I SA/Sz 277/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Protokolant Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi P.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z [...] o nr [...] 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną w postępowaniu odwoławczym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Sz. z dnia [...] r. Nr [...] ustalającą P. B., wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwocie [...] zł. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż Wójt Gminy Sz. po ponownym przeprowadzeniu postępowania podatkowego na skutek uchylenia ze względów proceduralnych wcześniejszej decyzji Wójta Gminy Sz. (z dnia [...] r.) przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, wyrokiem o sygn. akt I SA/Sz 392/08, dokonał wymiaru podatku od nieruchomości należnego od strony w 2008 roku, za budynek letniskowy i grunt pozostały, które to nieruchomości położone są w S.. Nie zgadzając się z powyższym P. B. wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., w którym zakwestionował opodatkowanie budynku jako domu letniskowego i zażądał zmiany decyzji, poprzez ustalenie podatku od nieruchomości jak za dom mieszkalny. W uzasadnieniu podniósł, że budynek pełni funkcję mieszkalną i spełnia wszystkie kryteria i parametry domu mieszkalnego. Nadto, strona zarzuciła, że Wójt nie uwzględnił deklaracji podatkowej, w której wyraźnie i jednoznacznie zostało wpisane, że działka zabudowana jest domem mieszkalnym. Wójt nie zakwestionował w żaden sposób tej deklaracji i nie ustosunkował się do dowodów przedstawionych w piśmie z dnia 11 grudnia 2009 r. W ocenie strony, wobec powyższego decyzja nie spełnia wymogów art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uzasadniając swoje stanowisko podjęte w sprawie wskazało, że sprawę wymiaru podatku od nieruchomości za budynek położony w W., Kolegium rozpatrywało już kilkakrotnie, bowiem strona wnosi odwołania z regularną częstotliwością nie zważając na to, że przy niezmienionym od kilkunastu lat stanie faktycznym i prawnym w sprawie kwalifikacji rzeczonego budynku do budynków letniskowych, prawomocnie wypowiedziały się sądy powszechne i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., ustalając, że jest to budynek letniskowy, czyli wedle terminologii podatkowej - budynek pozostały. Jak wskazał organ odwoławczy, w niniejszej sprawie kluczowe dla wydania rozstrzygnięcia i prawidłowego ustalenia podatku od nieruchomości jest ustalenie czy budynek, który został wybudowany na działce nr 381 stanowi budynek mieszkalny czy letniskowy. Organ odwoławczy wskazał, iż definicja budynku zawarta w art. 1 a ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych odwołuje się do definicji obiektu budowlanego zawartej w przepisach ustawy Prawo budowlane oraz, że istotnym elementem definicyjnym jest określenie przeznaczenia budynku mieszkalnego, jakim jest zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych. W przypadku, gdy budynek nie spełnia tej przesłanki, a służy do okresowego wypoczynku nie może być kwalifikowany jako budynek mieszkalny lecz jako budynek rekreacji indywidualnej. W rozpatrywanej sprawie działka gruntu nr [...] została oddana w użytkowanie wieczyste aktem notarialnym z dnia 19 grudnia 1990 r. z przeznaczeniem na cele letniskowe. Działka jest sklasyfikowana w ewidencji gruntów i budynków jako "inne tereny zabudowane" (symbol Bi). Działka jest położona na terenie zabudowanym kompleksem domków letniskowych w S., który był oznaczonyw miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 2 UTL - istniejąca zabudowa letniskowa do adaptacji bez rozbudowy. Plan zagospodarowania przestrzennego Gminy, utracił moc z końcem grudnia 2003 r., lecz nie zmienia to faktu, że przedmiotowy budynek był budowany jako budynek letniskowy a nie mieszkalny (decyzja z dnia [...] r. wystawiona na wniosek J. Cz. -dziadka skarżącego, wówczas dzierżawcy działki, zawierająca pozwolenie na budowę domku letniskowego typu "A"). Z decyzji z dnia [...]r. wiadomo, że domek wybudowano na działce nr [...] w W. o powierzchni 1 184 m2, którą to działkę mocą tej decyzji oddano K. i J. Cz. w wieczyste użytkowanie. Organ wskazał dalej, że w decyzji tej jednoznacznie zastrzeżono, że działka przeznaczona jest na cele letniskowe. W punkcie 10 decyzji postanowiono, że domek letniskowy pobudowany na działce przez K. i J. Cz. nie podlega sprzedaży, natomiast w punkcie 13 decyzji określono obowiązek korzystania z działki zgodnie z przeznaczeniem na cele letniskowe. Decyzja owa stała się podstawą notarialnej umowy oddania gruntu w użytkowanie wieczyste (akt notarialny z dnia [...]r.). W księdze wieczystej nr KW [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Sz. Wydział Ksiąg Wieczystych wpisano, że przedmiotowa działka gruntu zabudowana jest domem letniskowym. Zgodnie z art. 5 ust 2 Prawa budowlanego, obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska. Zmiana sposobu użytkowania obiektu nie jest uzależniona od woli czy działań podjętych przez jego użytkowników, lecz wymaga zastosowania odpowiedniego trybu zmiany sposobu użytkowania obiektu, który przewidziany jest w art. 71 Prawa budowlanego. Konieczne jest zgłoszenie zamiaru zmiany sposobu użytkowania i załączenie odpowiedniej dokumentacji. Ponadto, zgłoszenie zamiaru zmiany sposobu użytkowania powinno nastąpić przed dokonaniem tejże zmiany. Właściwy organ administracji architektoniczno - budowlanej przeprowadza postępowania, w wyniku którego w razie stwierdzenia okoliczności, o których mowa w ust. 5 art. 71 Prawa budowlanego, może wnieść sprzeciw w drodze decyzji i tym samym uniemożliwić zmianę sposobu użytkowania obiektu. Organ odwoławczy wskazał dalej, iż P. B. w toku prowadzonego postępowania nie przedstawił żadnego dokumentu świadczącego o tym, że w wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego doszło do zmiany sposobu użytkowania i przeznaczenia budynku położonego na działce nr [...] w S. na cele mieszkalne. Fakt zameldowania strony i jego matki w budynku letniskowym nie zmienia sposobu użytkowania budynku i nie może prowadzić do zmiany jego kwalifikacji jako budynku letniskowego. Podobnie jest w przypadku niewiążących zapisów zawartych w akcie notarialnym nr [...] z dnia [...] r. oraz nr [...] z dnia [...] r., które oparte zostały jedynie na oświadczeniach stron. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sz., zgromadzony materiał dowodowy dodatkowo zaświadcza, iż ani skarżący, ani nikt z jego rodziny, nie zamieszkuje na stałe w spornym budynku, czyli nie jest on nawet faktycznie wykorzystywany jako dom mieszkalny. Sąd Rejonowy w Sz. i Sąd Okręgowy w K. ustalił, że ani skarżący, ani jego matka, mimo zameldowania na stałe w przedmiotowym domu, nie wykorzystują tego domu do zaspokajania swoich potrzeb mieszkaniowych. Oboje mieszkają w Sz. pod adresem zameldowania ojca skarżącego, M. B., tj. na ulicy [...], gdzie P. B. i jego matka zaspokajają swoje podstawowe potrzeby mieszkaniowe. W domu w S. widywani są tylko wówczas, gdy przybywają tam w celach rekreacyjno-wypoczynkowych. Zdaniem organu, fakt zameldowania na pobyt stały niczego w tej kwestii nie zmienia. Można zauważyć, że skarżący stwarza jedynie pozory zamieszkiwania w W. poprzez podawanie na korespondencji adresu właśnie w W. W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy ustosunkował się do zarzutów strony, podniesionych w odwołaniu. Odnosząc się do zarzutów o charakterze formalnym (nie spełnienie wymogu art. 210 § 4 O.p), organ odwoławczy wskazał, iż decyzja Wójta Gminy Sz. zawiera uzasadnienie wskazujące, że w toku przeprowadzonego postępowania potwierdzono, że podatnik P. B. pozostawał i nadal pozostaje użytkownikiem wieczystym działki nr [...] o pow. 0,1135 ha położonej w S., zabudowanej domem letniskowym i szklarnią. Jak wskazał, organ, w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że uzasadnienie decyzji podatkowej nie musi przedstawiać stanowiska organu podatkowego we wszystkich najdrobniejszych kwestiach proceduralnych, które były podnoszone, czy sygnalizowane, w toku postępowania podatkowego przez podatnika. Odnosząc się do kolejnego zarzutu organ odwoławczy wskazał, że Wójt zakwestionował deklarację podatkową skarżącego w części odnoszącej się do klasyfikacji podatkowej budynku poprzez wydanie decyzji, w której dokonał odmiennej klasyfikacji budynku. Nadto organ wskazał, iż ustosunkować się do dowodów wymienionych w piśmie skarżącego z 11 grudnia 2009r., które wpłynęło do organu w dniu 15 grudnia 2009r. nie mógł, ponieważ w tym samym dniu decyzja podatkowa była już doręczona podatnikowi. Organ wskazał również, iż skarżący nie był pozbawiony możliwości wcześniejszego zgłoszenia swoich dowodów i uwag do materiału dowodowego, ponieważ zgodnie z zasadą czynnego udziału w postępowaniu organ podatkowy wyznaczył podatnikowi 7-dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego. Nie zgadzając się z powyższą decyzją ostateczną, P. B. zaskarżył ją skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Zaskarżonej decyzji zarzucił nieprawdziwe twierdzenie w uzasadnieniu, iż nie przedstawił żadnego dokumentu świadczącego o tym, że sporny budynek wykorzystywany jest na cele mieszkalne oraz nieprawdziwe twierdzenie, że zgromadzony materiał dowodowy zaświadcza, że skarżący ani nikt z jego rodziny nie zamieszkuje na stałe w spornym budynku. W rzeczywistości bowiem w aktach sprawy znajduje się potwierdzenie zameldowania skarżącego na pobyt stały w w/w domu mieszkalnym od dnia 6 października 1997 r. Skarżący wskazał dalej, że fakt, iż pracownicy organu podatkowego raz go nie zastali w miejscu zamieszkiwania o niczym jeszcze nie może przesądzać. Nadto, skarżący wskazał, iż wbrew twierdzeniom SKO, Wójt nie zakwestionował formalnie jego deklaracji podatkowej co oznacza, iż zaakceptował jej treść i zawarte w niej informacje oraz, że nic nie wiedział o niekorzystnym dla siebie oświadczeniu złożonym przez Sołtysa wsi stare W. i nie był informowany o zamiarze przesłuchania Sołtysa. P. B. wskazał również, że Wójt Gminy Sz. w dniu [...] r. wydał decyzję w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2002r., naliczając podatek od budynku mieszkalnego a nie letniskowego. Podobnie w dniu [...] r. Wójt wydal kolejną decyzję, tym razem dot. podatku od nieruchomości na 2001r., naliczając ponownie podatek od budynku mieszkalnego a nie letniskowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. nie podzieliło zasadności zarzutów podniesionych w skardze i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie odpowiada przepisom prawa. Na wstępie zauważyć należy, iż będąc powołanym do sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem (art. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz sprawując tę kontrolę przez orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje wydane w postępowaniu administracyjnym (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd administracyjny orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Kontroli sądu administracyjnego podlega zgodność aktów administracyjnych zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i przepisami postępowania administracyjnego. Kontrola ta sprowadza się zatem do badania, czy w toku rozpoznawanej sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć co najmniej istotny wpływ na wynik sprawy. Nie należy natomiast do kompetencji sądu administracyjnego rozstrzyganie samej sprawy administracyjnej. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest sposób opodatkowania podatkiem od nieruchomości, budynku stanowiącego własność skarżącego, położonego na działce Nr [...] w S. Organy podatkowe przyjęły, że budynek ten należy zaliczyć do budynków letniskowych, a w konsekwencji opodatkować stawką przewidzianą dla budynków pozostałych, natomiast skarżący podnosi, iż budynek ten służy zaspokajaniu jego podstawowych potrzeb mieszkaniowych i że należy go opodatkować stawka właściwą dla budynków mieszkalnych. Zgodnie z dyspozycją art. 1a ust. 1 pkt 1 Ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. Nr 121 z 2006 r., poz. 844 ze zm., dalej w skrócie u.p.o.l.), za budynek uważa się obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Podkreślenia wymaga, iż ustawodawca nie definiuje pojęcia budynku mieszkalnego. W słowniczku użytych w cyt. ustawie pojęć wyjaśniono jedynie pojęcie budynku powtarzając definicję zawartą w prawie budowlanym. A zatem, gdy w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych posłużono się pojęciem budynku, rozumieć należy przez to wyrażenie obiekt budowlany spełniający kryteria wskazane w przepisach prawa budowlanego dla budynku (bez określania jego kategorii czy przeznaczenia) - w tym tylko bowiem zakresie ustawodawca odwołał się do przepisów innej dziedziny prawa. Przepisy prawa budowlanego mogą mieć zatem znaczenie dla ustalenia, czy określona nieruchomość, stanowiąca rezultat działalności budowlanej jest w ogóle obiektem budowlanym, a jeżeli tak, to czy jest budynkiem czy np. budowlą bądź obiektem małej architektury, co jest o tyle istotne o ile umożliwia stwierdzenie, czy w ogóle podlega on (obiekt budowlany) opodatkowaniu i według jakich zasad (art. 2 ust. 1 u.p.o.l.). Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 września 2009 r. w sprawie II FSK 542/08 podkreślił, że przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nie odwołują się do przepisów prawa budowlanego w zakresie określenia kategorii czy przeznaczenia budynku, w szczególności nie nakazują poszukiwania definicji budynku mieszkalnego w przepisach prawa budowlanego. Przeciwnie, ustawodawca przekazując radom gminy (art. 5 ust. 1 u.p.o.l.) uprawnienie do ustalenia stawek podatku, dał im możliwość różnicowania stawek podatku od budynków w zależności od ich przeznaczenia. Również zgodnie z § 65 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa dnia 29 maja 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), budynki dzieli się ze względu na podstawową funkcję użytkową, a przynależność do określonej kategorii określa się zgodnie z zasadami Klasyfikacji Środków Trwałych. W Klasyfikacji Środków Trwałych nie wymienia się wprost domów letniskowych, zaś budynki mieszkalne definiuje się jako obiekty budowlane, w których co najmniej połowa powierzchni jest wykorzystywana do celów mieszkalnych i nie są one budynkami krótkotrwałego zakwaterowania; wymienia się w tej grupie m.in. budynki jednorodzinne, bez wskazania ich definicji. Według Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych - Dz. U. Nr 112, poz. 1316) klasa budynków mieszkalnych jednorodzinnych obejmuje zaś m.in. samodzielne budynki takie jak domy letnie, domki wypoczynkowe, itp. Naczelny Sąd Administracyjny, mając na uwadze powyższe unormowania prawne, wprost przesądził zatem, co znalazło odzwierciedlenie w aktualnym orzecznictwie sądowo-administracyjnym, że budynek letniskowy uznany jest - w ramach tej klasyfikacji - za budynek mieszkalny. Nie mniej dla ustalenia właściwej stawki podatku od nieruchomości organy podatkowe winny przede wszystkim ustalić podstawową funkcję użytkową spornego budynku (podkreślenie własne), ta bowiem jego cecha pozwala na zaklasyfikowanie go do odpowiedniego rodzaju pod kątem zastosowania właściwej stawki podatkowej. Zgromadzony materiał dowodowy w sprawie, nie upoważniał zdaniem Sądu wobec niedopuszczalnie ograniczonego postępowania dowodowego, do jednoznacznego stwierdzenia, że należący do skarżącego budynek nie jest budynkiem mieszkalnym a letniskowym nie nadającym się do zamieszkania przez cały rok i w ten sposób wykorzystywanym. Organy obu instancji faktycznie ograniczyły się do analizy danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, a pominęły okoliczności związane z faktem, że dom letniskowy może być zaliczony, jeżeli chodzi o opodatkowanie, do kategorii budynków mieszkalnych, jeżeli jest on przeznaczony do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych podatnika. Prawidłowe zakwalifikowanie budynku wymaga zbadania nie tylko dokumentacji budowlanej obiektu, danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, ale przede wszystkim okoliczności związanych z jego faktycznym użytkowaniem w 2008 r. Zaniechanie czynności dowodowych pozwalających na pełne ustalenie, w jakim charakterze budynek był wykorzystywany w roku, którego dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie, stanowi zdaniem Sądu naruszenie przepisów postępowania obligujących organ podatkowy do pełnego i obiektywnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, przy zachowaniu dyspozycji art. 122 O.p. i 187 § 1 O.p. Sąd podziela poglądy wyrażone w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2008 r. , sygn. akt II FSK 1669/06 (opubl. w LEX 456649) i z dnia 30 stycznia 2008 r., sygn. akt II FSK 1135/07 (opubl. LEX 456687), iż między decyzjami organów budowlanych (pozwoleniem na użytkowanie, pozwoleniem na budowę czy decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania), a decyzją organu podatkowego określającą (ustalającą) podatnikowi prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego nie zachodzi konieczny związek przyczynowy, nakazujący organom podatkowym tożsame, jak w decyzjach organów nadzoru budowlanego, określenie przeznaczenia budynku stanowiącego przedmiot opodatkowania, jeżeli nie jest ono zgodne z rzeczywistością. Reasumując jeżeli budynek, w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 3 pkt 2 i 2a ustawy - prawo budowlane, jest wykorzystywany na potrzeby mieszkaniowe i faktycznie zaspokaja potrzeby mieszkaniowe skarżącego, to winien być zakwalifikowany i uznany dla potrzeb opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako budynek mieszkalny w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l. Fakt, że budynek został zakwalifikowany jako letniskowy na gruncie przepisów prawa budowlanego, nie przesądza więc, że nie może on być budynkiem mieszkalnym na gruncie ustawy podatkowej. Wobec powyższego uprawnionym staje się twierdzenie, że organy podatkowe w niniejszej sprawie nie przeprowadziły postępowania dowodowego w sposób prawidłowy, bowiem nie wyczerpały wszystkich środków dowodowych mogących doprowadzić do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego. Nadto, za trafny należy uznać zarzut skarżącego, iż organ I instancji nie zrealizował podstawowego obowiązku, wynikającego z przepisu art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w uzasadnieniu decyzji organ powinien wskazać fakty, które uznał za udowodnione, dowody, którym dał wiarę oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności albo uznał je za nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Decyzja tego organu zawiera jedynie podstawę prawną, wskazuje na sposób obliczenia podatku oraz prawo strony do wniesienia odwołania. Możliwość odstąpienia od uzasadnienia decyzji dopuszczona została, na podstawie przepisu art. 210 § 5 tej Ordynacji, tylko w sytuacji, gdy organ uwzględnia w całości żądanie strony. Tych uchybień organ odwoławczy nie dostrzegł, jak również tego, że poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego strona została pozbawiona możliwości skutecznej polemiki z argumentami i dowodami stanowiącymi podstawę wydania decyzji. W tej sytuacji, nie rozstrzygając merytorycznie sprawy, skład orzekający wskazuje, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ winien pojęcie budynku mieszkalnego na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych interpretować tak, jak to przedstawiono powyżej. A zatem, powinno zostać ustalone, w jaki sposób skarżący wykorzystywał przedmiotowy budynek w 2008 r. i czy użytkowanie tego budynku ma na celu zaspokojenie jego własnych potrzeb mieszkaniowych czy też służy innym celom nieuprawniającym do skorzystania z preferencyjnej stawki opodatkowania. W tym celu należy dopuścić dowód z przesłuchania skarżącego w charakterze strony, dowód z zeznań w charakterze świadków osób, które wskazane zostaną przez stronę lub ustalone z urzędu - na okoliczność czy użytkowano przedmiotowy budynek dla zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych strony, należy dokonać również analizy wszystkich kosztów jakie strona ponosi w związku z eksploatacją przedmiotowego domu, tj. np. kosztów związanych z ogrzewaniem domu, gazem, z umowy o dostawę energii elektrycznej wraz z fakturami VAT, z rachunku za pobór wody i odprowadzenie ścieków, z umowy na wykonanie instalacji gazowych oraz na dostawę gazu, umowy na usługi komunalne, umowy o świadczenie usług telefonicznych, co w znacznym zakresie uwidoczni, czy przedmiotowy budynek pełni funkcję mieszkalną, czy też jedynie letniskową. Z wymienionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku; w punkcie drugim orzeczono w myśl art. 152 p.p.s.a.