V SA/Wa 674/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Protokolant - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2010 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym; Oddala skargę Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec "C." sp. z o. o. z siedzibą w W. na podstawie tytułu wykonawczego Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (w skrócie: Prezes UKE) z [...] września 2007r., obejmującego opłaty raty koncesyjnej za lata 2002 i 2003. W oparciu o powyższy tytuł wykonawczy organ egzekucyjny zawiadomieniem z [...] września 2007 r. (doręczonym dłużnikowi) dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego, które następnie zawiadomieniami z [...] października 2007r. uchylił na wniosek wierzyciela. Pismem z [...] października 2007r. zobowiązany wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, w którym zarzucił nieistnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym oraz w związku wygaśnięciem koncesji określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z jej treścią. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. pismem z [...] października 2007r. wystąpił do Prezesa UKE o zajęcie stanowiska w zakresie zgłoszonych zarzutów. W odpowiedzi organ postanowieniem z [...] października 2007r. stwierdził niedopuszczalność zarzutu, zgłoszonego przez zobowiązanego, z uwagi na fakt, iż był on już przedmiotem rozpatrzenia w postępowaniu administracyjnym toczącym się przed Prezesem UKE i jest przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 30 września 2008r. sygn. akt: V SA/Wa 470/08 uchylił postanowienie Prezesa UKE z [...] grudnia 2007r. oraz utrzymane nim w mocy wcześniejsze postanowienie z [...] października 2007r. stwierdzające niedopuszczalność zarzutu podniesionego przez spółkę. Prezes UKE postanowieniem z [...] marca 2009r. uznał za nieuzasadniony zgłoszony przez "C." zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego i po ponownym rozpatrzeniu sprawy postanowieniem z [...] lipca 2009r. utrzymał w mocy własne postanowienie. Pismem z [...] września 2009r. UKE poinformowało Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W., że postanowienie z [...] lipca 2009r. jest ostateczne. Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z [...] grudnia 2009r. nie uwzględnił zarzutów z [...] października 2007r. w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z [...] września 2007r. Organ I instancji wskazał, że z treści pisma spółki wynika, że kwestionuje ona brak podstawy prawnej prowadzonej egzekucji oraz nieistnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Naczelnik wyjaśnił w związku z tym, że jest on organem egzekucyjnym, bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej natomiast nie bada zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, ponieważ za poprawne ustalenie tych okoliczności odpowiada wierzyciel. Organ prowadzący postępowanie podał ponadto, iż nie dopatrzył się braków formalnych, których następstwem mógłby być zwrot tytułu wykonawczego do wierzyciela bez podjęcia czynności zmierzających do wszczęcia egzekucji. W obecnym stanie prawnym, co podkreślił Naczelnik nie rozpatruje on sprawy od strony merytorycznej, jako organ egzekucyjny jest związany stanowiskiem wierzyciela, nie jest także uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu potwierdzenia zasadności zgłoszonych zarzutów czy też ich oddalenia w trybie przewidzianym dla wierzyciela. Organ I instancji wskazał, że w ocenie zobowiązanej spółki koncesja na świadczenie usług telekomunikacyjnych, która zgodnie z tytułem wykonawczym stanowi podstawę prawną należności, wygasła w dniu [...] stycznia 2001r., jak również że wygasł obowiązek zapłaty rat opłaty koncesyjnej dochodzonych na podstawie tytułu wykonawczego. Naczelnik nie zgodził się z tym stanowiskiem i podał, że wysokość i sposób uiszczania opłaty za udzielenie koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych udzielonej spółce w dniu [...] kwietnia 1999r., była regulowana rozporządzeniem Ministra Łączności z 9 października 1995r. w sprawie wysokości i sposobu uiszczania opłat za udzielenie koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych i pocztowych oraz za udostępnienie dokumentacji przetargu (Dz.U. z 1995r. nr 118, poz. 572 ze zm.), co zobowiązywało spółkę do uiszczenia całej opłaty koncesyjnej w terminie 14 dni od daty otrzymania zawiadomienia o udzieleniu koncesji. Naczelnik podzielając w tej mierze stanowisko wierzyciela wskazał, że obowiązek uiszczenia opłaty koncesyjnej powstał z dniem doręczenia spółce pisma z [...] kwietnia 1999r. informującego o udzieleniu jej koncesji. Opłata, jest opłatą jednorazową i rozłożenie jej na raty było formą pomocy dla spółki, przy czym opłata była uiszczana za sam fakt udzielenia koncesji a nie za to, że możliwe było korzystanie z niej w określonym czasie, zatem obowiązek uregulowania opłaty, ustaje dopiero na skutek uiszczenia wszystkich rat. Na powyższe rozstrzygnięcie spółka "C." reprezentowana przez pełnomocnika wniosła zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w W., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz umorzenie postępowania egzekucyjnego. Zdaniem autora zażalenia organ egzekucyjny wadliwie utożsamił niemożność badania zasadności i wymagalności egzekwowanego obowiązku z niemożnością badania istnienia obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym. Ponadto w opinii wnoszącego zażalenie, wypowiedź wierzyciela w przedmiocie niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego nie wiąże organu egzekucyjnego. Pełnomocnik spółki zakwestionował także kwotę wskazaną w tytule wykonawczym, co jego zdaniem powinno spowodować umorzenie postępowania. W następstwie zażalenia, Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z [...] stycznia 2010r. wydanym w oparciu o treść m.in. art. 34 § 1, 4 i 5 oraz art. 33 pkt 1 i 3 ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005r. nr 229, poz. 1954 ze zm.) utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego, Naczelnik zasadnie uznał, iż Prezes UKE jest wierzycielem żądającym wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym z [...] września 2007r. obejmującego raty opłaty koncesyjnej za lata 2002 i 2003. Organ egzekucyjny jest w zakresie zarzutu wymienionego w art. 33 pkt 1 i 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, związany stanowiskiem wierzyciela wyrażonym w jego postanowieniu z [...] lipca 2009r. Zdaniem organu odwoławczego uprawnienia wierzyciela wynikające z treści art. 34 § 1 ww. ustawy, nie mogą być przeniesione na organ egzekucyjny, a złożenie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego przez zobowiązanego do organu egzekucyjnego nie oznacza, że stanowisko wierzyciela w przedmiocie zgłoszonego zarzutu utraciło wiążący charakter. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał ponadto, iż kwestia nieistnienia czy określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z jego treścią wynikającą z orzeczenia, nie może być weryfikowana przez organ egzekucyjny. Organ egzekucyjny, nie może co podkreślił Dyrektor Izby Skarbowej badać zasadności stanowiska wierzyciela i rozpatrywać kwestii dotyczących nieprawidłowości w wydaniu decyzji stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. Organ odwoławczy podał, iż zarzut wniesiony przez spółkę w sprawie niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowania środka egzekucyjnego, został wniesiony po upływie terminu do jego wniesienia, co powoduje brak podstaw prawnych i faktycznych do jego rozpatrzenia przez organ odwoławczy. Organ egzekucyjny II instancji podał, że w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego nie mają zastosowania przepisy ustawy Ordynacja podatkowa, jak twierdzi pełnomocnik spółki. Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że kwestia umorzenia prowadzonego postępowania, nie może być przedmiotem oceny w ramach postępowania wszczętego wniesieniem zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej a będzie przedmiotem odrębnego rozpatrzenia. Pełnomocnik spółki "C." wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] stycznia 2010r., wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji. We wniesionym środku zaskarżenia pełnomocnik spółki zwrócił uwagę na naruszenie przez organ: - art. 6-8, art. 11, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i § 3, art. 144 kpa w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w wyniku błędnego ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz wadliwego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonego postanowienia, - art. 1a) pkt 13 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przez bezpodstawne uznanie, iż Prezes UKE jest "wierzycielem" - w rozumieniu tej ustawy - obowiązków pieniężnych - rat opłaty koncesyjnej - ustalonych w koncesji wydanej przez Ministra Łączności w dniu [...] kwietnia 1999r., - art. 1a pkt 20 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przez bezpodstawne uznanie, że skarżąca jest zobowiązana - w rozumieniu tego przepisu - do wykonania obowiązków o charakterze pieniężnym, które wygasły w związku z wygaśnięciem z mocy prawa decyzji Ministra Łączności z [...] kwietnia 1999r. ustalającej te opłaty, - art. 5 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przez błędne uznanie, iż Prezes UKE jest uprawniony do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku zapłaty rat opłaty koncesyjnej, - art. 29 § 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przez wszczęcie postępowania egzekucyjnego i prowadzenie egzekucji na podstawie wadliwie wystawionego tytułu wykonawczego tj. z naruszeniem art. 27 § 1 pkt 3 ustawy, przez organ, który nie był wierzycielem opłat koncesyjnych, - art. 33 pkt 1 i 6 oraz art. 34 § 1 i 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przez nieustosunkowanie się do wszystkich zgłoszonych zarzutów wskutek wadliwego uznania, iż zostały zgłoszone po terminie, co jakoby uniemożliwiło ich merytoryczne rozpatrzenie pomimo, że zostały one wszystkie zgłoszone przed wydaniem przez organ egzekucyjny postanowienia w trybie art. 34 § 4 ustawy, ponadto pomimo tego, że stanowisko Prezesa UKE co do zarzutu opartego na okolicznościach wymienionych w art. 33 pkt 6 ustawy - zgodnie z art. 34 § 1 ustawy - nie wiązało organu egzekucyjnego. - art. 142 ust. 5 Prawa telekomunikacyjnego z 2000r. przez błędną jego wykładnię. Zdaniem autora skargi tytuł wykonawczy jest dokumentem urzędowym, a treść obowiązku podlegającego egzekucji, niezależnie od woli wierzyciela i organu egzekucyjnego musi być powtórzona za decyzją administracyjną nakładającą obowiązek lub przepisami prawa. W przypadku, jak wskazuje pełnomocnik skarżącej spółki, ujawnienia istotnych wadliwości w treści tytułu wykonawczego przez organ odwoławczy, uchyla on postanowienie organu egzekucyjnego i umarza postępowanie egzekucyjne. W odpowiedzi na skargę - żądając jej oddalenia - Dyrektor Izby Skarbowej w W. podniósł argumenty zbieżne z motywami zaskarżonych aktów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim podkreślenia wymaga fakt, że rozpoznawana sprawa dotyczy zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym a postępowanie to z mocy art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzedzone zostało uzyskaniem stanowiska wierzyciela. Zgodnie z pismem dłużnika z [...] października 2007 r. zgłoszony przez niego tj. Spółkę C. zarzut dotyczył tego, że w jego ocenie udzielona Spółce koncesja Nr [...] wygasła z mocy prawa z dniem [...] stycznia 2001 r. na mocy art. 142 ust. 5 ustawy z 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne. Koncesja ta będąc decyzją administracyjną była wyłączną podstawą wnoszenia opłat za jej udzielenie i w związku z jej wygaśnięciem, nie istnieje również obowiązek wniesienia pozostałych rat opłaty. W sprawie tych powiązanych ze sobą zarzutów stanowisko zajął wierzyciel – Prezes UKE, który uznał je za nietrafne i stanowisko to podtrzymał w toku postępowania w związku z wniesieniem przez dłużnika wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. We wniosku tym Spółka zarzuciła ponadto, że nie otrzymała upomnienia ze względu na to, że to, które było dołączone do tytułu wykonawczego nie spełniało wymogów oraz, że Prezes UKE nie jest wierzycielem w zakresie prowadzenia egzekucji dotyczącej 5 i 6 raty opłaty koncesyjnej ponieważ brak jest przepisu prawa, który upoważniałby go do tego. Podniosła, że pierwotnie samą opłatę jak i jej raty zgodnie z rozporządzeniem z 9 października 1995 r., należało płacić na rachunek Ministra Łączności. Wierzyciel w postanowieniu z [...] lipca 2009 r. nr [...] wyjaśnił, że zgodnie z art. 20a ust. 1 ustawy o łączności z 23 listopada 1990 r. ( t.j. Dz. U z 1995 r. nr 117. poz. 564) podmiot, któremu udzielona została koncesja na świadczenie usług telekomunikacyjnych, był zobowiązany uiścić opłatę za udzielenie koncesji, a uiszczenie opłaty mogło nastąpić jednorazowo lub ratalnie. Z treści wspomnianego przepisu wynikało więc, że opłata była należna za samo udzielenie koncesji a jedynie jej uiszczenie mogło mieć różne formy. Wysokość i sposób uiszczenia opłaty uregulowane były w rozporządzeniu Ministra Łączności z 9 października 1995 r. w sprawie wysokości i sposobu uiszczenia opłat za udzielenie koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych i pocztowych oraz udostępnienie dokumentacji przetargu ( Dz. U. z 1995 r. nr 118, poz. 572 z późn. zm.) Tak więc fakt wygaśnięcia koncesji nr [...] z [...] kwietnia 1999 r. nie ma znaczenia dla obowiązku uiszczenie niezapłaconych rat opłaty koncesyjnej, zatem zarzut wygaśnięcia podstawy egzekwowania obowiązku oraz nie istnienia obowiązku został uznany za niezasadny. Prezes UKE wyjaśnił ponadto, że upomnienie zostało prawidłowo sporządzone i podpisane przez osoby dysponujące upoważnieniem Prezesa UKE oraz, że zarzut ten oraz zarzut dotyczący braku jego uprawnienia do bycia wierzycielem, czyli zarzuty mające odpowiednio oparcie w treści art. 33 pkt 7 i 6 ustawy o prowadzeniu egzekucji w administracji, są spóźnione ponieważ zostały złożone po terminie o jakim jest mowa w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Spółka na postanowienie Prezesa UKE z [...] lipca 2009 r. – co wiadomo Sądowi z urzędu – wniosła skargę, która została przez WSA w Warszawie w sprawie V SA/Wa 1467/09 oddalona. W sprawie tej złożona została skarga kasacyjna. Przedstawione okoliczności powodują, że rozpoznając przedmiotowa sprawę należy mieć na uwadze rozstrzygnięcia Prezesa UKE, których dotyczy wyżej wskazana sprawa V SA/Wa 1467/09. WSA uznał, że zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego są prawidłowe. Przede wszystkim jeśli chodzi o zarzuty określone treścią art. 33 pkt 1 i 3 organ trafnie ocenił, że w tym zakresie jest bezwzględnie związany stanowiskiem wierzyciela . Zasadne jest stanowisko, że skoro prawidłowość tego stanowiska może być co do zasady badana w odrębnym postępowaniu - co w tej sprawie miało miejsce - to brak jest podstaw do jego podważania przez organ egzekucyjny. Jeśli natomiast chodzi o zarzuty dotyczące niedopuszczalności egzekucji administracyjnej i brak uprzedniego doręczenia dłużnikowi upomnienia o jakim mowa w art. 15 § 1, czyli zarzuty określone w art. 33 pkt 6 i pkt 7 ustawy o prowadzeniu postępowania egzekucyjnego w administracji, to jakkolwiek stanowisko wierzyciela w odniesieniu do nich nie jest wiążące dla organu egzekucyjnego, to zgodzić się należy ze stwierdzeniem organów, że zgłoszone one zostały już po upływie terminu 7 dni o jakim mowa jest w treści art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Zarzuty te po raz pierwszy zgłoszone zostały bowiem dodatkowo dopiero w piśmie pełnomocnika strony z [...] marca 2008 r. stanowiącym uzupełnienie argumentacji, która miała przemawiać za zgłoszonym wcześniej wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego (k. 63 akt. egz.)., co powoduje, że w tym stanie rzeczy bezzasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia treści art. 33 pkt 1 i 6 i art. 34 § 1 i 4 u.p.e.a. Organ wyjaśnił również, że w jego ocenie organ I instancji właściwie przyjął, że Prezes UKE jest wierzycielem w rozumieniu art. 1a pkt 13 w zw. z art. 5 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Powołując się na treść art. 29 u.p.e.a. organ wyjaśnił ponadto, że nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym a jedynie dopuszczalności egzekucji. W ocenie Sądu biorąc pod uwagę wyjaśnienia wierzyciela co do przejścia uprawnień i obowiązków na kolejne podmioty zgodnie ze zmieniającymi się przepisami prawa ( ustawy o łączności następnie prawo telekomunikacyjne) jak również to, że Prezes UKE spełnia wymagania art. 1a pkt 13 w zw. z art. 5§ 1 pkt 1 ustawy o prowadzeniu postępowania administracyjnego organ miał prawo uznać, że jest on wierzycielem , nie miało więc miejsca naruszenie treści art. 1a pkt 13 w powiązaniu z art. 5 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Zdaniem Sądu w sytuacji gdy złożony tytuł wykonawczy nie budzi wątpliwości, zaś charakter organu wskazuje, że ma on prawo żądać wszczęcia i prowadzenia egzekucji administracyjnej w stosunku do przedmiotu, który podlega egzekucji, obowiązki organu egzekucyjnego dotyczące dopuszczalności egzekucji wynikające z art. 29 u.p.e.a, są przez niego wypełnione. W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do uznania, że ustalenia organów zostały poczynione z naruszeniem treści art. 77 § 1 kpa oraz że zostały naruszone przepisy art. 6,7,8,11 kpa dotyczące ogólnych zasad postępowania administracyjnego, czy też art. 107 § 1 i § 3 kpa, ponieważ w ocenie Sądu uzasadnienie zaskarżonego postanowienia odpowiada prawu. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia treści art. 144 kpa w zw. z art. 18 kpa. Dyrektor Izby odniósł się bowiem do zarzutów zażalenia. Brak jest również podstaw ażeby uwzględnić zarzut naruszenia treści art. 142 ust. 5 ustawy prawo telekomunikacyjne z 21 lipca 2000 r.(Dz. U z 2000 r. nr 73.poz.852) ponieważ zarzut ten jest ściśle powiązany z pozostałymi argumentami skargi dotyczącymi braku podstaw do egzekwowania rat opłaty koncesyjnej w związku z wygaśnięciem podstawy do ich pobierania czyli wygaśnięcia Koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych. W odniesieniu do tego zarzutu skargi należy stwierdzić, że zagadnienie zróżnicowania wygaśnięcia uprawnienia wynikającego z koncesji i obowiązku opłaty z niej wynikającego, było przedmiotem rozstrzygnięcia NSA w sprawie II GSK 193/09. W wyroku tym rozpoznanym na skutek skargi E. S.A. na postanowienie Prezesa UKE w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione, NSA odniósł się m.in. do treści art. 142 prawa telekomunikacyjnego i wyjaśnił charakter opłaty za udzielenie koncesji. Mając wszystkie powyższe okoliczności na uwadze i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.