II OZ 591/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 marca 2010 r. sygn. akt. II SA/Wa 66/10 odmawiające dopuszczenia B. G. do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika postępowania w sprawie ze skargi K. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2009 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. znak [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] sierpnia 2009 r., znak: [...] stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta Miasta Olsztyn z dnia [...] listopada 2007 r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielający K. B. pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego nr [...] na lokal handlowo-usługowy w budynku przy ul. M. [...] w O. oraz udzielającej pozwolenia na budowę nowego wejścia i schodów zewnętrznych do w/w lokalu. Powyższa decyzja stał się przedmiotem skargi K. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W związku z powyższym, B. G. wniosła o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika postępowania na prawach strony. Wnioskodawczyni wskazała, iż jest współwłaścicielem zabytkowej kamieniczki położonej w O. przy ul. M. [...], a także członkiem Wspólnoty Mieszkaniowej. Ponadto stwierdziła, że była uczestnikiem postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie o sygn. akt VII SA/Wa 2139/08, które również dotyczyło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Olsztyn z dnia [...] listopada 2007 r., Nr [...], znak: [...]. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 30 marca 2010 r. B. G. podniosła, że lokal mieszkalny, który jest jej własnością znajduje się nad lokalem, którego dotyczy zaskarżona decyzja. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 marca 2010 r. sygn. akt. II SA/Wa 66/10 odmówił dopuszczenia B. G. do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika postępowania. Zdaniem Sądu pierwszej instancji przedstawione przez wnioskodawcę argumenty dotyczą jej interesu faktycznego i pozbawione są przesłanek świadczących o jej interesie prawnym. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia B. G. do Naczelnego Sadu Administracyjnego, w którym podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie wniosła o uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania lub jego zmianę. K. i B. B. w odpowiedzi na w/w zażalenie wniosło o jej oddalenie, podając, że B. G. nie była stroną postępowań administracyjnych prowadzonych w przedmiotowej sprawie, a kierowane przez nią do organów nadzoru budowlanego żądania oparte są tylko na interesie faktycznym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 33 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej P.p.s.a., osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. Natomiast stosowanie do treści art. 33 § 2 udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności. Na postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w sprawie przysługuje zażalenie. Pod pojęciem "interes prawny" należy rozumieć interes zgodny z prawem i interes chroniony przez prawo. Interes prawny to coś więcej niż interes faktyczny, gdyż za interes prawny można uznać tylko taki interes, który stwarza korzystną sytuację prawną dla danego podmiotu. Ocena czy w danym przypadku występuje interes prawny, wynika z konfrontacji tego, co uważa się za interes prawny, z normami prawa materialnego, regulującymi określoną sferę stosunków społecznych. Mieć interes prawny znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. O tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym obywatel wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy przede wszystkim należy wskazać, iż na sytuację prawną właściciela lokalu wpływa przede wszystkim przynależność właściciela lokalu do wspólnoty mieszkaniowej, którą tworzy ogół właścicieli lokali wchodzących w skład nieruchomości - art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2000 r., nr 80, poz. 903, ze zm.). Wspólnota z kolei jest podmiotem, którego uprawnienia wprost wpływają na zakres uprawnień właścicieli lokali tworzących tę wspólnotę. Stosownie do treści art. 21 ust. 1 ustawy, zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali. Członkowie wspólnoty w sprawach jej dotyczących nie występują samodzielnie, bowiem należy to do kompetencji zarządu. W stosunkach zewnętrznych odnoszących się do części wspólnych, wspólnotę reprezentuje jej zarząd. A zatem, podmiotem uprawnionym do występowania w charakterze strony w postępowaniu zarówno administracyjnym, jak i sądowym jest tylko wspólnota mieszkaniowa. W związku z powyższym należy zauważyć, że B. G. nie była strona postępowań administracyjnych w sprawie stwierdzenia nieważność decyzji Prezydenta Miasta Olsztyn z dnia [...] listopada 2007 r., Nr [...], znak: [...]. Dotyczy to zarówno postępowania nieważnościowego zakończonego decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2009 r. znak [...], jak i decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2008 r. znak [...]. Co więcej wbrew stanowisku strony skarżącej analiza akt sprawy postępowania sądowoadministracyjnego prowadzonego pod sygn. akt VII SA/Wa 2139/08 w przedmiocie stwierdzenia nieważności w/w decyzji Prezydenta Miasta Olsztyn, nie potwierdza, iż była ona uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. W tej sytuacji należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, że B. G. nie wykazała, aby wynik postępowania sądowoadministracyjnego dotyczył jej interesu prawnego. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.