II GSK 965/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Rafał Batorowicz Sędzia NSA Marzenna Zielińska (spr.) Sędzia del. WSA Krystyna Czajecka - Szpringer Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 14 września 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Sz. z dnia 7 lipca 2010 r. sygn. akt I SA/Sz 442/10 w sprawie ze skargi R. Z. na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia protestu w sprawie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Sz. wyrokiem z 7 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 442/10, oddalił skargę R. Z. – F. O. i D. P. "L." na dokonaną przez Zarząd Województwa Zachodniopomorskiego ocenę projektu "Wdrożenie nowoczesnych technologii produkcyjnych w firmie L. w K., w celu usprawnienia działalności, wzrostu wydajności pracy i rentowności działalności" zgłoszonego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Zachodniopomorskiego na lata 2007-2013. Sąd orzekał w następującym stanie sprawy: W dniu 27 listopada 2009 r. R. Z. (skarżący) złożył wniosek o wskazanym powyżej tytule w Urzędzie Marszałkowskim Województwa Zachodniopomorskiego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego (RPO) Województwa Zachodniopomorskiego na lata 2007-2013. Pismem z dnia 30 marca 2010 r. Dyrektor Wydziału Wdrażania RPO poinformował skarżącego, że projekt jego został poddany ocenie środowiskowej prowadzonej przez zespół ds. oceny środowiskowej w ramach komisji Oceniającej Projekty, w następstwie której to oceny stwierdzono, że projekt ten nie spełniał kryterium "Zgodności projektu z wymogami prawa", w wyniku czego został odrzucony i wyłączony z dalszej procedury ubiegania się o dofinansowanie. W uzasadnieniu Dyrektor Programu Wdrażania RPO opisał procedurę oceniania projektów. Odwołując się do stanowiska ekspertów oceniających projekt wskazał, ze nie spełnia on wymogów prawa w zakresie procedury wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, bowiem postanowienie Prezydenta K. z dnia [...] listopada 2009 r., stwierdzające brak konieczności nakładania obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, zostało wydane bez zasięgnięcia opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Wskazał, że opinia tego organu jest wymagana na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Obowiązek taki istnieje od dnia 15 listopada 2009 r., gdyż zgodnie z art. 156 tej ustawy zakończył się okres roku od dnia wejścia w życie tej ustawy upoważniający starostów (prezydentów) do wykonywania tego zadania. W proteście na ocenę odrzucającą projekt skarżący wskazał, że do wniosku załączył wydane w dniu 24 listopada 2009 r. ostateczne postanowienie Prezydenta Miasta K. o braku obowiązku sporządzania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz wydaną przez ten organ ostateczną decyzję z dnia [...] grudnia 2009 r. w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań. Podniósł, że opinia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska nie stanowiła wymaganego załącznika do projektu, wobec czego brak ten nie może stanowić podstawy do jego odrzucenia. Wydział Zarządzania RPO Województwa Zachodniopomorskiego stwierdził brak przesłanek do uznania protestu. Organ odwoławczy podzielił stanowisko wyrażone w ocenie pierwszoinstancyjnej. Wskazał, że postanowienie o odstąpieniu od oceny oddziaływania na środowisko powinno być poprzedzone postanowieniem opiniującym Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Za rozstrzygającą należy przyjąć datę wydania postanowienia, nie mają znaczenia daty wcześniejszych nieformalnych czynności organu (opinii wewnętrznych). Wskazał, że z punktu widzenia polskiej procedury administracyjnej jest to uchybienie poważne. Skoro polski ustawodawca zdecydował, że wymagana przez dyrektywę procedura selekcji ma się odbywać z udziałem organów opiniujących, to należy uznać to za sposób transpozycji dyrektyw. A skoro w rozpatrywanej sprawie wydawano decyzję środowiskową, to należało ją wydać zgodnie z proceduralnymi wymaganiami ww. ustawy z dnia 3 października 2008 r. Rozpatrujący protest organ stwierdził ponadto, że postanowienia i decyzja wydane przez Prezydenta Miasta K. pozostają w obrocie prawnym, co nie oznacza, że Instytucja Zarządzająca nie jest uprawniona do weryfikacji tych aktów z punktu widzenia poprawności przeprowadzonych procedur, podobnie jak czyni to Komisja Europejska w przypadku tzw. dużych projektów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Sz. oddalając skargę na powyższy protest powołując się na art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712) zakresem sądowej kontroli legalności nie został objęty sam negatywny wynik przeprowadzonej oceny projektu, lecz wyłącznie sposób jej przeprowadzenia, a więc tryb podjętych przez właściwą instytucję działań do takiego wyniku prowadzących. Sąd wskazał na brak zachowania procedury obowiązującej od dnia 15 listopada 2009 r., dotyczącej przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, poprzez niepoprzedzenie wydania takiej oceny opinią Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Wobec czego za zasadne uznał leżące u podstawy negatywnej oceny zgłoszonego projektu stanowisko o braku spełnienia jednego z niezbędnych kryteriów dopuszczających jakim jest "zgodność projektu z wymogami prawa". Sąd podniósł, że wydanie oceny przez Prezydenta Miasta K. nastąpiło z oczywistym naruszeniem prawa, wobec czego za niezasadne Sąd zarzut skarżącego dotyczący naruszenia przy ocenie projektu art. 26 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Wbrew temu zarzutowi, kryteria merytorycznej, w tym środowiskowej oceny projektów zostały zatwierdzone przez powołany do tego Zachodniopomorski Komitet Monitorujący i udostępnione zainteresowanym podmiotom w Wytycznych dla Wnioskodawców oraz w załączniku 1b do tych Wytycznych. WSA w Sz. stwierdził również, że chybionym jest zarzut dokonania oceny projektu z naruszeniem art. 16 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd podzielił stanowisko organu rozpoznającego protest, że nie został zakwestionowany fakt pozostawania w obrocie prawnym postanowienia z dnia 24 listopada 2009 r., stwierdzającego brak potrzeby przeprowadzenia oceny środowiskowej, a jedynie uznano, że postanowienie to narusza prawo oraz że instytucja była zobowiązana do badania tego, czy procedura oceny oddziaływania projektowanego przedsięwzięcia na środowisko była przeprowadzona zgodnie z przepisami prawa. R. Z. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Urzędowi Marszałkowskiemu Województwa Zachodniopomorskiego do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 3 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. w zw. z art. 26 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, iż w toku przedmiotowego postępowania o dofinansowanie, przy ocenie projektu, zastosowano przejrzyste reguły, gdy w rzeczywistości wniosek skarżącego został odrzucony choć spełniał wszystkie kryteria dopuszczające, zatwierdzone przez Zachodniopomorski Komitet Monitorujący; 2. art. 3 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 16 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, iż Urząd Marszałkowski Województwa Zachodniopomorskiego Wydział Zarządzania RPO był uprawniony we wskazanym przez siebie zakresie weryfikować (oceniać zgodność z prawem) prawomocną, ostateczną decyzję środowiskową. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej kasator podniósł, że do wniosku o dofinansowanie złożył wszystkie załączniki, które były wymienione w Wytycznych dla Wnioskodawców oraz w załączniku 1b Przewodnika dla Wnioskodawców RPO, w tym wydane przez Prezydenta Miasta K. postanowienie z dnia [...] listopada 2009 r. o braku obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz wydaną przez Prezydenta Miasta K. decyzję z dnia [...] grudnia 2009 r. w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań. Podkreślił, że zarówno powyżej wymienione postanowienie jak i decyzja są prawomocne i ostateczne, wobec czego obowiązują one tak długo, dopóki nie zostaną uchylone lub zmienione przez nowe decyzje oparte na odpowiednich przepisach prawa. Zasada ta została wyrażona w art. 16 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wobec czego wszystkie organy administracji musza brać pod uwagę stan prawny powstały wskutek wydania decyzji ostatecznej, nawet takiej która jest wadliwa. Braku obowiązku respektowania wynikającej z art. 16 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego zasady przez zespół ekspertów oceniających wniosek nie niweczy zapis art. 37 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Zgodnie z tym przepisem jedynie do postępowania w zakresie ubiegania się o udzielenie dofinansowania nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie kasatora przepisy tego kodeksu mają zastosowanie przy dokonywaniu oceny skutków prawnych decyzji administracyjnych, wydawanych w ramach postępowań administracyjnych, które są przedkładane przez wnioskodawcę w ramach postępowania o dofinansowanie. Niedopuszczalna jest bowiem sytuacja, w której w badaniu wniosków o dofinansowanie dokonywana będzie dowolna ocena prawomocnych i ostatecznych decyzji administracyjnych, której skutkiem będzie zakwestionowanie ważności takiej decyzji na potrzeby jedynie postępowania o dofinansowanie. Zgodnie z prawem merytorycznej weryfikacji decyzji mogą dokonywać jedynie organy do tego uprawnione, w przeciwnym wypadku dochodziłoby do sytuacji, w której prawomocne i ostateczne decyzje administracyjne byłyby jedynie pozornie wiążące dla innych organów. Eksperci oceniający wniosek o dofinansowanie nie byli wobec tego uprawnieni do wzruszania złożonych postanowienia i decyzji, jak również do ich merytorycznej oceny. Kasator nie zgodził się z twierdzeniem Sądu, iż instytucja zarządzająca jedynie ustaliła, iż przedłożone postanowienie i decyzja zostały wydane z naruszeniem prawa, nie kwestionując w istocie istnienia tych rozstrzygnięć w obrocie prawnym, gdyż odrzucenie wniosku właśnie z tego powodu oznaczało w istocie zakwestionowanie ich prawomocności. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Zarząd Województwa Zachodniopomorskiego wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z regulacją zawartą w art. 30d ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach polityki rozwoju (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.) wnioskodawca lub właściwa instytucja pośrednicząca lub zarządzająca może wnieść skargę kasacyjną. W art. 30e tej ustawy ustawodawca nakazuje, w zakresie w niej nieuregulowanym, odpowiednie stosowanie do postępowania przed sądami administracyjnymi przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., określonych dla aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., wskazując jednocześnie, stosowanie których przepisów p.p.s.a. jest wyłączone. Wyłączenia te nie obejmują przepisów p.p.s.a. odnoszących się do skargi kasacyjnej. Z kolei regulacje zawarte w art. 30d ust. 1 w zw. z art. 30c ust. 2 i art. 30d ust. 2 w zw. z art. 30c ust. 5 ustawy o zasadach polityki rozwoju ściśle określają odrębności postępowania kasacyjnego prowadzonego w trybie określonym w tej ustawie. Odrębności te dotyczą sposobu i terminu wniesienia skargi kasacyjnej, samodzielnej podstawy pobierania opłaty sądowej oraz wymogów odnoszących się do dołączenia dokumentacji w sprawie. Ustawodawca w obrębie tej ustawy nie wnika w regulowaną przepisami p.p.s.a. materię podstaw kasacyjnych, granic skargi kasacyjnej oraz zakresu badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny i dopuszczalnych rozstrzygnięć. Konieczność modyfikacji nie wynika z celów ustawy o zasadach polityki rozwoju. Wobec tego odpowiednie stosowanie przepisów p.p.s.a. przy rozpoznawaniu skarg kasacyjnych wnoszonych na podstawie art. 30d ust. 1 ustawy o zasadach polityki rozwoju polega na stosowaniu wprost, między innymi, art. 174, art. 183 § 1 i § 2 oraz art. 184 p.p.s.a. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach: 1) naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z treści art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a która w niniejszej sprawie nie zachodzi. Wobec takich regulacji należy stwierdzić, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie lecz uzasadnione jest odnoszenie się do zawartych w skardze zarzutów składających się na podstawy kasacyjne i wyznaczających zakres badania sprawy przez sąd drugiej instancji. Rozpoznając wniesioną skargę kasacyjną w przedstawionym wyżej zakresie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw i nie zasługuje na uwzględnienie. Pod względem formalnym skarga kasacyjna odpowiada przepisom postępowania, gdyż spełnia wymogi pisma procesowego, jak również zawiera sformułowanie zarzutów oraz uzasadnienie, a więc podlegała merytorycznemu rozpoznaniu, jednakże nie mogła być uwzględniona ze względu na jej bezzasadność merytoryczną. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty opierają się wyłącznie na drugiej podstawie kasacyjnej (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ramach tej podstawy kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji naruszenie art. 3 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 26 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez przyjęcie, iż w toku przedmiotowego postępowania o dofinansowanie, przy ocenie projektu, zastosowano przejrzyste reguły, gdy w rzeczywistości wniosek skarżącego został odrzucony choć spełniał wszystkie kryteria dopuszczające, zatwierdzone przez Zachodniopomorski Komitet Monitorujący (pkt 1 petitum skargi kasacyjnej), a także naruszenie art. 3 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 16 § 1 K.p.a. poprzez przyjęcie, iż Urząd Marszałkowski Województwa Zachodniopomorskiego Wydział Zarządzania RPO był uprawniony we wskazanym przez siebie zakresie weryfikować (oceniać zgodność z prawem) prawomocną, ostateczną decyzję środowiskową (pkt 2 petitum skargi kasacyjnej). Jak wynika z akt sprawy, podstawę negatywnej oceny złożonego przez R. Z. projektu, a w konsekwencji jego "odrzucenia", stanowił brak spełnienia jednego z kryteriów dopuszczających zatwierdzonych przez Zachodniopomorski Komitet Monitorujący, a mianowicie kryterium "Zgodności projektu z wymogami prawa", tj. zgodności projektu z prawem krajowym lub wspólnotowym w zakresie związanym z oddziaływaniem środowiskowym, a to w następstwie załączenia do wniosku o dofinansowanie projektu postanowienia Prezydenta Miasta K. z dnia [...] listopada 2009 r. (a później również wydanej przez ten organ decyzji ostatecznej z dnia [...] grudnia 2009 r. w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań...), stwierdzającego brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania projektowanego przedsięwzięcia na środowisko, które to postanowienie podjęte zostało bez uprzedniego zasięgnięcia opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Sz. analizę oraz jego ocenę co do tego, że przedłożony przez R. Z. projekt nie spełniał kryterium "Zgodności projektu z wymogami prawa". "Prawem", do którego odwołuje się owo kryterium, i z którego "wymogami" musi być zgodny projekt, by mógł liczyć na pozytywną ocenę i dofinansowanie, jest w równym stopniu prawo wspólnotowe, jak i prawo krajowe, w tym też niewątpliwie także przepisy przedmiotowej ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Postanowienie Prezydenta K. z dnia [...] listopada 2009 r., stwierdzające brak konieczności nakładania obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, zostało wydane bez zasięgnięcia opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska, tj. z pominięciem wymogu określonego przepisem art. 64 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Sz. obszernie i – zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego – prawidłowo przedstawił wynikające z tej ustawy uregulowania, zasadnie wywodząc, że od dnia 15 listopada 2009 r., Prezydent Miasta K. nie był już uprawniony do wykonywania zadań nałożonych na regionalnego dyrektora ochrony środowiska w zakresie dotyczącym opinii w sprawie potrzeby przeprowadzenia oceny środowiskowej (por. 156 w zw. z art. 174 ww. ustawy). W konsekwencji, jako w pełni zasadne należy uznać leżące u podstaw negatywnej oceny zgłoszonego przez R. Z. projektu stanowisko (zarówno orzekających w tej sprawie organów, jak i Sądu I instancji) o braku spełnienia jednego z niezbędnych kryteriów dopuszczających, jakim była "zgodność projektu z wymogami prawa". W świetle powyższego, podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 3 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 26 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, należało uznać za nieuzasadniony. Wbrew wywodom skargi kasacyjnej, w toku przedmiotowego postępowania o dofinansowanie, przy ocenie projektu przedłożonego przez R. Z., zastosowano "przejrzyste" reguły, a wniosek skarżącego został odrzucony dlatego, że nie spełniał wszystkich kryteriów dopuszczających, zatwierdzonych przez Zachodniopomorski Komitet Monitorujący, a konkretnie kryterium "zgodności projektu z wymogami prawa". Należy przy tym zauważyć, że zatwierdzone przez Zachodniopomorski Komitet Monitorujący kryteria merytorycznej, w tym środowiskowej, oceny projektów zostały udostępnione zainteresowanym podmiotom w "Wytycznych dla Wnioskodawców..." oraz w załączniku 1b do tychże Wytycznych, zatytułowanym "Przewodnik dla Wnioskodawców RPO WZ. Ocena oddziaływania na środowisko po 15 listopada 2008 r.", w którym m.in. wskazane zostały organy właściwe do wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz organy właściwe do uzgadniania i opiniowania; np. dla przedsięwzięć z II grupy wyraźnie zaznaczono ("ALE"), że starosta jest właściwy "w okresie przejściowym do 15. 11. 2009 r." Jako równie nieuzasadniony Naczelny Sąd Administracyjny uznał podniesiony w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 3 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 16 § 1 K.p.a. poprzez przyjęcie, iż Urząd Marszałkowski Województwa Zachodniopomorskiego Wydział Zarządzania RPO był uprawniony we wskazanym przez siebie zakresie weryfikować (oceniać zgodność z prawem) prawomocną, ostateczną decyzję środowiskową. Formułując ten zarzut, autor skargi kasacyjnej zdaje się nie dostrzegać specyfiki i odrębności postępowania w zakresie ubiegania się oraz udzielania dofinansowania prowadzonego na podstawie ww. ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju – do którego nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Pomija zarazem to, że negatywne dla skarżącego "rozstrzygnięcie" instytucji zarządzającej w żadnym razie nie podważało ani "prawomocności", ani "ostateczności", jak również nie "wzruszało" złożonych przez skarżącego w toku postępowania aplikacyjnego ww. postanowienia oraz decyzji Prezydenta Miasta K.. Należy zauważyć, że sporne postanowienie z dnia [...] listopada 2009 r. zostało złożone przez R. Z. w związku z ubieganiem się o dofinansowanie – zgłoszonego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Zachodniopomorskiego na lata 2007-2013 – projektu. Zgodnie z ww. ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, za prawidłową realizację programu operacyjnego odpowiada instytucja zarządzająca (art. 25 pkt 1 ustawy). Zgodnie z art. 26 ust. 1 tej ustawy do podstawowych zadań instytucji zarządzającej należy "w szczególności" (a zatem nie jest to wyczerpujące wyliczenie zadań) m.in. przygotowanie i przekazanie Komitetowi Monitorującemu do zatwierdzenia propozycji kryteriów wyboru projektów (pkt 3) oraz wybór, w oparciu o kryteria, o których mowa w pkt 3, projektów, które będą dofinansowane w ramach programu operacyjnego (pkt 4). W związku z tym należy pokreślić, że dokumenty (a ściślej, "zasady i procedury") składające się na system realizacji programu operacyjnego (por. art. 5 pkt 11), w tym obejmujące zasady oceny projektów, służąc wykonaniu programów, którymi są wg art. 15 ust. 1 tej ustawy "dokumenty o charakterze operacyjno – wdrożeniowym", niewątpliwie nie należą do źródeł prawa powszechnie obowiązującego (nie mieszczą się w konstytucyjnym systemie źródeł prawa powszechnie obowiązującego - por. art. 87 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP), jednakże ich opracowywanie i wykonanie znajdują oparcie zarówno w ustawie, jak i w przepisach wspólnotowych. Również kryteria ocen (kryteria wyboru) nie noszą same w sobie cech prawa powszechnie obowiązującego, aczkolwiek uprawnienie Komitetu Monitorującego do zatwierdzania kryteriów wyboru projektów do finansowania w ramach danego programu operacyjnego ma podstawy zarówno w ustawodawstwie krajowym (art. 28 ust. 1 ww. ustawy), jak i w przepisach wspólnotowych (vide np. art. 65 lit. a rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ). Należy przy tym zauważyć, że ubiegający się o pomoc finansową dla przedstawionego projektu podmiot, świadom wymagań wynikających z systemu realizacji programu jednocześnie godzi się na określone tym systemem warunki (w przeciwnym wypadku nie składałby wniosku) – na co zwracał już uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 czerwca 2010 r., sygn. akt II GSK 539/10. A zatem, godzi się więc zarówno na to, że w toku postępowania w zakresie ubiegania się oraz udzielania dofinansowania prowadzonego na podstawie ww. ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie będą stosowane przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, że będą wprost stosowane określone przepisy unijne (wspólnotowe), jak i na to, że zgłoszony projekt będzie oceniany pod kątem określonych, właściwych dla danego programu operacyjnego, kryteriów, z uwzględnieniem innych opracowanych w ramach programu dokumentów, takich jak np. wspomniane wyżej Wytyczne. W ww. załączniku 1b do Wytycznych ("Przewodniku dla Wnioskodawców...), odnoszącym się do oceny oddziaływania na środowisko, wyraźnie wskazano (w rozdz. I – Podstawy prawne) mające zastosowanie w tym zakresie przepisy (tj. kilkanaście wymienionych tam "Aktów unijnych" i kilka "Aktów krajowych"), z uwypukleniem zmian wprowadzonych ww. ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Wszystkie te przepisy stanowią owe "wymogi prawa", z którymi musi być zgodny projekt, by mógł uzyskać dofinansowanie. Tak więc, wbrew wywodom skargi kasacyjnej, "eksperci oceniający wniosek o dofinansowanie" byli uprawnieni do merytorycznej oceny załączonych do wniosku o dofinansowanie projektu postanowienia oraz decyzji pod kątem określonych w programie operacyjnym przesłanek, zaś dokonana przez nich ocena w żadnym razie nie "wzruszała" ani ww. postanowienia Prezydenta Miasta K. z dnia [...] listopada 2009 r., ani też jego późniejszej decyzji dnia [...] grudnia 2009 r. w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań. Jak to trafnie zauważył Sąd I instancji, Instytucja Zarządzająca RPO WZ, dokonując oceny zgłoszonego projektu i uznając, że nie spełnia on niezbędnych kryteriów dopuszczających w zakresie jego zgodności z wymogami prawa, nie kwestionowała pozostawania w obrocie prawnym postanowienia Prezydenta Miasta K. z dnia [...] listopada 2009 r., stwierdzającego brak potrzeby przeprowadzenia oceny środowiskowej, ani też jego późniejszej decyzji, a jedynie stwierdziła, iż postanowienie to nie odpowiada określonym ww. ustawą z dnia 3 października 2008 r. "wymogom prawa" wobec braku przeprowadzenia wcześniejszych uzgodnień z właściwym organem ochrony środowiskowej, będąc przy tym zobowiązaną do badania tego, czy procedura oceny oddziaływania projektowanego przedsięwzięcia na środowisko odpowiada przepisom prawa. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniesiona skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego też, stosownie do art. 184 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.