II SA/Ke 306/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 czerwca 2010 roku sprawy ze skargi P.K. na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia oświadczenia o zrealizowaniu przedsięwzięć zadeklarowanych we wniosku i planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego oddala skargę. Postanowieniem z dnia 15 marca 2010r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) utrzymał w mocy postanowienie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. z dnia 20 stycznia 2010r. o odmowie przywrócenia terminu do złożenie oświadczenia o zrealizowaniu przedsięwzięć zadeklarowanych we wniosku i planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawym: Decyzją z dnia [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. przyznał P. K. płatności dla gospodarstwa niskotowarowego. W dniu 4 listopada 2009r. organ zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania z urzędu w sprawie wstrzymania wypłaty 4 i 5 raty przyznanej płatności. W dniu 11 listopada 2009r. beneficjent płatności przesłał oświadczenie o zrealizowaniu przedsięwzięć zadeklarowanych we wniosku i planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego, do którego dołączył dokumenty potwierdzające zakup maszyn rolniczych. Decyzją z dnia 18 listopada 2009r. organ I instancji orzekł o wstrzymaniu P. K. płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w roku 4 i 5, uznając, że w/w oświadczenie zostało złożone z uchybieniem terminu, który upłynął w dniu 23 października 2009r. W odwołaniu od powyższej decyzji, wysłanym w dniu 1 grudnia 2009r., P. K. zawarł prośbę o przywrócenie terminu do złożenia oświadczenia, przedstawiając karty informacyjne leczenia szpitalnego swoich dzieci w dniach 19 – 28 października 2009r. Mając na uwadze powyższe decyzją z dnia 6 stycznia 2010r. organ odwoławczy uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji – w celu rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenie wymaganego oświadczenia. Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2010r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. odmówił P. K. przywrócenia terminu do złożenie w/w oświadczenia – na podstawie art. 58 § 1 k.p.a. Przywołanym na wstępie postanowieniem z dnia 15 marca 2010r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR , po rozpoznaniu zażalenia P. K., utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. W uzasadnieniu wskazano, podzielając stanowisko organu I instancji, iż w niniejszej sprawie upłynął 7 – dniowy termin na złożenie prośby o przywrócenie terminu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego P. K. zarzucił postanowieniu z dnia 15 marca 2010r. (błędnie nazwanemu decyzją): - nieudostępnienie przez organ I instancji oświadczenia w celu rozliczenia się z dofinansowania w terminie określonym w § 8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2004r. nr 286, poz. 2870 ze zm.), - postawienie bezprawnego zarzutu nie dotrzymania terminu, zamiast dopełnienia przez ARiMR w P. w/w przepisu, - przerzucenie na stronę winy, że nie wywiązuje się w terminie z obowiązków, - bezpodstawny brak wyrażenia zgody na przywrócenie terminu umożliwiającego rozliczenie środków, co stanowi naruszenie przepisów k.p.a., - nieudostępnienie rolnikom informacji i druków przez ARiMR na stronach internetowych w sposób celowy i zamierzony, tak aby rolnicy nie otrzymali dalszych środków finansowych, - narażanie strony na zbędne koszty procesowe w celu pozbawienia środków, które otrzymała już wcześniej. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako naruszającej prawo, 2. przywrócenie terminu na złożenie oświadczenia, 3. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W piśmie z dnia 21 czerwca 2010r., stanowiącym uzupełnienie skargi, P. K. powołując się na § 8 ust. 1 w/w rozporządzenia wskazał, iż otrzymując w/w zawiadomienie z dnia 4 listopada 2009r. nie wiedział czego dotyczy. W piśmie tym brak było określenia, co jest przedmiotem postępowania wszczętego z urzędu. Ponadto skarżący nie miał możliwości przybycia do siedziby ARiMR w P.. Z tego też względu miało dojść w niniejszej sprawie do naruszenia art. 7, 8, 9 i 10 k.p.a. Ponadto strona oczekiwała na przesłanie odpowiedniego formularza. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości. Powyższe oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.). Dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności. Na wstępie rozważań prawnych wskazać należy, że zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2004r. nr 286, poz. 2870 ze zm.) płatność dla gospodarstwa niskotowarowego w czwartym i piątym roku wypłaty tej płatności wypłaca się, jeżeli producent rolny: 1) zrealizował przedsięwzięcia zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego, nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia wypłaty płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w trzecim roku realizacji planu, oraz 2) złożył kierownikowi biura powiatowego Agencji, właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania producenta rolnego, oświadczenie o zrealizowaniu przedsięwzięć zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego. Z kolei stosownie do § 8 ust. 2 rozporządzenia oświadczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, składa się na formularzu udostępnionym przez Agencję, w terminie 7 dni od dnia, w którym upłynął termin określony w ust. 1 pkt 1. Mając na uwadze treść cyt. przepisu podnieść trzeba, iż niesporna w niniejszej sprawie jest okoliczność, iż P. K. uchybił terminowi na złożenie oświadczenia o zrealizowaniu przedsięwzięć zadeklarowanych przezeń we wniosku i planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego. Przedmiotowe oświadczenie zostało bowiem wysłane drogą pocztową dopiero w dniu 11 listopada 2009r., podczas gdy termin na jego złożenie upłynął w dniu 23 października 2010r. Zaznaczyć przy tym trzeba, iż skarżący poprzestał jedynie na wystosowaniu w/w oświadczenia, nie domagając się wówczas przywrócenia terminu do jego złożenia. Tej ostatniej czynności P. K. dopełnił dopiero w dniu 1 grudnia 2009r. (data stempla pocztowego) wskazując, iż w końcowym okresie terminu na złożenie oświadczenia zepsuł mu się ciągnik oraz samochód, a jego dzieci zachorowały na grypę jelitową. Uprawdopodobniona została jednakże tylko ostatnia okoliczność – poprzez przedstawienie kart informacyjnych z leczenia szpitalnego K. i A. K. w dniach 19 – 28 października 2009r. W tym miejscu należy wskazać, iż złożony przez stronę wniosek podlegał ocenie w świetle kryteriów określonych w przepisie art. 58 k.p.a., zgodnie z którym należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: - zainteresowany uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1), - prośba o przywrócenie terminu zostanie wniesiona w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 2), - jednocześnie z wniesieniem prośby dopełniona zostanie czynność, dla której określony był termin (§ 2). Nie budzi wątpliwości Sądu, iż pomimo wcześniejszego złożenia oświadczenia na gruncie niniejszej sprawy został spełniony warunek jednoczesności obu czynności – jako że wymóg ten ma na celu uniknięcie sytuacji, kiedy to organ uwzględni prośbę, a strona nie dokonana czynności dla której przywrócono jej termin (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 11 grudnia 2008r., sygn. akt: II SA/Gd 640/08, LEX nr 477256). Jednakże organy administracji publicznej nie miały podstaw, aby wziąć pod uwagę datę uprzedniego nadesłania oświadczenia – nie został bowiem wówczas dołączony doń stosowny wniosek, zaś sam fakt dokonania określonej czynności po terminie nie może być podstawą do domniemania, że osoba zainteresowana składa wniosek o przywrócenie terminu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 lutego 2009r., sygn. akt: VII SA/Wa 958/08, LEX nr 478279). Przyjąwszy nawet, iż nagła choroba obojga dzieci skarżącego, wymagająca ich hospitalizowania, była wyjątkowym zdarzeniem o charakterze obiektywnym, które uniemożliwiło P. K. złożenie wymaganego oświadczenia, to nie sposób uznać, iż wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie, o jakim mowa w art. 58 § 2 k.p.a. Tym samym zasadnie odmówiono skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia oświadczenia o zrealizowaniu przedsięwzięć zadeklarowanych we wniosku i planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego. Okres hospitalizowania dzieci P. K. zakończył się bowiem w dniu 28 października 2010r. i tą datę należy potraktować jako dzień ustania przyczyny uchybienia terminu, od którego należy liczyć 7 – dniowy termin z art. 58 § 2 k.p.a. Natomiast wniosek o przywrócenie terminu został złożony dopiero w dniu 1 grudnia 2010r., a więc z ponad trzytygodniowym uchybieniem ustawowego terminu. Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, iż P. K., składając wniosek o przyznanie pomocy finansowej na działanie "Wspieranie gospodarstw niskotowarowych", oświadczył, że znane mu są zasady przyznawania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego (sekcja XI, pozycja 15, str. 5 wniosku). Ponadto w treści decyzji z dnia 8 lutego 2007r. o przyznaniu płatności zawarto pouczenie, że warunkiem wypłaty czwartej i piątej raty płatności będzie zrealizowanie przedsięwzięć zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia wypłaty trzeciej płatności i złożenie w ciągu 7 dni od wyżej wymienionego terminu oświadczenia o zrealizowaniu przedsięwzięcia. Z kolei zawarty w § 8 ust. 2 w/w rozporządzenia zapis o udostępnieniu przez Agencję formularza nie oznacza obowiązku organu przesłania tego druku stronie. Natomiast ogólne twierdzenia skarżącego o braku zamieszczenia w internecie formularza przedmiotowego oświadczenia, niepoparte żadnymi dowodami (jak np. bezskutecznym pisemnym wezwaniem organu do umożliwienia skorzystania z formularza), nie mogą stanowić podstawy do przywrócenia uchybionego przezeń terminu. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.