II FZ 282/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Edyta Anyżewska po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. W. i P. W. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 867/10 w zakresie uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi A. W. i P. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 26 stycznia 2010 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. postanawia: oddalić zażalenie. Zarządzeniem z dnia 13 kwietnia 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 867/10, Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał skarżących, A. W. i P. W., do solidarnego uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 236 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu tego zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Jako podstawę prawną zarządzenia powołano art. 220 § 1 i § 3 w zw. z art. 214 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako P.p.s.a., a także § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.). W zażaleniu na powyższe zarządzenie skarżący zgłosili wnioski o jego uchylenie oraz o rozpatrzenie przedmiotowej sprawy bez pobierania opłaty, w ramach sprawy o sygn. akt III SA/Wa 871/10. W motywach zażalenia strona podniosła, że organ podatkowy wydał w stosunku do niej dwie decyzje podatkowe dotyczące: odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. oraz określenia wysokości zobowiązania podatkowego za wskazany okres. Obie decyzje zostały zaskarżone przez stronę, w wyniku czego wszczęto postępowania o sygn. akt III SA/Wa 867/10 oraz III SA/Wa 871/10. Zdaniem skarżących, wskazane sprawy powinny być rozpoznawane łącznie, gdyż dotyczą wysokości tego samego zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r., a wydane w sprawie dwie decyzje są wzajemną konsekwencją. Zmiana lub uchylenie zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. automatycznie spowoduje zmianę lub uchylenie decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty za ten sam okres. Nie ma możliwości nie tylko różnego, ale i oddzielnego rozpatrywania ww. decyzji. Prawa i obowiązki skarżących, wynikające z ww. decyzji, są ze sobą nierozerwalnie związane i oparte na tej podstawie faktycznej i prawnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Niesporne jest, że organ podatkowy (odwoławczy) wydał w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r., w stosunku do skarżących, dwie decyzje dotyczące: odmowy stwierdzenia nadpłaty (k. 59 akt adm.) oraz określenia wysokości zobowiązania podatkowego (k. 56 akt adm.). Obie powyższe decyzje zostały zaskarżone do Sądu pierwszej instancji. Natomiast od pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji (art. 230 § 1 P.p.s.a.), którym jest m.in. skarga (art. 230 § 2 P.p.s.a.), należy pobrać wpis stosunkowy, w przypadku gdy przedmiotem zaskarżenia jest akt prawny (np. decyzja) dotyczący należności pieniężnej (art. 231 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 Ppsa) – por. A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, B. Gruszczyński, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2005 r., s. 564. Takimi aktami są zarówno decyzja dotycząca odmowy stwierdzenia nadpłaty (por. np. post. NSA z dnia 22 grudnia 2008 r., sygn. akt I FZ 505/08, dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl), jak i decyzja określająca zobowiązanie podatkowe (zob. post. NSA z dnia 12 czerwca 2007 r., sygn. akt II FZ 254/07, niepubl.). Skoro zatem obie skargi podlegają wpisowi stosunkowemu ze względu na swój przedmiot, to zasadnie Przewodniczący Wydziału wezwał skarżących, których dotyczyła sporna decyzja wymiarowa, do solidarnego opłacenia wpisu również w niniejszej sprawie (dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego), na zasadzie art. 220 § 1 i § 3 w zw. z art. 214 § 2 P.p.s.a. Zgodnie bowiem z przywołanym art. 220 P.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania (§ 1). Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (§ 3). Stosownie zaś do art. 214 § 2 P.p.s.a., pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. Z tych też względów nie można uznać za uzasadnioną argumentacji strony, dotyczącej wydania dwóch decyzji w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. Jakkolwiek koresponduje ona z prezentowanymi w orzecznictwie i piśmiennictwie poglądami, co do sposobu zakończenia postępowania zainicjowanego wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, w sytuacji gdy organ stwierdzi istnienie zaległości podatkowej (zob. np. wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II FSK 1449/06, dostępny w internecie; por. także S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa Komentarz, Lexis Nexis, Warszawa 2006, s. 340 i n.), to nie może przesądzać o wadliwości zarządzenia wydanego w niniejszej sprawie. Nie jest bowiem możliwa, na obecnym etapie postępowania (w ramach orzekania w kwestii wpadkowej), analiza prawidłowości wydania przez organ podatkowy dwóch decyzji podatkowych, na skutek wniosku skarżących o stwierdzenie nadpłaty. Stanowiłoby to nieuprawnione wkraczanie w kompetencje składu orzekającego co do meritum sprawy. Przesądzająca dla rozstrzygnięcia niniejszej kwestii incydentalnej jest więc okoliczność wniesienia w niniejszej sprawie pisma (skargi) podlegającego opłacie stosunkowej, o której mowa w art. 231 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 P.p.s.a.