VI SA/Wa 2171/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2009 r. sprawy ze skargi A. R. na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania oddala skargę Postanowieniem z [...] lipca 2008 r. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej po rozpoznaniu wniosku A. R. o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie zawieszenia postępowania oraz przekazania Urzędowi Patentowemu RP działającemu w trybie administracyjnym wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, postanowieniem z dnia [...] września 2007 r. wydanym w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego udzielonego na znak towarowy MONTANA o numerze [...] na rzecz F. S.A. z siedzibą w R., [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 k.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r.- Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.- dalej p.w.p.) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Do wydania powyższego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy; W dniu [...] maja 2002 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek A. R., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą R. ( skarżący) o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy MONTANA o numerze [...]. Znak ten przeznaczony jest do oznaczania szeregu towarów ujętych w klasie 2 Międzynarodowej Klasyfikacji Towarów i Usług. Jako podstawę prawną swojego żądania wnioskodawca wskazał art. 4 i art. 6 ust. 1 oraz art. 8 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5 poz. 17 ze zm.- dalej u.z.t.) w związku z art. 315 ust. 3 p.w.p. i podniósł, iż nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane dla udzielenia spornego prawa. Ponadto, powołał się na § 15 zarządzenia Prezesa Urzędu Patentowego RP z dnia 20 czerwca 1985 r. w sprawie ochrony znaków towarowych (M.P. z 1985 r. nr 18 poz. 143 ze zm.) oraz art. 6 i 7 k.p.a. w związku z art. 37 u.z.t.. Podniósł, iż dokumenty znajdujące się w aktach administracyjnych spornego znaku towarowego, stanowiące podstawę wydania decyzji z dnia [...] sierpnia 1992 r. o udzieleniu spornego prawa nie zostały przetłumaczone na język polski. Wnioskodawca zarzucił, iż przede wszystkim nie został przetłumaczony na język polski dokument określony jako wyciąg z rejestru handlowego, stwierdzający prawo zgłaszającego prawo do prowadzenia działalności gospodarczej i wskazujący rodzaj i zakres tej działalności. Na rozprawie [...] grudnia 2004 r. wnioskodawca zarzucił, iż na skutek wskazanych wyżej uchybień, decyzja o udzieleniu spornego prawa i pozostałe decyzje podjęte w tej sprawie, dotknięte są wadą nieważności. Decyzją z [...] grudnia 2005 r., sygn. akt [...] Urząd Patentowy RP działający w trybie postępowania spornego oddalił wniosek o unieważnienie spornego prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 28 listopada 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 936/05 oddalił skargę wnioskodawcy. Na skutek kasacji skarżącego, Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 24 maja 2006 r., sygn. akt II GSK 67/06 uchylił zaskarżony wyrok. NSA stwierdził, iż w obecnym stanie prawnym wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowego nie jest obwarowany żadnym ustawowym terminem i może być złożony w każdym czasie. Wyjątki od tej zasady przewiduje przepis art. 165 p.w.p. Sąd wskazał, iż w sytuacji, w której wniosek o unieważnienie spornego prawa został złożony w okresie obowiązywania ustawy Prawo własności przemysłowej, do tego wniosku nie znajduje zastosowania przepis art. 31 u.z.t. Ponadto NSA wyjaśnił, iż w świetle art. 253 ust. 2 p.w.p., w postępowaniu spornym dopuszczalne jest podniesienie okoliczności uzasadniających wznowienie postępowania administracyjnego i okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej. Wyrokiem z dnia 25 października 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1635/06, wydanym w wyniku ponownego rozpoznania skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, Sąd ten uchylił zaskarżoną decyzję Urzędu Patentowego. Sąd stwierdził, iż Urząd w decyzji tej w ogóle nie odniósł się do zarzutu nieważności decyzji oraz konieczności zastosowania art. 253 ust. 2 p.w.p. Sąd wskazał, iż skoro wnioski skarżącego zawarte w piśmie z [...] grudnia 2003 r. a także zarzuty podniesione na rozprawie w dniu [...] grudnia 2004 r. mogły budzić wątpliwości ze strony organu, to należało w trybie art. 64 k.p.a. to wyjaśnić i wezwać wnioskodawcę do sprecyzowania okoliczności skutkujących nieważnością decyzji. Formułując wskazania co do dalszego postępowania w przedmiotowej sprawie Sąd stwierdził, iż po wyjaśnieniu powyższej kwestii Urząd winien ocenić, czy okoliczność skutkująca ewentualnym stwierdzeniem nieważności decyzji jest okolicznością, która może być podniesiona w sporze o unieważnienie prawa ochronnego zgodnie z treścią art. 253 ust. 2 p.w.p. Jeśli Urząd dojdzie do wniosku, że podniesiona przesłanka stwierdzenia nieważności nie ma znaczenia dla postępowania o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy, to w ocenie Sądu, Urząd winien przekazać wniosek o stwierdzenie nieważności do rozpoznania w trybie zwykłym, zawieszając jednocześnie postępowanie w przedmiotowej sprawie, gdyż zgodnie z art. 255 p.w.p., w trybie postępowania spornego nie rozpatruje się wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Po zakończeniu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, zależnie od jego wyniku Urząd winien rozstrzygnąć kwestie związane z postępowaniem prowadzonym w trybie spornym, a więc w wypadku stwierdzeniu nieważności decyzji o rejestracji spornego znaku towarowego postępowanie sporne należy umorzyć, a w wypadku odmowy stwierdzenia nieważności tej decyzji - podjąć postępowanie w sprawie o unieważnienie spornego prawa ochronnego. Na rozprawie, która odbyła się [...] września 2007 r., wnioskodawca podtrzymał swój wniosek o stwierdzenie nieważności: 1. decyzji Urzędu Patentowego z dnia [...] sierpnia 1992 r. wydanej w trybie administracyjnym o udzieleniu spornego prawa ochronnego, 2. postanowienia w rejestrze dotyczącego zmiany uprawnionego z tytułu spornego prawa, 3. decyzji o przedłużeniu ochrony spornego znaku towarowego. Postanowieniem z [...] września 2008 r. po rozpoznaniu na rozprawie sprawy z wniosku A. R. przeciwko F. S.A. z siedzibą w R. w [...] o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy MONTANA o numerze [...], na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p. Urząd Patentowy RP postanowił; 1. z urzędu zawiesić postępowanie w sprawie; 2. przekazać Urzędowi Patentowemu RP działającemu w trybie administracyjnym wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] sierpnia 1992 r. o rejestracji znaku towarowego MONTANA nr [...] do rozpatrzenia według właściwości. Uzasadniając swoje stanowisko Urząd Patentowy przywołał także przepisy art. 255 p.w.p., art. 256 ust. 1 p.w.p., art. 253 p.w.p. Wskazał na zasadnicze różnice pomiędzy instytucjami prawnymi unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy oraz stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Wyjaśnił, że postępowanie o unieważnienie prawa wyłącznego na przedmiot ochrony własności przemysłowej stanowi szczególny rodzaj postępowania administracyjnego toczącego się przed Urzędem Patentowym. Konsekwencją unieważnienia jest uznanie prawa za niebyłe ze skutkiem ex tunc i co się z tym wiąże - wyeliminowanie z obrotu prawnego wadliwej decyzji administracyjnej, przyznającej to prawo pomimo niespełnienia ustawowych warunków wymaganych do jego uzyskania (por. M. Poźniak-Niedzielska i J. Zabielski, Wniosek o unieważnienie prawa wyłącznego w zakresie własności przemysłowej w: Księga pamiątkowa z okazji 85-lecia ochrony własności przemysłowej w Polsce, red. E. Wikło, Warszawa 2003, str. 202). Zgodnie z art. 164 p.w.p. postępowanie o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy toczy się wyłącznie na wniosek i ma kontradyktoryjny charakter. Urząd Patentowy dokonując rozstrzygnięcia w przedmiocie sporu o unieważnienie prawa ochronnego wydaje decyzję o unieważnieniu tego prawa w całości lub w części, albo wniosek o unieważnienie oddala. Jak wynika wprost z treści art. 164 oraz 255 p.w.p., w postępowaniu spornym o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy, prawo to podlega ocenie ze strony Urzędu Patentowego wyłącznie przez pryzmat tego, czy zostały spełnione ustawowe warunki wymagane dla jego udzielenia oraz czy ewentualne ich nie spełnienie zostało należycie wykazane przez wnioskodawcę. Zdaniem Urzędu postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest natomiast trybem szczególnym, mającym na celu wyeliminowanie z obrotu decyzji administracyjnych dotkniętych jedną z wad prawnych o kwalifikowanym charakterze, enumeratywnie wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji powoduje, że decyzja ta traci swą moc obowiązującą od dnia jej wydania, a więc powstaje skutek prawny działający z mocą wsteczną ( wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 lutego 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 759/05, niepubl.). W myśl ogólnej zasady wyrażonej w art. 252 p.w.p., w sprawach nieuregulowanych przepisami tej ustawy, w postępowaniu przed Urzędem Patentowym RP stosuje się przepisy k.p.a. Organ stwierdził, iż dopuszczalne jest wystąpienie z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Patentowego RP w przedmiocie udzielenia ochronnego na znak towarowy lecz stosowanie instytucji stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej (156 k.p.a.) w odniesieniu do decyzji wydanej przez Urząd Patentowy, na mocy art. 253 ust. 2 p.w.p. doznaje pewnych ograniczeń bowiem nie stosuje się przepisów k.p.a. o wznowieniu postępowania i stwierdzeniu nieważności decyzji, jeżeli okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania bądź stwierdzenie nieważności decyzji mogą być podniesione w sporze o unieważnienie udzielonego patentu, dodatkowego prawa ochronnego, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji. W ocenie Urzędu przepis ten ma zastosowanie wyłącznie w sytuacji, w której okoliczności podnoszone przez stronę postępowania (dotyczące zarówno sfery prawnej jak i faktów), jednocześnie spełniają przesłanki wskazane w art. 156 § 1 k.p.a. oraz w art. 164 p.w.p. Aby zatem móc powoływać się na te okoliczności w toku postępowania spornego o unieważnienie danego prawa, a nie w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o jego udzieleniu, okoliczności dotyczące wadliwości tej decyzji muszą się odnosić wyłącznie do kwestii niespełnienia przez sporny znak towarowy ustawowych warunków wymaganych dla udzielenia prawa ochronnego. Organ zacytował wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w wyroku z dnia 12 stycznia 2007 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1197/06, niepubl.), wedle którego "Istotą sporu rozstrzyganego przez Urząd Patentowy działającego w trybie postępowania spornego jest kwestionowanie przez jedną ze stron decyzji o udzieleniu prawa wyłącznego, z powodu uzyskania tego prawa niezgodnie z warunkami ustawowymi, nie zaś kontrola prawidłowości postępowania Urzędu Patentowego RP działającego w trybie administracyjno-rejestrowym". Zdaniem Urzędu w przypadkach określonych w art. 253 ust. 2 p.w.p. zostało wyłączone stosownie instytucji stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. W związku z powyższym przepis ten w żadnym wypadku nie może stanowić dla strony postępowania spornego podstawy do żądania wydania w tym postępowaniu decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji o udzieleniu spornego prawa. Analizując kompetencje Urzędu Patentowego RP działającego w trybie spornym, organ stwierdził, że nie obejmują one spraw o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Patentowego wydanych w trybie administracyjnym. Art. 157 § 1 k.p.a. stanowi, iż do prowadzenia postępowania o stwierdzenia nieważności zasadniczo właściwy jest organ wyższego stopnia. Jeżeli jednak decyzja została wydana przez ministra, właściwy jest ten organ, czyli minister. Zgodnie zaś z art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a., ilekroć w przepisach kodeksu mowa jest o ministrach rozumie się przez to kierowników centralnych urzędów administracji rządowej podległych, przyporządkowanych lub nadzorowanych przez Prezesa Rady Ministrów lub właściwego ministrach. W sprawach zakresu własności przemysłowej, centralnym organem administracji rządowej o pozycji równorzędnej z pozycją ministra jest Urząd Patentowy RP. Zgodnie ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ( wyrok z dnia 31 maja 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1468/06, niepubl.), Urząd uznał, że w świetle wskazanych przepisów, decyzje w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Patentowego, jako organu centralnego administracji rządowej wydaje ten urząd, działający poprzez swoich ekspertów. Wskazał, że jak jednoznacznie wynika z brzmienia art. 255 p.w.p. oraz stanowiska judykatury, w przypadku postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy, właściwym trybem postępowania będzie postępowanie administracyjne (252 p.w.p.), nie zaś sporne. W konsekwencji Urząd Patentowy doszedł do wniosku, iż ze względu na odmienne przesłanki, tryb oraz właściwość organów, unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy oraz stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej o udzieleniu tego prawa są całkowicie odrębnymi i niezależnymi od siebie instytucjami prawnymi. Organ zauważył też , że w przedmiotowej sprawie, wnioskodawca (skarżący) w toku postępowania powołał się na uchybienia proceduralne, które nie są objęte kompetencją Urzędu Patentowego, działającego w trybie spornym. Dlatego zarzut braku stosownych tłumaczeń na język polski, nie jest okolicznością, która może zostać skutecznie podniesiona jako podstawa żądania unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy, co potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 25 października 2006 r. cyt. wyżej. W świetle stanowiska Sądu, które zgodnie z art. 153 p.p.s.a jest wiążące dla organu rozpoznającego przedmiotową sprawę, do Urzędu Patentowego RP rozpoznającego wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji o udzieleniu spornego prawa, odnosi się pojęcie "inny organ" w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący zarzucił naruszenia art. 153 p.p.s.a oraz art. 8 k.p.a. i art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący wskazał, że wbrew twierdzeniom Urzędu Patentowego, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 maja 2006 r. potwierdził stanowisko strony, że doszło do naruszenia przez organ przepisu art. 253 ust. 2 p.w.p. Naczelny Sąd Administracyjny podniósł bowiem, iż nie jest trafne stanowisko Sądu I instancji dotyczące stosowania w postępowaniu spornym normy art. 253 ust. 2 p.w.p. Tym samym uznał za trafny zarzut strony, iż Urząd Patentowy powinien w niniejszej sprawie zastosować art. 253 ust. 2 p.w.p. i rozpoznać w toku postępowania spornego o unieważnienie zarzut nieważności decyzji o udzieleniu prawa ochronnego. Powołując się następnie na wyrok WSA z 25 października 2006 r. oraz przepisy art. 190 p.p.s.a. i art. 153 p.p.s.a. skarżący podniósł, że związanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz organu, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia jest bezwzględne. Natomiast Urząd Patentowy całkowicie zignorował wytyczne zawarte w wyrokach ww. Sądów, czym naruszył art. 153 p.p.s.a. Natomiast naruszenia art. 8 k.p.a. skarżący upatruje w niejednolitości orzecznictwa Urzędu gdyż organ ten w innej sprawie w dniu [...] maja 2007 r. wydał decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia Urzędu Patentowego z dnia [...] stycznia 1995 r. o zmianie w rejestrze znaków towarowych uprawnionego do znaku towarowego Vera Mont [...], polegającej na wykreśleniu wpisu Vera Mont Manufacture de Vetements i wpisaniu Vera Mont SARL ze względu na toczące się postępowanie o unieważnienie prawa ochronnego na znak Vera Mont [...]. Uzasadniając powyższe postanowienie Urząd powołał się na treść przepisu art. 253 ust. 2 p.w.p. oraz treść cyt. wyroku NSA (sygn. akt. II GSK 67/06), zgodnie z którym z art. 253 ust. 2 nie wynika aby ustawodawca wyłączył możliwość podniesienia w postępowaniu spornym którejkolwiek z okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnych. W kwestii naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. skarżący powołał się na brak istnienia zagadnienia wstępnego oraz brak kompetencji organu prowadzącego postępowanie do rozstrzygnięcia tego zagadnienia. Zdaniem skarżącego nie zostały spełnione warunki zastosowania art. art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a. Nie zachodzi zależność między wnioskiem o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "Montana" [...] i wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na ten znak towarowy i następujących po niej decyzji o zmianie uprawnionego i przedłużeniu tego prawa. Wydanie orzeczenia w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "Montana" [...] nie jest uwarunkowane uprzednim rozstrzygnięciem i wydaniem orzeczenia w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na ten znak towarowy. Utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie o zawieszeniu postępowania Urząd Patentowy wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku cytując treść art. 253 ust. 2 p.w.p. stwierdza: "Oznacza to, że w postępowaniu spornym dopuszczalne jest podniesienie okoliczności uzasadniających wznowienie postępowania administracyjnego i okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej". Zdaniem organu z treści art. 253 ust. 2 p.w.p. wynika, że zarzuty mogące skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji wydanej w trybie administracyjnym mogą być rozpatrywane w trybie postępowania spornego, ale tylko wtedy gdy okoliczności uzasadniające takie stwierdzenie mogą być podniesione w sporze (w trybie postępowania spornego) o unieważnienie. W ocenie organu przepis ustawy wskazuje zatem jednoznacznie na warunkową możliwość rozpatrzenia podniesionych okoliczności w trybie spornym, zaś okoliczności tych nie można mylić z przesłankami stwierdzenia nieważności. Gdyby Naczelny Sąd Administracyjny faktycznie zobowiązywał Urząd do rozpatrzenia zarzutu nieważności decyzji w ramach postępowania spornego, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie zobowiązywałby Urzędu do oceny "czy okoliczność skutkująca ewentualnym stwierdzeniem nieważności decyzji, jest okolicznością, która może być podniesiona w sporze o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy zgodnie z treścią art. 253 ust. 2 p.w.p." Ponadto Sąd w dalszej kolejności wskazuje na dalsze kroki jakie powinien poczynić Urząd, gdyby ten doszedł do wniosku, że podniesione zarzuty nie mają znaczenia dla postępowania o unieważnienie prawa ochronnego. W tej sytuacji, zdaniem organu, interpretacja strony dotycząca ww. wyroków Sądów jest błędna. Analizując przepis art. 255 p.w.p. organ zauważa, iż przepis ten enumeratywnie wymienia sprawy poddane kognicji Urzędu działającego w trybie spornym. Zgodnie zaś z art. 164 p.w.p., prawo ochronne na znak towarowy może zostać unieważnione w całości lub w części, jeśli osoba legitymująca się interesem prawnym wykaże, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane dla udzielenia tego prawa. W konsekwencji przepis art. 253 ust. 2 p.w.p. ma zastosowanie wyłącznie w sytuacji, w której okoliczności podnoszone przez stronę postępowania, jednocześnie spełniają przesłanki wskazane w art.156 § 1 k.p.a. oraz w art. 164 p.w.p. Oznacza to, że aby móc powoływać się na te okoliczności w toku postępowania spornego o unieważnienie prawa ochronnego, a nie w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji okoliczności dotyczące wadliwości tej decyzji muszą odnosić się wyłącznie do kwestii niespełnienia przez sporny znak towarowy ustawowych warunków wymaganych dla udzielenia tego prawa. Zdaniem organu okoliczności związanych z udzieleniem prawa ochronnego w oparciu o dokumenty sporządzone w języku obcym nie można łączyć z tymi ustawowymi warunkami udzielenia prawa ochronnego, które mogą zostać podniesione w toku postępowania spornego bowiem Urząd Patentowy, rozstrzygające sprawę w trybie postępowania spornego nie posiada kompetencji do oceny prawidłowości postępowania Urzędu Patentowego działającego w trybie administracyjnym, ani też do weryfikowania prawidłowości dokumentacji, która stanowiła podstawę do udzielenia kwestionowanego prawa. Przywołane okoliczności nie wypełniają żadnej z podstaw unieważnienia prawa ochronnego. Urząd Patentowy nie podzielił także pozostałych zarzutów wniosku dotyczących naruszenia art. 8 k.p.a. Powołując się na orzecznictwo sądowe organ wskazał, że wydanie dwóch różnych decyzji w sprawach o identycznym stanie faktycznym nie wskazuje na naruszenie powyższych przepisów, a w szczególności art. 8 k.p.a. zwłaszcza , iż organ z należytą starannością uzasadnił swoje stanowisko. Co do zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ podniósł , iż rozstrzygnięcie sprawy w trybie administracyjnym może skutkować bezprzedmiotowością postępowania toczącego się w trybie spornym i zapobiegnie prowadzeniu sprawy w dwóch różnych trybach. W skardze, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie kosztów postępowania. Postanowieniu zarzucił: - naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - art. 253 p.w.p. wyrażające się w przyjęciu, że okoliczności skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy ,,MONTANA" [...] oraz następujących po nich decyzji o zmianie uprawnionego oraz o przedłużeniu ochrony na w/w znak nie mogą być rozpatrzone w postępowaniu o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy ,,MONTANA" [...] nr [...]; - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - art. 153 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie; - naruszenie przepisów postępowania - art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a. ,wyrażające się w błędnym przyjęciu, iż w sprawie spełnione są przesłanki zawieszenia postępowania; - naruszenie innych przepisów postępowania - art. 8 k.p.a., art. 7, 77, 80 k.p.a., art. 6, 12 k.p.a., które miały istotny wpływ na wynik sprawy. Strona podnosi, że Urząd Patentowy nie rozpoznał istoty sprawy bowiem nie ustalił jakie okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności zostały przez skarżącego podniesione, a także nie ustalił jakie byłoby znaczenie tych okoliczności dla oceny podstaw unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy MONTANA [...] zawartych we wniosku o unieważnienie tego prawa. Co do naruszenia art. 253 p.w.p. skarżący podtrzymał swoje stanowisko zajęte we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy dodatkowo je uzupełniając o nową argumentację. Powołując się na protokół rozprawy z [...] grudnia 2004 r. skarżący stwierdza, iż naruszenie przywołanych przepisów o języku polskim jako języku urzędowania stanowi przyczynę nieważności decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zatem powinno było stanowić podstawę unieważnienia przez Urząd Patentowy rejestracji [...]. Nieważność tę uzasadniają: w odniesieniu do decyzji o rejestracji znaku towarowego [...] z dnia [...] sierpnia 1992 r. oraz decyzji o wpisie do rejestru zmiany uprawnionego z dnia [...] kwietnia 1994 r. - art. 1 Dekretu o języku polskim jak języku urzędowania, zaś w odniesieniu do decyzji o przedłużeniu ochrony z dnia [...] stycznia 2002 r - art. 27 Konstytucji RP z 1997 r oraz art. 4 ustawy o języku polskim z 1999 r. Zaznacza jednocześnie, że wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy Montana [...] oparty jest na zarzucie naruszenia przez Urząd Patentowy art. 164 i 165 ust. 2 p.w.p., art. 4, art. 6 ust. 1, art. 8 pkt. 1 u.z.t. w zw. z art. 315 ust. 3 p.w.p. oraz w związku z art. 253 ust. 2 w związku z art.156 § 1 pkt 2 k.p.a . Natomiast nieważności decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy MONTANA [...] i decyzji pozostałych upatruje w fakcie wydania w/w decyzji w oparciu o dokumenty, których treść nie była znana Urzędowi bowiem nie zostały przetłumaczone na język polski. Z uwagi na fakt, iż treść w/w dokumentów nie była znana Urzędowi Patentowemu ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa ochronnego nie mogły być przez Urząd ocenione, zwłaszcza te, które zostały określone w art. 6 i 8 pkt 1 u.z.t. Z tych względów zatem kwestia nieważności w/w decyzji winna być rozpatrzona w postępowaniu o unieważnienie. Zdaniem skarżącego całkowicie sprzeczne z wyrokiem NSA są zawarte w zaskarżonym postanowieniu rozważania Urzędu na temat rozróżnienia okoliczności i przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji. Wbrew twierdzeniom Urzędu, NSA w w/w wyroku nie zajmuje się w ogóle w/w rozróżnieniem lecz wskazuje wprost, iż pośród przyczyn decydujących o stwierdzeniu nieważności decyzji administracyjnej wymienia się także i te, które odnoszą się do rażącego naruszenia prawa, w tym i prawa materialnego. W ocenie strony skarżącej błędne jest twierdzenie Urzędu dotyczące interpretacji wytycznych WSA, iż w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego nie powinien być rozpatrywany wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji o udzieleniu tego prawa. Organ interpretuje treść wyroku WSA niezgodnie z oceną prawną i wytycznymi WSA. Uzasadniając podnoszone zarzuty procesowe skarżący podnosi, że skoro Urząd nie zbadał okoliczności, jakie w ocenie strony winny skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy MONTANA [...] i decyzji następujących po niej. Wobec braku zbadania powyższych okoliczności Urząd nie mógł ocenić i nie ocenił, czy okoliczności te mogą być podniesione w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego. Ponadto błędnie Urząd uznał, iż; - postępowanie wszczęte na wniosek skarżącego w dniu [...] września 2005 r. w trybie administracyjnym to "ta sama sprawa" co podniesione w postępowaniu spornym zarzuty nieważności; - z przepisu 153 p.w.p. wynika warunkowa możliwość rozpatrzenia podniesionych okoliczności dotyczących stwierdzenia nieważności w trybie spornym; - przesłanką unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy jest wykazanie, iż sporny znak towarowy nie spełnia ustawowych warunków wymaganych do udzielenia tego prawa; - rozstrzygając sprawę w postępowaniu spornym nie posiada on kompetencji do oceny prawidłowości postępowania Urzędu Patentowego, działającego w trybie administracyjnym, ani do weryfikowania prawidłowości dokumentacji, która stanowiła podstawę do udzielenia kwestionowanego prawa. Zdaniem skarżącego wszystkie te okoliczności spowodowały, że zawieszając postępowanie w sprawie wniosku o unieważnienie rejestracji znaku MONTANA [...] Urząd Patentowy zablokował możliwość weryfikacji wadliwej decyzji oraz poddania jej kontroli sądowej. Działanie to pozostaje w oczywistej sprzeczności z wyrażoną w art. 6 i 7 k.p.a. a także narusza art. 12 k.p.a. gdyż bezpodstawne zawieszenie sprawy przedłuża o wiele lat postępowanie, którego celem jest usunięcie stanu niezgodnego z prawem. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wnosił o jej oddalenie, przywołując argumentacje zawartą w postanowieniu. Uczestnik postępowania F. S.A. z siedzibą w R., [...] wnosił o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, gdyż decyzją z [...] maja 2008 r. Urząd Patentowy stwierdził wygaśnięcie spornego prawa ochronnego na znak towarowy MONTANA [...] ze skutkiem na dzień [...] października 2001 r. W przypadku nieuwzględnienia tego wniosku wniósł o oddalenie skargi z uwagi na jej bezzasadność. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lipca 2008 r. nie narusza prawa. Analizując zarzuty skargi nie można podzielić argumentów skarżącego kwestionujących konieczność zawieszenia postępowania spornego o unieważnienie prawa ochronnego MONTANA [...]. Przede wszystkim należy podkreślić, że w rozpoznawanej sprawie najważniejsza była okoliczność związania organów oceną prawną wyrażoną w poszczególnych orzeczeniach sądowych. I tak Wojewódzki Sąd Administracyjny stosownie do art.190 p.p.s.a. związany był wykładnią prawną dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, jak również w myśl art. 153 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą skargę oraz organ - Urząd Patentowy RP związane były oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w poprzednich wyrokach NSA i WSA. W wyroku z 24 maja 2006 r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "nie jest trafne stanowisko Sądu I instancji dotyczące stosowania w postępowaniu spornym normy art. 253 ust. 2 ustawy Prawo własności przemysłowej. Poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż z uwagi na zakres przedmiotowy rozpoznawanych spraw, postępowanie sporne należy do kategorii postępowań nadzwyczajnych. Stosownie do treści art. 255 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo własności przemysłowej Urząd Patentowy, w trybie postępowania spornego, rozpoznaje między innymi sprawy o unieważnienie prawa ochronnego albo prawa z rejestracji. Ponadto przepis art. 253 ust. 2 w/w ustawy wskazuje, że przepisów ustawy kodeks postępowania administracyjnego o wznowieniu postępowania i stwierdzeniu nieważności nie stosuje się, jeżeli okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania bądź stwierdzenie nieważności decyzji mogą być podniesione w sporze o unieważnienie prawa ochronnego lub prawa z rejestracji. Oznacza to, że w postępowaniu spornym dopuszczalne jest podniesienie okoliczności uzasadniających wznowienie postępowania administracyjnego i okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej. Z treści art. 253 ust. 2 nie wynika, aby ustawodawca wyłączył którąkolwiek z okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnych. Wśród ustawowych przyczyn decydujących o stwierdzeniu nieważności decyzji administracyjnej wymienia się także i te, które odnoszą się do rażącego naruszenia prawa, w tym i prawa materialnego. Wskazując na przesłankę rażącego naruszenia prawa odnoszącą się do przepisów postępowania administracyjnego to uznać należy, że chodzi tutaj o przypadki oczywistego niezastosowania lub nieprawidłowego zastosowania zasad ogólnych konkretnego postępowania administracyjnego". Kierując się m.in. taką wykładnią treści art. 253 ust. 2 p.w.p. dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny, Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 25 października 2006 r. zalecił Urzędowi Patentowemu zbadanie sprawy pod kątem zgłoszonego zarzutu nieważności decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy MONTANA. Według tych wytycznych, po sprecyzowaniu okoliczności powodujących nieważność decyzji," Urząd winien ocenić, czy okoliczność skutkująca ewentualnym stwierdzeniem nieważności decyzji, jest okolicznością która może być podniesiona w sporze o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy zgodnie z treścią art. 253 ust. 2 p.w.p. Jeżeli Urząd Patentowy dojdzie do wniosku, że podniesiona przez skarżącego przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji nie ma znaczenia dla postępowania o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy, to w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji winien Urząd przekazać do trybu zwykłego, zawieszając jednocześnie postępowanie o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy, gdyż zgodnie z treścią art. 255 p.w.p. w trybie postępowania spornego nie rozpatruje się wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Mamy tu do czynienia z jednej strony z trybem spornym unieważnienia prawa ochronnego, z drugiej z trybem zwykłym (stwierdzenia nieważności decyzji)". Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji Urząd Patentowy rozpoznając ponownie sprawę doszedł do przekonania, że okoliczności związanych z udzieleniem prawa ochronnego w oparciu o dokumenty sporządzone w języku obcym nie można łączyć z tymi ustawowymi warunkami udzielenia prawa ochronnego, które mogą zostać podniesione w toku postępowania spornego. Oznacza to, że podniesiona przez skarżącego przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji (brak tłumaczenia) nie ma znaczenia dla postępowania o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy. Mając na uwadze wskazania Sądu organ wyłączył wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności do rozpoznania w trybie zwykłym słusznie uznając, że skoro brak tłumaczenia dokumentów nie jest wymieniony w przepisach p.w.p. - art. 164 i art. 165 jako podstawa do unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy, zatem nie można w oparciu o ten zarzut unieważnić prawa ochronnego. W tym stanie rzeczy nie można podzielić zarzutu skarżącego dotyczącego niewłaściwego wykonania przez organ wytycznych Sądu oraz nierozpoznania istoty sprawy. Z drugiej strony kwestia oceny charakteru zgłoszonego zarzutu nieważności pozostawiona została swobodnemu uznaniu Urzędu i zdaniem Sądu dokonana przez Urząd ocena jest prawidłowa. Należy też podkreślić, że ustawa p.w.p. stanowi o unieważnieniu prawa ochronnego i prawa rejestracji, a nie o unieważnieniu decyzji Urzędu Patentowego, będącej źródłem tego prawa. Natomiast przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności jest decyzja organu administracyjnego. W wypadku uwzględniania wniosku o unieważnienie prawa ochronnego Urząd Patentowy to prawo unieważnia natomiast w drugim przypadku organ powinien wydać decyzję o stwierdzeniu nieważności. Logiczną konsekwencją wskazanej różnicy jest właśnie treść art. 253 ust. 2 p.w.p., stanowiąca, że przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego o wznowieniu postępowania i stwierdzeniu nieważności decyzji nie stosuje się, jeżeli okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania bądź stwierdzenie nieważności decyzji mogą być podniesione w sporze o unieważnienie udzielonego patentu, dodatkowego prawa ochronnego, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji. Interpretując cytowany w kontekście niniejszej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że z treści art. 253 ust. 2 nie wynika, aby ustawodawca wyłączył którąkolwiek z okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnych. Jednakże, wbrew twierdzeniom skarżącego, muszą to być jednocześnie okoliczności, o których mowa w art. 164 i art. 165 p.w.p. czyli te, które mogą być podniesione w sporze o unieważnienie prawa ochronnego. W ocenie Sądu takiej okoliczności nie stanowi fakt braku tłumaczenia dokumentów na język polski. Wobec powyższego zarzut strony, że Urząd Patentowy nie rozpoznał istoty sprawy bowiem nie ustalił jakie okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności zostały przez skarżącego podniesione, a także nie ustalił jakie byłoby znaczenie tych okoliczności dla oceny podstaw unieważnienia prawa ochronnego nie zasługuje na uwzględnienie. Brak jest jednocześnie uzasadnionych podstaw faktycznych i prawnych do zakwestionowania zaskarżonego postanowienia z powodu naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, rozpatrzenie wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak MONTANA [...] zależy od uprzedniego rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, o czym przesądził Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1635/06. W uzasadnieniu wyroku z 25 października 2006 r. Sąd ten wskazał, że gdyby Urząd Patentowy doszedł do wniosku, że zarzuty nieważności decyzji nie mogą być podniesione w sporze o unieważnienie prawa ochronnego, to Urząd powinien zawiesić postępowanie o unieważnienie prowadzone w trybie spornym, zaś wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji winien Urząd przekazać do trybu zwykłego. Tym samym kwestia zagadnienie wstępnego została przesądzona bowiem WSA uznał, iż w niniejszej sprawie wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji ma pierwszeństwo przed wnioskiem o unieważnienie prawa ochronnego. Ponadto "Innym organem" może być ten sam organ administracji publicznej w sytuacji, gdy prowadzi lub jest właściwy do prowadzenia innego, odrębnego przedmiotowo postępowania administracyjnego lub innego postępowania, w którym podejmowane jest rozstrzygnięcie (zob. post. NSA z dnia 25 stycznia 2000 r., I SA 1725/99, ONSA 2001, nr 1, poz. 44). Skłania to ku wnioskowi, że w istocie tę część art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w której mowa o "innym organie", należy rozumieć jako "w innym postępowaniu", w tym także prowadzonym przez ten sam organ administracji publicznej (por. Łaszczyca Grzegorz, Martysz Czesław, Matan Andrzej,komentarz, LEX 2007, Komentarz do art. 97 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071), [w:] G. Łaszczyca, A. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I. Komentarz do art. 1-103, LEX, 2007, wyd. II.). Niezasadny był natomiast wniosek uczestnika o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na wydaną w dniu [...] maja 2008 r. decyzję Urzędu Patentowego w sprawie wygaśnięcia znaku towarowego MONTANA [...] z dniem [...] października 2001 r. Unieważnienie prawa ochronnego następuje na skutek okoliczności istniejących już w dacie udzielania prawa. Decyzja dotycząca unieważnienia prawa ochronnego wywołuje skutki od daty rejestracji. W tej sytuacji decyzja z [...] maja 2008 r. o wygaśnięciu prawa ze skutkiem na dzień [...] października 2001 r. postaje bez wpływu na rozpoznanie skargi bowiem w dacie złożenia wniosku o unieważnienie prawa ochronnego prawo to jeszcze istniało. Ponadto przedmiotem rozpoznania Sądu było wyłącznie postanowienie Urzędu Patentowego o zawieszeniu postępowania o unieważnienie prawa ochronnego, a zatem orzeczenie mające charakter procesowy. Jednocześnie należy - zdaniem Sądu - podkreślić, iż Urząd Patentowy RP wydając zaskarżone postanowienie co do zasady uwzględnił wszelkie rygory procedury administracyjnej, określające jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Oceniając zaskarżone postanowienie Sąd też nie stwierdził też żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.