III SA/Gd 153/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Sędzia NSA Anna Orłowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2010 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia 22 lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do klasyfikacji taryfowej towaru, cła antydumpingowego oraz podatku od towarów i usług oddala skargę. Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia 23 września 2009 r. oznaczoną nr [...] orzekł o klasyfikacji taryfowej "części rowerowych ramy pomalowane" do kodu Taric 8714 91 10 19 z kodem dodatkowym 8900, określił wartość celną importowanego towaru na kwotę: poz. 1 – 223.967 zł, poz. 2 – 2.336 zł, określił niezaksięgowaną kwotę ostatecznego cła antydumpingowego (A30), podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 1.133 zł, orzekł o poborze odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne, od kwoty określonej w pkt 3 rozstrzygnięcia określił podatek od towarów i usług z tytułu importu towaru objętego procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie zgłoszenia celnego [...] na kwotę 52.375 zł. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia organ wskazał art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, art. 65 ust. 5, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne, art. 20 ust. 1, ust. 3 i ust.6, art. 29 ust. 1, art. 67, art. 78 ust. 1 i ust. 3, art. 214 ust. 1, art. 220 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, art. 145 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2.07.1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 13/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, art. 3, art. 5 ust. 1 i ust. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z 23.07.1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej, Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1214/2007 z dnia 20.09.2007 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 88/97 z dnia 20.01.1997 r. w sprawie zezwolenia na zwolnienie z przywozu niektórych części rowerowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej z rozszerzenia, na mocy rozporządzenia Rady (WE) Nr 2474/93, Decyzji Komisji z dnia 20.01.2006 r. przyznającej niektórym stronom zwolnienie z rozszerzenia na niektóre części rowerowe cła antydumpingowego na rowery pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej nałożonego przez Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 2474/93, ostatnio utrzymanego i zmienionego rozporządzeniem (WE) Nr 1095/2005 oraz znoszącej zawieszenie płatności cła antydumpingowego rozszerzonego na niektóre części rowerowe z Chińskiej Republiki Ludowej przyznane niektórym stronom na podstawie rozporządzenia (WE) Nr 88/97, art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13, art. 33 ust. 3, art. 34 ust. 4, art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu organ podał, że zgłoszeniem celnym z dnia 2 kwietnia 2008 r. "A" Spółka z o.o. w Ł. działając przez Agencję Celną, zgłosiła do odprawy w procedurze dopuszczenia do obrotu sprowadzony z Chin towar "części rowerowe – ramy pomalowane" (3.445 szt.), zakwalifikowane do kodu Taric 8714 91 10 19 z kodem dodatkowym A574 i stawką celną w wysokości 4,7%. Spółka "A" została zwolniona z rozszerzenia, ustanowionego rozporządzeniem (WE) Nr 71/97, na przywóz niektórych części rowerowych z Chińskiej Republiki Ludowej, ostatecznego cła antydumpingowego nałożonego na rowery pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej. Wartość towaru określono na kwotę 91.690,79 USD. Zgłoszenie zostało przyjęte i zaewidencjonowane pod nr [...]. Wnioskiem z dnia 25 czerwca 2009 r. Spółka zwróciła się o dokonanie korekty zgłoszenia celnego w zakresie wartości celnej oraz określenie należności celnych i podatkowych w prawidłowej wysokości, uzasadniając wniosek faktem nie wykorzystania części ram rowerowych, z powodu ich wadliwej jakości, do montażu rowerów. Organ uznał za zasadne dokonanie zmiany klasyfikacji taryfowej 33 sztuk ram rowerowych o wartości 955,30 USD i naliczenie cła antydumpingowego wg stawki 48,5%. Spółka poinformowała także, iż zła jakość towaru objętego kontraktem nr [...] została uznana przez eksportera i potwierdzona notą kredytową nr [...] z dnia 30 października 2008 r. na kwotę 50.683,02 USD, zatem wartość celna wadliwych ram jest zerowa. W tym zakresie organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające i uznał, że nie ma podstaw do obniżenia wartości celnej wadliwego towaru. W szczególności wskazał, że zgodnie z art. 145 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, korekta zmiany wartości celnej musi być dokonana całkowicie na podstawie odpowiednich zapisów wynikających z umowy zawartej pomiędzy sprzedającym i kupującym, zezwalających na możliwość dokonania takiej korekty w przypadku wystąpienia wad. Nadto z przedłożonych przez zgłaszającego dokumentów musi jasno wynikać, że korekta jest dokonywana w związku ze stwierdzonymi wadami. Przedmiotowe zgłoszenie celne dotyczyło towaru sprowadzonego przez stronę na podstawie pisemnej umowy z dnia 9 października 2007 r. z firmą "B", dotyczącej dostaw części i akcesoriów rowerowych. Przywołując treść tej umowy organ stwierdził, że strona nie wykazała, iż korekta ceny miała charakter gwarancyjny. Z zawartej umowy nie wynika, by strony określiły zobowiązania gwarancyjne zezwalające na możliwość dokonania korekty w przypadku wystąpienia wad towaru. Zaznaczył przy tym, że obniżki ceny lub noty uznaniowe, które wynikają ze zmiany umowy po dokonaniu zgłoszenia celnego nie mogą zostać uwzględnione. Korekta ceny musi odbyć się na podstawie formalnego rozliczenia między nabywcą i sprzedawcą w sposób, który pozwala na stwierdzenie, że pierwotna cena towarów została skorygowana zgodnie z zawartą umową – w tym przypadku konieczne jest, aby umowa zawierała klauzulę zezwalającą na możliwość dokonania korekty ceny. Organ wskazał, że spółka informowała, iż dostawca nie dopełnił zobowiązań wynikających z kontraktu i nie dostarczył certyfikatów jakości towaru. Ponadto wytyczne odnośnie reklamacji ram należących do zamówienia [...] zostały zawarte w "Umowie o wytycznych kontroli jakości" z dnia 27 sierpnia 2008 r., czyli zawartej po dokonaniu zgłoszenia celnego. Zgodnie z jej treścią "wymiar i sposób załatwienia reklamacji (zwrot sumy za uszkodzone ramy, zniżka przy następnym zamówieniu, wymiana ram etc.) zostanie uzgodniony przez strony po zakończeniu inspekcji". W tych okolicznościach nota kredytowa nr [...], wystawiona - jak podała strona - w zamian za złożenie zamówienia na sezon 2009 r., nie może mieć wpływu na wartość celną towaru. Następnie organ celny podał szczegółowy sposób korekty formularzy zgłoszenia celnego oraz sposób określenia kwoty długu celnego i należnego podatku VAT. W oparciu o art. 65 ust. 5 ustawy – Prawo celne orzekł o obowiązku uiszczenia odsetek. W odwołaniu od w/w decyzji strona zarzuciła organowi pierwszej instancji naruszenie przepisów art. 121, 122, 124, 187 i 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy – Prawo celne, a także art. 145 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93, art. 29, 67 i 243 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny oraz art. 65 ust. 5 ustawy – Prawo celne. Strona podała, że dokonała zapłaty wymierzonych jej należności celnych i domaga się zwrotu zapłaconej kwoty wraz z odsetkami przed rozpatrzeniem odwołania na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy – Prawo celne i art. 239a Ordynacji podatkowej. Spółka podniosła, że organ celny niedokładnie i jednostronnie ustalił stan faktyczny sprawy, pomijając szereg dowodów i nie wyjaśniając stronie zasadności przesłanek, którymi się kierował. Jej zdaniem organ miał obowiązek uwzględnienia okoliczności przemawiających także na korzyść strony. Określenie należności celnych w oparciu o pełną wartość celną wadliwych ram było bezpodstawne, bowiem strona wykazała zmniejszoną wartość celną złożonymi dokumentami i wyjaśnieniami. Tymczasem organ błędnie interpretował art. 145 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93. Z przepisu tego bowiem nie wynika, że umowa musi wyraźnie określać obowiązek korekty w przypadku wad towaru. W umowie z dnia 9 października 2007 r. Spółka i kontrahent zagraniczny w sposób wystarczający zawarli postanowienie regulujące zasady zgłaszania, uznawania i rozliczania reklamacji ilościowych i jakościowych towaru. Ponieważ przepisy nie stanowią, jakim dokumentem ma nastąpić obniżenie ceny wadliwego towaru, nota kredytowa nr [...] z dnia 30 października 2008 r. prawidłowo koryguje wartość wadliwych ram. W ocenie strony organ pierwszej instancji nieprawidłowo zastosował również art. 65 ust. 5 ustawy – Prawo celne, gdyż podanie nieprawidłowych danych spowodowane było okolicznościami nie wynikającymi z jej zaniedbania lub świadomego działania. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 22 lutego 2010 r. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej orzeczenia o poborze odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo celne i umorzył postępowanie w tym zakresie. W pozostałej części organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy co do meritum sprawy podzielił argumentację organu pierwszej instancji. Powołał się przy tym dodatkowo na Komentarz nr 2 Komitetu Kodeksu Celnego Wspólnot Europejskich, dotyczący art. 145 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 i zamieszczony w "Kompendium tekstów dotyczących ustalania wartości celnej". Zgodnie z wytycznymi Komentarza zasady określania wartości celnej towarów dopuszczają uwzględnienie ich wad poprzez przyjęcie korekty ceny zapłaconej lub należnej za ten towar, pod warunkiem, że korekty dokonuje się całkowicie na podstawie warunków określonych w umowie sprzedaży i że jest ona dokonywana wyłącznie w związku ze stwierdzonymi wadami. W takim rozumieniu umowa sprzedaży musi zawierać klauzulę zezwalającą na możliwość dokonania korekty ceny. Wadliwe towary muszą być objęte konkretnymi i precyzyjnymi klauzulami gwarancyjnymi, które przewidują także możliwość korekty ceny. Klauzula taka może być zawarta w odrębnym dokumencie, pod warunkiem, że jest on powiązany z umową sprzedaży i że oba dokumenty odnoszą się do transakcji handlowej między kupującym i sprzedającym. Korekta ceny musi odbyć się na podstawie formalnego rozliczenia między nabywcą a sprzedawcą w sposób, który pozwala na stwierdzenie, że pierwotna cena towarów została skorygowana zgodnie z odnośną umową. Wykluczałoby to formy kompensacji pośredniej lub odroczonej, np. płatności na rzecz osób trzecich, lub wymianę towarów, które nie mogą być uznawane za dopuszczalne formy korekty ceny. Organ zaznaczył, że chociaż Komentarze nie są instrumentami prawnymi, jednak wspierają jednolitą interpretację oraz stosowanie właściwych przepisów Wspólnoty. Wskazana umowa zawarta w dniu 9 października 2007 r. w pkt VI przewiduje, że w sytuacji zaakceptowania reklamacji koszty zwrotu towarów uszkodzonych lub wadliwych ponosi sprzedający. Przewiduje też zobowiązanie sprzedającego do wymiany towarów na w pełni sprawne, a wobec braku możliwości takiej wymiany prawo kupującego do pozyskania brakującego towaru z innego dostępnego źródła i obciążenie sprzedającego wszystkimi kosztami. Kupujący zaś ma prawo do żądania zniżki na ceny brakujących lub spóźnionych części. Zgodnie z powyższym Komentarzem nr 2 wymiana towaru nie jest dopuszczalną formą korekty ceny. Podobnie za korektę ceny nie można uznać pozyskania brakującego towaru z innego dostępnego źródła i obciążenie sprzedającego wszystkimi kosztami. W tych okolicznościach prawidłowy jest pogląd organu pierwszej instancji, że przedmiotowa umowa nie zawiera precyzyjnej klauzuli gwarancyjnej sprzedającego wobec kupującego przewidującej ustalenie nowej niższej ceny transakcyjnej towarów z tytułu wad czy uszkodzeń. Fakt ten przyznała sama strona w piśmie z dnia 17 lipca 2009 r., stwierdzając m.in. że sprawa reklamacji wymagała osobnych rozmów i ustaleń oraz, że po przyjeździe delegacji z Chin powstał standard kontroli jakości zatwierdzony w dniu 27 sierpnia 2008 r. W piśmie z dnia 12 sierpnia 2009 r. strona przyznała, że umowa nie zawiera zobowiązań gwarancyjnych i nie uwzględnia kwestii zmiany ceny. Organ odwoławczy uznał, że zapisy umowy o wytycznych kontroli jakości także nie są precyzyjne i regulują raczej rozliczenia między sprzedającym a kupującym, a nie warunki i sposób korekty ceny towarów wadliwych. W ocenie organu odwoławczego nota kredytowa, na którą powołuje się strona jest jedynie dokumentem potwierdzającym, że dostawca uznał reklamację za zasadną. Na jej podstawie nie można przyjąć, że wartość wadliwych ram jest równa zeru, lecz to, że dostawca z uwagi na nie wywiązanie się z umowy odstąpił w ramach rekompensaty od pobrania zapłaty za ten towar, w zamian jednak za złożenie zamówienia na następny rok. Stwierdzone wady ram rowerowych nie pozwalają na ich montaż w nowych rowerach, ale nawet w postaci złomu posiadają pewną minimalną wartość. Mając na uwadze okoliczności sprawy Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że organ pierwszej instancji dokonał szczegółowej analizy spornych zagadnień i obiektywnie ocenił wszystkie dowody zebrane w toku postępowania. Tym samym niezasadne były zarzuty naruszenia art. 121, art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej. Także uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji jest zgodne z wymogami określonymi w art. 210 § 4 tej ustawy. Organ odwoławczy wyjaśnił także, że zgodnie z art. 244 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, który ma pierwszeństwo przed regulacjami krajowymi, odwołanie nie powoduje wstrzymania wykonania decyzji od której się odwołano, zatem brak było podstaw do zwrotu należności celnych na podstawie art. 239a Ordynacji podatkowej. Za zasadne organ odwoławczy uznał jedynie twierdzenia strony dotyczące zastosowania art. 65 ust. 5 ustawy – Prawo celne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Spółka zarzuciła decyzji organu odwoławczego (w zakresie w jakim utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji): 1. naruszenie 145 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 oraz art. 29 i art. 67 Rozporządzenia ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny poprzez błędną ocenę zebranego materiału dowodowego skutkującą uznaniem, że nie zostały spełnione przesłanki do obniżenia wartości celnej towaru, w związku z jego wadliwością - co miało wpływ na wynik sprawy; 2. naruszenie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 pkt. 1 ustawy - Prawo celne poprzez niewskazanie, dlaczego organ dokonał interpretacji umowy zawartej przez stronę z dostawcą zagranicznym w taki sposób, iż uznał, że przesłanki art. 145 ust. 2 Rozporządzenia Komisji EWG Nr 2454/93 nie zostały spełnione oraz niewskazanie powodów pominięcia faktu zmniejszenia ceny wadliwych ram, będącego skutkiem uznania reklamacji w ramach gwarancji i wystawienia noty kredytowej nr [...] – co miało wpływ na wynik sprawy; 3. naruszenie art. 187 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 pkt. 1 ustawy - Prawo celne poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego - niewłaściwe przeanalizowanie materiału dowodowego i pominięcie dowodu w postaci faktu zmniejszenia ceny ram wadliwych i dokonania zwrotu płatności z tego tytułu, co spowodowało wybiórczą ocenę materiału dowodowego, nieustalenie faktycznej wartości towaru w związku z jego wadliwością w dacie dopuszczenia go do obrotu – co miało wpływ na wynik sprawy; 4. naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 pkt. 1 ustawy – Prawo celne poprzez niedokładne i jednostronne wyjaśnienie stanu faktycznego skutkującego niekorzystnym dla strony rozstrzygnięciem, a mianowicie pominięcie szeregu dowodów, wskazujących na intencje strony, udowadniających, iż wartość celna towaru w momencie zgłoszenia wniosku o dopuszczenie ram do obrotu była mniejsza z uwagi na jego wadliwość - co miało wpływ na wynik sprawy; 5. naruszenie art. 124 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 pkt. 1 ustawy - Prawo celne poprzez niewyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy, w szczególności niewskazanie stronie wątpliwości, które posiadał organ w związku z przedstawionymi przez stronę dowodami w sprawie oraz złożonymi wyjaśnieniami, niewskazanie stronie kierunku rozstrzygnięcia, do którego dążył organ pierwszej instancji wbrew wnioskom strony; 6. naruszenie art. 121 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 pkt. 1 ustawy - Prawo celne poprzez prowadzenie postępowania wszczętego na wniosek strony w sposób nie budzący zaufania do organów państwa poprzez sugerowanie, że organ dokonuje zebrania materiału dowodowego w celu uwzględnienia wniosku strony. W uzasadnieniu skarżąca posłużyła się analogiczną argumentacją jak w odwołaniu, zarzucając - tym razem organowi odwoławczemu, naruszenie zasady prawdy materialnej oraz błędną ocenę dowodów. Jej zdaniem wywód zawarty w uzasadnieniu decyzji jest wybiórczy i niedokładny. Wskazała, że wniosek o korektę zgłoszenia celnego był złożony w celu uniknięcia dalszych strat związanych z transakcją zakupu wadliwych ram rowerowych i chęcią odsprzedaży tego towaru. Podkreśliła, że jej próby ustalenia ceny tych ram jako złomu nie przyniosły rezultatu, a organy celne, wbrew obowiązkowi wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, nie przeprowadziły dowodu w tym zakresie. Zdaniem skarżącej przesłanki zmiany wartości celnej wadliwych ram określone w art. 145 Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 zostały spełnione, co zostało udowodnione dołączonymi przez nią dokumentami. Niewątpliwie nota kredytowa z dnia 30 października 2008 r. stanowiła wypełnienie zobowiązania gwarancyjnego, polegającego na zwrocie ceny uiszczonej za wadliwe ramy, co oznacza uznanie, że wartość wadliwych ram jest równa zeru. Wskazała przy tym na treść pkt VI pkt 6 zdanie ostatnie umowy z dnia w dniu 9 października 2007 r., zgodnie z którym kupujący uprawniony jest do żądania zniżki ceny za brakujące części. Zdanie to przesądza o fakcie określenia przez strony prawa w dacie zawarcia umowy sposobu rozliczenia reklamacji przez obniżenie ceny nabycia towaru, o ile dostawca nie dostarczy towaru wolnego od wad w ciągu 4 tygodni. Notę należy uznać za korektę wartości wadliwych ram, czyli dostosowanie przez sprzedającego ceny nabycia jako wypełnienie zobowiązania gwarancyjnego przewidzianego w umowie sprzedaży. W ocenie skarżącej rzeczywistym i jedynym powodem wystawienia wskazanej noty kredytowej było zobowiązanie do przyjęcia i rozpatrzenia reklamacji, tymczasem organy celne za wszelką cenę dążyły do określenia maksymalnych i nieuzasadnionych należności celnych. Obietnica kontynuowania współpracy z partnerem zagranicznym ze strony skarżącej była elementem negocjacji, a nie przyczyną wystawienia noty. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem importu w niniejszej sprawie były części rowerowe-ramy pomalowane. Towar ten został dopuszczony do obrotu w dniu 21 marca 2008 r., zaś wnioskiem z dnia 25 czerwca 2009 r. skarżąca zwróciła się o dokonanie korekty zgłoszenia celnego w zakresie wartości celnej i określenie należności celnych i podatkowych w prawidłowej wysokości – z uwagi na nie wykorzystanie 818 sztuk ram z powodu ich wadliwej jakości . Organy określiły wartość celną towaru w oparciu o ceny wynikające z faktury załączonej do zgłoszenia celnego. Skarżąca zarzucała w skardze przede wszystkim nieprawidłowe ustalenie faktycznej wartości celnej towaru. Jak prawidłowo wskazały organy, zgłoszenie korekty ceny po dopuszczeniu towaru do obrotu może być uwzględnione tylko na warunkach przewidzianych w art. 145 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE.L.93.253.1. ze zm.)- dalej zwanego "Rozporządzeniem", który stanowi, że po dopuszczeniu towarów do swobodnego obrotu dostosowanie przez sprzedającego na korzyść nabywcy ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za towary może zostać wzięte pod uwagę przy określaniu wartości celnej zgodnie z art. 29 Kodeksu, jeżeli zostanie udowodnione w sposób przekonujący dla organów celnych, że: a) w czasie określonym w art. 67 Kodeksu, towary były wadliwe; b) sprzedający dokonał dostosowania, wypełniając zobowiązanie gwarancyjne przewidziane w umowie sprzedaży, zawartej przed dopuszczeniem towarów do swobodnego obrotu; c) wadliwy stan towarów nie został wcześniej uwzględniony w odnośnej umowie sprzedaży. Tak więc, by możliwe było przy określaniu wartości celnej towaru dostosowanie ceny towaru na korzyść skarżącej Spółki - nabywcy, musiałaby ona udowodnić w sposób przekonujący organy celne o istnieniu wszystkich trzech warunków wskazanych w powyższym przepisie. Jak wynika z przeprowadzonego postępowania nie było wątpliwości , że w dacie dokonania zgłoszenia celnego przedmiotowy towar był wadliwy oraz że wadliwy stan towaru nie został wcześniej uwzględniony w umowie sprzedaży, czyli że spełnione zostały przesłanki z art. 145 ust. 2 pkt a i c przywołanego wyżej Rozporządzenia. Istotne w tej sytuacji było, czy została spełniona przesłanka wynikająca z art. 145 ust. 2 pkt b Rozporządzenia, czyli czy sprzedający dokonał dostosowania, wypełniając zobowiązanie gwarancyjne przewidziane w umowie sprzedaży, zawartej przed dopuszczeniem towarów do swobodnego obrotu. Skarżąca powoływała się na zapisy umowy zawartej między Spółką a dostawcą B z dnia 9 października 2007 r.( czyli przed dniem dopuszczenia towaru do swobodnego obrotu) twierdząc, że wynika z nich , iż sprzedający ponosi odpowiedzialność za jakość towaru oraz że zobowiązuje sprzedającego do zwrotu kosztów pozyskania brakującego towaru w terminie krótszym niż 4 tygodnie, jak również że kupujący uprawniony jest do żądania zniżki ceny za brakujące części. To ostatnie zdanie przesądza, w ocenie skarżącej, o fakcie określenia przez strony umowy sposobu rozliczenia reklamacji przez obniżenie ceny nabycia, o ile dostawca nie dostarczy towaru wolnego od wad w ciągu 4 tygodni. Zapisy przedmiotowej umowy w części istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy są następujące: VI. Reklamacje 1. Jakiekolwiek reklamacje dotyczące błędów ilościowych w towarze objętym niniejszą umową będą zgłaszane Sprzedającemu przez Kupującego w ciągu trzech miesięcy od daty otrzymania towaru. Reklamacje dotyczące jakości będą zgłaszane Sprzedającemu przez Kupującego w ciągu dwóch miesięcy od daty znalezienia wady i nie później niż 24 miesiące od daty otrzymania towaru przez Kupującego. 2. Podstawą pisemnych reklamacji będą w szczególności protokoły przygotowane przez pracowników Kupującego , raporty zniszczeń, raporty błędów ilościowych itp. Sprzedający ma prawo poprosić Kupującego o dodatkowy materiał dowodowy, który może dodatkowo wpłynąć na wyjaśnienie reklamacji, np. : a) zdjęcia b) uszkodzony obiekt c) kopia karty reklamacyjnej od klienta Kupującego, przetłumaczona na język angielski Sprzedający ma prawo dokonać inspekcji uszkodzonych przedmiotów przy pomocy wyznaczonych do tego zadania pracowników. 3. Na zaproponowanie odpowiedniego rozwiązania Sprzedający ma 14 dni od dnia otrzymania zgłoszenia reklamacyjnego. 4. Sprzedający jest odpowiedzialny wobec Kupującego za jakość towaru w tym samym zakresie jak Kupujący wobec swoich klientów. 5. Koszt wysyłki zwrotnej w przypadku zaakceptowania reklamacji jest pokrywany przez Sprzedającego. 6. W którymkolwiek z poniższych przypadków : a) wysyłka opóźniona o więcej niż dwa tygodnie b) brak możliwości zrekompensowania błędów ilościowych w terminie krótszym niż cztery tygodnie c) wykazanie uszkodzonego towaru i brak możliwości dostarczenia w pełni sprawnych zamienników w czasie krótszym niż cztery tygodnie Kupujący ma prawo pozyskać brakujący towar z innego dostępnego źródła i obciążyć Sprzedającego wszystkimi kosztami. W przypadku zaistnienia którejś z powyższych sytuacji Kupujący zastrzega sobie prawo do żądania o zniżkę na ceny brakujących lub spóźnionych części. Z zapisów umowy wynika, że zarówno w przypadku błędów ilościowych, jak i w przypadku stwierdzenia wad jakościowych wszczynane jest postępowanie reklamacyjne, a sprzedający powinien "zaproponować odpowiednie rozwiązanie" w terminie 14 dni od otrzymania zgłoszenia reklamacyjnego. W sposób jednoznaczny uzgodniono w umowie, że koszt zwrotu towaru pokrywa sprzedający w przypadku zaakceptowania reklamacji. Umowa łącząca strony nie zawiera zatem bynajmniej konkretnych ustaleń tworzących mechanizm gwarancyjny, mogących stanowić podstawę do obniżenia ceny z powodu stwierdzenia wad jakościowych przedmiotu transakcji. Jedyną wynikającą z niej w tym zakresie zasadą jest konieczność podjęcia przez strony rokowań mających na celu zaspokojenie ewentualnych roszczeń nabywcy. Jakie rozwiązanie powinno zostać w takim przypadku przyjęte, umowa nie wyjaśnia, pozostawiając to woli obu stron. Na marginesie tylko należy dodać, że sformułowanie, że nabywca "ma też prawo do żądania zniżki ceny na brakujące lub spóźnione części", odnosi się wyłącznie do braków ilościowych i opóźnień w dostawach - a nie do występującej w niniejszej sprawie sytuacji stwierdzenia wad nabytych części. Z powyższych postanowień organy wywiodły słusznie, że w przedmiotowej umowie brak precyzyjnego zapisu, przewidującego ustalenie przez strony umowy nowej, niższej ceny transakcyjnej towarów z tytułu wad czy uszkodzeń. W ocenie Sądu zobowiązanie gwarancyjne, o jakim mowa w art. 145 ust. 2 lit. b Rozporządzenia musi mieć charakter stanowczy i nie pozostawiający wątpliwości co do intencji stron a także co do sposobu załatwienia sprawy, a postanowienia umowy zawartej przez skarżącą z jej kontrahentem nie zawierają precyzyjnej klauzuli gwarancyjnej sprzedającego względem kupującego przewidującej ustalenie nowej, niższej ceny transakcyjnej towarów z tytułu wad jakościowych. Umowa o Wytycznych Kontroli Jakości , sporządzona po dopuszczeniu towaru do obrotu przez skarżącą i jej kontrahenta potwierdza, że strony umowy dopiero po inspekcji dotyczącej załatwienia reklamacji miały uzgodnić sposób jej załatwienia , a w grę wchodził zwrot sumy za uszkodzone ramy, zniżka przy następnym zamówieniu, wymiana ram itp. Gdyby postanowienia umowy z dnia 9 października 2007 r. zawierały zobowiązanie gwarancyjne ( dotyczące obniżenia ceny w przypadku wad jakościowych rzeczy), nie byłoby żadnych podstaw do uzgadniania sposobu załatwienia reklamacji w powyższy sposób. Podkreślenia wymaga, że w toku postępowania przed organem pierwszej instancji strona informowana była o treści art. 145 ust. 2 Rozporządzenia, wzywana była do nadesłania dokumentów , do wyjaśnienia, czy zmiana ceny towaru wynika z wcześniejszych ustaleń z zagranicznym kontrahentem i czy zapis odnośnie zmiany ceny został ujęty w umowie sprzedaży lub kontrakcie. Skarżąca dwukrotnie – w pismach z dnia 17 lipca 2009 r. i 12 sierpnia 2009 r. ( w aktach administracyjnych wspólnych- przy sprawie o sygn. akt III SA/Gd 153/10 tutejszego Sądu) podała, że zapis odnośnie zmiany ceny towaru nie został ujęty w kontrakcie na dostawę obejmującą uszkodzone ramy, że sprawa reklamacji wymagała osobnych rozmów, ustaleń. Zgodnie też z wyjaśnieniami zawartymi w piśmie z dnia 12 sierpnia 2009 r. dostawca miał pokryć koszt uszkodzonych ram w zamian za złożenie zamówienia na 2009 r. i uznał żądanie skarżącej notą kredytową z dnia 30 października 2008 r. Przypomnienia w tym miejscu wymaga fakt, że art. 145 ust. 2 lit. b) przywoływanego Rozporządzenia uzależnia możliwość dokonania korekty ceny towaru nie tylko od istnienia zobowiązania gwarancyjnego , ale i od faktu dokonania dostosowania ( obniżenia ceny) na skutek wypełnienia przez sprzedającego tegoż zobowiązania, nie zaś z innych przyczyn. Z powyższego wynika , że przed wydaniem dla skarżącej niekorzystnej decyzji podawała ona informacje dotyczące sposobu interpretacji postanowień umowy zbieżny ze stanowiskiem prezentowanym przez organy obu instancji – że przedmiotowa umowa nie zawiera zapisów, z których wynikałoby zobowiązanie gwarancyjne dotyczące obniżenia ceny wadliwych towarów, oraz że obniżenie ceny nie było wypełnieniem zobowiązania gwarancyjnego przewidzianego w tej umowie. Tak więc , mając na uwadze powyższe, Sąd stanął na stanowisku, że organy prawidłowo uznały, że nie zostały spełnione wszystkie przesłanki z art. 145 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. , pozwalające na korektę wartości celnej przedmiotowego towaru. W tej sytuacji argumenty skarżącej, że przedmiotowy towar był wadliwy oraz że kontrahent obniżył z tego względu jego cenę nie mogły mieć znaczenia dla treści zaskarżonej decyzji, bowiem przesłanki przywołanego wyżej przepisu muszą wystąpić łącznie. Zarzuty skargi są, w ocenie Sądu, chybione. Organy, co wynika z powyższego wywodu, w sposób szczegółowy uzasadniły, z jakich przyczyn przyjęły, że nie jest w sprawie możliwe obniżenie wartości celnej towaru, właściwie przeanalizowały też cały materiał dowodowy. Organy, wbrew twierdzeniom skargi, informowały stronę w sposób szczegółowy o treści przepisów prawa, zobowiązywały do złożenia dokumentów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Zgodzić się należy ze skarżącą , że organy mają obowiązek prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów państwa, ale tego obowiązku nie można utożsamiać z załatwieniem sprawy w sposób oczekiwany przez stronę. Wyjaśnienia wymaga, że w przypadku ustalenia braku możliwości zastosowania art. 145 ust. 2 w/w Rozporządzenia nie było podstaw do ustalania "faktycznej wartości ram", jak twierdzi skarżąca, bowiem okoliczność , jaką faktyczną wartość miał przedmiotowy towar, była bez znaczenia dla rozstrzygnięcia. Niezrozumiały jest wywód skarżącej dotyczący braku przeprowadzenia dowodu na okoliczność, czy przedmiotowe ramy z uwagi na wady pozostają nadal częściami rowerowymi, czy nie - abstrahując już od niezasadności merytorycznej zarzutu wypada stwierdzić, że wady jakościowe rzeczy nie zmieniają ich istoty. Organy nie kwestionowały wad rzeczy ani faktu istnienia tych wad w chwili dopuszczenia towaru do obrotu, ani też obniżenia wartości kontraktu z powodu wad rzeczy , ale nie wzięły tych okoliczności pod uwagę z uwagi na brak spełnienia wszystkich przesłanek określonych art. 145 ust. 2 Rozporządzenia, uprawniających do zmiany wartości celnej towaru, co szczegółowo wyjaśniły w uzasadnieniu decyzji. Mając na uwadze powyższe Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.