I OSK 1807/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Paweł Tarno (spr.) Sędziowie sędzia NSA Jerzy Bujko sędzia del. WSA Marian Wolanin Protokolant st. inspektor sądowy Urszula Radziuk po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wyższej Szkoły Umiejętności im. [...] w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 526/10 w sprawie ze skargi Wyższej Szkoły Umiejętności im. [...] w K. na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na utworzenie filii uczelni niepublicznej oraz nadania uprawnienia do prowadzenia studiów pierwszego stopnia na kierunkach filologia i ekonomia 1/ oddala skargę kasacyjną; 2/ zasądza od Wyższej Szkoły Umiejętności im. [...] w K. na rzecz Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego kwotę 180 ( sto osiemdziesiąt ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 23 czerwca 2010 r., II SA/Wa 526/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Wyższej Szkoły Umiejętności im. [...] na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z [...] września 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na utworzenie filii uczelni za granicą i nadania uprawnienia do prowadzenia studiów pierwszego stopnia na kierunkach filologia i ekonomia. W uzasadnieniu stwierdził, że w przypadku ubiegania się przez uczelnię o uprawnienie do prowadzenia studiów na określonym kierunku i poziomie kształcenia oraz o utworzenie za granicą zamiejscowej jednostki organizacyjnej uczelnia ma obowiązek uzyskania w formie aktu administracyjnego stanowiska ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego (art. 11 i art. 85 ust. 5 ustawy z 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym, Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm. – dalej Pszw). Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wydając decyzję w zakresie wskazanych wyżej kwestii działa w ramach uznania administracyjnego swobodnie decydując o tym, czy przyznać uczelni uprawnienie do prowadzenia studiów na określonym kierunku i poziomie kształcenia oraz wyrazić zgodę na utworzenie przez uczelnię filii za granicą. Dokonując oceny złożonych przez uczelnię wniosków w tym zakresie organ ocenia ich zasadność na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów prawa. W przypadku orzekania o przyznaniu uczelni uprawnienia do prowadzenia studiów na określonym kierunku i poziomie kształcenia Minister bierze pod uwagę opinię Państwowej Komisji Akredytacyjnej, która - działając jako organ o charakterze eksperckim skupiający m.in. nauczycieli akademickich posiadających stopnie naukowe doktora, doktora habilitowanego lub tytuł naukowy profesora - ocenia wniosek uczelni z punktu widzenia przepisów prawa oraz fachowej wiedzy merytorycznej członków Komisji w dziedzinie danego kierunku studiów (art. 11 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 2, art. 49 ust. 1 pkt 1 Pszw). Dokonując oceny decyzji Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w części dotyczącej odmowy wyrażenia zgody na utworzenie za granicą filii w miejscowości V. w B. Sąd uznał za zasadne argumenty Ministra przemawiające za odmową uwzględnienia wniosku. Zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 28 marca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków tworzenia i funkcjonowania filii, zamiejscowej podstawowej jednostki organizacyjnej oraz zamiejscowego ośrodka dydaktycznego uczelni (Dz. U. Nr 69, poz. 459) filia może być utworzona, jeżeli podstawowe jednostki organizacyjne uczelni wchodzące w jej skład spełniają, odrębne dla każdego kierunku, warunki określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 pkt 4 Pszw. Warunki te określa rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 27 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie muszą spełniać jednostki organizacyjne uczelni, aby prowadzić studia na określonym kierunku i poziomie kształcenia (Dz. U. Nr 144, poz. 1048). Dotyczą one: opracowania przez uczelnię koncepcji kształcenia uwzględniającej standardy kształcenia dla określonego kierunku studiów, zapewnienia tzw. "minimum kadrowego" i właściwych proporcji między nauczycielami, a studentami, zapewnienia odpowiedniej infrastruktury i dostępu do biblioteki, zapewnienia studentom odbycia praktyk (§ 1 powyższego rozp.). Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego oparł wydane w sprawie decyzje na stanowisku Państwowej Komisji Akredytacyjnej przedstawionym w uchwale Nr [...] z [...] lutego 2009 r. dotyczącej kierunku "ekonomia" i uchwale Nr [...] z [...] marca 2009 r. dotyczącej kierunku "filologia". Minister zasadnie wskazał na uchybienia dotyczące standardów kształcenia na kierunku "ekonomia", skoro nie zostały spełnione wymogi przewidziane w załączniku Nr 22 lit. A pkt II do rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 12 lipca 2007 r. w sprawie standardów kształcenia dla poszczególnych kierunków oraz poziomów kształcenia, a także trybu tworzenia i warunków, jakie musi spełniać uczelnia, by prowadzić studia międzykierunkowe oraz makrokierunki (Dz. U. Nr 164, poz. 1166). Zauważył też, że treści kształcenia ujęte w sylabusach poszczególnych przedmiotów pomijają niektóre tematy określone w standardach kształcenia. Zastrzeżenia dotyczyły braków, szczegółowo wskazanych w uchwale PKA Nr [...], odnoszących się do treści kształcenia takich przedmiotów podstawowych i kierunkowych jak: statystyka opisowa, ekonometria, mikroekonomia, rachunkowość, międzynarodowe stosunki gospodarcze, analiza ekonomiczna i polityka społeczna. Wobec tego Sąd zauważył, że uczelnia nie spełniła wymogów przewidzianych w załączniku Nr 22 pkt 3 lit. A ppkt 2-4, 7 i 8, lit. B ppkt 1 i 3 do rozp. MNiSzW. z 12 lipca 2007 r. Organ naczelny uznał za nieprawidłowe braki w sylabusach przedmiotów takich elementów składowych jak: liczby godzin zajęć dydaktycznych, liczby punktów ECTS, założeń i celów przedmiotu [(pkt I i III ppkt 1 i 2 oraz pkt 3 (wymogi dotyczące efektów kształcenia) załącznika Nr 22 do rozp. z 12 lipca 2007 r.)], metod dydaktycznych (art. 164 ust. 3 Pszw), form i warunków zaliczenia przedmiotu (wymogi w tym zakresie winien zawierać regulamin studiów – art. 162 Pszw), nazwisko osoby prowadzącej (§ 10 ust. 1 pkt 2 lit. c rozp. MNiSzW z 2 listopada 2006 r. – Dz. U. Nr 224, poz. 1634), nazwy jednostki prowadzącej kierunek i nazwy kierunku i ewentualnych specjalności (te dane winien zawierać statut uczelni – art. 17 Pszw). Minister zarzucił także uczelni podanie w ramowym programie nauczania niewłaściwej sekwencji przedmiotów, tj. umieszczenie przed makroekonomią takich przedmiotów jak: ekonomia integracji europejskiej i międzynarodowe stosunki gospodarcze (taki układ przedmiotów jest niezgodny z pkt III ppkt 2 załącznika Nr 22 do rozp. MNiSzW z 12 lipca 2007 r.). Sąd zauważył, tego rodzaju dane są wymagane, aby zapewnić określoną jakość kształcenia na danym kierunku oraz właściwą organizację i dokumentowanie przebiegu studiów. Minister wskazał, że planując obsadę zajęć dydaktycznych uczelnia nie przestrzegała zasady zgodności specjalności naukowej nauczycieli akademickich z zakresem przedmiotów im powierzonych (wymogi w tym zakresie wprowadza § 5 ust. 5 rozp. MNiSzW z 27 lipca 2006 r.). Ocena w tym zakresie ma charakter czysto fachowy, a zatem sąd administracyjny nie posiadał uprawnień do oceny merytorycznego stanowiska organu. Minister zwrócił również uwagę, że uczelnia nie udokumentowała, że jej zasoby biblioteczne zawierają podręczniki odpowiadające literaturze zalecanej w sylabusach. Przedstawione zaś plany utworzenia własnej biblioteki nie zawierają informacji, jakie konkretne pozycje uczelnia zamierza zakupić i skąd weźmie środki na ten cel. Z § 1 ust. 1 pkt 5 rozp. MNiSzW z 27 lipca 2006 r. wynika zaś, że jednostka organizacyjna uczelni ma obowiązek zapewnienia dostępu do biblioteki wyposażonej w literaturę zalecaną w ramach kształcenia na danym kierunku studiów. Wbrew temu, co twierdzi strona ust. 2 § 1 rozp. MNiSzW z 27 lipca 2006 r. nie pozwala na uzupełnienie wymagań dotyczących zapewnienia dostępu do właściwie wyposażonej biblioteki, w terminie 6 miesięcy od dnia uzyskania uprawnienia do prowadzenia studiów na określonym kierunku. Sąd zauważa, że ocena w tym zakresie ma charakter fachowy, a zatem sąd administracyjny nie mógł ocenić tej kwestii z punktu widzenia jej zgodności z prawem. Minister trafnie zaznaczył, że uczelnia nie przedstawiła dokumentów pochodzących od odpowiednich instytucji, z których wynikałaby ich gotowość do przyjęcia odpowiedniej liczby studentów. Z przepisów § 1 ust. 1 pkt 5 rozp. MNiSzW z 27 lipca 2006 r. i § 13 ust. 2 rozp. MNiSzW z 12 lipca 2007 r. wynika natomiast, że uczelnia winna przedstawić konkretny dokument potwierdzający możliwość odbywania przez studentów praktyk zawodowych w konkretnych jednostkach, instytucjach lub placówkach, a nie tylko rozkład celów i treści praktyk zawodowych, czy program praktyk (pkt 8 wykazu załączników do wniosku z dnia 12 września 2009 r. o nadanie uprawnienia do prowadzenia studiów na kierunku "ekonomia", wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy). Dokonując oceny stanowiska Ministra odnoszącej się do kierunku "filologia" Sąd uznał, że obie wydane w sprawie decyzje nie naruszają prawa. Sąd administracyjny nie mógł natomiast ocenić stanowiska Ministra odnoszącego się do ilościowego i jakościowego doboru treści kształcenia na kierunku "filologia" i zapewnienia właściwych zasobów bibliotecznych w ramach tego kierunku, ponieważ ocena w tym zakresie ma charakter ekspercki i w związku z tym pozostaje poza zakresem kontroli, co do zgodności z prawem. Skoro jednak organ działał w oparciu o właściwe przepisy prawa i wskazał motywy, które legły podstaw negatywnego dla strony rozstrzygnięcia, to Sąd uznał, że Minister nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Sąd uznał za nieuzasadnione zarzuty podniesione w skardze. Nie można się zgodzić z Wyższą Szkołą Umiejętności w K., że Minister wydając decyzję naruszył art. 7,8,77,80 i 107 § 1 i 3 kpa. Z akt sprawy i uzasadnień wydanych decyzji wynika bowiem, że Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego dokonał oceny wniosków uczelni z 12 września 2009 r. o utworzenie filii za granicą w mieście V. w B. oraz o nadanie uprawnienia do prowadzenia studiów na kierunku "ekonomia" i "filologia" oraz załączonej doń dokumentacji. Organ wskazał motywy negatywnego dla strony rozstrzygnięcia. Stanowisko Ministra ma poparcie we wskazanych w niniejszym orzeczeniu przepisach prawa oraz stanowisku Państwowej Komisji Akredytacyjnej zaprezentowanym w uchwałach Nr [...] i [...], w którym organ ten dokonał oceny wniosków uczelni, także z punktu widzenia wiedzy fachowej. Organ przed wydaniem decyzji umożliwił skarżącej wypowiedzenie się, co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, z którego to uprawnienia uczelnia skorzystała w piśmie z 25 maja 2009 r. i z 4 września 2009 r. Sąd nie podzielił argumentacji Wyższej Szkoły Umiejętności, co do naruszenia przez Ministra art. 8, 61 § 1, 80 kpa oraz art. 85 ust. 5 i art. 49 ust. 1 Pszw. Utworzenie zamiejscowej filii jest bowiem ściśle związane z prowadzeniem określonych kierunków studiów przez co najmniej dwie podstawowe jednostki organizacyjne uczelni. Trudno byłoby sobie wyobrazić istniejącą jednostkę zamiejscową uczelni niepublicznej, która nie wykonywałaby podstawowego zadania uczelni jakim jest kształcenie studentów w ramach danych kierunków studiów (art. 13 w zw. z art. 8 ust. 1 i 2 Pszw). Łączne traktowanie wskazanych wyżej kwestii znalazło wyraz w przepisach prawa. Zgodnie z § 1 rozp. MNiSzW z 28 marca 2007 r. filia lub zamiejscowa podstawowa jednostka organizacyjna uczelni mogą być utworzone, jeżeli zamiejscowa podstawowa jednostka organizacyjna, a w przypadku filii - podstawowe jednostki organizacyjne uczelni wchodzące w jej skład spełniają, odrębnie dla każdego kierunku, warunki określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 pkt 4 ustawy z 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym. Odesłanie do przepisów wydanych na podstawie art. 9 ust. 4 Pszw, tj. przepisów rozp. MNiSzW z 27 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie muszą spełniać jednostki organizacyjne uczelni, aby prowadzić studia na określonym kierunku i poziomie kształcenia wskazuje na konieczność wspólnego orzekania przez Ministra w zakresie obu tych zagadnień i poprzedzenia rozstrzygnięcia opiniami PKA. Sąd nie podzielił zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 78 i 86 w zw. z art. 75 i 77 kpa. Uszło uwadze Wyższej Szkoły Umiejętności w K., że prowadząc postępowanie o wyrażenie zgody na utworzenie filii za granicą i nadanie podstawowym jednostkom organizacyjnym uprawnienia do prowadzenia studiów na kierunkach "ekonomia" i "filologia" organ opierał się na przedstawionej przez wnioskodawcę dokumentacji potwierdzającej wymogi stawiane przez przepisy wskazanych w niniejszym orzeczeniu rozporządzeń wykonawczych do ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym oraz na fachowych opiniach PKA. Dowód z przesłuchania strony, o którym mowa w art. 86 kpa ma natomiast charakter posiłkowy i znajduje zastosowanie wówczas, gdy po zgromadzeniu dokumentacji przez organ pozostały niewyjaśnione okoliczności istotne dla sprawy. Zdaniem Sądu, taka sytuacja nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie, ponieważ nie istniały rozbieżności w zgromadzonym materiale dowodowym, nie ujawniły się wątpliwości i trudności w uzyskaniu i przedłożeniu organowi stosownej dokumentacji. Nie można było się zgodzić z zarzutem naruszenia art. 52 ust. 1 w zw. z art. 49 ust. 1 pkt 1, art. 11 pkt 6 Pszw w zw. z art. 6 i 7 kpa. Faktem jest, że przepis art. 52 ust. 1 Pszw wskazuje na konieczność uzyskania przez Komisję sprawozdania jednego z jej zespołów. Trzeba jednak mieć na uwadze, że PKA nie jest organem administracji publicznej i nie prowadzi postępowania administracyjnego, a zatem uchwały tego organu opiniodawczego nie podlegają kontroli sądu administracyjnego, co do ich słuszności, celowości, czy zgodności z prawem. Zdaniem Sądu, samo nazwanie w uchwale PKA stanowiska zespołu Komisji "opinią" zamiast "sprawozdaniem" nie mogło mieć istotnego znaczenia dla wyniku sprawy, skoro przepisy prawa nie określają wymogów, co do formy i zawartości treściowej wypowiedzi zespołu, o której mowa w art. 52 ust. 1 Pszw. Nie sposób również uznać, aby Komisja nie mogła wypowiadać się w sprawie utworzenia zamiejscowej filii, skoro przepis § 1 rozp. MNiSzW z dnia 28 marca 2007 r. dotyczący tej materii stawia wymóg spełniania przez podstawowe jednostki organizacyjne warunków określonych w rozp. MNiSzW z 27 lipca 2006 r., a dotyczących zapewnienia określonego poziomu kształcenia na danym kierunku studiów. Nie można czynić Ministrowi Nauki i Szkolnictwa Wyższego zarzutu oparcia się przy załatwieniu sprawy na opiniach Państwowej Komisji Akredytacyjnej. W opiniach tych Komisja wskazała na szereg konkretnych braków odnoszących się do wymogów prawnych oraz wynikających z wiedzy specjalistycznej, stawianych uczelniom w zakresie jakości kształcenia. O dokonaniu przez organ samodzielnej – choć opartej na opiniach PKA - oceny zasadności wniosków uczelni świadczy choćby to, że Minister nie podzielił stanowiska PKA (uchwała Nr [...]) o niespełnieniu przez Wyższą Szkołę Umiejętności w K. wymogów dotyczących potwierdzenia równoważności stopni naukowych cudzoziemców wliczonych do minimum kadrowego dla kierunku "ekonomia". Z akt sprawy, a w szczególności z pism Wyższej Szkoły Umiejętności w K. z 25 maja 2009 r., 15 lipca 2009 r. i 4 września 2009 r. nie wynika też, aby uczelnia uzupełniła wskazane przez PKA mankamenty wniosków o utworzenie filii za granicą i nadanie uprawnienia do prowadzenia studiów na kierunku "ekonomia" i "filologia". Przedłożone pisma uczelni zawierają jedynie polemikę z ustaleniami Komisji i Ministra. Do pism tych (poza aktualnymi oświadczeniami nauczycieli akademickich wliczanych do minimum kadrowego) nie załączono wymaganych przez Ministra dokumentów (np. poprawnie sporządzonych ramowych programów nauczania, dokumentacji zawierającej zobowiązanie konkretnego podmiotu do prowadzenia praktyk zawodowych, konkretnego, wykazu pozycji literatury dotyczącej kierunku "filologia", jakie uczelnia ma zamiar zakupić na potrzeby zapewnienia odpowiedniej bazy bibliotecznej). Sąd nie podzielił też zarzutu naruszenia § 1 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz ust. 2 rozp. MNiSzW z 27 lipca 2006 r. Jak wskazano wyżej nie można czynić Ministrowi Nauki i Szkolnictwa Wyższego zarzutu oparcia się przy załatwieniu sprawy na opiniach Państwowej Komisji Akredytacyjnej, która w uchwałach Nr [...] i [...] wskazała na konkretne uchybienia odnoszące się do wymogów prawnych stawianych uczelniom w zakresie jakości kształcenia oraz braków wynikających ze specjalistycznej oceny tego organu, które nie zostały odparte poprzez przedłożoną przez uczelnię poprawioną i uzupełnioną dokumentację. Sąd administracyjny nie mógł się odnieść do zarzutu oparcia się przez organ na nieuzasadnionej interpretacji Komisji wynikającej z uchwały Prezydium Komisji Nr [...] wydanej – zdaniem skarżącej – bez upoważnienia ustawowego, ponieważ uchwały PKA nie podlegają kontroli sądowoadministracyjnej. W skardze kasacyjnej Wyższa Szkoła Umiejętności im. [...] w K. zaskarżyła wyrok Sądu I instancji w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności: 1) art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) p.p.s.a. i art. 3 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię art. 52 ust. 1 i art. 49 ust. 1 pkt 1 Pszw w zakresie, w jakim Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał opinie Prezydium Państwowej Komisji Akredytacyjnej zawarte w uchwałach nr [...] i nr [...] negatywnie oceniające wniosek Wyższej Szkoły Umiejętności im. [...] o nadanie uprawnienia do prowadzenia studiów pierwszego stopnia Wydziałowi Nauk Humanistycznych na kierunku filologia, zaś Wydziałowi Nauk Ekonomicznych na kierunku ekonomia w filii uczelni w miejscowości V. w B., za skutecznie podjęte we właściwym trybie i wydaną w ich oparciu odmowną decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z [...] września 2009 r. dla skarżącej uczelni, co następnie skutkowało również oddaleniem jej skargi. Gdyby Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uchybił przepisom postępowania i prawidłowo odczytał treść art. 52 ust. 1 i art. 49 ust. 1 pkt 1 Pszw odnośnie trybu podejmowania uchwał przez Prezydium Państwowej Komisji Akredytacyjnej, tj. kierując się sprawozdaniem przedłożonym przez jeden z zespołów, o których mowa w art. 50 ust. 4 cyt. powyżej ustawy, a następnie dokonał oceny na podstawie art. 3 § 1 p.p.s.a. zgodności z prawem procedury podejmowania zaskarżonej decyzji przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, wówczas stwierdziłby, że opinia Prezydium Państwowej Komisji Akredytacyjnej wyrażająca negatywne stanowisko wobec wniosku uczelni o utworzenie nowych kierunków studiów w filii uczelni podjęta została z naruszeniem prawa art. 52 ust. 1 Pszw, gdzie Prezydium PKA wydało opinię w sprawie na podstawie opinii zespołu kierunków studiów, podczas gdy opinia tego Prezydium powinna być wydana w oparciu o rozpatrzenie stanu faktycznego zgromadzonego w sprawozdaniu zespołu kierunków studiów i stanowić wyważoną ocenę uprawnionego gremium, tj. Prezydium PKA - co mogłoby doprowadzić do uwzględnienia skargi; 2) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię art. 49 ust. 1 w związku z art. 9 ust. 4 ustawy Pszw oraz § 1 ust. 1 pkt. 3,4,5, ust. 2, § 5 ust. 1, ust. 5 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 27 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie muszą spełniać jednostki organizacyjne uczelni, aby prowadzić studia na określonym kierunku i poziomie kształcenia i § 13 ust. 2 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 12 lipca 2007 roku w sprawie standardów kształcenia dla poszczególnych kierunków oraz poziomów kształcenia, a także trybu tworzenia i warunków, jakie musi spełniać uczelnia, aby prowadzić studia międzykierunkowe oraz makrokierunki, w zakresie: - ustalenia kryteriów oceny planu studiów i programu nauczania zawartego we wniosku uczelni z 12 września 2008 roku - w drodze rozporządzenia z 27 lipca 2006 roku Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w sprawie warunków, jakie muszą spełniać jednostki organizacyjne uczelni, aby prowadzić studia na określonym kierunku i poziomie kształcenia, a nie na kryteriach oceny wniosku uczelni w oparciu o treść wewnętrznych uchwal Państwowej Komisji Akredytacyjnej, - przypisania uczelni obowiązku przedstawienia konkretnego dokumentu na etapie składania wniosku o nadanie uprawnienia do kształcenia na danym kierunku studiów, potwierdzającego możliwość odbywania przez studentów filii w określonych jednostkach praktyk zawodowych i wobec jego braku nastąpiło oddalenie skargi. Gdyby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i poprawnie odczytał treść: cyt. powyżej przepisów rozporządzeń, z których tylko wynika, w jakich podmiotach praktyki dla studentów mogą być zorganizowane oraz konieczność zapewnienia zorganizowania studentom praktyk przewidzianych w standardach kształcenia, bez określenia konieczności przedkładania dokumentu potwierdzającego możliwość odbywania praktyk studenckich w konkretnych podmiotach i bez ustalenia negatywnych skutków dla wnioskodawcy - uczelni, w przypadku braku takiego dokumentu uchybienie to nie mogłoby doprowadzić do oddalenia skargi; art. 9 ust. 4 w związku z art. 49 ust. 1 ustawy Pszw i przepisami rozporządzenia wykonawczego Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 27 lipca 2006 roku w sprawie warunków, jakie muszą spełniać jednostki organizacyjne uczelni, aby prowadzić studia na określonym kierunku i poziomie kształcenia, wówczas ocena wniosku uczelni o przyznanie uprawnienia do kształcenia na kierunkach studiów pierwszego stopnia ekonomia i filologia byłaby pozytywna i doprowadziłaby do uwzględnienia skargi; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez rozstrzygnięcie sprawy bez dokonania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oceny rzeczywistego stanu faktycznego sprawy w zakresie negatywnej oceny wniosku uczelni przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego co do ilościowego i jakościowego doboru treści kształcenia na kierunku filologia, skompletowania zbioru bibliotecznego, z powodu stwierdzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie braku kompetencji do oceny merytorycznego stanowiska organu, nadto bez uwzględnienia przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego złożonych przez skarżącą uczelnię w toku postępowania 11 nowych oświadczeń nauczycieli akademickich potwierdzających możliwość spełnienia minimum kadrowego na kierunku filologia i ekonomia, co jednak nie doprowadziło do uwzględnienia skargi uczelni. Gdyby Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał kontroli legalności trybu opiniowania wniosku uczelni przez Państwową Komisję Akredytacyjną i zgłoszonych przez skarżącą zarzutów prawidłowości podejmowania opinii przez PKA nr [...] i nr [...] w sprawie oceny merytorycznej wniosku uczelni z dnia 12 września 2008 roku, i w oparciu o art. 3 § 1 p.p.s.a. dokonał kontroli rzeczywistego stanu faktycznego sprawy co do udokumentowania zasobów bibliotecznych, spełnienia minimum kadrowego i ilościowego i jakościowego doboru treści kształcenia na nowych kierunkach - to skarga strony mogła być uwzględniona; 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię art. 49 ust. 1 ustawy Pszw i § 1 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 28 marca 2007 roku w sprawie warunków, jakie muszą spełniać jednostki organizacyjne uczelni, aby prowadzić studia na określonym kierunku i poziomie kształcenia, oraz poprzez błędną w zakresie w jakim Wojewódzki Sąd Administracyjny przypisuje PKA uprawnienie do wyrażania opinii w sprawie utworzenia filii za granicą, co skutkowało utrzymaniem w mocy zaskarżonej decyzji Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego i oddaleniem skargi strony, podczas gdy takiego uprawnienia z § 1 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 28 marca 2007 roku nie można wywieść. 5) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. i art. 3 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż zaskarżona decyzja Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego odpowiada prawu, pomimo że Sąd powstrzymał się od oceny prawidłowości i zgodności z prawem uchwał nr [...] i nr [...] Prezydium PKA przy jednoczesnym stwierdzeniu, że Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wydając zaskarżoną decyzję oparł się na negatywnym stanowisku przedstawionym w uchwałach Prezydium Państwowej Komisji Akredytacyjnej nr [...] i nr [...], co doprowadziło do oddalenia skargi, podczas gdy przedstawiony tryb i sposób opiniowania wniosku uczelni o utworzenie nowych kierunków studiów wykracza poza upoważnienie ustawy - art. 52 ust. 1 Pszw, a skoro sama decyzja organu w istocie opiera się jedynie na treści uchwał nr [...] i nr [...] Prezydium PKA, to gdyby Sąd I instancji dokonał pełnej weryfikacji legalności działania organu przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji w aspekcie treści art. 52 ust. 1 Pszw i skontrolował na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, w tym zawierającą merytoryczną negatywną ocenę całego materiału dowodowego zawartego we wniosku uczelni przez PKA i Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego i stosując do kontroli legalności decyzji organu art. 3 § 1 p.p.s.a., wówczas mogłoby okazać się, że wystąpiły przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego. W oparciu o powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu podniesiono, że decyzja Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego odmawiająca Wyższej Szkole Umiejętności im. [...] w K. wyrażenia zgody na prowadzenie studiów pierwszego stopnia na kierunkach filologia i ekonomia, jest niezgodna z prawem. Niewłaściwe jest stanowisko Sądu stwierdzające, że samo nazwanie w uchwale PKA stanowiska zespołu kierunków studiów opinią zamiast sprawozdaniem nie mogło mieć istotnego znaczenia dla sprawy. Tymczasem opinia jest czymś innym niż sprawozdanie. Sprawozdanie przyjmuje porządek problemowy, ma charakter usystematyzowany. Ponadto brak takiego sprawozdania przy podejmowaniu przez Komisję uchwały w sprawie opiniowania przedmiotowego wniosku uczelni stanowi naruszenie przepisów prawa, tj. art. 52 ust. 1 Pszw. Jedynym aktem prawnym, na podstawie którego Minister może ocenić, czy dana uczelnia spełnia warunki do prowadzenia studiów na określonym kierunku i poziomie kształcenia, jest rozporządzenie z 27 lipca 2006 roku w sprawie warunków, jakie muszą spełniać jednostki organizacyjne uczelni, aby prowadzić studia na określonym kierunku i poziomie kształcenia. Niezgodne z prawem jest posługiwanie się przy wydawaniu przez Ministra zaskarżonej decyzji uchwałami PKA wydanymi w tym przedmiocie. Gdyby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał pełnej weryfikacji legalności działania Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w oparciu o art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a., wówczas dokonałby kontroli prawidłowości ustaleń faktycznych dokonanych przez organ w zakresie oceny merytorycznej zgłoszonego wniosku przez stronę i może rozpatrzone zostałyby materiały uczelni zawarte we wniosku w oparciu o wymogi zawarte w cyt. powyżej rozporządzeniach wykonawczych, a nie według kryteriów ustalonych przez Państwową Komisję Akredytacyjną wewnętrznymi aktami, które nie podlegają weryfikacji sądowej w zakresie zgodności z prawem. Sąd I instancji w ogóle nie odniósł się do zarzutu naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, tj. § 1 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz ust. 2, a także § 5 ust. 1 i ust. 5 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 27 lipca 2006 roku w sprawie warunków, jakie muszą spełniać jednostki organizacyjne uczelni, aby prowadzić studia na określonym kierunku i poziomie kształcenia. I tym samym nie odniósł się do kwestii skuteczności i zgodności z prawem uchwał Prezydium PKA nr [...] z [...] listopada 2008 roku w sprawie kryteriów oceny spełnienia wymagań w zakresie minimum kadrowego oraz uchwały nr [...] z [..] marca 2007 roku w sprawie kryteriów oceny bazy dydaktycznej. Na podstawie wskazanych powyżej uchwał Państwowa Komisja Akredytacyjna podjęła uchwały w sprawie Wyższej Szkoły Umiejętności im. [...] w K. (nr [...] i nr [...]), w których zaopiniowała negatywnie wniosek szkoły o utworzenie filii w B. i nadanie szkole uprawnień do prowadzenia studiów pierwszego stopnia na kierunku filologia i ekonomia. Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku wskazał, że nie może odnieść się do zarzutu oparcia się przez organ na interpretacji Komisji wynikającej z uchwały Prezydium Komisji nr [...] i uchwały nr [...] wydanej zdaniem skarżącej uczelni bez ustawowego upoważnienia, ponieważ uchwały PKA nie podlegają kontroli sądowoadministracyjnej. Sąd I instancji w oparciu o art. 3 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. mógł dokonać kontroli decyzji Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego i zbadać, czy wydana ona została zgodnie z prawem. Ponieważ wskazane powyżej uchwały Państwowej Komisji Akredytacyjnej stanowiły element treści decyzji Ministra, a w zasadzie podstawę faktyczną zaskarżonej decyzji, to w tym zakresie powinny być przez Sąd I instancji zbadane pod kątem ich legalności, tj. zgodności z art. 49 ust. 1 pkt. 1 i art. 52 ust. 1 Pszw. Tylko Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego może podjąć decyzję o utworzeniu filii danej szkoły za granicą. W tym zakresie art. 85 ust. 8 stanowi, że utworzenie filii za granicą wymaga zgody ministra właściwego do spraw zagranicznych i ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego. Z treści przepisu art. 49 nie wynika uprawnienie PKA do opiniowania wniosku w przedmiocie utworzenia filii danej uczelni za granicą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę uczelni stwierdził, że nie przedstawiła ona dokumentów, z których wynikałaby ich gotowość do przyjęcia studentów filii uczelni w miejscowości V. celem odbycia praktyk zawodowych. Nietrafne jest powyższe stanowisko Sądu I instancji, ponieważ dokonał on błędnej wykładni § 1 ust. 1 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego roku w sprawie warunków, jakie muszą spełniać jednostki organizacyjne uczelni, aby prowadzić studia na określonym kierunku i poziomie kształcenia i § 13 ust. 2 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w sprawie standardów kształcenia dla poszczególnych kierunków oraz poziomów kształcenia, a także trybu tworzenia i warunków, jakie musi spełniać uczelnia, aby prowadzić studia międzykierunkowe oraz makrokierunki, w zakresie w jakim przypisał uczelni obowiązek przedstawienia konkretnego dokumentu potwierdzającego możliwość odbywania praktyk przez studentów w konkretnych podmiotach co doprowadziło do oddalenia skargi uczelni z naruszeniem art. 151 p.p.s.a. Żaden z cytowanych powyżej przepisów będących podstawą negatywnego rozstrzygnięcia w sprawie skargi uczelni przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie wiąże z niedostarczeniem tego dokumentu negatywnego skutku w postaci odmownej decyzji lub oddalenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dokonał oceny legalności zaskarżonej decyzji Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w zakresie negatywnej oceny wniosku uczelni co do ilościowego i jakościowego doboru treści kształcenia na kierunkach filologia i ekonomia, skompletowania zbioru bibliotecznego, przestrzegania zgodności specjalności naukowej nauczycieli akademickich z powierzonymi im przedmiotami wykładów i ćwiczeń, albowiem uznał, że nie posiada uprawnień do oceny merytorycznej (negatywnego dla uczelni) stanowiska Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, co skutkowało oddaleniem skargi uczelni z naruszeniem przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 §1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a., albowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 3 §1 p.p.s.a. i art. 134 §1 p.p.s.a. jest uprawniony do dokonania pełnej kontroli prawidłowości ustaleń faktycznych w sprawie, a więc oceny całego zgromadzonego materiału dowodowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie ocenił poprawności przedstawionego w w/w zakresie we wniosku uczelni materiału dowodowego, co oznacza wydanie orzeczenia również z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a., albowiem rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło bez dokładnej oceny rzeczywistego stanu faktycznego sprawy w podnoszonych powyżej obszarach zaskarżenia oraz kontroli legalności trybu i sposobu opiniowania przez Państwową Komisję Akredytacyjną wniosku uczelni z dnia [...] września 2008 roku o wydanie pozwolenia na utworzenie filii uczelni w miejscowości V. w B. i badanie uprawnienia do prowadzenia studiów pierwszego stopnia Wydziałowi Nauk Humanistycznych na kierunku filologia oraz Wydziałowi Nauk Ekonomicznych na kierunku ekonomia, zakończonego uchwałami Prezydium Państwowej Komisji Akredytacyjnej nr [...] i nr [...] negatywnymi dla uczelni. Gdyby Sąd I instancji dokonał kontroli legalności, na podstawie art. 49 ust. 1 pkt. 1 i art. 52 ust. 1 Pszw, procesu opiniowania przez Prezydium PKA zakończonego opiniami nr [...] i nr [...], które posłużyły jako podstawa faktyczna decyzji Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, to dokonałby rozstrzygnięcia co do rzeczywistego stanu faktycznego sprawy i mogłoby to skutkować uwzględnieniem skargi. W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw. Podniesiono w szczególności, że Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego podziela w pełni interpretację przepisów prawa zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Zawarto w niej również obszerną polemikę z zarzutami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W postępowaniu przed NSA prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). NSA jako sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie są trafne. Zarzut naruszenia art. 49 ust. 1 pkt 1 i art. 50 ust. 1 Pszw jest bezzasadny. Zgodnie z art. 49 ust. 1 pkt 1 Pszw Komisja przedstawia ministrowi właściwemu do spraw szkolnictwa wyższego opinie i wnioski dotyczące utworzenia uczelni, przyznania uczelni uprawnienia do prowadzenia studiów na danym kierunku i określonym poziomie kształcenia. Natomiast w art. 50 ust. 1 Pszw stwierdza się, że Komisja działa na posiedzeniach plenarnych oraz przez swoje organy. Nigdzie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie podano znaczenia przywołanych przepisów, które byłoby odmienne od zawartej w nich treści. Trafnie natomiast przyjął Sąd I instancji, że samo nazwanie w uchwale PKA stanowiska zespołu kierunków studiów "opinią" zamiast "sprawozdaniem" było uchybieniem formalnym, nie mającym żadnego wpływu na wynik sprawy. Również zarzuty wskazane w punkcie 2 i 3 skargi kasacyjnej należy uznać za chybione. Podzielić należy ocenę Sądu I instancji, że materiał dowodowy zebrany w sprawie został dokładnie zbadany i rozpatrzony i to w oparciu o kryteria oceny, które znajdują oparcie w przepisach powszechnie obowiązujących. Wniosek o nadanie uprawnienia do prowadzenia studiów na określonym kierunku i poziomie kształcenia oceniany jest w oparciu o ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym oraz rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego 1) z 27 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie muszą spełniać jednostki organizacyjne uczelni, aby prowadzić studia na określonym kierunku i poziomie kształcenia i 2) z 12 lipca 2007 r. w sprawie standardów kształcenia dla poszczególnych kierunków oraz poziomów kształcenia, a także trybu tworzenia i warunków, jakie musi spełniać uczelnia, by prowadzić studia międzykierunkowe oraz makrokierunki. Minister nie jest uprawniony do merytorycznej oceny wniosku. Ustawowe kompetencje w tym zakresie powierzone zostały Państwowej Komisji Akredytacyjnej, w której składzie znajdują się eksperci kompetentni w danej dziedzinie, stosujący ujednolicone kryteria oceny poszczególnych kierunków. Dokonując oceny, Państwowa Komisji Akredytacyjna opiera się na obowiązujących przepisach i przyjętych standardach kształcenia, korzysta również z doświadczenia swoich członków w zakresie funkcjonowania i realizowania procesu dydaktycznego przez uczelnie. Kieruje się przy tym pewnymi kryteriami, które dla zachowania obiektywizmu i jednolitości postępowań zostały zebrane i podane do wiadomości. Przepisy ustawy i aktów wykonawczych nie mogą być bowiem tak szczegółowe, aby uwzględniać każdy aspekt regulowanego zagadnienia. Państwowa Komisja Akredytacyjna ustaliła i podała do wiadomości publicznej kryteria oceny poszczególnych aspektów związanych z nadaniem uprawnienia do prowadzenia kształcenia na danym kierunku, jednakże kryteriów tych nie można uznać za przepisy prawa lecz jedynie za pewne zobiektywizowane wzorce oceny merytorycznej. Zostały one sprecyzowane na podstawie wieloletnich doświadczeń członków Komisji i ich uszeregowanie stanowi pewien zobiektywizowany wzorzec dla członków Komisji, zaś ich upublicznienie służy realizacji zasady przejrzystości i jawności działania, stanowiąc punkt odniesienia dla jednostek, które chcą prowadzić kształcenie na określonym kierunku i poziomie studiów. Kryteria zawarte w uchwałach Prezydium Komisji nie kreują więc norm prawa powszechnie obowiązującego. Nie są również żadną z prawnych form działania administracji, które zostały wymienione w art. 3 p.p.s.a. i z tego właśnie powodu nie podlegają kontroli sprawowanej przez sądy administracyjnej. Dlatego też trafnie Sąd I instancji nie uczynił przedmiotem swojej kontroli zgodności z prawem uchwał PKA nr [...] i nr [...]. Nie można również podzielić zarzutu wymienionego w punkcie 4 skargi kasacyjnej. Bezpodstawne jest bowiem twierdzenie skarżącego, że Sąd, wbrew przepisom ustawowym, przypisał Komisji uprawnienie do wyrażenia opinii w sprawie utworzenia za granicą filii uczelni. Sąd wyraźnie stwierdził, że utworzenie za granicą zamiejscowej jednostki organizacyjnej, w tym filii wymaga zgody ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego (art. 85 ust. 5 Pszw). Zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 28 marca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków tworzenia i funkcjonowania filii, zamiejscowej podstawowej jednostki organizacyjnej oraz zamiejscowego ośrodka dydaktycznego uczelni filia lub zamiejscowa podstawowa jednostka organizacyjna uczelni mogą być utworzone, jeżeli zamiejscowa podstawowa jednostka organizacyjna, a w przypadku filii - podstawowe jednostki organizacyjne uczelni wchodzące w jej skład spełniają, odrębnie dla każdego kierunku, warunki określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 pkt 4 Pszw. Utworzenie za granicą filii uczelni jest ściśle związane z prowadzeniem określonych kierunków studiów przez, co najmniej dwie podstawowe jednostki organizacyjne uczelni. Nie można sobie wyobrazić istnienia jednostki zamiejscowej uczelni niepublicznej, która nie wykonuje podstawowego zadania uczelni, jakim jest kształcenie studentów w ramach danych kierunków studiów świadczonych w jednostce macierzystej. Dlatego łączne traktowanie kwestii utworzenia za granicą filii uczelni i nadania jej jednostce uprawnienia do prowadzenia w tej filii określonego kształcenia znalazło wyraz w § 1 rozporządzenia z 28 marca 2007 r. Odesłanie natomiast do przepisów wydanych na podstawie art. 9 ust. 4 Pszw, tj. przepisów rozporządzenia z 27 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie muszą spełniać jednostki organizacyjne uczelni, aby prowadzić studia na określonym kierunku i poziomie kształcenia wyraźnie wskazuje na konieczność wspólnego orzekania przez Ministra w zakresie obu tych zagadnień i poprzedzenia rozstrzygnięcia opiniami PKA. Dlatego też w przedmiocie utworzenia za granicą filii uczelni PKA opiniuje jedynie przyznanie jednostce organizacyjnej uczelni uprawnienia do prowadzenia w danej filii studiów na danym kierunku i określonym poziomie kształceniach miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Komisja w uchwałach nr [...] z [...] lutego 2009 r. oraz nr [...] z [..] marca 2009 r. wyraziła negatywną ocenę wyłącznie w przedmiocie nadania Wydziałowi Nauk Humanistycznych Wyższej Szkoły Umiejętności im. [...] w K. uprawnienia do prowadzenia studiów pierwszego stopnia na kierunku "filologia" oraz Wydziałowi Nauk Ekonomicznych tej uczelni uprawnienia do prowadzenia studiów pierwszego stopnia na kierunku "ekonomia", nieprzekraczając uprawnień wyrażonych w art. 49 ust. 1 pkt 1 ustawy. Nie ma wreszcie usprawiedliwionych podstaw zarzut sformułowany w punkcie 5 skargi kasacyjnej. PKA nie jest organem administracji publicznej i nie prowadzi postępowania administracyjnego, a zatem uchwały tego podmiotu opiniodawczego nie podlegają kontroli sądu administracyjnego, ponieważ nie są aktami lub czynnościami podanymi sadowej kontroli administracji na zasadzie art. 3 p.p.s.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego fakt odstąpienia przez Sąd I instancji od oceny stanowiska Ministra w odniesieniu do zagadnień merytorycznych przedmiotowego wniosku uczelni, wymagających fachowej i specjalistycznej wiedzy, nie stanowi, wbrew twierdzeniom skarżącego, naruszenia przepisów procesowych, a w szczególności art. 134 p.p.s.a. Trafnie bowiem uznano, że ocena Szkoły w tym zakresie ma charakter merytoryczny, a zatem pozostaje poza zakresem kontroli sądu administracyjnego, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i stosownie do art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na zasadzie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.