II SA/Bd 462/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 lipca 2010 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z [...] marca 2010 r., nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wójt Gminy L., na podstawie art. 17 ust. 5 pkt 2a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 992 ze zm.), art. 6 ust. 2a, art. 16 ust. 6b, art. 18 ust. 5a i ust. 9 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2007r., Nr 11, poz. 74 ze zm.), art. 104 i art. 130 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), odmówił M. K. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy w związku z opieką nad ojcem K. B., a także świadczenia w formie składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy w związku z opieką nad ojcem. Jak wynika z uzasadnienia decyzji, wniosek M. K., po rozpoznaniu którego wydane zostało rozstrzygnięcie, zawiera informację, że ojciec wnioskodawczyni, K. B. pozostaje w związku małżeńskim z J. B. Zgodnie natomiast z z art. 17 ust. 5 pkt 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych, świadczenia rodzinne nie przysługują, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim. W związku z powyższym obowiązek sprawowania opieki spoczywa przede wszystkim na małżonku, wobec czego wnioskodawczyni należało odmówić świadczeń. We wniesionym odwołaniu M. K. podniosła, że oboje jej rodzice, K. i J. B. są osobami niepełnosprawnymi, wymagającymi opieki. Odwołująca się zakwestionowała twierdzenie organu pierwszej instancji, jakoby to jej niepełnosprawna matka miała opiekować się ojcem, bowiem z uwagi na zaawansowanie niepełnosprawności, nie jest ona w stanie zapewnić opieki nawet sobie, w związku z czym tym bardziej niemożliwa jest pielęgnacja ojca. Odwołująca się podkreśliła, że oboje jej rodzice wymagają stałej i całodobowej opieki, którą ona, jako córka, sprawuje. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T., na podstawie art. 1 ust. 1, art. 2, art. 17 ust. 1 i 5, art. 20 ust. 1 w związku z art. 3 pkt 11, art. 24, art. 48 ust. 2 i 3, art. 49 ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, §7 rozporządzenia Ministra Polityku Społecznej z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o oświadczenia rodzinne (Dz. U. Nr 105, poz. 881 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy, podzielając stanowisko Wójta Gminy L., wskazał, iż warunki nabywania, jak również zasady przyznawania i wypłacania świadczeń rodzinnych, w tym świadczenia pielęgnacyjnego, określane są przepisami ustawy o świadczeniach rodzinnych. Ustawa, jak zauważyło Kolegium, zawiera również katalog przesłanek negatywnych, spełnienie których wyklucza przyznanie świadczenia. Jedną z przesłanek, o których mowa jest pozostawanie osoby wymagającej opieki w związku małżeńskim, która to okoliczność ma miejsce w przedmiotowej sprawie. W związku z powyższym, wobec wystąpienia przesłanki negatywnej organ obowiązany był orzec o odmowie przyznania świadczenia, nie mogły zostać również wobec powyższego uwzględnione argumenty odwołującej się o braku faktycznych możliwości sprawowania opieki żony nad mężem. Organ zauważył ponadto, że kwestia świadczenia w formie składki na ubezpieczenie społeczne nie wynika z przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych, wynika natomiast z art. 4 ust. 2w ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t. jedn. Dz. U. z 2009 r., Nr 205, poz. 1585), uznając jednak dostrzeżone uchybienia za mniemające wpływu na treść decyzji. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła M. K. Skarżąca podniosła, iż matka jej, J. B., orzeczeniem nr [...] zaliczona została do osób niepełnosprawnych w stopniu znacznym, ze wskazaniem konieczności stałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Skarżąca zwróciła ponadto uwagę na fakt, że od długiego okresu czasu całodobowo opiekuje się rodzicami, wykonując względem niepełnosprawnych wszelkie czynności opiekuńcze i pielęgnacyjne. Skarżąca podniosła również, iż nie pracuje, chociaż ma ku temu predyspozycje, ponieważ opieka nad rodzicami uniemożliwia jej podjęcie i wykonywanie pracy, nie posiada również w związku z tym żadnego źródła utrzymania. Skarżąca zwróciła uwagę na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2008 r. (P 27/07), uznający za niezgodny z Konstytucją RP art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim uniemożliwia przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego obciążonej obowiązkiem alimentacyjnym osobie zdolnej do pracy niezatrudnionej ze względu na konieczność sprawowania opieki nad innymi niż jej dziecko niepełnosprawnym członkiem rodziny, w związku z którym skarżąca wskazała, iż w związku z koniecznością opieki nad niepełnosprawnymi rodzicami, powinno zostać jej przyznane świadczenie pielęgnacyjne. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w treści zakwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna i jako taka zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie ustosunkowało się w pełni do treści odwołania M. K. nie dążąc do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. W odwołaniu skarżąca podniosła, że matka J. B., która ma się opiekować niepełnosprawnym mężem, jest sama niepełnosprawna i osobiście w swoich czynnościach tak wysoce nieudolna, że nie jest w stanie sama siebie obsłużyć nie mówiąc już o tym, że absolutnie nie jest w stanie sprawować opieki i pielęgnacji nad mężem K. B. W dalszej kolejności podniesiono, że K. B. ma ustaloną niepełnosprawność w I grupie inwalidztwa, zaś J. B. została zaliczona jako niezdolna do samodzielnej egzystencji do okresu październik 2007 r. i obecnie złożyła dokumenty w celu ustalenia stopnia niepełnosprawności i oczekuje na komisję. W takiej sytuacji należało dążyć do uzyskania stanowiska komisji co do ustalenia stopnia niepełnosprawności, gdyż ta okoliczność ma istotne znaczenie dla sprawy i prokonstytucyjnej interpretacji art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 992 ze zm.). W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania istota sporu sprowadza się do wykładni art. 17 ust. 1 oraz ust. 5 pkt 2a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 992 ze zm.). Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje matce albo ojcu, innym osobom, na których zgodnie z przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego ciąży obowiązek alimentacyjny, a także opiekunowi faktycznemu dziecka jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, albo osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Jak jednak wynika z art. 17 ust. 5 pkt 2a świadczenia pielęgnacyjne nie przysługują, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim. W przedmiotowej sprawie kwestią bezsporną pozostaje fakt, iż skarżąca, M. K. zrezygnowała z pracy zarobkowej w związku z opieką nad ojcem, K. B., zaliczonym do pierwszej grupy inwalidzkiej, pozostającym w związku małżeńskim z J. B., która obecnie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności z dnia [...]. W związku z powyższym rozważyć należy, czy w świetle przywołanych wyżej przepisów, skarżąca może być beneficjentką świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na rezygnację z pracy zarobkowej wywołaną koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym ojcem, pozostającym w związku małżeńskim z równie niepełnosprawną matką, zatem z uwagi na faktyczne sprawowanie opieki nad obojgiem wymagających opieki małżonkami, będącymi rodzicami skarżącej. Sformułowany w ten sposób problem niejednokrotnie był przedmiotem sporów toczących się zarówno przed sądami administracyjnymi, jak również przedmiotem zagadnień przedstawianych Trybunałowi Konstytucyjnemu. Wyrokiem z dnia 18 lipca 2008r. wydanym w sprawie o sygn. akt P 27/07 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że cytowany uprzednio art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim uniemożliwia nabycie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego obciążonej obowiązkiem alimentacyjnym osobie zdolnej do pracy, niezatrudnionej ze względu na konieczność sprawowania opieki nad innym niż jej dziecko niepełnosprawnym członkiem rodziny, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu do wyroku P 27/07, wyszczególnienie spośród zobowiązanych do alimentacji osób jedynie rodziców i im tylko przyznanie prawa do świadczenia, narusza konstytucyjną zasadę równości i sprawiedliwości społecznej, pojmowaną nie aspekcie socjalno – ekonomicznym, lecz odnoszącą się do społecznego poczucia sprawiedliwości, godząc jednocześnie w konstytucyjne nakazy ochrony i opieki nad rodziną, wyrażone w art. 18 Konstytucji RP. Stanowisko Trybunału Konstytucyjnego stanowi kontynuację przyjętej linii orzeczniczej, bowiem już wyrokiem z dnia 15 listopada 2006 r., sygn. akt P 23/05 Trybunał podkreślił, iż prawo do ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne musi wywodzić się z obowiązku alimentacyjnego, o którym mowa w ar. 128 k.r.o. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny – obowiązek alimentacyjny sprowadza się do obowiązku dostarczania środków utrzymania (niekiedy także środków wychowania) i obciąża krewnych w linii prostej (zstępnych i wstępnych) oraz rodzeństwo (art. 128 k.r.o.). Kodeks ustala kolejność zobowiązanych – w związku z czym obowiązek alimentacyjny zobowiązanego w dalszej kolejności powstaje ponadto dopiero w braku osoby zobowiązanej w bliższej kolejności albo gdy osoba ta nie może zadośćuczynić obowiązkowi (lub gdy uzyskanie od niej na czas środków utrzymania jest niemożliwe lub połączone z nadmiernymi trudnościami, art. 132 k.r.o.). Nie ulega kwestii, w opinii Trybunału, że na tym tle ustawowa regulacja musi być uznana za niesprawiedliwą i krzywdzącą. Skoro członek najbliższej rodziny wywiązuje się ze swych obowiązków - moralnych i prawnych - wobec ciężko chorego krewnego i wymaga to odeń rezygnacji z zarobkowania, to winien on w tych działaniach otrzymać odpowiednie wsparcie państwa. Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że nie może nie dostrzec, że na tym tle odmowa wsparcia osobom bliskim - rodzeństwu czy dziadkom - podważa racjonalność ustawodawcy. Trybunał stwierdził ponadto, że podobnie, jak w wypadku oceny konstytucyjnej art. 27 ust. 1-3 ustawy o pomocy społecznej, w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych nastąpiło pominięcie legislacyjne, zawężające – w sposób niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji – krąg osób uprawnionych do nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Art. 17 ust. 1 ustawy pomija bowiem możliwość nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego przez osoby rezygnujące z aktywności zawodowej ze względu na konieczność sprawowania opieki nad innym niż jej dziecko niepełnosprawnym członkiem rodziny, wobec którego obciążone są obowiązkiem alimentacyjnym. Obowiązek alimentacyjny zdefiniowany został w art. 128 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, z zgodnie z którym obowiązek dostarczania środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków wychowania obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo. Istnienie obowiązku alimentacyjnego jest, co wprost wynika z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, bezpośrednio związane z możliwością ubiegania się o świadczenie rodzinne, zależność tę należy zatem uwzględniać przy interpretacji art. 17 ust. 5 pkt 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 grudnia 2009 r. wydanym w sprawie o sygn. akt I OSK 722/09, o ile nie budzi wątpliwości zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie prymat wykładni językowej nad wykładnią funkcjonalną i celowościową, to wszak gdy w wyniku pierwszej tej wykładni nie da się zaakceptować ze względu na konsekwencje o charakterze systemowym, należy się posiłkować tymi ostatnimi. Oznacza to, iż granice wykładni językowej nie są bezwzględne i ich przekroczenie jest uzasadnione w sytuacji odwołania się do wartości konstytucyjnych. W ślad za uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2000 r. sygn. akt I KZP 14/00 (OSNKW 2000/7 - 8/59, Biul. SN 2000/6/17, Prok. i Pr. - wkł. 2000/9/16, Wokanda 2000/9/16) należy podzielić stanowisko: "Odnosząc się do tej kwestii należy z całą mocą podkreślić, że nie tylko prawem, ale i obowiązkiem każdego sądu jest interpretowanie przepisów ustaw w sposób zgodny z Konstytucją RP. Wynika to z art. 178 ust. 1 i art. 8 ust. 2 Konstytucji RP. Poprzez podległość sędziów Konstytucji i ustawom w rozumieniu 178 ust. 1 Konstytucji RP należy – między innymi – rozumieć to, iż interpretując przepisy ustaw sędziowie zobowiązani są wziąć pod uwagę nie tylko ich literalną treść, ale także przepisy Konstytucji RP. Nie może też ulegać wątpliwości, iż bezpośredniość stosowania przepisów Konstytucji RP w rozumieniu jej art. 8 ust. 2 polega, między innymi, na uwzględnieniu kontekstu konstytucyjnego przy interpretacji ustaw. Taką formę bezpośredniego stosowania Konstytucji przez sądy akceptują nawet przeciwnicy stwierdzania przez sądy ad casum niekonstytucyjności ustaw". Podobnie rzecz ujmuje Trybunał Konstytucyjny np. w wyroku z dnia 28 czerwca 2000 r. sygn. akt K 25/99 (OTK 2000/5/141): "Nie oznacza to jednakże, że granica wykładni, jaką stanowić może językowe znaczenie tekstu, jest granicą bezwzględną. Oznacza to jedynie, że do przekroczenia tej granicy niezbędne jest silne uzasadnienie aksjologiczne, odwołujące się przede wszystkim do wartości konstytucyjnych" oraz w postanowieniu z dnia 5 listopada 2001 r. sygn. akt T 33/01 (OTK - B 2002/1/47): "Trybunał Konstytucyjny w pełni podziela pogląd, że w sytuacji, w której wykładnia ustawy nie daje jednoznacznego rezultatu, należy wybrać taką wykładnię, która w sposób najpełniejszy umożliwia realizację norm i wartości konstytucyjnych". Literalna wykładnia art. 17 ust. 5 pkt 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych stanowi, że świadczenie pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługujące osobie, na której ciąży obowiązek alimentacyjny w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, nie przysługuje osobie uprawnionej w sytuacji, gdy osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, przy czym drugi z małżonków również legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Wykładnia taka, jak wskazał NSA w cytowanym już wyroku I OSK 722/09 nie wytrzymuje krytyki na gruncie wartości konstytucyjnych. Stosownie bowiem do treści art. 18 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, małżeństwo jako związek kobiety i mężczyzny, rodzina, macierzyństwo i rodzicielstwo znajdują się pod ochroną i opieką Rzeczypospolitej Polskiej. Tymczasem negatywna przesłanka w art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a cyt. ustawy, rozumiana w sposób bezwzględny, wywołuje daleko idące negatywne konsekwencje dla rodziny i małżeństwa. Zgodnie z twierdzeniem NSA, gdy stan zdrowia obydwojga małżonków powoduje, że nie są oni w stanie być dla siebie wzajemnie wsparciem, pozostali członkowie rodziny, którzy chcą - a jednocześnie mają również obowiązek - sprawować nad nimi opiekę, nie mogą uzyskać świadczenia, które uzyskaliby gdyby taki związek małżeński nie istniał. Tak rozumiany przepis oznacza pewnego rodzaju sankcję dla osób pozostających w związku małżeńskim i w konsekwencji taka wykładnia nie może się ostać w świetle wspomnianego już wyżej art. 18 Konstytucji RP. Zatem, jak zauważył NSA osoby pozostające w związku małżeńskim, których małżonkowie z uwagi na wiek lub stan zdrowia nie są w stanie sprawować nad nimi opieki, powinny być traktowane jednakowo, jak osoby, które w związku małżeńskim nie pozostają. Obydwie bowiem kategorie osób w jednakowym stopniu wymagać będą opieki osób trzecich. W związku z kontrowersyjnością problematyki będącej przedmiotem skargi, tutejszy Sąd, postanowieniem z dnia 22 lipca 2009 r., wydanym w sprawie II SA/Bd 246/09 przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie: - czy przepis art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 992 ze zm.) w zakresie w jakim świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje osobom wymagającym opieki pozostającym w związku małżeńskim w sytuacji, gdy oboje małżonkowie legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jest zgodny z art. 32 ust. 1 i art. 71 ust. 1 ustawy z 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.). Trybunał Konstytucyjny, postanowieniem z dnia 1 czerwca 2010 r. (sygn. akt P 38/09) umorzył postępowanie ze względu na niedopuszczalność wydania wyroku, jednakże stwierdził w uzasadnieniu, że istnieje utrwalona i względnie jednolita praktyka interpretacji art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o świadczeniach w sposób, który wychodzi naprzeciw wątpliwościom konstytucyjnym sądu pytającego. We wskazanych przez Trybunał orzeczeniach (wyroki WSA w Olsztynie II SA/Ol 60/09, II SA/Ol 61/09 i II SA/Ol 386/09 oraz wyroki NSA o sygn. akt I OSK 722/09 i I OSK 723/09) sądy administracyjne przyznawały bowiem pierwszeństwo wykładni celowościowej i systemowej tej regulacji przed jego wykładnią językową, uznając, że pozostawanie w związku małżeńskim przez osoby wymagające opieki nie powinno być uważane za przesłankę odmowy prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w wypadku, gdy oboje małżonkowie legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, a osobą ubiegającą się o świadczenie jest ich dziecko. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, wyrażonym w sprawie II SA/Bd 246/09, będącą sprawą analogiczną do obecnie rozpoznawanej, nic nie stoi na przeszkodzie, aby wykorzystać w tej sprawie metodologię, w oparciu o którą wydane zostały wyroki WSA w Olsztynie i NSA. W związku z czym Trybunał Konstytucyjny odstąpił od wydania merytorycznego orzeczenia w sprawie II SA/Bd 246/09. Przyznano jednocześnie, że wszyscy uczestnicy postępowania zgodzili się z tym, że obecne rozwiązanie jest sprzeczne z przepisami Konstytucji i niespójne z ratio legis świadczenia pielęgnacyjnego oraz innymi rozwiązaniami zakwestionowanej ustawy. Krytyczna ocena zaskarżonej regulacji może stanowić sygnał dla ustawodawcy, aby w imię zasady pewności prawa oraz zasady lojalności państwa względem obywateli (art. 2 Konstytucji) doprecyzować jej brzmienie. W takim wypadku odpowiednie zmiany powinny nastąpić także w przepisach wykonawczych do ustawy o świadczeniach (por. omówione rozporządzenie z 2005 r.). Podjęcie ewentualnych decyzji w tym względzie należy jednak do wyłącznych kompetencji prawodawcy. Trybunał Konstytucyjny wydał w dniu 1 czerwca 2010 r. sygn. S 1/10 postanowienie sygnalizacyjne, postanawiając przedstawić Sejmowi RP uwagi dotyczące niezbędności działań ustawodawczych, zmierzających do zapewnienia spójności zasad przyznawania świadczenia pielęgnacyjnego. Z uwagi na powyższe rozstrzygnięcie, sankcjonujące przyjętą przez sądy administracyjne praktykę orzeczniczą, wskazać należy, że organy obu instancji niesłusznie odmówiły skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną pozostającą w związku małżeńskim z inną niepełnosprawną osobą, co uzasadnia uchylenie obu decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Na podstawie art. 152 ww. ustawy orzeczono, jak w pkt. 2 wyroku. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z rozważań zawartych w treści niniejszego uzasadnienia.