IV SA/Wr 12/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w e Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak Protokolant Aleksandra Markiewicz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 23 czerwca 2010 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej we Wrocławiu Marii Walkiewicz sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz określenia inwalidztwa I. uchyla decyzję I i II instancji w części dotyczącej orzeczenia o zdolności do zawodowej służby wojskowej; II. odrzuca skargę w pozostałym zakresie; III nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji w części określonym punktem I wyroku. Wyrokiem z dnia 30 maja 2008 r., wydanym w sprawie o sygn. akt IV SA/WR 92/08, na skutek skargi J. Z., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił decyzję Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej (dalej: TWKL) we W. z dnia [...] lipca 2007 r. (nr [...]) w sprawie zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej (dalej: RWKL) we W. z dnia [...] grudnia 2007 r. (nr [...]) utrzymującą w mocy decyzję TWKL. Uchylonymi decyzjami komisje lekarskie orzekły o niezdolności J. Z. do zawodowej służby wojskowej, spowodowanej stwierdzonym u tego kandydata zespołem metabolicznym pod postacią nietolerancji glukozy, zaburzeniami gospodarki lipidowej i nawagą znacznie upośledzającą sprawność ustroju. Komisje uznały, że rozpoznane schorzenie mieści się w zakresie pojęciowym § 60 pkt 3 załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. (Dz. U. nr 133 poz. 1422 ze zm.; dalej: rozporządzenie MON z dnia 10 maja 2004 r.) i kwalifikuje J. Z. do kategorii "N", co oznacza niezdolność do zawodowej służby wojskowej w charakterze kandydata. Uznano go także za niezdolnego do pełnienia czynnej służby wojskowej w czasie pokoju – Kategoria D. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wskazał, że orzeczenia obu komisji lekarskich, wydane zostały z istotnym naruszeniem prawa procesowego, a przede wszystkim nie zawierały właściwego uzasadnienia. Sąd podkreślił, że obowiązkiem każdego organu administracji jest jak najstaranniejsze wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej decyzji co wypływa także z zasad ogólnych wyrażonych w art. 9 k.p.a. (zasada udzielania informacji) oraz art. 11 k.p.a. (zasada przekonywania czyli wyjaśniania stronie zasadności przesłanek rozstrzygnięcia). Warunkiem wydania prawidłowej decyzji jest podejmowanie przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego (art. 7 i 77 §1 k.p.a.). W ocenie Sądu w sprawie zaskarżone orzeczenia zostały wydane z naruszeniem powyższych zasad procedury administracyjnej, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy ponieważ, orzeczenie podjęte przez organ pierwszoinstancyjny ogranicza się do wymienienia zdiagnozowanej u skarżącego jednostki chorobowej i zakwalifikowania jej do odpowiedniego paragrafu z załącznika Nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. nr 133, poz. 1422 ze zm.), stanowiącego podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia. Nie spełnia więc ono wyżej wskazanych wymogów Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd wskazał, że mimo ciążącego na organie obowiązku, rozpoznane jednostki chorobowe nie zostały potwierdzone obserwacją lub leczeniem szpitalnym oraz dokumentacją z leczenia w poradni endokrynologicznej lub innej poradni specjalistycznej. W aktach sprawy brak jakichkolwiek dowodów na to, że wydanie rozstrzygnięć zostało poprzedzone tymi zaleceniami. Skoro więc kontrola orzeczeń wojskowych komisji lekarskich, dokonywana przez sąd administracyjny, polega na sprawdzeniu prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie stanu zdrowia żołnierza, tzn. czy badanie stanu zdrowia było wszechstronne, i pełne oraz czy dokonana następnie kwalifikacja zdolności żołnierza jest zgodna z przepisami dotyczącymi zasad określania zdolności do służby wojskowej, fakt ten powoduje, że zaskarżone orzeczenie nie poddaje się tej kontroli. Tym bardziej, że Sąd nie może wypowiadać się w kwestiach medycznych, oceniać prawidłowości badań. To organ orzeczniczy ma obowiązek w uzasadnieniu decyzji przedstawić stanowisko w tym przedmiocie. Sąd dodał także, że skoro skarżący powoływał się na wyniki badań, które w jego opinii przeczyły stanowisku organów, zaangażowanie organu w wyjaśnieniu skarżącemu dlaczego nie przychylono się do jego argumentacji winno być wielce staranne. W tej kwestii jednak organy decyzyjne nie podjęły próby odpowiedniego przekonania strony. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że w postępowaniu nie zostały wyjaśnione istotne okoliczności sprawy. To zaś, stanowi naruszenie przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Orzeczeniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. (nr [...]) TWKL we W. zaliczyła J. Z. do kategorii "N" zdolności do zawodowej służby wojskowej, uznając go zatem za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej. Komisja podała, że po przeprowadzonym u żołnierza badaniu lekarskim rozpoznała zespół metaboliczny pod postacią nietolerancji glukozy, zaburzeń gospodarki lipidowej i nawagi znacznie upośledzający sprawność ustroju (§ 60 pkt 3 z Załącznika nr 2 do rozporządzenia MON z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach). Jako schorzenia współistniejące Komisja wskazała nadciśnienie tętnicze II stopnia ze zmianami narządowymi (§ 39 pkt 2 wyżej powołanego rozporządzenia), wobec czego uznała orzekanego za trwale niezdolnego do pełnienia zawodowej służby wojskowej – Kategoria N, a także za niezdolnego do pełnienia czynnej służby wojskowej w czasie pokoju – Kategoria D. W punkcie 11 komisja zaliczyła badanego do trzeciej grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia i jako datę powstania inwalidztwa wskazano datę kwiecień 2007 r. Niezgadzając się z tym orzeczeniem J.Z. odwołał się od niego, a dokładnie od części dotyczącej ustalenia zdolności do służby wojskowej, oraz stopnia inwalidztwa i daty jego powstania. W odwołaniu podniósł, że stwierdzenie przez Komisję schorzenia nastąpiło w oparciu o jedno badanie krwi, które wykazało podniesiony poziom glukozy oraz przekroczony poziom trójglicerydów. Jego zdaniem, wartości glukozy które wykazały badania przeprowadzone w dniach 26 czerwca 2009 r. i 31 lipca 2009 r., które wyniosły odpowiednio 111 mg/dl i 117 mg/dl, nie wskazują na cukrzycę, którą rozpoznaje się przy wartości na czczo powyżej 140 mg/dl. Potwierdzało to, zdaniem odwołującego się, badanie krzywej cukrowej wykonane w dniu 31 lipca 2009 r. Jeśli zaś chodzi o otyłość, to występuje ona u niego od wielu lat i jest uwarunkowana genetycznie. Nigdy, jak oświadczył J. Z., nie przeszkadzała mu ona w należytym wykonywaniu nałożonych na niego obowiązków służbowych. Po rozpatrzeniu odwołania Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. wydała w dniu [...] października 2009 r. orzeczenie Nr [...], którym z powołaniem się na przepis art.art. 127 § 1, 138 k.p.a., w związku z § 4 pkt 1, § 27 ust. 4, § 31 i § 32 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. Nr 133, poz. 1422 ze zm.), utrzymała w mocy orzeczenie organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia podała, że po rozpatrzeniu odwołania i dokonaniu analizy całości dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej zgromadzonej w sprawie nie stwierdziła nieprawidłowości mogących stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Komisja odwoławcze wskazała, że w świetle przeprowadzonych dla potrzeb orzeczniczych TWKL we W. wielokrotnych badań laboratoryjnych, w tym krzywej cukrowej oraz konsultacji specjalistycznych, jak również opinii specjalisty endokrynologa jednoznacznie wynika, iż u skarżącego należy rozpoznać zespół metaboliczny, na który składają się stwierdzone u odwołującego się: otyłość brzuszna, cukrzyca potwierdzona krzywą cukrową oraz hypertrójglicerydemia potwierdzona w kilku badaniach laboratoryjnych. W kwestii daty powstania inwalidztwa trzeciej (III) grupy z ogólnego stanu zdrowia RWKL we W. stoi na stanowisku, iż zostało określone ono prawidłowo w oparciu o całość zgromadzonego materiału dowodowego w świetle którego wynika, że dotychczasowy przebieg schorzenia powodującego to inwalidztwo oraz stopień jego nasilenia uzasadnia określenie, iż inwalidztwo spowodowane zespołem metabolicznym pod postacią cukrzycy, hypelipidemii i znacznej otyłości znacznie upośledzającym sprawność ustroju istnieje nieprzerwanie od kwietnia 2007 r. RWKL we W. nie stwierdziła konieczności przeprowadzenia ponownych badań lekarskich specjalistycznych ponieważ ocena badających dla potrzeb orzeczniczych lekarzy specjalistów jak i wyniki badań laboratoryjnych nie budzą wątpliwości co do oceny rodzaju i stopnia nasilenia rozpoznanych schorzeń, a załączona przez skarżącego dokumentacja medyczna nie stoi w sprzeczności z kwalifikacją orzeczniczą wojskowej komisji lekarskiej I instancji. J. Z. wniósł skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Podniósł, iż przeprowadzone u niego badanie nie uwzględniło wykonania krzywej cukrowej niezbędnej do stwierdzenia nietolerancji glukozy przez jego organizm. Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej natomiast zarzucił, iż nie wzięła w ogóle pod uwagę argumentacji przedstawionej przez niego w odwołaniu, co do oceny wyniku badania krzywej cukrowej, jak również prośby ponownego poddania go czynnościom komisyjno-lekarskim w omawianym zakresie. Skarżący nie zgodził się również z zapisami dotyczącymi zaliczenia do trzeciej grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia od kwietnia 2007 r. gdyż jego zdaniem inwalidztwo to powinno istnieć dopiero od sierpnia 2009 r. Organom obydwu instancji skarżący zarzucił istotne uchybienia polegające na nie przeprowadzeniu u niego obserwacji lub leczenia szpitalnego, jak i nie uzyskania opinii medycznej z leczenia w poradni endokrynologicznej lub innej poradni specjalistycznej, które mogłyby wskazać na nieznaczne upośledzenie sprawności ustroju – stanowi o tym objaśnienie szczegółowe do § 60 rozdziału XIV Inne choroby wewnętrzne Załącznika Nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, co w konsekwencji skutkowałoby pozostawieniem go w dalszej zawodowej służbie wojskowej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w wydanych orzeczeniach. Pismem procesowym z dnia 25 stycznia 2010 r. skarżący podtrzymał swoje stanowisko zawarte w skardze. Nadto, na rozprawie w dniu 23 czerwca 2010 r., skarżący oświadczył, że obecne wyniki lekarskie wskazują na zmniejszenie się poziomu glukozy i trójglicerynianów, a także że podtrzymuje skargę w części dotyczącej inwalidztwa. Prokurator Prokuratury Apelacyjnej we Wrocławiu Maria Walkiewicz wniosła o uchylenie decyzji pierwszej i drugiej instancji zarzucając, iż nie wykonano zawartych zaleceń wyroku z dnia 30 maja 2008 r. nakazujących poddanie skarżącego obserwacji lub leczeniu szpitalnemu, lub uwzględnienie wyników poradni specjalistycznej oraz wniosła o odrzucenie skargi w części dotyczącej inwalidztwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna w części dotyczącej orzeczenia o zdolności do zawodowej służby wojskowej. W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w drodze kontroli działań administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy), a jej zakres obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w zw. z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Skutki orzeczenia sądu administracyjnego wykraczają poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego i rozciągają się na przyszłe postępowanie administracyjne (por. wyrok NSA z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1466/200, LexPolonica nr 2094097). Związanie sądu administracyjnego oznacza, że nie może on tworzyć nowych ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z wyrażonym wcześniej w sprawie poglądem. Sąd jest zobligowany do stosowania przyjętej uprzednio wykładni w całości oraz do konsekwentnego reagowania w przypadku stwierdzenia braku zastosowania się organów administracji publicznej do wytycznych w zakresie dalszego postępowania. (por. wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1365/2008, LexPolonica nr 2138089). Naruszenie przez organy administracyjne przepisu art. 153 p.p.s.a. winno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, a więc jej całkowitym wyeliminowaniem z obrotu prawnego. Nieprzestrzeganie tej reguły prowadziłoby do zakwestionowania obowiązującej w prawie polskim zasady sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji (por. wyrok NSA z dnia 21 października 1999 r., sygn. IV SA 1681/97, LEX nr 47848). Organ administracyjny (zarówno I, jak i II instancji) zobowiązany jest przedstawić analizę zebranych dowodów i określić ich znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie. W przypadku uznania, że zgromadzone materiały są niewystarczające, powinien rzetelnie wyjaśnić stan sprawy w drodze dodatkowego postępowania dowodowego. Musi przy tym wziąć pod uwagę argumentację przedstawioną przez skarżącego we wnioskach i odnieść się do niej w sposób zrozumiały dla strony. Komisje lekarskie I i II instancji, wydając orzeczenia z dnia 12 sierpnia 2009 r. i 15 października 2009 r., były niewątpliwie, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 maja 2008 r. (sygn. akt IV SA/WR 92/08). Bezsporne jest, iż organy administracyjne, rozpatrując ponownie sprawę, były zobowiązane zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu tego wyroku. Należy przy tym podkreślić, że związanie organu oceną prawną sądu w rozumieniu przepisu art. 153 p.p.s.a. obejmuje nie tylko organ, którego działanie było bezpośrednio przedmiotem orzeczenia sądu, ale także każdy organ orzekający w danej sprawie do czasu jej ostatecznego rozstrzygnięcia, chyba że nastąpi zmiana stanu prawnego, powodująca, że pogląd prawny sądu staje się nieaktualny (por. wyrok NSA z dnia 22 września 1999 roku, sygn. I SA 2019/98, ONSA 2000, nr 3, poz. 129). Zdaniem Sądu, organy I i II instancji nie zastosowały się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania sformułowanych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 maja 2008 r. (sygn. akt IV SA/WR 92/08), czym naruszyły art. 153 p.p.s.a. Na uwypuklenie zasługuje w szczególności nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy, co narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego wynikające z przepisów proceduralnych, w tym zasady prawdy obiektywnej. Orzeczenie ostateczne, mające walor decyzji administracyjnej, winno odpowiadać warunkom przepisu art. 107 § 3 k.p.a. dotyczącego uzasadnienia takiego orzeczenia. Na istotę tej regulacji prawnej zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w omówionym wyżej wyroku. Jednakże RWKL we W., której orzeczenie zostało tym wyrokiem uchylone (podobnie zresztą jak i orzeczenie organu I instancji) nie dostosowała się i obecnie do wymogu prawidłowego umotywowania swojej decyzji. Nie wykonano przy tym zaleceń wyroku nakazujących poddanie skarżącego obserwacji lub leczeniu szpitalnemu, lub uwzględnieniu wyników poradni specjalistycznej. W uzasadnieniu kwestionowanego orzeczenia z dnia [...] października 2009 r. RWKL we W. wskazała, że orzekała "po rozpatrzeniu odwołania, analizie dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej", i w oparciu o to "nie stwierdziła nieprawidłowości mogących stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonego orzeczenia", dlatego utrzymała je w mocy. Treść całego uzasadnienia zawiera się w kolejnym jego akapicie, gdzie RWKL we W. stwierdza, że "w świetle przeprowadzonych dla potrzeb orzeczniczych TWKL we W. wielokrotnych badań laboratoryjnych, w tym krzywej cukrowej oraz konsultacji specjalistycznych, jak również opinii specjalisty endokrynologa jednoznacznie wynika, iż u skarżącego należy rozpoznać zespół metaboliczny, na który składają się stwierdzone u odwołującego się: otyłość brzuszna, cukrzyca potwierdzona krzywą cukrową oraz hypertrójglicerydemia potwierdzona w kilku badaniach laboratoryjnych. W uzasadnieniu podano, że orzeczenie wydano na podstawie "wielokrotnych badaniach laboratoryjnych", jednak w zaleceniach wyroku Sąd zobowiązał organ do poddanie skarżącego obserwacji lub leczeniu szpitalnemu, czego organ nie zrobił. Orzeczenie Wojskowej Komisji Lekarskiej nie może mieć charakteru niesprawdzalnej wyroczni, lecz stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. musi zawierać uzasadnienia faktyczne (por. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2000 r. sygn. akt III SA 879/00, pub. LEX nr 47326). Tam, gdzie obowiązujące przepisy określają stopień schorzenia - w tym wypadku stopień upośledzenia sprawność ustroju - pojęciami ogólnymi, takimi, jaki "nieznaczne", "znaczne", obowiązkiem Komisji było wnikliwie uzasadnić przyjęcie tego, a nie innego punktu paragrafu 60. Obowiązkiem Komisji jest uzasadnienie, z czego wyprowadziła taki wniosek oraz w jakim wypadku przyjęłaby ograniczenie za "nieznaczne", a w jakim za "znaczne". Organ nie odniósł się też merytorycznie do badań przeprowadzonych przez skarżącego, o których pisze w odwoływaniu oraz w skardze. Zaskarżona decyzja utrzymała w mocy decyzję organu I instancji, która w rozpoznaniu stwierdza zespół metaboliczny pod postacią nietolerancji glukozy, zaburzeń gospodarki lipidowej i nadwagi znacznie upośledzający sprawność ustroju. Należy wskazać, że zaskarżona decyzja nie ma wskazanej podstawy prawnej, która została wskazana tylko w decyzji organu I instancji. Z kolei organ I instancji, jako podstawę wskazał przepis § 60 pkt 3 z załącznika Nr 2 do rozporządzenia MON z dnia 10 maja 2004 r. Do tego paragrafu, w tymże załączniku, zawarte są objaśnienia szczegółowe. Stanowią one, że rozpoznanie wymienionych w nim jednostek chorobowych powinno być potwierdzone obserwacją lub leczeniem szpitalnym oraz dokumentacją z leczenia w poradni endokrynologicznej lub innej poradni specjalistycznej. Mimo powyższego obowiązku, organy orzekające nie wywiązały się z niego. W aktach sprawy brak jakichkolwiek dowodów na to, że wydanie rozstrzygnięć zostało poprzedzone tymi zaleceniami, wskazanymi już wcześniej w wyroku z dnia 30 maja 2008 r. Skoro więc, kontrola orzeczeń wojskowych komisji lekarskich, dokonywana przez sąd administracyjny, polega na sprawdzeniu prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie stanu zdrowia żołnierza, tzn. czy badanie stanu zdrowia było wszechstronne, oparte na pełnych badaniach, a dokonana następnie kwalifikacja zdolności żołnierza zgodna z przepisami dotyczącymi zasad określania zdolności do służby wojskowej, fakt ten powoduje, że zaskarżone orzeczenie nie poddaje się tej kontroli. Tym bardziej, że Sąd nie może wypowiadać się w kwestiach medycznych, oceniać badań. To organ orzeczniczy ma obowiązek w uzasadnieniu decyzji przedstawić stanowisko w tym przedmiocie. Na marginesie jeszcze dodać należy, że skoro skarżący powoływał się na wyniki badań, które w jego opinii przeczyły stanowisku organów, zaangażowanie organu w wyjaśnieniu skarżącemu dlaczego nie przychylono się do jego argumentacji winno być wielce staranne. W tej kwestii jednak organy decyzyjne nie podjęły próby odpowiedniego przekonania strony. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że w postępowaniu nie zostały wyjaśnione istotne okoliczności sprawy. To zaś, stanowi naruszenie przepisów art. 7 i art. 77 § 1 kpa. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd jednocześnie nie orzekł w przedmiocie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Skarga w części stwierdzenia inwalidztwa oraz daty jego powstania podlegała odrzuceniu. Należy bowiem stwierdzić, iż w dniu 27 października 1999r. Sąd Najwyższy podjął uchwałę (sygn. akt III ZP 9/99), w której uznał, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest właściwy w sprawie ze skargi żołnierza na orzeczenie Wojskowej Komisji Lekarskiej w przedmiocie związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową (OSNP 2000/5/167). Mimo, iż w 2004r. weszła w życie reforma sądownictwa administracyjnego (obok NSA wyodrębnione zostały wojewódzkie sądy administracyjne) pogląd Sądu Najwyższego (który nie sprawuje już nadzoru judykacyjnego nad sądownictwem administracyjnym) nie stracił swej aktualności. Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekający w powyższym składzie, w niniejszej sprawie, w pełni go podziela. Wobec tego, że J. Z. domagał się także zmiany orzeczenia w przedmiocie stwierdzenia inwalidztwa oraz daty jego powstania, należało odrzucić skargę w tej części na podstawie art. 58 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), który stanowi, iż sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd Najwyższy we wspomnianej uchwale, jako Sąd właściwy w tych sprawach wskazał Sąd pracy i ubezpieczeń społecznych.