IV SA/Gl 903/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik (spr.) Sędziowie Sędzia del. WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant sekr. sąd. Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi E. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku rodzinnego i dodatku do zasiłku rodzinnego uchyla zaskarżone postanowienie Decyzją wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta B. Nr [...] z dnia [...] orzeczono o odmowie przyznania E. P. prawa do zasiłku rodzinnego. Strona odwołała się od wskazanej decyzji. Jednakże nie doszło do merytorycznego rozpatrzenia jej środka zaskarżenia, bowiem postanowieniem z dnia [...] Nr [...] działające na podstawie art. 134 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez E. P. W motywach swego rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że w pouczeniu prawnym zawartym w doręczonej stronie decyzji organu pierwszej instancji podano, iż można ją zaskarżyć do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Kolegium zauważyło, iż przedmiotową decyzja została doręczona stronie w dniu [...] roku, co stwierdzono na podstawie zwrotnego potwierdzenia odbioru. Organ odwoławczy wskazał, że zaskarżona decyzja została skierowana do strony przesyłką poleconą i była dwukrotnie awizowana w dniach [...] oraz [...]. W dniu [...] została zwrócona do nadawcy z adnotacją "nie podjęto w terminie". Tym samym - zdaniem organu - zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie zostało dokonane w tym dniu, z upływem 14 dnia od daty pierwszego awizowania przesyłki. Natomiast odpis kserograficzny w/w decyzji został odebrany przez stronę w dniu [...] (potwierdzenie na kopii decyzji). E. P. wniosła odwołanie od doręczonej jej [...] w trybie art. 44 k.p.a decyzji dopiero w dniu [...], a więc z bezspornym przekroczeniem 14dniowego terminu do jego wniesienia. W toku postępowania prowadzonego przez Samorządowym Kolegium Odwoławczym w K. zwrócono się do organu I instancji o przedstawienie oświadczenia kuriera, iż awizowanie doręczonej przez niego przesyłki poleconej nastąpiło zgodnie z art.44 k.p.a. W odpowiedzi uzyskano informację, iż nie ma możliwości uzyskania oświadczenia o sposobie doręczenia przesyłki przez gońca, gdyż minął okres umowy o pracę, na jaki został on zatrudniony w Miejskim Ośrodku Pomocy Rodzinie. Jednakże na podstawie oświadczenia zawartego w piśmie Zastępcy Dyrektora MOPR w B. z dnia [...], z którego wynikało, iż doręczający przesyłki urzędowe zostali przeszkoleni w zakresie procedury ich doręczania zgodnie z przepisami k.p.a. Kolegium Odwoławcze uznało dokonane doręczenie za skuteczne. Organ odwoławczy podkreślił, że termin do złożenia odwołania jest terminem zawitym. Czynność dokonana po upływie terminu jest z mocy prawa bezskuteczna bez względu na przyczyny spóźnienia. Z istoty tego terminu wynika, iż nigdy nie może on być przedłużany. Zakaz ten dotyczy zarówno stron, jak i organów prowadzących postępowanie administracyjne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca E. P. domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia. Podnosiła, że nie otrzymała od gońca awiza zawiadamiającego ją o niemożności doręczenia decyzji organu I instancji. Oświadczyła, iż wielokrotnie bywała w organie I instancji w sprawie świadczeń rodzinnych i nie została poinformowana o wydaniu w jej sprawie decyzji..Nadto wniosła w skardze o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny Gliwicach uwzględnił wniesioną skargę i wyrokiem z dnia 20 maja 2009r. sygn. akt IV SA/Gl 20/09 uchylił zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy, wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, nie mógł prowadzić do konstatacji, iż decyzja organu pierwszej instancji została skutecznie doręczona skarżącej w dniu [...] w trybie art. 44 k.p.a. Sąd podkreślił, iż ze względu na ustanowienie w art. 44 k.p.a. tzw. fikcji prawnej doręczenia, wymienione w nim warunki muszą być spełnione w sposób nie nasuwający żadnych wątpliwości z uwagi na fakt, że stanowi ona wyjątek od zasady bezpośredniego doręczania pism adresatowi. Przepis ten wymaga, by o złożeniu pisma w urzędzie miasta pozostawić zawiadomienie w skrzynce pocztowej lub na drzwiach adresata. W uzasadnieniu opisanego wyroku wskazano, iż na znajdującej się w aktach kserokopii awiza zatytułowanego "potwierdzenie odbioru przesyłki poleconej z MOPR w B." brak jest jakiejkolwiek informacji doręczyciela, czy i w jaki sposób powiadomił adresata o przesyłce. Odnosząc się do poglądu judykatury Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zauważył, iż w orzecznictwie sądowoadministarcyjnym ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym dla uznania, iż doszło do doręczenia pisma w trybie określonym w art. 44 k.p.a., nie jest wystarczające stwierdzenie faktu dwukrotnego awizowania przesyłki. Słowo "awizo", wprawdzie oznacza zawiadomienie odbiorcy, jednakże bez zaznaczenia przez doręczyciela, czy i w jaki sposób adresat został zawiadomiony o nadejściu przesyłki, gdzie i w jakim terminie może ją odebrać, z samego faktu awizowania nie wynika , czy mieści się ono w wymogach art. 44 k.p.a. Sąd wyraził pogląd, iż skuteczność przedmiotowego doręczenia dokonanego w trybie art. 44 k.p.a. zależała od łącznego spełnienia wszystkich przesłanek w tym przepisie określonych, a to - niemożności doręczenia pisma adresatowi, jego dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy, pozostawienia przesyłki dla adresata w urzędzie miejskim, umieszczenia zawiadomienia o dacie i miejscu pozostawienia przesyłki w skrzynce na korespondencję lub w innych miejscach wskazanych w art. 44 § 2 k.p.a. oraz upływu czternastodniowego terminu przechowywania pisma w urzędzie miasta, a wszystkie te okoliczności muszą być ustalone w sposób niebudzący wątpliwości i wynikać z materiału dowodowego sprawy, przede wszystkim z tzw. zwrotnego poświadczenia odbioru dołączonego do doręczanej przesyłki, bowiem to na nim powinna znajdować się adnotacja doręczyciela o dopełnieniu wszystkich wskazanych przez powołany przepis warunków pozwalających na stwierdzenie skuteczności doręczenia zastępczego. Przy tym warunki te muszą być spełnione w sposób nie nasuwający zastrzeżeń, albowiem realizacja zasady szybkości postępowania nie może nastąpić z uszczerbkiem dla zasady zapewnienia czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 k.p.a.). W konsekwencji dokonanej oceny przedstawionego materiału sprawy Sąd uznał, iż skoro nie nastąpiło skuteczne doręczenie decyzji organu pierwszej instancji w trybie art. 44 k.p.a., to nie można było stwierdzić, że doszło do upływu terminu do wniesienia odwołania. W ponownym postępowaniu podjętym przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w K. zwrócono się powtórnie do organu I instancji o doręczenie oświadczenia kuriera, iż awizowanie doręczonej przez niego przesyłki poleconej nastąpiło zgodnie z art.44 k.p.a.. W dniu [...] przekazane zostało przez Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w B. oświadczenie z tego samego dnia, złożone przez gońca – S. M. Stwierdził on, iż w dniu [...] podjął próbę doręczenia przesyłki listowej do E. P. zamieszkałej w B. ul. [...]. W związku z niezastaniem adresata, stosownie do treści art. 44§ 2 k.p.a. pozostawił w drzwiach mieszkania zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie do 7 dni. Przesyłka nie została podjęta w terminie w związku z tym [...] pozostawił kolejne awizo w drzwiach mieszkania. Przesyłka po raz kolejny nie została podjęta w terminie w związku z czym [...] została zwrócona nadawcy tj. MOPR Dział świadczeń rodzinnych w B. Na podstawie tak uzupełnionego materiału sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...] Nr [...] stwierdziło uchybienie przez E. P. terminu do wniesienia odwołania od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta B. z dnia [...] Nr [...]. W uzasadnieniu, po przywołaniu stanu faktycznego, uznano za bezsporne, iż decyzja skarżona przez stronę została jej skutecznie doręczona w dniu [...]. Odwołanie wniesiono zatem z uchybieniem terminu. Twierdzenie swoje organ odwoławczy wywiódł na podstawie znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki. Wynikać z niego, zdaniem Kolegium miało, iż zaskarżona decyzja została skierowana do strony przesyłką poleconą Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. i była dwukrotnie awizowana w dniach [...] i [...] W dniu [...]zwrócono ją natomiast nadawcy z adnotacją "nie podjęto w terminie". Przyznano także moc dowodową oświadczeniu doręczyciela przesyłki złożonemu w dniu [...], z którego wynikało, iż w związku z niezastaniem adresata pozostawił on pismo wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni w drzwiach mieszkania, a doręczyciel ten był przeszkolony w zakresie doręczania przesyłek zgodnie z procedurą administracyjną. Przytoczone oświadczenie doręczyciela potraktowane zostało przez Kolegium Odwoławcze, jako wystarczające w zakresie oceny prawidłowości doręczenia zaskarżonej decyzji oraz wypełniające obowiązki organów administracji polegające na zbadaniu tzw. fikcji prawnej doręczenia, o jakiej mowa była w tezach wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 maja 2009r. sygn. akt IV SA/Gl 20/09. Nie godząc się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. E. P. wniosła ponowną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zawierając w niej prośbę o uchylenie zaskarżonego postanowienia i jednocześnie przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu i instancji. Oświadczyła, iż po uchyleniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w [...] rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta B. w przedmiocie prawa do zasiłku rodzinnego, na przestrzeni [...] wielokrotnie bywała w Miejskim Ośrodku Pomocy Rodzinie interesując się swoją sprawą, bowiem nie otrzymywała żadnej odpowiedzi ze strony organu I instancji. Nie została jednak poinformowana o wydaniu w jej sprawie decyzji, co dopiero nastąpiło w dniu [...]. Wtedy dopiero wydano jej kserokopię decyzji Prezydenta Miasta B. Skarżąca zaprzeczyła faktowi doręczenia jej we wcześniejszym terminie przesyłki przez gońca. Wskazała, iż w jej domu nie było do [...] domofonów, a skrzynki z dodatkową klapką umożliwiającą wrzucanie oprócz przesyłek pocztowych także innych powiadomień zamontowano dopiero w [...] Do skargi załączono kserokopie artykułów prasowych, w których opisywano krytycznie działalność Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczas prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procedury. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 zwanej dalej P.p.s.a.). Ponadto, co wymaga podkreślenia, wojewódzkie sądy administracyjne rozstrzygają w granicach danej sprawy nie będąc jednak związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż przeprowadzona kontrola sądowoadministracyjna wykazała naruszenie prawa uzasadniające uchylenie zaskarżonego postanowienia. Przystępując do oceny zgodności z prawem poddanego kontroli sądowej rozstrzygnięcia organu, na wstępie wskazać należy, iż zapadło ono w postępowaniu, które już raz, przed jego wydaniem, stanowiło przedmiot kontroli sądowoadministracyjnej. Istotnym dla oceny legalności zaskarżonego postanowienia jest zatem, w pierwszej kolejności, stanowisko zajęte przez sąd rozpoznający uprzednio sprawę. Zaznaczyć bowiem należy, iż zgodnie z przepisem art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Jak wynika z treści przytoczonego wyżej art. 153 p.p.s.a. orzeczenie sądu administracyjnego wywiera także skutki wykraczające poza zakres kontrolowanego postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne w sprawie. Oznacza to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznający obecnie sprawę nie może formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się temu poglądowi w pełnym zakresie oraz do konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 1999 r. sygn. akt IV SA 527/97). Odnosząc się zatem do treści zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 maja 2009r. sygn. akt IV SA/Gl 20/09 zauważa się, iż wynikało z niego nie budzące wątpliwości stanowisko, co do tego, iż dokumentacja zgromadzona w aktach sprawy nie pozwala przyjąć, by w sprawie nastąpiło skuteczne doręczenie decyzji organu pierwszej instancji w trybie art. 44 k.p.a., a w konsekwencji nie można było stwierdzić, że doszło do upływu terminu do wniesienia odwołania. Sąd wyraził nadto pogląd, iż skuteczność doręczenia dokonanego w trybie art. 44 k.p.a. zależy od łącznego spełnienia wszystkich przesłanek w tym przepisie określonych, a to - niemożności doręczenia pisma adresatowi, jego dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy, pozostawienia przesyłki dla adresata w urzędzie miejskim, umieszczenia zawiadomienia o dacie i miejscu pozostawienia przesyłki w skrzynce na korespondencję lub w innych miejscach wskazanych w art. 44 § 2 k.p.a. oraz upływu czternastodniowego terminu przechowywania pisma w urzędzie miasta, a wszystkie te okoliczności muszą być ustalone w sposób niebudzący wątpliwości i wynikać z materiału dowodowego sprawy, przede wszystkim z tzw. zwrotnego poświadczenia odbioru dołączonego do doręczanej przesyłki, bowiem to na nim powinna znajdować się adnotacja doręczyciela o dopełnieniu wszystkich wskazanych przez powołany przepis warunków pozwalających na stwierdzenie skuteczności doręczenia zastępczego. Przy tym warunki te muszą być spełnione w sposób nie nasuwający zastrzeżeń, albowiem realizacja zasady szybkości postępowania nie może nastąpić z uszczerbkiem dla zasady zapewnienia czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 k.p.a.). W opinii rozpoznającego obecnie sprawę Sądu organ administracji nie dostosował się w sposób należyty do stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z dnia 20 maja 2009r. sygn. akt iv SA/Gl 20/09. Zważyć przyjdzie, iż ustawodawca dokonał ścisłego unormowania problematyki obliczania terminów i ich upływu nie oddając tego zagadnienia organom pod ocenę o charakterze uznania administracyjnego. Regulacja taka zawarta została w treści art. 57 k.p.a. Przywołując treść art. 129 § 2 w związku z art. 57 § 1 k.p.a., staje się oczywiste, iż termin do wniesienia odwołania biegnie dla strony od dnia następnego po dniu doręczenia decyzji. Mając powyższe na względzie, bez wątpienia można stwierdzić, iż jednym z ważniejszych obowiązków organu odwoławczego jest sprawdzenie, kiedy orzeczenie administracyjne zostało stronie doręczone, a w konsekwencji tego, czy odwołanie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie. Rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi bowiem rażące naruszenie prawa, jako weryfikacja w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a zatem decyzji, która korzysta z ochrony trwałości. Tym samym, analiza zdarzenia, jakim jest doręczenie decyzji ma istotne znaczenie dla oceny terminowości odwołania. Doręczenie jest czynnością materialno-techniczną wywołującą określony skutek prawny w postaci otwarcia terminu do wniesienia odwołania. Ocena terminowości wniesienia odwołania może zostać przeto dokonana wyłącznie w przypadku niebudzącego wątpliwości skutecznego doręczenia decyzji. Organ odwoławczy ustalający, czy odwołanie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie musi mieć zatem pewność co do prawidłowego doręczenia skarżonej decyzji. Pewność tę osiągnie poprzez zbadanie, czy przesyłka została doręczona tak, jak stanowią to przepisy art. 42-44 kpa. Cytując w tym zakresie poglądy judykatury i bibliografii, trzeba wskazać, iż doręczenia decyzji powinny być dokonywane przez organy starannie, tj. w sposób, by ze zwrotnych poświadczeń odbioru wynikało niewątpliwie, że doręczenie stronie decyzji w istocie miało miejsce. Doręczenie nie może zostać uznane za dokonane , jeśli z takiego zwrotnego potwierdzenia odbioru nie wynika niezbicie, że strona odebrała decyzję lub, że doszło do jej doręczenia w sposób przewidziany w treści art. 44 k.p.a. Zaznaczyć należy, że samo awizowanie przesyłki nie jest równoznaczne z zawiadomieniem określonym w art. 44 k.p.a. Pogląd taki potwierdzony jest w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ( por. wyrok z dnia 20 marca 2002.03.20 sygn akt II SA/Gd 2552/99 stwierdzający, że pozostawienie przesyłki w "skrzynce pocztowej" bez adnotacji na druku dowodu doręczenia o przyczynie nieoddania przesyłki adresatowi nie może być uznane za skuteczne doręczenie w trybie art. 44 k.p.a. czy wyrok z dnia 28 czerwca 2001r. sygn II SA 2871/00 , gdzie wskazano, że doręczenia nie można uznać za dokonane, jeżeli nie wiadomo jak działał doręczający). Dokumentacja zgromadzona w aktach sprawy, mimo jej uzupełnienia w ponownie prowadzonym postępowaniu, budzi nadal istotne wątpliwości, co do prawidłowego doręczenia skarżącej decyzji organu I instancji. Jak wynika z akt sprawy organ podjął próbę zastąpienia dowodu doręczenia w postaci dokumentu, oświadczeniem złożonym przez osobę doręczającą w dwa lata po wykonaniu tej czynności. Jak wynika z powyższego oświadczenia doręczyciel pozostawić miał pierwsze awizo w drzwiach mieszkania skarżącej w dniu [...]. Kserokopia dowodu doręczenia przesyłki znajdująca się w aktach sprzeczna jest jednak z tym oświadczeniem, gdyż pierwsze awizo złożone miało być w dniu [...] Rozbieżność w datach doręczenia pierwszego awiza nie został jednak zauważona przez procedujący organ. Istotne jest również, iż doręczyciel w złożonym w [...]r. oświadczeniu wskazał, jako miejsce pozostawienia awiza - "w drzwiach mieszkania". Z brzmienia art. 44 § 2 k.p.a. wynika natomiast, że ten sposób umieszczenia zawiadomienia jest dopuszczalny wyłącznie wtedy, gdy nie jest to możliwe w oddawczej skrzynce pocztowej. Przywołany przepis art. 44 § 2 k.p.a ustanawia bowiem wiążącą doręczającego kolejność miejsc, w których należy umieścić zawiadomienie. Nadto umieszczenie awiza przewidziane przywołaną normą nastąpić powinno " na drzwiach mieszkania". Co oznaczało zatem sformułowanie zawarte w oświadczeniu doręczyciela –"w drzwiach mieszkania" i czy pokrywało się z warunkami skutecznego doręczenia, o którym mowa w art. 44 k.p.a również , mimo istotności dla oceny skutecznego doręczenia kwestie nie zostało należycie wyjaśnione. Ponad powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważa, iż prowadzone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postępowanie poprzedzające wydanie kontrolowanego postanowienia uchybia zasadom procedury administracyjnej. Mając przede wszystkim na względzie zaprezentowany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 20 maja 2009r. pogląd prawny, zgodnie z którym realizacja zasady szybkości postępowania nie może nastąpić z uszczerbkiem dla zasady zapewnienia czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 k.p.a.) zwrócić należy uwagę na brak zapewnienia skarżącej czynnego udziału w uzupełniającym postępowaniu wyjaśniającym. Organ nie zapoznał jej bowiem z oświadczeniem złożonym przez doręczyciela i nie dał możliwości ustosunkowania się do jego treści. Tymczasem, jak stanowi art. 81 k.p.a, okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się, co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2. W oparciu o powyżej wskazane fakty trzeba należy potraktować zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania za co najmniej przedwczesne. Dostrzega się bowiem konieczność zbadania sprawy po raz kolejny. Uchybienie terminu do wniesienia środka odwoławczego od decyzji administracyjnej można stwierdzić tylko wtedy, gdy decyzja została skutecznie doręczona. Jak wyżej wskazano termin do wniesienia odwołania od decyzji administracyjnej biegnie od chwili skutecznego doręczenia . Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznaje za niezgodne z prawem zaskarżone postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji, co do doręczenia której istnieją wątpliwości. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ zobligowany będzie dokonać ustaleń w zakresie spełnienia przez doręczyciela wszystkich wymaganych treścią przepisu art. 44 § 2 k.p.a. czynności, a w szczególności ustaleń, co do daty doręczenia pierwszego zawiadomienia, przyczyn niepozostawienia awiza w skrzynce listowej lecz w drzwiach mieszkania, dokładnego opisu sposobu umieszczenia awiza w drzwiach mieszkania skarżącej, a po ustaleniu powyższych faktów przedstawi zebrany materiał skarżącej udzielając jej prawa do wypowiedzenia się w zakresie przedstawionych przez doręczyciela faktów. Rozważy nadto konieczność dokonania konfrontacji pomiędzy skarżącą, a osobą doręczającą przesyłkę, w przypadku oczywistych sprzeczności pomiędzy zebranymi dowodami przy zastrzeżeniu, iż istniejących w sprawie wątpliwości dowodowych nie można rozstrzygać w sposób sprzeczny z interesem strony postępowania. Wobec stwierdzonych z urzędu naruszeń prawa procesowego, a to art. 7, art. 77§1, w związku z art. 44 k.p.a., które mogły w sposób istotny wpłynąć na treść zaskarżonego postanowienia, a także art. 10 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny po myśli art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.