II FZ 532/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Włodzimierz Kubiak po rozpoznaniu w dniu 8 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Z. O. i B. M. – O. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 93/10 w przedmiocie wpisu od zażalenia w sprawie ze skargi Z. O. i B. M. – O. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 30 października 2009 r., nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego do osób fizycznych postanawia oddalić zażalenie. Zarządzeniem z dnia 4 sierpnia 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 93/10, na podstawie art. 220 § 1 i 3 w związku z art. 214 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wezwano skarżących Z. O. i B. M.– O. do solidarnego uiszczenia wpisu od zażalenia w kwocie 100 zł, stosownie do § 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). W zażaleniu zatytułowanym "wniosek" Z. O. i B. M. – O. domagali się "reasumpcji i zmiany bądź uchylenia" powyższego zarządzenia. Skarżący argumentowali, że z zarządzenia w ogóle nie wynika kto je wydał oraz którego z orzeczeń Sądu miało dotyczyć nieopłacone zażalenie. Zdaniem strony brak wskazanych danych uniemożliwia dokonanie wpisu, zwłaszcza, że w niniejszej sprawie nie składano zażalenia. W dalszej części uzasadnienia skarżący odnosząc się do przebiegu postępowania sądowego kwestionowali zasadność wydanych przez Sąd rozstrzygnięć i kwalifikowanie składanych przez nich wniosków jako zażaleń. Ponadto zwrócili uwagę, że z treści art. 220 § 2 i 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że zażalenie wniesione na postanowienie sądu o odrzuceniu zażalenia wolne jest od wpisu. Bezpodstawne było zatem – według strony – wzywanie do uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie z dnia 30 czerwca 2010 r., którym Sąd odrzucił zażalenie na postanowienie z dnia 30 kwietnia 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W myśl art. 230 § 1 i § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, od pism wszczynających postępowanie w danej instancji, takich jak skarga, skarga kasacyjna, zażalenie czy skarga o wznowienie postępowania pobiera się wpis stały lub stosunkowy. Zgodnie z art. 231 cytowanego Prawa, wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, w pozostałych sprawach pobiera się opłatę stałą. Wysokość należnych wpisów precyzuje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z § 2 pkt 7 powołanego aktu wykonawczego w sprawach zażaleń na postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych pobiera się wpis stały w kwocie 100 zł. Stosownie zaś do art. 220 § 1 i § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek zażalenia, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem odrzucenia środka zaskarżenia uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W świetle powyższych unormowań nie może ulegać wątpliwości, że wezwanie strony do opłacenia wpisu we wskazanej wyżej wysokości było zasadne. Nieusprawiedliwione są przy tym zarzuty strony dotyczące treści zarządzenia. Wyjaśnienia wymaga, że odpis zarządzenia doręczony skarżącym zawierał wszelkie niezbędne elementy pozwalające na uiszczenie opłaty. Określał on bowiem sygnaturę akt sprawy, podstawę prawną wezwania, wysokość należnego wpisu od zażalenia, termin i sposób uiszczenia opłaty oraz rygor niezastosowania się do wezwania. Argumentacja skarżących jakoby niemożliwe było zidentyfikowanie podmiotu, który wydał zaskarżone zarządzenie nie znajduje podstaw. Z pisma przewodniego przesłanego do strony wraz z odpisem zarządzenia jednoznacznie wynika, że "sekretariat (...) doręcza odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału (...)". Nie sposób również podzielić wątpliwości strony co do tego, którego z zażaleń dotyczy wezwanie. Trudno dać wiarę twierdzeniom strony sugerującym, że nie jest ona świadoma podejmowanych przez nią kolejno działań, w tym składanych przez nią pism procesowych. Zresztą fakt, iż skarżący doskonale orientują się, od którego pisma zażądano opłaty potwierdza chociażby treść rozpatrywanego obecnie zażalenia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego jako nietrafne należało także ocenić sugestie strony jakoby Sąd pierwszej instancji błędnie uznał złożony przez skarżących wniosek za zażalenie, a w konsekwencji bezpodstawnie zażądał od niego wpisu. O kwalifikacji wniesionego przez stronę pisma decyduje bowiem jego treść, a nie tytuł. Nie można zatem czynić Sądowi zarzutu, że potraktował on pismo skarżących z dnia 30 lipca 2010 r. jako zażalenie, skoro pismo to zawierało wniosek o reasumpcję i zmianę postanowienia z dnia 30 czerwca 2010 r. i zmierzało do zakwestionowania prawidłowości zawartego tam rozstrzygnięcia. Na uwzględnienie nie zasługuje ponadto zawarte w zażaleniu twierdzenie, że wezwanie do uiszczenia opłaty sądowej było nieuprawnione, gdyż zażalenie wniesione na postanowienie sądu o odrzuceniu zażalenia wolne jest od wpisu. Mimo iż art. 220 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewiduje opisane zwolnienie, to jednak dotyczy ono zażalenia na postanowienie sądu, mocą którego odrzucono zażalenie z powodu nieuiszczenia należnego wpisu. Przepis art. 220 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie powinien być bowiem odczytywany w oderwaniu od treści § 3 tegoż artykułu, który stanowi o odrzuceniu środków prawnych z uwagi na ich nieopłacenie (por. m. in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 26 października 2005 r., sygn. akt I OZ 1096/05, niepubl. i z dnia 12 czerwca 2008 r., sygn. akt II GZ 126/08, LEX nr 493638). W niniejszej sprawie skarżący wnieśli zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 30 czerwca 2010 r. odrzucające zażalenie ze względu na uchybienie terminu do jego wniesienia. Nie mogli oni tym samym skorzystać ze zwolnienia ustanowionego w art. 220 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.