnic wyłącznie mieszkaniowych" zostały oznaczone symbolem "[...]". Ani przedmiotowa działka, ani jej najbliższe sąsiedztwo nie są objęte takim symbolem. Organ nadzoru nie wyjaśnił, jakie znaczenie w niniejszej sprawie ma ten fakt oraz dlaczego uznał, że przedmiotowa nieruchomość przeznaczona została wyłącznie pod budownictwo mieszkaniowe. Z nadesłanych do Sądu akt sprawy wynika, że w tych istotnych kwestiach nadal zachodzą poważne wątpliwości, które nie zostały wyjaśnione w toku postępowania nadzorczego. Brak także dowodów na to, że organ nadzorczy prowadził w tym kierunku postępowanie wyjaśniające. Tym samym z akt sprawy wynika, że kwestie te nie zostały przed podjęciem rozstrzygnięcia dostatecznie zbadane przez organ. Zdaniem Sądu orzekającego wyjaśnienie podniesionych wątpliwości było elementem niezbędnym do dokonania oceny prawidłowości przeprowadzenia kwestionowanego postępowania. Wobec stwierdzenia, że kontrolowane postępowanie nie wyjaśniło powstałych wątpliwości, Sąd uznał, że organ nie poczynił odpowiednich ustaleń odnośnie występowania przesłanek z art. 156 § 1 kpa, przez co nie wyjaśnił dokładnie sprawy i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego. Oznacza to, że zapadłe decyzje wydane zostały z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, kierując się wytycznymi oraz ocenę prawną zawartą zarówno w niniejszym wyroku, jak i we wcześniejszym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2006 r., organ nadzoru powinien uzupełnić materiał dowodowy o dokument jakim jest statut spółki "[...] S.A." sporządzony w dniu [...] kwietnia 1935 r. oraz uchwały Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy spółki z dnia [...] czerwca 1936 r. oraz z dnia [...] grudnia 1937 r., a w przypadku niemożliwości uzyskania tych dokumentów ewentualnie przeprowadzić w tym zakresie inne dowody zgodnie z treścią art. 75 § 1 kpa. Następnie organ przeanalizuje całość dostępnych dokumentów w kontekście dyspozycji art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy. Ponadto organ nadzoru dokona oceny znaczenia odpowiednich zapisów Ogólnego Planu Zabudowania W., zatwierdzonego przez Ministerstwo [...] w dniu [...] sierpnia 1931 r., które pozwolą na właściwą ocenę zasadności nie tylko wniosku skarżących, lecz pozwolą odpowiedzieć na pytanie, czy kwestionowane orzeczenia dekretowe nie jest dotknięte chociażby jedną z wad określonych w art. 156 § 1 kpa. Swoje stanowisko Minister, zgodnie z treścią art. 107 § 3 kpa, wyczerpujące przedstawi w uzasadnieniu wydanego orzeczenia. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.