II FZ 439/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Edyta Anyżewska po rozpoznaniu w dniu 21 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K.S. i J. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 20 lipca 2010 r. sygn. akt I SA/Go 458/10 w zakresie sprostowania oczywistych omyłek uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi K. S. i J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 31 marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 20 lipca 2010 r. sygn. akt I SA/Go 458/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odmówił skarżącym K. S. i J. S. sprostowania oczywistych omyłek pisarskich zawartych w uzasadnieniu wyroku z 23 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Go 458/10, oddalającego skargę skarżących w sprawie z ich skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z 31 marca 2010 r., w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. Uzasadniając rozstrzygnięcie Sąd wojewódzki wskazał, że skarżący wystąpili o sprostowanie oczywistych omyłek pisarskich, które miało polegać na zastąpieniu w wierszu 5 na stronie czwartej słów "nadbudowy domu" słowami "nadbudowy dachu" oraz zastąpieniem na stronie dziewiątej w wierszu 18 słów "nadbudowę budynku mieszkalnego" treścią "nadbudowę dachu na domku jednorodzinnym z poddaszem nieużytkowym i zadaszenie nad istniejącym tarasem". Sąd wywiódł, że nie budzi wątpliwości, że wszystkie opisane w art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej P.p.s.a., nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty. W ocenie Sądu pierwszej instancji zakres żądanych sprostowań nie ma cechy oczywistości, czy niedokładności. Sformułowania te bowiem odmiennie opisują stan faktyczny sprawy przyjęty przez sąd od oczekiwanego przez skarżących. Zatem wniosek ten w istocie jest polemiczny w stosunku do treści zawartych w uzasadnieniu wyroku. W zażaleniu skarżący wskazali na okoliczności będące przedmiotem rozstrzygnięcia przez WSA w wyroku z 23 czerwca 2010 r., podnosząc, iż czym innym jest nadbudowa domu, a czym innym jest nadbudowa dachu, co potwierdzają wszystkie dokumenty zgromadzone w postępowaniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Zgodnie z art. 156 § 1 P.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być więc niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty czyli niebudzący wątpliwości. Błąd pisarski jest oczywistą omyłką, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście mylnej jego pisowni albo widocznie niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów (por. postanowienie NSA z 5 maja 2010 r., I OZ 734/10, niepubl.). Z kolei błąd rachunkowy to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych. Oczywistość omyłki musi natomiast jednoznacznie wynikać z treści orzeczenia w sposób pozwalający na natychmiastowe jej rozpoznanie. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Nie może bowiem być zmienione w drodze sprostowania orzeczenie co do istoty sprawy. Sprostowanie wyroku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia, czego w istocie oczekują skarżący. Ustalenie, czy w sprawie doszło do remontu i modernizacji budynku mieszkalnego, czy nadbudowy budynku było wynikiem przeprowadzonego przez sąd pierwszej instancji procesu ustalania stanu faktycznego, wykładni i stosowania prawa, nie zaś niedokładnością, błędem pisarskim albo rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, która mogłaby być sanowana w procedurze sprostowania orzeczenia (por. postanowienie NSA z 29 lipca 2005 r., FSK 767/04, niepubl.). Z zażalenia wynika, iż stanowi ono polemikę z Sądem pierwszej instancji i zmierza do dokonania nowych ustaleń w sprawie, w której zapadł już wyrok. Wskazać należy, że strona może podjąć polemikę z merytorycznym stanowiskiem sądu pierwszej instancji, składając przysługujące jej środki zaskarżenia, ale nie w ramach określonych w art. 156 § 1 P.p.s.a. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.