III SA/Gd 180/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Orłowska Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędzia WSA Felicja Kajut Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2010 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia 5 marca 2010 r. nr [...]; [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do pochodzenia towaru, cła antydumpingowego oraz podatku od towarów i usług oddala skargę. Zgłoszeniem celnym [...] z dnia 16 stycznia 2008 r. objęto procedurą dopuszczenia do obrotu ręczne wózki paletowe importowane z Tajlandii przez firmę "A" Sp. z o.o. w Ż. Na podstawie świadectwa pochodzenia FORM A nr [...] wobec towaru zastosowano preferencyjną zerową stawkę celną oraz ustalono wysokość podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów wg 22 % stawki podatku VAT. W dniu 23.01.2009r. do Urzędu Celnego wpłynął raport Europejskiego Biura Antykorupcyjnego OLAF, Departamentu Śledczego i Operacyjnego II, zawierający wyniki postępowania weryfikacyjnego, przeprowadzonego w Tajlandii w zakresie pochodzenia ręcznych wózków paletowych, raport Biura OLAF nr [...] w sprawie unikania antydumpingowych opłat celnych nakładanych na ręczne wózki paletowe wyprodukowane w Chinach przez omijanie prawa w Tajlandii. Kontrolą zostało objęte m.in. świadectwo [...] załączone do ww. zgłoszenia celnego. Eksporter towaru (firma "B" z Tajlandii) nie przedstawiła kontrolującym dokumentów potwierdzających tajlandzkie pochodzenie towarów objętych przedmiotowym świadectwem pochodzenia. W tej sytuacji świadectwo o powyższym numerze zostało uznane za nieważne i wymienione w załączniku nr 1 do raportu OLAF, obok innych nieprawidłowych dowodów pochodzenia skierowanych do Krajów Unii Europejskiej. Decyzją z dnia 13 listopada 2009 r. Naczelnik Urzędu Celnego, działając na podstawie art. 207 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, art. 65 ust. 5, art.73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne, art. 20 ust. 3 lit. c, art. 27, art. 67, art. 78 ust. 1 i ust.3, art. 214 ust. 1, art. 220 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, art. 81 ust. 1, art. 94 - rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, rozporządzenia Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, Rozporządzenia Rady (WE) nr 980/2005 z dnia 27 czerwca 2005 r. wprowadzające plan ogólnych preferencji taryfowych, rozporządzenie Rady (WE) Nr 1174/2005 z dnia 18 lipca 2005r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) oraz ich zasadniczych części pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, art. 5 ust. 1 pkt. 3, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13, art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 4 oraz art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, po przeprowadzeniu postępowania w sprawie towaru objętego procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie zgłoszenia celnego nr [...] z dnia 16.01.2008 r., określił dla tego towaru stawkę celną erga omnes w wysokości 4 %, stawkę cła antydumpingowego w wysokości 46,7%, niezaksięgowaną kwotę należności celnych, podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu, niezaksięgowaną kwotę cła antydumpingowego ostatecznego, podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu, orzekł o poborze odsetek, wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne, określił podatek od towarów i usług. Strona reprezentowana przez doradcę podatkowego odwołała się od ww. decyzji, której zarzuciła naruszenie art. 69, 70 ust. 1 lit. n, art. 94 rozporządzenia Komisji EWG nr 2454/93, art. 220 ust. 2 lit. b Wspólnotowego Kodeksu Celnego, art. 65 ust. 5 Prawa celnego, art. 120, 122 ustawy Ordynacja podatkowa. Dodatkowo podniosła zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 § 4 w zw. z art. 124 ustawy Ordynacja podatkowa. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 5 marca 2010 r., powołując się na art. 233 § 1 pkt. 2 lit a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa i art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 roku - Prawo celne uchylił zaskarżoną decyzję w części orzekającej o poborze odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne i umorzył postępowanie w tym zakresie, w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że w dniach od 3 do 13 marca 2008 r. członkowie Europejskiego Biura Antykorupcyjnego OLAF wraz z przedstawicielami państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej (Włoch, Niemiec i Francji) i upoważnionymi władzami Tajlandii przeprowadzili dochodzenie mające na celu sprawdzenie wiarygodności i rzetelności informacji zawartych w świadectwach pochodzenia Form A wystawianych na ręczne wózki paletowe eksportowane do krajów Unii Europejskiej. Z raportu Biura OLAF, który sam jest dowodem w sprawie wynika, że załączone do zgłoszenia świadectwo zostało wystawione przez Ministerstwo Handlu Tajlandii w dobrej wierze, lecz na podstawie dokumentów przedłożonych przez eksportera (spółkę "B"), które wprowadziły w błąd władze Tajlandii, a w toku kontroli w firmie "B" okazały się nieprawidłowe. W przypadku, gdy weryfikacja nie potwierdza preferencyjnego statusu pochodzenia towarów nim objętych, władze celne (kraju importu) nie wyrażają zgody na stosowanie preferencji taryfowych. Zakwestionowanie świadectwa Form A uniemożliwia zastosowanie preferencji. W celu zastosowania preferencyjnych środków taryfowych, importowane na teren Wspólnoty ręczne wózki paletowe muszą spełniać kryteria odnośnie pochodzenia. Za produkty pochodzące z kraju korzystającego uważa się produkty całkowicie uzyskane w kraju korzystającym lub we Wspólnocie, produkty wystarczająco przetworzone w kraju korzystającym lub we Wspólnocie. Towar objęty przedmiotowym świadectwem nie stanowi towaru całkowicie uzyskanego w kraju korzystającym, wobec czego należy sprawdzić, czy został wystarczająco przetworzony w Tajlandii. W celu uzyskania preferencyjnego pochodzenia dla ręcznych wózków paletowych muszą być spełnione reguły pochodzenia zawarte w załączniku 15 do RWKC: 1) wytwarzanie, w którym wartość wszystkich materiałów niepochodzących (z Tajlandii) nie przekracza 40% ceny ex-works i w wyżej podanych granicach materiały objęte pozycją nr 8431 mogą zostać użyte tylko do wysokości 10% ceny ex-works produktu, 2) lub wytwarzanie, w którym wartość wszystkich użytych materiałów (niepochodzących z Tajlandii) nie przekracza 30 % ceny ex-works produktu. Postępowanie weryfikacyjne wykazało, że chińskie części zamontowane w ręcznych wózkach paletowych stanowiły więcej niż 55% ceny ex- works. Po wykonaniu analizy wartości rolek (pozycja taryfy 8431) nie pochodzących z Tajlandii, a montowanych w ręcznych wózkach paletowych ustalono, że stanowi ona 15% ceny ex-works produktu. Kraj pochodzenia rolek jest nieznany. Wartość wszystkich materiałów niepochodzących z Tajlandii (objętych pozycją taryfy 8431), nie może przekraczać 10%. Z uwagi na fakt, iż żadna z wyżej wymienionych reguł pochodzenia nie została spełniona, towar nie nabył tajlandzkiego preferencyjnego pochodzenia. Ponadto w celu nabycia preferencyjnego pochodzenia produkty muszą spełnić oba warunki zawarte ww. punkcie 1 lub regułę zawartą w punkcie 2. W przypadku towaru klasyfikowanego pod pozycją taryfy celnej 8427 warunkiem uzyskania preferencyjnego pochodzenia jest obróbka lub przetworzenie produktów. Produkty, które nie zostały całkowicie uzyskane w kraju korzystającym (tj. Tajlandii) lub we Wspólnocie, uważa się za poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu, jeżeli spełnione są warunki określone w wykazie załącznika nr 15 (art. 69 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 2454/93). W produkcję ręcznych wózków paletowych był zaangażowany inny kraj (Chiny) oprócz Tajlandii, wobec czego winny być one poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu, o którym mowa w art. 69 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 2454/93, by uzyskać preferencyjne pochodzenie. Z raportu Biura OLAF jednoznacznie wynika, że produkty niepochodzące nie spełniły warunków określonych (dla towarów objętych pozycją taryfy 8427) w wykazie załącznika nr 15 do Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 2454/93. Nie nastąpiła zatem wystarczająca obróbka lub przetworzenie. Sprowadzone ręczne wózki paletowe wobec niespełnienia reguł pochodzenia nie nabyły preferencyjnego tajlandzkiego pochodzenia, natomiast zachowały niepreferencyjne chińskie pochodzenie. Jak wynika z raportu niniejsze pochodzenie zostało ustalone na podstawie kryterium wartości dodanej. Chińskie części zamontowane w gotowym produkcie stanowiły więcej niż 55% ceny ex-works ukończonych wózków paletowych. Do ustalenia niepreferencyjnego pochodzenia zastosowanie miał art. 24 WKC, zgodnie z którym towar, w którego produkcję zaangażowany jest więcej niż jeden kraj, jest uznawany za pochodzący z kraju, w którym został poddany ostatniej istotnej ekonomicznie uzasadnionej obróbce lub przetworzeniu, które spowodowało wytworzenie nowego produktu lub stanowiło istotny etap wytwarzania w przedsiębiorstwie przystosowanym do tego celu. Nie oznacza to, że wytworzenie nowego produktu w danym kraju powoduje nabycie niepreferencyjnego pochodzenia z tego kraju. W niektórych przypadkach jednoznaczne stwierdzenie, czy dane czynności montażu różnych elementów stanowią istotną obróbkę lub przetworzenie jest niemożliwe i nie może doprowadzić do ustalenia pochodzenia towaru. Wówczas należy uwzględnić inne kryteria np. kryterium wartości dodanej, które w przypadku towarów o złożonej budowie umożliwia wyjaśnienie, co rozumie się pod pojęciem istotnego przetworzenia decydującego o pochodzeniu towaru. Raport OLAF wykazuje, że montaż wózków paletowych w Tajlandii z części pochodzenia chińskiego oraz fakt nie informowania władz Tajlandii o faktycznym pochodzeniu poszczególnych elementów, przy składaniu wniosku o wystawianie świadectwa Form A, miał na celu uzyskanie potwierdzenia preferencyjnego tajlandzkiego pochodzenia w celu ominięcia cła antydumpingowego nałożonego na wózki paletowe pochodzące z Chin. Zgodnie z art. 25 WKC przetworzenie lub obróbka, co do których zostało ustalone lub stwierdzone fakty potwierdzają przypuszczenie, że jedynym celem było obejście przepisów stosowanych we Wspólnocie wobec towarów z określonych państw, nie mogą być w żadnym przypadku uznane za nadające w rozumieniu art. 24, towarom otrzymanym w ten sposób pochodzenie kraju, w którym zostały one przetworzone. Wobec powyższego Strona niezasadnie kwestionuje ustalenie niepreferencyjnego pochodzenia na podstawie kryterium wartości dodanej, a nie czynności montażu, o której mowa w art. 24 WKC. Organ odwoławczy, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 220 ust.2 lit. b WKC, tj. braku odstąpienia od retrospektywnego księgowania należności stwierdził, że z raportu OLAF jednoznacznie wynika, że organy celne Tajlandii wystawiając przedmiotowe świadectwo nie popełniły błędu, lecz zostały wprowadzone w błąd przez eksportera, który w swoich wnioskach o wystawienie świadectw nie ujawnił chińskiego pochodzenia części montowanych w wózkach paletowych. W tej sytuacji zaksięgowanie wyższej kwoty należności celnych (a w konsekwencji podatku VAT) jest uzasadnione i prawidłowe. W przedmiotowej sprawie weryfikacja Form A nr jw. została przeprowadzona z inicjatywy Wspólnoty (art. 94 ust. 6 cyt. rozporządzenia) za pośrednictwem Biura OLAF, ale wspólnie z władzami Tajlandii. Postępowanie sprawdzające jednoznacznie wykazało, że towary objęte Form A nr jw. nie posiadają preferencyjnego tajlandzkiego pochodzenia. Informacje zawarte w raporcie OLAF są jednoznaczne i precyzyjne, a zarazem oparte na faktycznych ustaleniach Komisji. W tym stanie rzeczy ponowna weryfikacja tego samego dokumentu na wniosek Dyrektora Izby Celnej jest zbędna. Organ odwoławczy uznał, że zaistniały podstawy do odstąpienia od naliczania odsetek, wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy Prawo Celne, bowiem importer nie miał wpływu na wydanie dowodu pochodzenia jak również możliwości faktycznego sprawdzenia danych w nim zawartych, a przede wszystkim pochodzenia towaru. Nie może on ponosić odpowiedzialności za nieuczciwe działania eksportera, który wnioskował o wystawienie ww. świadectwa Form A. Dowód pochodzenia spełniał wszystkie wymogi formalne wobec czego Strona miała prawo sądzić, że towar nim objęty posiada preferencyjne pochodzenie i został przedłożony przez Stronę organom celnym w dobrej wierze. Zarzut naruszenia art. 120, 122, art.210 § 1 pkt. 6 oraz § 4 w zw. art. 124 Ordynacji podatkowej organ uznał za bezpodstawny. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej wniosła "A" Spółka z o.o. z siedzibą w Ż. W/w decyzję zaskarżyła w części dotyczącej utrzymania w mocy decyzji organu I instancji, wnosząc o uchylenie zaskarżonej części decyzji lub stwierdzenie nieważności zaskarżonej części decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: – naruszenie art. 17 § 1 Ordynacji podatkowej polegające na wydaniu decyzji określającej zobowiązanie podatkowe przez niewłaściwy organ, – naruszenie art. 4 pkt 10 i art. 220 ust. 1 zd. 1 WKC w zw. z art. 210 § 1 pkt 1 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej w zw. z 73 ust. 1 ustawy Prawo celne polegające na nieprawidłowym sformułowaniu sentencji orzeczenia przejawiające się w określeniu "należności celnych", zamiast "cła", – naruszenie art. 121 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej w zw. z 73 ust. 1 ustawy Prawo celne polegające na prowadzeniu postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu podatkowego oraz nieudzielenie niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego i celnego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania, – naruszenie art. 122, art. 187 § 1 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej w zw. z 73 ust. 1 ustawy Prawo celne polegające na niewyjaśnieniu istotnych okoliczności sprawy tj. zaistnienia przesłanek do odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania należności celnych i podatkowych, – naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w zw. z art. 124 i art. 235 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy Prawo celne polegające na zawarciu w rozstrzygnięciu niepełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego, – naruszenie art. 187 § 1 i art. 191 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej w zw. z 73 ust. 1 i art. 86 ustawy Prawo celne polegające na oparciu dokonanych ustaleń na dokumencie niepełnym, niejednoznacznym, wystawionym przez inny podmiot aniżeli państwo obce, – naruszenie art. 220 ust. 2 lit. b WKC przez jego niezastosowanie, – rażące naruszenie art. 29 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej poprzez powierzenie pełnienia obowiązków Dyrektora Izby Celnej przez osobę inną aniżeli Minister Finansów oraz rażące naruszenie art. 17 ust. 10 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. poprzez powołanie Zastępcy Dyrektora Izby Celnej przez osobę inną aniżeli Minister Finansów, a w konsekwencji rażące naruszenie art. 210 § 1 pkt 8 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej poprzez podpisanie decyzji przez osobę nie będącą piastunem organu. Skarżąca szeroko uzasadniając swoje stanowisko podniosła, że decyzja w części określającej wysokość podatku od towarów i usług wydana została przez organ niewłaściwy w sprawie, bowiem organem właściwym miejscowo do wydania takiej decyzji był Naczelnik Urzędu Celnego - siedziba zgłaszającego mieści się w Ż. w Powiecie P. Skarżąca zarzuciła, że w punkcie 3 sentencji decyzji organu I instancji organ uprawniony był co najwyżej do określenia wysokości "cła", nie mógł jednak określić wysokości "należności celnych". Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 121 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej w zw. z 73 ust. 1 ustawy Prawo celne, bowiem organy nie wskazały stronie, iż do jej obowiązków, w świetle art. 220 WKC, należy wskazanie świadków mogących potwierdzić fakt pozostawania w usprawiedliwionym błędzie co do autentyczności świadectw, co skutkowało niepowołaniem wniosku z przesłuchania M. W., który przed rozpoczęciem importu kwestionowanych wózków dokonał wizytacji fabryk w Tajlandii w imieniu holdingu "A". Gdyby organy wypełniły ciążący na nich obowiązek, importer mógłby wykazać przesłankę z art. 220 ust. 2 lit b WKC, iż jako osoba odpowiedzialna za uiszczenie opłat celnych może udowodnić, że w okresie przedmiotowych operacji handlowych zachował należytą staranność, aby upewnić się czy spełnione zostały wszystkie warunki korzystania z preferencji. W sposób nieuprawniony organ w tej sytuacji przyjął, iż nie zostały spełnione przesłanki z art. 220 ust. 2 lit. b WKC. Uznać zatem należy, iż decyzje wydane zostały z naruszeniem art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w zw. z art. 124 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy Prawo celne. Uzasadnienie prawne nie zawiera wystarczającego wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa, a w konsekwencji organ podatkowy nie wyjaśnił stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy. Powyższe uchybienia stanowią natomiast rezultat naruszenia art. 122, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy Prawo celne. Podkreśliła, że przy okazji rozważań dotyczących poboru odsetek na podstawie art. 65 ust. 5 Prawa celnego organ celny sam przyznał, iż błąd był dla strony niewykrywalny. Zgodnie z art. 86 ust. 1 Prawa celnego organ celny może przyjąć jako dowód w postępowaniu dokumenty sporządzone przez organy celne państwa obcego lub inne uprawnione podmioty państwa obcego. Raport OLAF nie stanowi dokumentu tego rodzaju, wobec czego nie mógł stanowić podstawy do dokonywania ustaleń w niniejszej sprawie. Gdyby nawet zająć odmienne stanowisko wskazać trzeba, że pełen raport liczył ponad 20 załączników, które nie zostały przedstawione stronie. Skarżąca wskazała, że kwestionuje merytoryczne ustalenia raportu OLAF. Błąd przy zarejestrowaniu długu celnego stanowił rezultat niewykrywalnego błędu działającej w dobrej wierze strony postępowania, wobec czego obowiązkiem organów celnych było odstąpienie od retrospektywnego zaksięgowania należności celnych. Zarzuciła, że brak jest podstaw do uznania, iż organ o nazwie "Dyrektor Izby Celnej" posiada legalnie powołanego piastuna, wobec czego zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą nieważności- nie została podpisana przez upoważnioną osobę w rozumieniu art. 210 § 1 pkt 8 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej. Skarżąca wywiodła, że kompetencja do powierzenia stanowiska dyrektora izby celnej ma charakter nieprzenoszalny. Art. 29 ust. 1 ustawy o Służbie celnej nie przewiduje możliwości przekazania lub wykonywania kompetencji przez inne osoby, niż minister właściwy do spraw finansów publicznych, wobec czego akt powierzenia A. Ś. pełnienia obowiązków stanowi akt nieistniejący albowiem został wydany przez osobę oczywiście do tego nie upoważnioną. Także akt powołania A. Ś. na stanowisko Zastępcy Dyrektora Izby Celnej jest oczywiście wadliwy albowiem podpisany został przez osobę inną aniżeli Minister Finansów. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie wskazując, że zarzuty skargi są niezasadne i uzasadniając szczegółowo swoje stanowisko. Dodatkowo organ wskazał, że strona zgłaszając towar do procedury dopuszczenia do obrotu miała możliwość wyboru urzędu celnego, bowiem czynności objęte przepisami ustawy Prawo celne mogą być dokonywane we wszystkich urzędach celnych. Strona zgłosiła towar w Urzędzie Celnym i Naczelnik tego Urzędu był właściwy do wydania decyzji określającej podatek od towarów i usług w prawidłowej wysokości. Decyzję o powołaniu A. Ś. do pełnienia obowiązków Dyrektora Izby Celnej podpisał Minister Finansów przez upoważnionego pracownika sprawującego funkcję Szefa Służby Celnej. Jest to tryb postępowania zgodny z przepisami ( art. 268 a K.p.a.). Strona w toku postępowania miała możliwość zapoznania się z aktami sprawy, możliwość wypowiedzenia się w sprawie, składania wniosków dowodowych, żądania wyjaśnień, lecz nie wnioskowała o przesłuchanie M. W. W piśmie z dnia 17 maja 2010 r. skarżąca dodatkowo wniosła o zawieszenie postępowania na podstawie art. 124 § 1 pkt 2 w zw. z art. 32 p.p.s.a., albowiem strona postępowania – Dyrektor Izby Celnej pozbawiony jest legalnie działającego piastuna. Z aktów prawa wewnętrznego obowiązujących w Ministerstwie Finansów nie wynika, by kompetencja do powierzenia stanowiska dyrektora izby celnej została powierzona J. K. (zarządzenie nr 3 z dnia 20 stycznia 2010 r.). Dodatkowo wskazała, że nieudzielenie stronie informacji co do ciążących na niej obowiązków wykazania okoliczności, o których mowa w art. 220 ust. 2 lit. b) WKC uznać należy za naruszenie art. 121 § 2 i art. 235 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego. Organ odwoławczy uznał wniosek o zawieszenie postępowania za bezzasadny, bowiem J. K. był upoważniony do powierzenia A. Ś. pełnienia obowiązków Dyrektora Izby Celnej, co wynika m.in. z § 6 ust. 2 pkt h zarządzenia nr 3 Ministra Finansów w sprawie podziału kompetencji w Kierownictwie Ministerstwa Finansów. Na rozprawie w dniu 1 lipca 2010 r. Sąd oddalił wniosek skarżącej o zawieszenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd jest zobowiązany odnieść się do wniosku skarżącej o zawieszenie postępowania na podstawie art. 124 § 1 pkt 2 w zw. z art. 32 p.p.s.a., złożony w związku z jej zarzutem sprowadzającym się do tezy, że A. Ś., pełniąca obowiązki Dyrektora Izby Celnej, nie może pełnić tej funkcji, bowiem powierzenia jej tych obowiązków nie dokonał Minister Finansów, a kompetencja do takiego działania ma charakter nieprzenoszalny. Z tym stanowiskiem związany jest ponadto zarzut nieważności decyzji organu odwoławczego, podpisanego przez A. Ś. jako p.o. Dyrektora Izby Celnej. Skarżąca wywodziła, że nie doszło do prawidłowego powierzenia obowiązków Dyrektora Izby Celnej także z tego względu, że A. Ś. nie została powołana zgodnie z prawem również na poprzednie stanowisko - Zastępcy Dyrektora Izby Celnej, gdyż akt powołania został podpisany przez osobę inną niż Minister Finansów. Zgodnie z art. 29 ust. ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej ( Dz. U. Nr 168, poz. 1323 ze zm.), w przypadku zwolnienia stanowiska dyrektora izby celnej, minister właściwy do spraw finansów publicznych, do czasu powołania dyrektora izby celnej, powierza pełnienie obowiązków, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy, jednemu z jego zastępców. Wywody skarżącej, iż w art. 29 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej nie przewidziano możliwości przekazania lub wykonywania tej kompetencji przez inne osoby, są trafne. Nie oznacza to jednak, że minister właściwy do spraw finansów publicznych musi zawsze osobiście dokonać czynności, o jakiej mowa w przywołanym przepisie. Skarżąca zapomina bowiem, że obowiązujący stan prawny ustala się często na podstawie różnych aktów prawnych. Działanie poszczególnych ministrów zostało unormowane w ustawie z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów (tj. Dz. U. z 2003 r., Nr 24, poz.199 ze zm.). Zgodnie z art. 37 ust.1 tej ustawy minister wykonuje swoje zadania przy pomocy sekretarza i podsekretarzy stanu, gabinetu politycznego ministra oraz dyrektora generalnego urzędu. Zakres czynności sekretarza i podsekretarza stanu ustala właściwy minister, zawiadamiając o tym Prezesa Rady Ministrów ( art. 37 ust. 2 w/w ustawy). W orzecznictwie wskazuje się, że sekretarz stanu i podsekretarz stanu, działający w oparciu o przepis art. 37 ust. 1 ustawy o Radzie Ministrów nie są zastępcami ministra, a jedynie działają w ramach szczególnego rodzaju upoważnienia do wykonywania kompetencji i wykonują je na rachunek oraz w imieniu organu, do którego ustawowo te kompetencje należą (tak uchwała Pełnego Składu Sądu Najwyższego z dnia 14 listopada 2007 r., OSNC 2008/4/42). Tak więc, jeżeli minister określił w formie pisemnej zakres kompetencji sekretarza stanu i podsekretarzy stanu, to udzielił im upoważnienia do wykonywania kompetencji w imieniu i na rachunek ministra. Osoby takie dokonujące czynności w ramach wskazanego upoważnienia powinny wskazać na tę okoliczność w treści wydawanego aktu czy pisma. Minister Finansów w dniu 20 stycznia 2010 r. wydał zarządzenie nr 3 w sprawie podziału kompetencji w Kierownictwie Ministerstwa Finansów (k. 73- 79 akt sprawy). Z treści § 2 tegoż zarządzenia nie wynika, by powierzanie obowiązków dyrektora izby celnej należało do wyłącznej kompetencji Ministra Finansów. Zgodnie natomiast z § 6 ust. 2 pkt 1 zarządzenia Podsekretarz Stanu J. K. wykonuje zadania określone w ustawie o Służbie Celnej, a w szczególności z upoważnienia Ministra Finansów powołuje i odwołuje dyrektorów izb celnych (§ 6 ust. 2 pkt 1 lit. h ). Tak więc, mając na uwadze zasadę wnioskowania "a maiore ad minus", czyli wnioskowania z większego o mniejszym - skoro Podsekretarz Stanu J. K. może powoływać z upoważnienia Ministra Finansów dyrektorów izb celnych, to tym bardziej może z takiego upoważnienia powierzać pełnienie obowiązków dyrektorów izb celnych. Jak wynika z kserokopii dokumentu z dnia 4 lutego 2010 r. (k. 19 akt sprawy), A. Ś. powierzono z dniem 7 lutego 2010 r. pełnienie obowiązków Dyrektora Izby Celnej. Na dokumencie widnieje nagłówek Ministra Finansów i jego pieczęć. Dokument ten zawiera wyraźne oznaczenie, że Podsekretarz Stanu J. K. podpisał go "z upoważnienia Ministra Finansów". Akt powołania pani A. Ś. na stanowisko Zastępcy Dyrektora Izby Celnej wydany został w dniu 23 czerwca 2008r. (k. 20 akt). W dokumencie tym wskazano, że pochodzi od Ministra Finansów i został opatrzony pieczęcią Ministra Finansów. Wskazano w nim, że został wydany na podstawie art. 17 ust. 10 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 156, poz.1641 ze zm.) . Przepis ten stanowił, że dyrektora izby celnej i jego zastępcę powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw finansów publicznych. Akt powołania został podpisany przez Podsekretarza stanu J. K. z adnotacją "z upoważnienia Ministra Finansów". W dniu wydania powyższego aktu obowiązywała decyzja nr [...] Ministra Finansów z dnia 2 kwietnia 2008 r. w sprawie podziału kompetencji w Kierownictwie Ministerstwa Finansów( k. 80 – 89 akt). Z treści § 6 ust. 3 lit. a ) w/w decyzji wynika, że Podsekretarz Stanu J. K. z upoważnienia Ministra Finansów powołuje i odwołuje zastępców dyrektorów izb celnych. Tak więc zarzut skarżącej o nieprawidłowym powołaniu A. Ś. na stanowisko Zastępcy Dyrektora Izby Celnej jest bezzasadne. W tej sytuacji wywody skarżącej o wadliwym powierzeniu A. Ś. pełnienia obowiązków Dyrektora Izby Celnej są chybione. Brak wobec powyższego podstaw do zawieszenia postępowania na podstawie art. 124 § 1 pkt 2 p.p.s.a., który stanowi, że sąd zawiesza postępowanie z urzędu, jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie, bowiem przesłanki zastosowania tegoż przepisu nie zachodzą. Niezasadny jest również z powyższych względów zarzut skargi o nieważności decyzji organu odwoławczego. Przechodząc do merytorycznej oceny legalności zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że problem w sprawie niniejszej sprowadzał się do tego, czy sprowadzony przez skarżącą Spółkę towar w postaci ręcznych wózków paletowych ma preferencyjne pochodzenie i czy może korzystać z preferencji taryfowych. Zgodnie z art. 78 ust. 1 rozporządzenia Rady(EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE.L.92.302.1 ze zm.), dalej jako WKC, po zwolnieniu towarów organy celne mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia. Dla towaru "ręczne wózki paletowe", zakwalifikowanego do kodu TARIC 84279000, stawka celna erga omnes wynosi 4% wartości celnej towaru. Obejmując przedmiotowy towar procedurą dopuszczenia do obrotu kwotę należności celnych, z zastosowaniem preferencyjnej stawki celnej 0%, określono na 0,00 zł - na podstawie załączonego świadectwa pochodzenia FORM A nr [...]. Wspólnota przyjęła jednostronne zasady stosowania preferencji taryfowych dla wybranych towarów pochodzących z niektórych krajów w ramach Generalnego Systemu Preferencji. W myśl art. 67 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks celny (Dz. U. UE.L.93.253.1) – dalej jako RWKC, do celów przepisów dotyczących ogólnych preferencji taryfowych udzielonych przez Wspólnotę produktom pochodzącym z krajów rozwijających się (zwanych dalej "krajami korzystającymi") za produkty pochodzące z kraju korzystającego uważa się: a. produkty całkowicie uzyskane w tym kraju w rozumieniu art. 68, b. produkty uzyskane w tym kraju, przy wytworzeniu których użyto produktów innych niż określone w lit. a.), pod warunkiem, że produkty te poddano wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 69. Zgodnie z treścią art. 69 RWKC, do celów art. 67 produkty, które nie zostały całkowicie uzyskane w kraju korzystającym lub we Wspólnocie, uważa się za poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu, jeżeli spełnione są warunki określone w wykazie załącznika 15. Załącznik nr 15 do RWKC zawiera wykaz procesów obróbki lub przetworzenia, wykonywanych na materiałach niepochodzących, nadających wytworzonym produktom status pochodzenia. Dla towarów sklasyfikowanych w pozycjach 8425 do 8426 Taryfy celnej, opisanych jako "maszyny do podnoszenia, przenoszenia, załadunku lub wyładunku", przewidziano następujące reguły: 1) wytwarzanie, w którym: - wartość wszystkich użytych materiałów nie przekracza 40% ceny ex works produktu, i - w wyżej podanych granicach, materiały objęte pozycją w 8431 mogą zostać użyte tylko do wysokości 10% ceny ex works produktu 2) wytwarzanie, w którym wartość wszystkich użytych materiałów nie przekracza 30% ceny ex works produktu. Z wymienionych przepisów wynika, iż aby produkt mógł korzystać z preferencji taryfowych musi być całkowicie uzyskany w kraju rozwijającym się (kraju korzystającym) lub musi być uzyskany w kraju korzystającym z produktów innych, niż całkowicie uzyskane w tym kraju, przy czym produkty te musza być poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu. Reguły wystarczającej obróbki lub przetworzenia wobec przedmiotowego towaru – ręcznych wózków paletowych- zostały określone w załączniku nr 15 do RWKC. Dla oceny, czy przedmiotowy towar ma preferencyjne pochodzenie zasadnicze znaczenie mają wyniki dochodzenia, przeprowadzonego przez członków Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), przy pomocy władz Tajlandii oraz urzędu celnego Tajlandii, dotyczącego domniemanego omijania przeciwdumpingowych opłat celnych nakładanych na ręczne wózki paletowe pochodzenia chińskiego, importowane z Tajlandii do Wspólnoty Europejskiej. Raport OLAF został sporządzony po przeprowadzeniu kontroli dokumentów celnych i handlowych producenta oraz procesu produkcji ręcznych wózków paletowych w firmie eksportera- "B" z Tajlandii. Z analizy raportu wynika, że części importowane z Chin stanowiły więcej niż 55 % ceny ex-works ukończonych wózków paletowych. W tej sytuacji żadna z dwóch reguł pochodzenia, określona w załączniku 15 do RWKC, nie została spełniona, wobec czego przedmiotowy towar nie nabył tajlandzkiego preferencyjnego pochodzenia. Produkt ten nie został poddany wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 69 RWKC. Prostego montażu nie uznaje się za wystarczającą obróbkę lub przetworzenie, aby nadać status produktów pochodzących, niezależnie od tego, czy wymogi art. 69 są spełnione (art. 70 ust.1 pkt. n.) RWKC). Ponadto z raportu wynika, że władze tajlandzkie oraz Zespół Ekspertów Wspólnoty ustalili, iż formularze A, wymienione w załączniku do raportu, zostały wystawione przez Ministerstwo Handlu Tajlandii w dobrej wierze, na podstawie nieprawidłowych i wprowadzających w błąd dokumentów, przedstawionych przez spółkę "B", w związku z czym wszystkie certyfikaty zostały uznane za nieważne i zostały wycofane. Dotyczy to również dokumentu FORM A [...], dołączonego do przedmiotowego zgłoszenia z dnia 16 stycznia 2008 r. Ustalenia i merytoryczna treść raportu OLAF nie zostały w żaden sposób skutecznie przez skarżącą podważone. Raport, którego rzetelność nie budziła wątpliwości organów celnych, jest dowodem m.in. niepreferencyjnego pochodzenia przedmiotowego towaru, negującym treść dokumentu Form A. Skarżąca podnosiła zarzut naruszenia art. 187 § 1 i art. 191 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej w zw. z 73 ust. 1 i art. 86 ustawy Prawo celne polegające na oparciu dokonanych ustaleń na dokumencie niepełnym, niejednoznacznym, wystawionym przez inny podmiot aniżeli państwo obce, odnoszący się do raportu OLAF- u. Wskazywała, że raport miał załączniki, które nie zostały jej przedstawione. Wbrew twierdzeniu skarżącej raport OLAF nie jest dokumentem sporządzonym przez organy celne państwa obcego lub inne uprawnione podmioty państwa obcego, o jakim mowa w art. 86 ustawy Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz.622 ze zm.), bowiem Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych nie jest organem czy podmiotem "państwa". Raport OLAF należy traktować tak, jak protokół z kontroli. Wynika to z art. 9 rozporządzenia nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z 25 maja 1999 r. dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych ( OLAF) (Dz. U. UE. L. 99.136.1 ). Na zakończenie dochodzenia prowadzonego przez Urząd, opracowuje on raport określający ustalony stan faktyczny, możliwe straty finansowe oraz wyniki dochodzenia. Raporty stanowią dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym Państwa Członkowskiego, w którym istnieje potrzeba ich wykorzystania. Zgodnie z art. 180 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia stanu sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Na tle stosowania art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej możność posługiwania się dokumentami zagranicznymi nie budzi wątpliwości . Wobec powyższego raport OLAF może być uznany za dowód, z którego wynika niepreferencyjne pochodzenie przedmiotowego towaru. W jego treści zawarto wszelkie ustalenia dokonane podczas przeprowadzonej kontroli. Organy opierały się przy ustaleniu stanu faktycznego na treści raportu, nie zaś załączników. Ponadto, jak wynika z akt administracyjnych, w toku postępowania administracyjnego skarżąca, która zapoznała się z treścią raportu, nie domagała się udostępnienia załączników do raportu, których wykaz znajduje się w treści raportu. W tej sytuacji powyższy zarzut Sąd uznał za bezpodstawny. Skarżąca w skardze zarzucała naruszenie art. 220 ust. 2 lit. b Wspólnotowego Kodeksu Celnego przez jego niezastosowanie. Art. 220 ust. 2 lit. b WKC brzmi następująco: Z wyjątkiem przypadków określonych w art. 217 ust. 1 akapit drugi i trzeci zaksięgowania retrospektywnego nie dokonuje się, gdy: kwota opłat celnych należnych zgodnie z przepisami prawa nie została wykazana w rachunkach w następstwie błędu samych organów celnych, który to błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia opłat celnych działającą w dobrej wierze i przestrzegającą przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego. Jeżeli preferencyjny status towaru potwierdzony został w ramach systemu współpracy administracyjnej z udziałem organów państwa trzeciego, wydanie przez te organy świadectwa, o ile stwierdzono jego nieprawidłowość, stanowi błąd, którego w racjonalny sposób nie można było wykryć w rozumieniu pierwszego akapitu. Jednakże wydanie nieprawidłowego świadectwa nie stanowi błędu, jeżeli świadectwo zostało wystawione na podstawie niewłaściwego przedstawienia faktów przez eksportera, z wyjątkiem przypadku, gdy w szczególności jest oczywiste, że organy wydające świadectwo wiedziały lub powinny były wiedzieć, że towary nie spełniają warunków wymaganych do korzystania z preferencji. Osoba odpowiedzialna za uiszczenie opłat celnych może powołać się na dobrą wiarę, jeżeli może udowodnić, że w okresie przedmiotowych operacji handlowych zachowała należytą staranność, aby upewnić się czy spełnione zostały wszystkie warunki korzystania z preferencji. Jednakże osoba odpowiedzialna za uiszczenie opłat celnych nie może powoływać się na dobrą wiarę, jeżeli Komisja opublikowała w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich opinię wyrażającą uzasadnione wątpliwości w odniesieniu do prawidłowego stosowania uzgodnień preferencyjnych przez kraj korzystający; Z powyższego przepisu wynika, że zaksięgowanie kwot opłat celnych jest uzasadnione wtedy, gdy organy celne państwa członkowskiego stwierdzą, że wydane świadectwo zostało wystawione na podstawie niewłaściwego przedstawienia faktów przez eksportera, a organy państwa wydającego nie mogły wiedzieć, że towar nie spełnia warunków wymaganych do korzystania z preferencji. Z raportu OLAF wynika, że organy celne Tajlandii wystawiając przedmiotowe świadectwo zostały wprowadzone w błąd przez eksportera, który we wnioskach o wydanie świadectw nie ujawnił chińskiego pochodzenia części montowanych w ręcznych wózkach paletowych. W tej sytuacji wydanie przedmiotowego świadectwa FORM A nie stanowi błędu organu w rozumieniu przepisu art. 220 ust. 2 lit. b WKC. Z tego względu zaksięgowanie wyższych kwot opłat celnych było zasadne. Skarżąca ponadto myli błąd, o jakim mowa w art. 220 ust. 2 lit. b WKC z uregulowaniami art. 65 ust. 5 Prawa celnego, pozwalającymi organom celnym na odstąpienie od poboru odsetek w sytuacji, gdy podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z zaniedbania lub świadomego działania zgłaszającego. Zarzuty skargi wiążą się też z twierdzeniem skarżącej, że pozostawała ona w usprawiedliwionym błędzie co do autentyczności świadectw, a przy prawidłowym działaniu organów, wskazaniu przez nie stronie obowiązku podania świadków, prawidłowym sporządzeniu uzasadnienia decyzji przez organ I instancji, mogłaby wykazać przesłankę z art. 220 ust. 2 lit. b WKC, iż w okresie przedmiotowych operacji handlowych zachowała należytą staranność aby upewnić się, czy spełnione zostały wszystkie warunki korzystania z preferencji. Pozwoliłoby to organom, zdaniem skarżącej, na niedokonywanie retrospektywnego księgowania. Zarzuty te są bezzasadne. Wskazać bowiem należy, że retrospektywne zaksięgowanie nie jest możliwe w świetle przywołanego przepisu art. 220 ust. 2 lit. b WKC, gdy zostaną spełnione łącznie następujące warunki: - nie wykazanie należnych kwot było następstwem błędu organów celnych - błąd ten nie mógł być racjonalnie wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia opłat celnych - osoba zobowiązana działała w dobrej wierze i przestrzegała przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego. Z przepisu tego wynika też, że wydanie nieprawidłowego świadectwa nie stanowi błędu samych organów celnych, jeżeli zostało ono wystawione na podstawie niewłaściwego przedstawienia faktów przez eksportera z wyjątkiem przypadku, gdy organy wydające świadectwo wiedziały lub powinny były wiedzieć, że towary nie spełniają warunków wymaganych do korzystania z preferencji. Działanie w dobrej wierze, które, jak wynika z zarzutów skargi, skarżąca chciałaby móc wykazać, łączy się ściśle z możliwością wykrycia błędu (por. Wspólnotowy Kodeks Celny pod red. Wojciecha Morawskiego, LEX a Wolters Kluwer business, Warszawa 2007 str. 941). W sprawie niniejszej ustalono, że wydanie nieprawidłowego świadectwa nie stanowiło błędu organów celnych z uwagi na niewłaściwe działanie eksportera, wobec czego wykazanie okoliczności przywołanych przez skarżącą w skardze nie mogłoby jej zwolnić z retrospektywnego księgowania należności. Nadmienić też należy, że omawiane zarzuty skargi są niezasadne nawet abstrahując od powyższych wywodów. Skarżąca opiera bowiem swe zarzuty przede wszystkim na twierdzeniu o wadliwym działaniu (czy też zaniechaniu) organów, skutkujących brakiem właściwej wiedzy skarżącej na temat przepisów prawa i jej obowiązków jako strony postępowania. Jednakże z odwołania od decyzji organu I instancji i pisma skarżącej z dnia 2 lutego 2010 r. uzupełniającego odwołanie wynika, że treść art. 220 ust. 2 lit b WKC była jej znana, bowiem w całości ją zacytowała, w tym fragment : "może powołać się na dobrą wiarę, jeżeli może udowodnić". Mimo to skarżąca żadnych wniosków dowodowych na wykazanie swej dobrej wiary nie wskazała, niezależnie od tego, czy faktycznie mogłoby to spowodować odstąpienie od retrospektywnego księgowania należności. Gdyby skarżąca, która znała treść powyższego przepisu zgłosiła jakiekolwiek wnioski dowodowe, organ odwoławczy mógłby i musiałby się do tych wniosków odnieść . Wobec powyższego, gdyby nawet do naruszenia wskazywanych przez skarżącą przepisów postępowania doszło, to i tak z uwagi na znajomość przez skarżącą przywołanego przepisu nie można byłoby dopatrzeć się jakiegokolwiek wpływu naruszenia na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). Skarżąca zarzuciła ponadto naruszenie art. 17 § 1 Ordynacji podatkowej polegające na wydaniu decyzji określającej zobowiązanie podatkowe przez niewłaściwy organ. Art. 17 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( t. j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) stanowi, że jeżeli ustawy podatkowe nie stanowią inaczej, właściwość miejscową organów podatkowych ustala się według miejsca zamieszkania albo adresu siedziby podatnika, płatnika, inkasenta lub podmiotu wymienionego w art. 133 § 2. Jednak - zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) - co do zasady właściwym dla podatnika organem podatkowym jest naczelnik urzędu skarbowego właściwy ze względu na miejsce wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, przy czym przepisy ust. 1-4 nie mają zastosowania w przypadkach, o których mowa w art. 33, 34, 37 ust. 1 i 3 oraz w art. 38 ustawy. W przypadku importu towarów organem właściwym do wydania decyzji określającej podatek od towarów i usług jest naczelnik urzędu celnego (art. 33, 34 ustawy). Czynności przewidziane przepisami ustawy Prawo celne, w tym objęcie towaru określoną procedurą celną mogą być dokonywane we wszystkich urzędach celnych ( § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 listopada 2004 r. w sprawie urzędów celnych, w których są dokonywane czynności przewidziane przepisami prawa celnego w zależności od rodzaju towarów lub procedur celnych, którymi mogą być obejmowane towary, Dz. U. Nr 251, poz. 2511 ze zm.). Skarżąca zgłosiła przedmiotowy towar do procedury dopuszczenia do obrotu w Urzędzie Celnym . Na podstawie zgłoszenia Naczelnik tegoż Urzędu Celnego pobrał zadeklarowaną kwotę podatku od towarów i usług. Jeżeli organ stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wskazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatek od towarów i usług w prawidłowej wysokości (art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług). Skoro podatek zadeklarowany w zgłoszeniu celnym pobrał Naczelnik Urzędu Celnego, on był w tej sytuacji właściwym organem do wydania decyzji określającej podatek w prawidłowej wysokości. Wskazać też należy, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania przepis § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 grudnia 2008 r. w sprawie deklaracji importowej dla towarów i usług (Dz. U. Nr 251, poz.2511 ), na który powołuje się skarżąca, bowiem nie składała ona deklaracji importowej. Wobec powyższego zarzut naruszenia art. 17 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa jest bezzasadny. Kolejnym zarzutem skargi był zarzut naruszenia art. 4 pkt 10 i art. 220 ust. 1 zd. 1 WKC w zw. z art. 210 § 1 pkt 1 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej w zw. z 73 ust. 1 ustawy Prawo celne polegające na nieprawidłowym sformułowaniu sentencji orzeczenia organu I instancji przejawiające się w określeniu "należności celnych", zamiast "cła". W decyzji organu I instancji użyto określeń "stawka celna", "stawka cła antydumpingowego", "należności celne", "cło antydumpingowe". Art. 4 pkt 10 WKC stanowi, że "należnościami przywozowymi" są cła i inne opłaty o podobnych skutkach oraz opłaty przywozowe. Cło i cło antydumpingowe mieszczą się w pojęciu "należności (celnych) przywozowych", wobec czego organ mógł użyć sformułowania "należności celne" tak w wąskim, jak i szerokim zakresie. Treść rozstrzygnięcia organu I instancji nie budzi przy tym wątpliwości. Powyższy zarzut skargi jest wobec tego, w ocenie Sądu, bezzasadny. Należy w tym miejscu wskazać dodatkowo, że ewentualne naruszenie przepisów prawa, tak materialnego jak i procesowego, aby skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji, musi mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c ) p.p.s.a.). Sąd nie dopatrzył się ani naruszenia prawa skutkującego uchyleniem decyzji, ani istnienia przyczyn nakazujących stwierdzenie nieważności decyzji. W ocenie Sądu organy celne słusznie uznały, że brak jest podstaw do stosowania preferencyjnej stawki celnej dla towaru objętego zgłoszeniem celnym z dnia 16 stycznia 2008 r. Organy celne zastosowały w tej sytuacji prawidłową stawkę celną erga omnes jak i stawkę cła antydumpingowego. Prawidłowo wyliczyły też kwoty należności wynikające z długu celnego; wyliczenia nie były zresztą kwestionowane przez skarżącą. Mając na uwadze powyższe Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.