II OSK 2337/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Banasiewicz po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. H. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lipca 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 2203/09 odrzucającego skargę I. H. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 29 lipca 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 2203/09 odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę I. H. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r., znak: [...]w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wskazując, że zgodnie z art. 53 § 1 tej ustawy skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd podał, że jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy, zaskarżona decyzja nie została doręczona skarżącej, jednakże zgodnie z art. 44 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, na który pismo pozostawiono do odbioru w placówce pocztowej. Ostatnim dniem, w którym decyzja pozostawała w placówce pocztowej był dzień 28 sierpnia 2009 r. W związku z powyższym ten dzień uważa się za dzień doręczenia. Termin do wniesienia skargi upłynął zatem trzydziestego dnia od 28 sierpnia 2009 r., tj. w dniu 28 września 2009 r. (dzień 27 września 2009 r. to niedziela). Natomiast skarga została złożona w dniu 29 października 2009 r., tj. z uchybieniem ustawowego terminu. Termin do wniesienia skargi nie został stronie przywrócony. Postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2010 r., sygn. akt II OZ 651/10 oddalono zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2010 r. o odmowie przywrócenia terminu. Skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lipca 2010 r. wniosła I. H., zaskarżając w całości powyższe postanowienie i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wedle norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła rażące naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a to art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 3 § 1 w związku z art. 163 § 2 i 166 p.p.s.a. oraz art. 44 § 2 k.p.a. przez nieuzasadnione i przedwczesne przyjęcie, że nastąpiło skuteczne doręczenie skarżącej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dostrzegł, że nastąpiło w sprawie naruszenie art. 44 § 2 k.p.a. ponieważ nie ma dowodu potwierdzającego fakt otrzymania przez nią pierwszego awiza. W przekonaniu skarżącej nie jest uzasadnione przenoszenie na nią ciężaru dowodu, że przesyłkę skutecznie doręczono, powinien to wykazać organ. W ocenie skarżącej rozważenie przez Sąd zarzutów dotyczących doręczenia decyzji było konieczne także do ustalenia, że rozpoczął swój bieg termin do wniesienia skargi. Wskazała również, że Sąd nie odniósł się do twierdzeń, że zaraz po powrocie z urlopu wielokrotnie dzwoniła do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i pytała o przedmiotową decyzję, uzyskując zapewnienie, że decyzja zostanie jej ponownie przesłana i nie będzie to skutkować żadnymi ujemnymi dla niej konsekwencjami. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 cytowanej wyżej ustawy, tym samym sprawa mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi termin do wniesienia skargi wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przepis art. 58 § 1 pkt 2 tej ustawy nakazuje odrzucenie skargi złożonej po upływie terminu do jej wniesienia. Zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął w zaskarżonym postanowieniu, że doręczenie stronie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r. nastąpiło w trybie zastępczym (art. 44 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego) w dniu 28 sierpnia 2009 r., a termin do wniesienia skargi na tę decyzję upłynął w dniu 28 września 2009 r. Skoro więc skarga ta została złożona w dniu 29 października 2009 r., należy przyjąć, że słusznie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym postanowieniem odrzucił skargę I. H. jako wniesioną po upływie ustawowego terminu. Odnosząc się do twierdzenia skarżącej, że nie otrzymała ona pierwszego zawiadomienia o próbie doręczenia zaskarżonej decyzji wskazać należy, iż kwestie te zostały już rozważone – z negatywnym dla skarżącej skutkiem – w prawomocnym postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2010 r., sygn. akt II OZ 651/10. Wskazywane przez skarżącą okoliczności nie mogą skutecznie podważyć prawidłowości uznania, że doszło w sprawie do doręczenia decyzji w trybie zastępczym w dniu 28 sierpnia 2010 r. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 3 § 1, art. 163 § 2, art. 166 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia zwięźle przestawiono stan sprawy, wskazano podstawę prawną rozstrzygnięcia i ją wyjaśniono, zostały też wykonane obowiązki Sądu, o których mowa w art. 163 § 2 p.p.s.a. Sąd wypełnił w sprawie obowiązki wynikające ze sprawowanej kontroli działalności administracji publicznej (art. 3 § 1 p.p.s.a.). Okoliczność, że wynik tej kontroli był odmienny od oczekiwanego przez stronę nie uprawnia do twierdzenia, iż naruszono art. 3 § 1 p.p.s.a. Na marginesie twierdzeń zawartych w skardze kasacyjnej zauważyć należy, że zasady doręczania decyzji uregulowane zostały w Kodeksie postępowania administracyjnego i organ obowiązany jest do działania zgodnie z tymi zasadami. Organ nie jest uprawniony do ponownego doręczenia decyzji w celu umożliwienia wniesienia skargi. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.