II SA/Go 400/10

Dnia 30 czerwca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędzia WSA Marek Szumilas (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi A.R. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. Skarżący A.R. zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna w dniu [...].07.2009r. został skierowany do odbycia stażu w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego. W dniu [...].07.2009r. skarżący wyraził zgodę na odbycie stażu u w/w pracodawcy w okresie od [...].07.2009r. do [...].11.2009r. W dniu [...].07.2009r. skarżący wniósł pismo do Powiatowego Urzędu Pracy, w którym poinformował, iż z dniem [...].07.2009 r. zawiesza odbywanie stażu, ponieważ uważa, że ten staż to trwonienie społecznych pieniędzy, działania pozorne, marnotrawstwo czasu i okazji, działania nierentowne, głupie oraz kryminalne. Ponadto skarżący prosił o określenie celu stażu i możliwości późniejszego wykorzystania nabytych umiejętności oraz wskazanie praw i obowiązków bezrobotnego w związku ze skierowaniem na staż. Starosta Powiatu decyzją z dnia [...].08.2009r. Nr [...] orzekł o utracie przez A.R. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...].07.2009r. z powodu przerwania stażu z winy bezrobotnego. Skarżący [...].09.2009r. odwołał się od powyższej decyzji. Wojewoda jako organ odwoławczy decyzją z dnia [...].10.2009r. uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, zalecając przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego z udziałem strony oraz pracodawcy. Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że należy zweryfikować podane przez skarżącego okoliczności dotyczące przerwania stażu. Pismem z dnia [...].11.2009 organ I instancji wezwał skarżącego do stawienia się w dniu [...].11.2009r. w PUP w sprawie odwołania. Z protokołu sporządzonego z przeprowadzonego w dniu [...].11.2009r. postępowania wyjaśniającego wynika, iż skarżący nie stawił się. Organ I instancji wyznaczył nowy termin. Z protokołu sporządzonego w dniu [...].12.2009r. wynika, iż skarżący nie udzielił żadnych wyjaśnień dotyczących przyczyn przerwania stażu oraz uniemożliwił przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego; pod protokołem znajduje się adnotacja potwierdzająca, że skarżący uniemożliwił przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i był zainteresowany wyłącznie ubezpieczeniem zdrowotnym. W dniu [...].12.2009 r. organ I instancji wydał decyzję Nr [...] orzekającą o utracie statusu osoby bezrobotnej z powodu przerwania stażu z własnej winy. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwołał się do faktu, że w dniu [...].07.2009r. A.R. został skierowany do odbycia stażu w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego. W dniu [...].07.2009r. A.R. wyraził zgodę na odbycie stażu u wymienionego pracodawcy w okresie od [...].07.2009r. do [...].11.2009r. oraz w dniu [...].07.2009r. Strona została zapoznana z programem stażu, który zaakceptowała własnoręcznym podpisem. W związku z tym przyznano skarżącemu prawo do stypendium z tytułu odbywania stażu od dnia [...].07.2009r. Jednak w dniu [...].07.2009r. A.R. przesłał do PUP pismo, iż z dniem [...].07.2009r. zawiesza odbywanie stażu, twierdząc, że "ten staż to trwonienie społecznych pieniędzy...". Dnia [...].12.2009r. skarżący zgłosił się do PUP celem wyjaśnienia okoliczności przerwania stażu i przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Został wtedy zapoznany z aktami sprawy. Jednak A.R. nie udzielił informacji dotyczących przerwania stażu. W uzasadnieniu decyzji podkreślono, że mając na uwadze zalecenia organu odwoławczego, organ l instancji próbował bardzo wnikliwie zbadać sprawę, lecz skarżący uniemożliwiał przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w kwestii przerwania stażu, dlatego też organ l instancji podtrzymał swoją decyzję z dnia [...].08.2009r. Skarżący nie zgodził się z w/w decyzją i dnia [...].01.2010r. wniósł odwołanie, w którym podnosił, że organ I instancji niewłaściwie przeprowadził postępowanie wyjaśniające. Skarżący dołączył do odwołania pismo z dnia [...].12.2009r., w którym zwraca się z prośbą o przywrócenie statusu bezrobotnego oraz o udzielenie odpowiedzi na swoje pismo z dnia [...].07.2009r. Wojewoda, jako organ II instancji decyzją z dnia [...] marca 2010 roku znak [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy odwołał się do ustaleń faktycznych organu I instancji oraz stwierdził, że będąc zobowiązany przepisami prawa do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w oparciu o posiadane materiały dowodowe nie był w stanie zająć jednoznacznego stanowiska w przedmiotowej sprawie. Dlatego Wojewoda podobnie jak organ I instancji wezwał stronę do stawienia się w celu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Celem spotkania było wyjaśnienie przyczyny przerwania stażu oraz wyjaśnienie podnoszonych zarzutów dotyczących niewłaściwie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. Jak stwierdzono w uzasadnieniu decyzji A.R. uniemożliwił przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, nie pozwolił zadać żadnego z przygotowanych pytań. Żądał by protokołować to co on ma do powiedzenia, bo inaczej wyjdzie i nie podpisze protokołu. Pomimo wielokrotnych prób nie udało się zadać konkretnego pytania, które miałoby na celu wyjaśnienie choć w części wątpliwości dotyczące przyczyn przerwania stażu. A.R. stwierdził, iż spotkanie jest bezcelowe i oświadczył, że wyjaśnienia złoży w formie pisemnej. Prowadząca spotkanie wyjaśniła, iż odwołujący się w podobny sposób uniemożliwił przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organ I instancji. Nie pozwolił zadać konkretnego pytania natomiast żądał protokołowania informacji nie mających związku z prowadzonym postępowaniem. Wojewoda odwołał się do treści art. 33 ust. 4 pkt. 7 ustawy o promocji zatrudnienia, zgodnie z którym starosta pozbawia bezrobotnego statusu bezrobotnego, który z własnej winy przerwał staż. Ponadto zarówno cytowana ustawa jak również rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 24 sierpnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków odbywania stażu oraz przygotowania zawodowego w miejscu pracy (Dz. U. z 2004r. Nr 185, poz. 1912) nie pozwalają bezrobotnemu na rezygnację z rozpoczętego stażu. Przepisy wykonawcze dają jedynie możliwość złożenia wniosku o rozwiązanie z pracodawca umowy o odbycie stażu w przypadku niezrealizowania warunków odbywania stażu. Organ II instancji stwierdził, iż nie może przychylić się do prośby strony, albowiem A.R. został zapoznany z powołanymi wyżej przepisami, był więc świadomym praw i obowiązków przysługujących osobie kierowanej na staż, zaakceptował również program tego stażu oraz znał konsekwencje jego przerwania z własnej winy. Wojewoda podkreślił, że organ I instancji oraz organ odwoławczy zgodnie z przepisami art. 7, art. 10 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego kilkukrotnie umożliwiły A.R. wypowiedzenie się, co do przyczyn przerwania stażu. Ponieważ strona nie skorzystała z przysługującego prawa i nie wyjaśniła przyczyn przerwania stażu organ II instancji zbadał sprawę biorąc pod uwagę zgromadzony materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie i uznał, że przerwanie stażu nastąpiło z winy odwołującego się. W związku z powyższym organ odwoławczy zobligowany przepisami prawa do bezwzględnego jego przestrzegania nie znalazł uzasadnienia prawnego do uwzględnienia odwołania strony, a ustawa o promocji zatrudnienia nie daje organom administracji publicznej uprawnień do uznaniowego przywrócenia statusu osoby bezrobotnej. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy jako zgodną z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, a decyzja niniejsza jest ostateczna w administracyjnym toku instancji. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. A.R. domagał się jej unieważnienia i uznanie za wydaną z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący zarzucił organowi odwoławczemu niedokończenie postępowania wyjaśniającego, ignorowanie wniosków jakie składał, powoływanie się na niezaistniałe fakty i dokumenty oraz wykorzystanie wszelkich wątpliwości na niekorzyść odwołującego się. Skarżący stwierdził, że w postępowaniu administracyjnym nie ustalono jego winy za przerwanie stażu pomimo ustawowego obowiązku. Organy obu instancji pomimo zobowiązania przepisami do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w oparciu o posiadane materiały dowodowe nie zdołały zająć jednoznacznego stanowiska w sprawie. Zebrany materiał dowodowy nie dawał podstaw dla uznania jego winy za niewykonanie stażu, dlatego w swojej decyzji wojewoda powołał niezaistniałe fakty niekorzystne dla odwołującego się. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sąd administracyjny sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej, czy celowościowej. Badana jest bowiem wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury, która doprowadziła do jego wydania. Na zasadzie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 § 1 P.p.s.a. wynika natomiast, że stwierdzenie przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skutkuje uchyleniem decyzji lub postanowienia w całości lub w części, albo stwierdzeniem ich nieważności bądź niezgodności z prawem. W przeciwnym wypadku, po myśli art. 151 P.p.s.a., sąd skargę oddala. Przywołane wyżej regulacje prawne nie pozostawiają wątpliwości co do tego, że nie każde naruszenie przepisów prawa daje sądowi podstawę do uwzględnienia wniesionej skargi, lecz jedynie takie naruszenie, które wpływałoby na wynik sprawy. W szczególności warunkiem uwzględnienia skargi z powodu naruszenia procedury jest ustalenie, że stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co oznacza, że w wyniku ponownie przeprowadzonego, wolnego od wad postępowania, rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne. Z kolei w odniesieniu do naruszenia przepisów prawa materialnego wskazać należy, że uchyleniem aktu skutkuje wyłącznie wadliwość mająca wpływ na wynik sprawy. W doktrynie wskazuje się, iż wynikiem sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c jest nie tylko samo rozstrzygnięcie jako formalna część decyzji (por. art. 107 ust. 1 K.p.a.), ale również otwarcie możliwości jego pełnego i bezproblemowego wykonania lub jego pełnej, przewidzianej przez prawo kontroli (J. Zimmermann, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 1997 r., sygn. akt V SA 1512/96, OSP 1998 nr 2, poz. 29). Tym samym tego typu naruszenia przepisów, które nie miałyby wpływu na wynik sprawy, nie mogą stanowić podstawy jej uwzględnienia. Rozpatrując sprawę w tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż organy administracji nie naruszyły przepisów procedury administracyjnej w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd wprawdzie dostrzegł naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego i postępowania, jednak nie miały one, zdaniem Sądu, wpływu na wynik sprawy w opisanym wyżej stopniu, uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarga A.R. skierowana została na decyzję Wojewody wydaną w przedmiocie pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. nr 99, poz. 1071 z późn. zm.), jednakże argumentacja zawarta w skardze w istocie stanowi krytykę działania organu administracji polegającego na skierowaniu skarżącego do odbycia stażu przewidzianego w treści art. 53 ust. 1 przywołanego aktu prawnego. Jak stanowi przepis art. 134 § 1 p.p.s.a wojewódzkie sądy administracyjne badają poddaną im do kontroli sprawę nie tylko w granicach postawionych w niej zarzutów, jednakże nie mogą wyjść poza granice sprawy wyznaczonej wniesioną skargą. Mając powyższe na względzie, w pierwszej kolejności istotnym wydaje się ocenić charakter czynności, jakim jest skierowanie bezrobotnego do odbycia stażu. Zgodzić się należy z poglądem doktryny, co do tego, iż bezrobotny nie zawiera żadnej umowy z podmiotem wyrażającym chęć przyjęcia na staż . Umowa taka, nazwana stażową, mająca charakter umowy cywilnoprawnej wiąże natomiast podmiot wyrażający chęć zatrudnienia stażysty i właściwego starostę, który kieruje bezrobotnego na odbycie stażu. Przyjmujący na staż nie jest więc w ścisłym znaczeniu pracodawcą, zaś ta forma aktywizowania bezrobotnych nie jest w ścisłym znaczeniu tego słowa zatrudnieniem (por. Jerzy Wratny Prawo pracy a bezrobocie. Kilka refleksji. PiZS z 2005 Nr 8 poz.2). Jednocześnie zauważyć należy, iż z brzmienia art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wynika, by skierowanie na staż osoby bezrobotnej przybierało formę decyzji, czy postanowienia. Niewątpliwie jednak skierowanie do odbycia stażu przez bezrobotnego to mające umocowanie w przepisach prawa działanie z zakresu administracji publicznej, podjęte w sprawie indywidualnej, wywołujące określone skutki prawne. W ocenie Sądu należało zatem uznać, iż skierowanie bezrobotnego do odbycia stażu stanowi czynność odpowiadającą działaniu określonemu w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a w konsekwencji stanowi czynność organów administracji podlegającą kontroli sądowoadministracyjnej. Przedmiotem skargi, której skuteczność wymaga uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, mogą być bowiem akty i czynności podejmowane w sprawach indywidualnych, inne niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a., a więc nie mające charakteru decyzji lub postanowień. Konsekwentnie przeto do powyższej konstatacji, skierowanie A.R. do odbycia wyznaczonego jemu stażu, jako czynność materialno-techniczna administracji podlegała kontroli sądowo-administracyjnej . Zgodnie z brzmieniem art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), starosta pozbawia statusu bezrobotnego który z własnej winy przerwał staż. W postępowaniu toczącym się w tym przedmiocie obowiązkiem organu administracji jest ustalić, czy w istocie miało miejsce przerwanie przez bezrobotnego odbycia stażu i czy nastąpiło to z jego winy. Organ nie ma natomiast obowiązku ustalać przesłanek związanych z celowością skierowania bezrobotnego na staż, oraz wpływu odbywania stażu na zwiększenie się kwalifikacji bezrobotnego, gdyż takie okoliczności nie stanowią przesłanek pozbawienia statusu osoby bezrobotnej. Takie stanowisko reprezentował Wojewoda we wcześniejszej decyzji z dnia [...] października 2009 roku, uchylającą wcześniejszą decyzję Starosty Powiatu i przekazując ją do ponownego rozpoznania. W kontrolowanej sprawie organy obydwu instancji ustaliły, iż skarżący przerwał staż z własnej winy. Zarówno ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jak i przepisy wykonawcze wydane na podstawie jej art. 53, regulujące odbycie stażu, a to rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 24 sierpnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków odbywania stażu oraz przygotowania zawodowego w miejscu pracy (Dz. U. Nr 185 poz.1912) nie zawierają definicji legalnej użytego w treści art. 33 ust. 4 pkt 7 pojęcia " z własnej winy". Z przepisów wykonawczych wynika jedynie, iż bezrobotnemu przysługuje uprawnienie do złożenie właściwemu organowi wniosku wskazującego na niezrealizowanie przez pracodawcę warunków odbycia stażu (§ 8 ust. 1 cyt. rozporządzenia). Przepisy te nie pozwalają mu natomiast na samodzielną rezygnację z rozpoczętego stażu, gdyż ocena jakości wykonywania obowiązków przyjętych na siebie przez stronę umowy stażowej nie należy do bezrobotnego. Regulacja zawarta w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy skierowana jest do osób, które dobrowolnie postanowiły zarejestrować się jako osoby bezrobotne w tym celu, by korzystać ze wsparcia oferowanego przez urzędy pracy. Tym samym, osoby takie przyjęły na siebie obowiązek uczestniczenia w działaniach mających na celu zmianę ich sytuacji życiowej i poddały się ustalonym w ustawie regułom. Nieuzasadniona, a wiec nie znajdująca usprawiedliwienia w obiektywnych, niezależnych od woli bezrobotnego przyczynach rezygnacja z proponowanych przez organ form przeciwdziałania bezrobociu, w tym aktywizacji bezrobotnych w formie odbywania stażu pracy, powinna być traktowana jako zawinione niewywiązywanie się z reguł obowiązujących bezrobotnego, skutkujące utratą przywilejów wynikających ze statusu bezrobotnego, o czym mowa w treści art. 33 ust. 4 pkt 7 przywołanej ustawy (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 października 2008 roku w spr. IV SA/GL 390/08). Skarżący był zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna. W dniu [...].07.2009r. został skierowany do odbycia stażu w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego. W dniu [...].07.2009r. skarżący wyraził zgodę na odbycie stażu u tego pracodawcy w okresie od [...].07.2009r. do [...].11.2009r. Strona została zapoznana z programem stażu, który zaakceptowała własnoręcznym podpisem. W związku z tym przyznano skarżącemu prawo do stypendium z tytułu odbywania stażu od dnia [...].07.2009r. Dnia [...].07.2009r. skarżący wniósł pismo do PUP, w którym poinformował, iż z dniem [...].07.2009 r. zawiesza odbywanie stażu, ponieważ uważa, że staż to trwonienie społecznych pieniędzy, działania pozorne, marnotrawstwo czasu i okazji, działania nierentowne. Tak ustalony, przez organy obu instancji, stan faktyczny nie był podważany przez skarżącego. W ocenie Sądu organy obu instancji badając sprawę kierowały się zapisami art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) nazywaną dalej k.p.a. - które nakładają na organy administracji publicznej obowiązek podejmowania w toku postępowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i dopuszczania jako dowód wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Ponieważ pisma wnoszone przez A.R. nie wnosiły nic istotnego dla sprawy, zarówno organ I instancji jak również organ odwoławczy, w trybie art. 50 § 1 k.p.a. wezwały skarżącego do osobistego stawienia się i złożenia wyjaśnień przyczyn przerwania stażu oraz wyjaśnienie zarzutów, które podnosił odnośnie niewłaściwie przeprowadzonego postępowania. Jak wynika z zapisów poczynionych przez organy obu instancji, pomimo starań prowadzących postępowanie, A.R. będąc wezwany do zeznań osobiście, nie udzielił żadnych informacji i wyjaśnień dotyczących przerwania stażu. W szczególności jak zapisano Pan R. uniemożliwił przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, nie pozwolił zadać żadnego z przygotowanych pytań, żądał by protokołować to co on ma do powiedzenia, pomimo wielokrotnych prób nie udało się zadać konkretnego pytania, które miałoby na celu wyjaśnienie choć w części wątpliwości dotyczące przyczyn przerwania stażu. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 34 ustawy o promocji zatrudnienia, celem stażu jest zdobycie przez bezrobotnego umiejętności do wykonywania pracy. Kryterium decydującym o skierowaniu bezrobotnego do odbycia stażu są głównie jego kwalifikacje i doświadczenie, a nie gwarancja późniejszego zatrudnienia. Skarżący spełniał wszelkie wymogi do skierowania na staż. W takim stanie faktycznym, zdaniem Sądu, należy uznać za słuszne ustalenia dokonane w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją. Prowadzą one do wniosku, iż skarżący, mimo przyjęcia do wiadomości pouczenia o skutkach przerwania stażu zrezygnował z jego odbycia, bez powołania się na obiektywne przyczyny, mogące usprawiedliwić jej zachowanie, a tym samym pozwalające na uznanie tego zachowania, jako niezawinione. Mając na uwadze powyższe rozważania, w ocenie Sądu zarzuty skarżącego podniesione w stosunku do działań organów administracji związanych ze skierowaniem go do odbycia stażu, nie mogą zostać uznane jako skuteczne wobec decyzji wydanej w sprawie administracyjnej, toczącej się w przedmiocie utraty przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej wydanej na mocy art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W istniejącym stanie rzeczy skoro skarga nie może zostać uwzględniona, Sąd z powołaniem się na przepis art. 151 p.p.s.a., skargę tę oddalił.