II FSK 2624/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Zbigniew Kmieciak po rozpoznaniu w dniu 02 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej E.P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 30 sierpnia 2010 r. sygn. akt I SA/Bk 180/10 w sprawie ze skargi E. P. na czynność Dyrektor Izby Skarbowej w B. z dnia 16 września 2009 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania skargi na czynność egzekucyjną postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, sygn.akt I SA/Bk 180/10, odrzucił skargę E.P. (skarżący) na czynność Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 16 września 2009 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania skargi na czynność egzekucyjną. Sąd w uzasadnieniu wskazał, że czynność pozostawienia podania bez rozpoznania mieści się w grupie aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej (innych niż decyzje i postanowienia), dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.), a przyczyną odrzucenia skargi w tej sprawie stało się naruszenie trybu jej wnoszenia. Skarżący wniósł skargę kasacyjną i wskazując : 1. art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie: - art. 52 § 3 p.p.s.a. przez błędną wykładnię – w kontekście postanowień art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz.1071 ze zm., dalej k.p.a.) w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.Dz.U. z 2005 r., Nr 229, poz.1954 ze zm., dalej u.p.e.a.) – i niewłaściwe przyjęcie, że skarżący naruszył tryb zaskarżenia wyżej wskazanej czynności Dyrektora Izby Skarbowej, nie zachowując 14-dniowego terminu do wezwania tego organu do usunięcia prawa, 2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. – przez uznanie wniesienia skargi za niedopuszczalne z innych przyczyn. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, przeto nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów należy stwierdzić, ze nie znajdują one potwierdzenia w świetle uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. Zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W rozpoznawanej sprawie – jak sam przyznaje pełnomocnik skarżącego – nie zastosował się on do postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 sierpnia 2009 r. wzywającego do przedłożenia w terminie 7 dni oryginału lub uwierzytelnionej kopii pełnomocnictwa (k.5 skargi kasacyjnej), w związku z czym Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 16 września 2009 r. pozostawił bez rozpoznania skargę na czynność egzekucyjną Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego. Mając na względzie art. 18 u.p.e.a. prawidłowo został zastosowany tryb wskazany w art. 64 § 2 k.p.a. Podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, gdy zawiera braki inne niż niewskazanie adresu wnoszącego. Pojęcia "przepisów prawa", ustalających inne wymagania, użyto tu wyłącznie na oznaczenie przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Nie chodzi jedynie o przepisy k.p.a. i wynikające z nich wymagania (zwłaszcza art. 63 § 2 i 3), ale także o przepisy szczególne, "stąd na podstawie omawianego przepisu można wzywać stronę do sprecyzowania żądania, ale też np. do usunięcia braku pełnomocnictwa" (R. Hauser, Podania..., s. 93). Biorąc pod uwagę, że pozostawienie podania bez rozpoznania mieści się w grupie aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej (innych niż decyzje i postanowienia), dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa – tj. art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.(szeroko na ten temat wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia k. 5-6 uzasadnienia, a Naczelny Sąd Administracyjny w całej rozciągłości popiera te wywody), to zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a. skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Należy zgodzić się z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Białymstoku, że w rozpoznawanej sprawie nie został zachowany termin, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. i podzielić w całej rozciągłości argumentację zawartą w motywach zaskarżonego postanowienia. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.