III SA/Wa 113/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi A. S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz A. S.A. z siedzibą w W. kwotę 440 zł (słownie: czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 14 lipca 2009 r., A. S.A. – zwana dalej Skarżącą lub Spółką - zwróciła się do Ministra Finansów z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania nieodpłatnego przekazania towarów w konkursie/loterii. We wniosku przedstawiając stan faktyczny Spółka wskazała, że przedmiotem działalności Spółki zgodnie z wpisanym do Krajowego Rejestru Sądowego zakresem, jest działalność związana z grami losowymi i zakładami wzajemnymi. Działalność Spółki obejmuje: - organizowanie konkursów na podstawie zawartej z kontrahentem umowy działając na jego zlecenie, - organizowanie loterii, na podstawie pozwolenia wydanego przez Ministra Finansów, na rzecz zleceniodawcy - umowa o świadczenie usług, - organizowanie konkursu, w którym organizatorem i beneficjentem rezultatów jest Spółka. Organizowany konkurs/loteria skierowana jest do użytkowników sieci telefonii komórkowych. Przystąpienie do konkursu/loterii polega na przesłaniu pod wskazany w regulaminie numer zgłoszenia w formie wiadomości SMS, zawierającej treść określoną w tym regulaminie. Uczestnik konkursu/loterii jest identyfikowany poprzez numer telefonu komórkowego, z którego wysłał zgłoszenie. Koszt wysłanej wiadomości SMS stanowi opłatę za uczestnictwo w konkursie/loterii i jest warunkiem niezbędnym aby wziąć w niej udział. Opłata ta jest podstawą do kalkulacji przychodu Spółki według zasady podziału przychodu na warunkach określonych w umowie z operatorami sieci telefonii komórkowych. Kwota należna Spółce z tytułu wysłanych za pośrednictwem telefonii komórkowej SMSów zgłoszeniowych, wynikająca z kalkulacji opisanej powyżej stanowi jej przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Faktury sprzedaży wystawiane są na operatorów sieci telefonii komórkowej. Spośród uczestników konkursu/loterii wyłaniani są laureaci, którym zostają przekazane nagrody zgodnie z postanowieniami regulaminu. Celem organizowania konkursów lub loterii jest wygenerowanie przez Spółkę przychodu, a przekazywane w ramach jego obsługi nagrody stanowią dla Spółki niezbędny wydatek związany z osiągnięciem tego przychodu i są traktowane jako element kosztu sprzedaży. Koszty poniesione przez Spółkę w odniesieniu do towarów wydawanych w ramach organizowanego konkursu lub loterii stanowią zatem element działań operacyjnych, a więc element kosztów związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą opodatkowaną 22% stawką VAT. Tym samym Spółka uznała, że od faktur dotyczących zakupu nagród związanych z działalnością opodatkowaną podatkiem od towarów i usług, podatek VAT podlega w takich przypadkach odliczaniu na podstawie artykułu 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. dalej u.p.t.u.): - w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. W oparciu o tak przedstawiony stan faktyczny, Spółka zapytała, czy przekazanie nagród zwycięzcom organizowanej akcji należy traktować jako odpłatną dostawę towarów w rozumieniu artykułu 7 ustęp 2 u.p.t.u. i przekazanie takie opodatkować podatkiem od towarów i usług? Zdaniem Spółki bez względu czy Spółka działając na podstawie zlecenia partnera czy też działając we własnym imieniu i na własny rachunek, nieodpłatne przekazanie nagród zwycięzcom konkursu/loterii, związane jest z generowaniem z tego tytułu przychodem, a zatem związane jest z prowadzonym przedsiębiorstwem i jako takie nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów usług. W ramach własnego stanowiska Spółka podkreśliła, że w opisanym stanie faktycznym, że w zakres objęty pojęciem odpłatnej dostawy towarów wchodzą jedynie te przekazania, które następują na cele inne niż związane z prowadzonym przedsiębiorstwem. Spółka stanęła na stanowisku, że przekazanie towarów w ramach organizowanego konkursu/loterii w sposób oczywisty związane jest z prowadzonym przez nią przedsiębiorstwem, którego istotą jest generowanie przychodu z tytułu organizacji konkursu/loterii. Interpretacją indywidualną z dnia [...] sierpnia 2009r. Minister Finansów stanowisko Skarżącej uznał za nieprawidłowe. Organ podatkowy po przytoczeniu treści art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u. wskazał, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega nie tylko nieodpłatne przekazanie towarów na cele niezwiązane z prowadzonym przedsiębiorstwem, ale także nieodpłatne przekazanie wszelkich towarów związanych bezpośrednio z prowadzonym przedsiębiorstwem, niestanowiących jednak próbek, prezentów o małej wartości, czy też drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych. Uznał ponadto, że dla opodatkowania danej czynności nieodpłatnego przekazania istotne jest jednak to, czy podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych czynności w całości lub w części. Przez odpłatną dostawę towarów należy więc rozumieć także przekazanie towarów bez wynagrodzenia, jeżeli przekazania dokonano na cele związane z przedsiębiorstwem, a podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy nabyciu towarów - za wyjątkiem druków reklamowych i informacyjnych, prezentów o małej wartości oraz próbek. Dokonując analizy treści przywołanych przepisów organ uznał, iż nieodpłatne przekazanie towarów co do zasady, traktowane jest jako związane z prowadzonym przedsiębiorstwem i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jeżeli podatnik ma prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy nabyciu tych towarów. Należy zauważyć, iż nie dotyczy to nieodpłatnego przekazania drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych, prezentów o małej wartości i próbek, które to czynności zostały wyłączone z zakresu opodatkowania podatkiem od towarów i usług z jednoczesnym przyznaniem prawa do odliczenia podatku naliczonego przy ich nabyciu na mocy art. 86 ust. 8 pkt 2 ustawy o VAT. W związku z tym przekazywane nieodpłatnie niewielkie ilości towarów mogą zostać zaliczone do prezentów o małej wartości, pod warunkiem spełnienia przesłanek wynikających z przepisu art. 7 ust. 4 ustawy o VAT, tj. że wartość przekazywanych nieodpłatnie towarów dla jednej osoby nie przekroczy w roku podatkowym 100 zł - jeżeli podatnik prowadził stosowną ewidencję albo towarów, których jednostkowa cena nabycia towaru (bez podatku), a gdy nie ma ceny nabycia, jednostkowy koszt wytworzenia, określone w momencie przekazywania towaru, nie przekraczają 10 zł (brak obowiązku prowadzenia ewidencji). Wówczas przekazanie takie nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Natomiast wszelkie inne przekazanie towarów (o wartościach przekraczających ww. kwoty) będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, pod warunkiem jednak, że podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych czynności. Organ podatkowy wyjaśnił, że biorąc pod uwagę obowiązujący stan prawny oraz przedstawiony stan faktyczny należy stwierdzić, iż w przypadku przekazywania przez Spółkę nieodpłatnie towarów o wartości jednostkowej powyżej 10 zł - towary takie nie mogą zostać zaliczone do prezentów o małej wartości, o których mowa w art. 7 ust. 4 ustawy o VAT. Ponieważ Spółka nie prowadzi ww. ewidencji osób obdarowanych oraz ma prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy nabyciu tych towarów, które nie spełniają przesłanek wynikających z art. 7 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług, to ich nieodpłatne przekazanie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jako dostawa towarów zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o VAT. W przypadku natomiast przekazywania przez Spółkę towarów, których cena nabycia (bez podatku), a gdy nie ma ceny nabycia, jednostkowy koszt wytworzenia, określone w momencie przekazywania towaru, nie przekraczają 10 zł - wówczas przekazanie takie nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nawet pomimo braku ewidencji osób obdarowanych. Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega nie tylko nieodpłatne przekazanie towarów na cele niezwiązane z prowadzonym przedsiębiorstwem, ale także nieodpłatne przekazanie wszelkich towarów związanych bezpośrednio z prowadzonym przedsiębiorstwem, niestanowiących jednak próbek, prezentów o małej wartości, czy też drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych dlatego stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe. Pomimo wystosowania przez Skarżącą wezwania do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów nie znalazł podstaw do zmiany stanowiska. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2009r. Skarżąca zarzucając interpretacji naruszenie art. 7 ust.2 u.p.t.u. Zdaniem Spółki stanowisko Ministra Finansów nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa i nie sposób jest się z nim zgodzić. Jak bowiem stanowi ustawodawca w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., opodatkowaniu VAT podlegają czynności odpłatne tj. odpłatna dostawa towarów oraz odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, bez względu na to czy zostały one wykonane z zachowaniem warunków oraz norm określonych przepisami prawa. Jednocześnie w art. 7 ust. 2 u.p.t.u. prawodawca uznał, iż przez odpłatną dostawę towarów uznaje się również przekazanie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele inne niż związane z prowadzonym przedsiębiorstwem w szczególności: 1) przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, 2) wszelkie inne przekazania bez wynagrodzenia, w szczególności darowizny. Zdaniem Skarżącej interpretując takie regulacje Minister Finansów błędnie przyjął, iż nieodpłatne przekazanie towarów opodatkowane jest zawsze wówczas, gdy towary nie mieszczą się w jednej z kategorii wskazanej w art. 7 ust. 3 u.p.t.u. Czyli poprzez taką interpretację Minister Finansów, w sposób niczym nieuprawniony, uznał, iż przekazanie próbek, drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych oraz prezentów o małej wartości zawsze jest związane z działalnością gospodarczą podatnika. Tymczasem w regulacji art. 7 ust. 3 u.p.t.u. prawodawca w żaden sposób nie odnosi się do tego, czy towary w nim wymienione są związane z działalnością gospodarczą podatnika. Zdaniem Spółki uznać należy, że racjonalnie działający ustawodawca nie wyłączałaby spośród czynności opodatkowanych tych czynności, które z uwagi na okoliczności ich wykonania, automatycznie nie podlegają opodatkowaniu VAT. Tym samym należy przyjąć, iż w aktualnym stanie prawnym, wyłączenie zapisane w art. 7 ust. 3 u.p.t.u. ma zastosowanie jedynie wówczas gdy przekazywane przez podatnika nieodpłatnie próbki, drukowane materiały reklamowe i informacyjne oraz prezenty o małej wartości wydawane są na cele niezwiązane z działalnością gospodarczą podatnika. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), stanowiąc w art. 1, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog zawiera art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.". W określonych przepisami granicach kognicji sądów administracyjnych mieści się m.in. orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu (np. interpretacji indywidualnej), ma nie tylko prawo, ale i obowiązek uwzględnić okoliczności niepowołane w skardze, lecz mające wpływ na tę ocenę. Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć z innych powodów, niż wskazane w jej treści. Zgodnie z art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej O.p. minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Stosownie do § 7 ww. przepisu minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku, o którym mowa w § 1, który zawiera dane identyfikujące wnioskodawcę oraz dane wskazane w § 2-5, oraz sposób uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 14f. We wzorze wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie wzoru wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego oraz sposobu uiszczenia opłaty od wniosku (Dz. U. Nr 112, poz. 771, dalej zwane "rozporządzeniem z 2007r."), wskazano na konieczność podania w nim imienia i nazwiska osoby legitymowanej do jego złożenia oraz opatrzenia go podpisem tej osoby (pola 58, 59 i 61). Jednocześnie w przypisie do opisu pola 61 ww. wzoru wyjaśniono, że w przypadku, gdy z wnioskiem występuje osoba upoważniona, do wniosku należy dołączyć oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa lub innego dokumentu, z którego wynika prawo do występowania w imieniu wnioskodawcy z wnioskiem o interpretację przepisów prawa podatkowego. Przypis ten koresponduje z treścią art. 135 - art. 137 O.p., które to przepisy w zakresie zdolności prawnej i zdolności do czynności prawnych w sprawach podatkowych odwołują się do przepisów prawa cywilnego, w tym dotyczących sposobu reprezentowania osób fizycznych i innych podmiotów (m.in. osób prawnych), jak również wprost stanowią o działaniu strony przez pełnomocnika. Jeśli więc wnioskodawca działa z wyboru przez pełnomocnika lub też z uwagi na swój status prawny przez upoważnione do tego organy, wówczas ma obowiązek dołączyć do wniosku dokument, który będzie stanowił o umocowaniu danych osób do reprezentowania wnioskodawcy w zakresie obejmującym wystąpienie z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej. Tylko w przypadku, gdy zachowane zostały zasady reprezentacji osoby prawnej uznać można, że wniosek rzeczywiście pochodzi od tej osoby prawnej. Co więcej, tylko prawidłowo podpisany wniosek skutecznie wszczyna postępowanie dotyczące podmiotu, w imieniu którego został on złożony. Dołączenie takiego dokumentu stanowi warunek formalny wniosku. Niedochowanie zatem ww. warunku skutkuje powstaniem po stronie organu wydającego interpretację indywidualną obowiązku wezwania wnioskodawcy do usunięcia braków formalnych złożonego wniosku. Organ podatkowy nie może przystąpić do merytorycznego załatwienia wniosku w sytuacji, gdy wniosek ten owych wymogów nie spełnia. Usunięcie braku formalnego następuje w trybie art. 169 § 1 w związku z art. 14h O.p. Przepis ten stanowi, że jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Nieusunięcie takiego braku w wyznaczonym terminie uniemożliwia merytoryczne procedowanie nad złożonym wnioskiem, gdyż nie można kontynuować sprawy, nie mając do dyspozycji w aktach sprawy potwierdzeniem umocowania osoby podpisującej wniosek do działania za wnioskodawcę. Sąd zauważa, że z akt sprawy, na podstawie których orzeka Wojewódzki Sąd Administracyjny, stosownie do art. 133 § 1 P.p.s.a., wynika, że w aktach administracyjnych sprawy nie ma dokumentów, które potwierdzałyby, że organ podejmował próby w trakcie toczącego się postępowania ustalenia upoważnienia osoby podpisanej na wniosku o udzielenie interpretacji do działania w imieniu skarżącej Spółki. Skoro skarżąca Spółka jest osobą prawną (osobowość prawną nabywa z chwilą wpisu do rejestru - art. 12 ustawy z dnia 15 września 2000r. - Kodeks spółek handlowych, Dz. U. Nr 94, poz. 1037 ze zm., dalej: "K.s.h."). Osoba prawna działa przez swoje organy w sposób przewidziany w ustawie i w opartym na niej statucie, o czym stanowi art. 38 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Zgodnie z art. 368 K.s.h. zarząd spółki akcyjnej jest jej organem i prowadzi sprawy spółki oraz reprezentuje ją na zewnątrz (§ 1); zarząd składa się z jednego albo większej liczby członków (§ 2). Pojęcie reprezentacji obejmuje dokonywanie wszelkich czynności na zewnątrz. Reprezentacja spółki akcyjnej wiąże się z działaniem organów, przedstawicieli ustawowych lub pełnomocników, które dokonywane są "za" bądź "w imieniu spółki" i dotyczy wszelkich spraw związanych z przedmiotem jej działania ze skutkiem na zewnątrz. Z treści art. 373 § 1 K.s.h. wynika natomiast, że jeżeli zarząd spółki jest wieloosobowy, to sposób reprezentowania określa statut spółki, a jeżeli statut spółki nie zawiera żadnych postanowień w tym przedmiocie, to do składania oświadczeń w imieniu spółki wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu albo jednego członka zarządu łącznie z prokurentem. W przedmiotowej sprawie wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji został podpisany przez P. K. oraz M. S.. W aktach podatkowych brak jest dokumentu, na podstawie którego możliwe byłoby ustalenie, czy osoby które złożyły swoje podpisy pod wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji, były upoważnione do działania w imieniu Spółki, jaki był skład zarządu Spółki w dacie wnoszenia wniosku o interpretację oraz sposób reprezentacji Spółki. W aktach sprawy znajduje się jedynie elektroniczny wydruk z Krajowego Rejestru Sądowego zawierający stan danych na dzień 15 września 2009 r. Sąd, na etapie postępowania sądowego wezwał Ministra Finansów do udzielenia informacji, czy wraz z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej lub w toku postępowania w sprawie o udzielenie interpretacji indywidualnej Skarżąca Spółka złożyła dokument, z którego wynikałoby uprawnienie ww. osób – członków zarządu do podpisania wniosku o udzielenie interpretacji, a jeśli dokument taki był złożony wezwano Ministra Finansów do uzupełnienia akt sprawy przekazanych do Sądu, przez przedłożenie ww. dokumentu w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, (por. wyrok NSA z 24 listopada 2009r. sygn. akt 1209/08). Minister Finansów w piśmie z dnia 10 maja 2010 r. wyjaśnił, że Spółka nie złożyła dokumentu, z którego wynika uprawnienie członków zarządu P. K. i M. S. do podpisania wniosku, jednocześnie dodał, że z informacji zawartych w dostępnej dla organu wyszukiwarce podmiotów w Krajowym Rejestrze Sądowym wynika, że wymienieni ww. członkowie zarządu mieli prawo do podpisania w imieniu Skarżącej wniosku w związku z powyższym organ nie wzywał Skarżącej w toku postępowania do przedłożenia takiego dokumentu. Jednocześnie Minister Finansów dołączył do ww. pisma elektroniczny wydruk z Krajowego Rejestru Sądowego zawierający stan danych na dzień 4 maja 2010 r. W związku z powyższym Sąd stwierdza, że w świetle akt sprawy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obarczony był brakami formalnymi, do usunięcia których Minister Finansów powinien wezwać Skarżącą Spółkę w wyżej wskazanym trybie, tj. art. 169 § 1 O.p. w związku z art. 14h i 14b § 7 tej ustawy oraz w związku z ww. rozporządzeniem z 2007r. Nie czyniąc tego naruszył wyżej wskazane przepisy w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powołanie się przez Ministra Finansów w postępowaniu sądowym, w odpowiedzi na wezwania Sądu, że Minister nie żądał od skarżącej Spółki dokumentu, który potwierdzałby umocowanie do działania w imieniu Spółki osób podpisanych na wniosku o interpretację indywidualną, a oparł się jedynie na internetowej wersji bazy KRS oraz wydrukach z KRS, co do których nie wiadomo czy dane w nich zawarte były aktualne na dzień wniesienia wniosku o interpretację indywidualną,. Powyższe nie może być uznane za prawidłowe w świetle ww. Ordynacji podatkowej. Sąd wyjaśnia, że elektroniczny wydruk z Krajowego Rejestru Sądowego wskazujący na członków zarządu i sposób reprezentacji skarżącej Spółki nie ma waloru dokumentu w rozumieniu art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997r. o Krajowym Rejestrze Sądowym( Dz. U. z 2007r. Nr 168 poz.1186). Z przepisu tego wynika bowiem, że Centralna Informacja Krajowego Rejestru Sądowego, wydaje odpisy, wyciągi i zaświadczenia oraz udziela informacji z Rejestru, które mają moc dokumentów urzędowych, jeżeli zostały wydane w formie papierowej. Sąd stwierdza w związku z tym, że dokument (dokumenty) wykazujący umocowanie osób działających w imieniu osoby prawnej jest niezbędny do tego, aby ustalić, że podanie jest skuteczne wniesione oraz pochodzi od strony (wnioskodawcy). Organ podatkowy nie może ani prowadzić postępowania, ani też podjąć w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia, jeżeli wniosek nie został złożony przez stronę lub osobę przez nią do tego umocowaną. Jest to warunek dopuszczalności wszczęcia postępowania i w efekcie rozpatrzenia wniosku. Co również istotne, ten sam skutek występuje w przypadku, gdy wprawdzie braki wniosku zostaną usunięte, ale z uchybieniem terminu wynikającego z art. 169 § 1 O.p. Taka bowiem czynność, w sytuacji nie przywrócenia terminu, jest nieskuteczna. W konsekwencji przeszkodą do załatwienia wniosku jest nie tylko nieistnienie prawidłowego umocowania, ale także wykazanie jego istnienia w sposób prawnie nieskuteczny (po terminie). Sąd uznaje zatem, że ani w dacie złożenia wniosku o interpretację, ani w dacie wydania zaskarżonej interpretacji Minister Finansów w sposób prawidłowy nie zweryfikował umocowania do działania w imieniu Spółki, do czego był zobowiązany na mocy ww. przepisów prawa. W ponownie prowadzonym postępowaniu Minister Finansów obowiązany będzie, przed przystąpieniem do merytorycznego rozpatrzenia wniosku, usunąć jego braki formalne w sposób przez Sąd wyżej wskazany. Wobec stwierdzonych uchybień proceduralnych, Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, nie mógł ocenić legalności zaskarżonej interpretacji pod względem merytorycznym oraz odnieść się do zarzutów podniesionych w skardze. Sąd, mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Zakres, w jakim uchylona interpretacja nie może być wykonana, określono zgodnie z art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.