II OSK 1993/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Hauser po rozpoznaniu w dniu 19 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej[...] Bank Polski S. A. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 13 lipca 2010 r., IV SA/Po 424/10 odrzucającego skargę w sprawie ze skargi [...] Bank Polski S. A. na postanowienie Wojewody Wielkopolskiego z [...] marca 2010 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia w sprawie samowolnych robót budowlanych postanawia oddalić skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej jako: WSA) postanowieniem z 13 lipca 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 424/10 odrzucił skargę w sprawie ze skargi [...] Bank Polski S. A. (dalej jako: [...]) na postanowienie Wojewody Wielkopolskiego z [...] marca 2010 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia w sprawie samowolnych robót budowlanych. W uzasadnieniu wskazano, że [...], reprezentowany przez radcę prawnego L. K., wniósł do WSA skargę na postanowienie Wojewody Wielkopolskiego z [...] marca 2010 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia w sprawie samowolnych robót budowlanych, a do skargi załączono poświadczony za zgodność z oryginałem odpis pełnomocnictwa z 21 lutego 2005 r., upoważniającego radcę prawnego L. K. do reprezentowania [...] przed wszystkimi sądami, organami orzekającymi i administracyjnymi. Skarżący uiścił również wpis sądowy w kwocie 100 zł. W wykonaniu zarządzenia przewodniczącego wydziału, pismem z 25 maja 2010 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez złożenie prawidłowo poświadczonego odpisu KRS i pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, informując że poświadczenie powinno zawierać podpis radcy prawnego oraz datę i oznaczenie miejsca jego sporządzenia. Pouczono jednocześnie pełnomocnika o skutkach prawnych nieusunięcia opisywanych braków w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pełnomocnik skarżącego wraz z pismem z 2 czerwca 2010 r. przesłał odpis pełny z KRS i pełnomocnictwo do reprezentowania [...] przed wszystkimi sądami, organami orzekającymi i administracyjnymi opatrzone pieczęcią "Za zgodność z oryginałem", pieczęcią "L.. K. radca prawny" i dopiskiem opatrzonym datą 02.06.2010 r., iż pełnomocnictwo jest nadal aktualne. Biorąc powyższe pod uwagę, WSA w zaskarżonym rozstrzygnięciu wskazał, że skarga podlega odrzuceniu wobec nieuzupełnienia braków formalnych, pomimo skutecznego wezwania. Sąd I instancji stwierdził, że przepis art. 57 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zmianami - dalej ppsa) zakreśla wymogi formalne skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wskazując, że powinna ona odpowiadać ogólnym wymaganiom pism w postępowaniu sądowym, a ponadto określa szczególne warunki, jakim skarga powinna czynić zadość. Spełnienie wszystkich wymogów determinuje skuteczność tego środka zaskarżenia, albowiem jedynie prawidłowa i kompletna skarga może stać się przedmiotem merytorycznych rozważań Sądu. Kontrola w tym zakresie należy do przewodniczącego, który - w rozpoznawanej sprawie - zauważył brak w zakresie udokumentowania pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej. Zgodnie z art. 34 ppsa, strony i ich organy mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. W myśl art. 36 ppsa pełnomocnictwo może być ogólne - do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi, do prowadzenia poszczególnych spraw oraz tylko do niektórych czynności w postępowaniu. Pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Z powyższych przepisów wynika, że reprezentant strony może skutecznie zastępować swego mocodawcę w sprawie sądowoadministracyjnej, jeżeli ten udzielił mu pełnomocnictwa do działania przed sądem administracyjnym. W niniejszej sprawie radca prawny L. K., wnosząc skargę nie dołączył do niej pełnomocnictwa, z którego wynikałoby umocowanie do podejmowania czynności w postępowaniu przed sądem administracyjnym w imieniu skarżącego. Stosownego pełnomocnictwa nie nadesłano również w wyznaczonym terminie. WSA wskazał również, że prawidłowego wykonania zarządzenia nie stanowi nadesłany przy piśmie z 2 czerwca 2010 r. odpis pełnomocnictwa z 21 lutego 2005 r., bowiem nie różni się on swą treścią od pełnomocnictwa załączonego do skargi, a więc nie zawiera upoważnienia do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Ponadto, odpis ten nie został podpisany przez pełnomocnika skarżącego, w związku z czym nie spełnia wymogów z art. 6 ust. 3 ustawy z 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r., nr 10, poz. 65 ze zmianami), zgodnie z którym radca prawny ma prawo sporządzania poświadczeń odpisów dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem w zakresie określonym odrębnymi przepisami. Poświadczenie powinno zawierać jednak podpis radcy prawnego, datę i oznaczenie miejsca jego sporządzenia, na żądanie - również godzinę dokonania czynności. Jeżeli dokument zawiera cechy szczególne (dopiski, poprawki lub uszkodzenia) radca prawny stwierdza to w poświadczeniu. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa skarga, wobec nieuzupełnienia braków formalnych, podlegała odrzuceniu. Wnosząc skargę kasacyjną zaskarżono w całości ww. postanowienie WSA z 13 lipca 2010 r. a zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania - art. 2 oraz art. 36 ppsa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano, że zarówno reguły wykładni językowej jak i celowościowej wskazują jednoznacznie na to, że umocowanie wynikające z pełnomocnictwa, na które powołuje się pełnomocnik skarżącego [...] SA, obejmuje umocowanie do działania przed sądami administracyjnymi, a więc pełnomocnictwo, na podstawie którego działa pełnomocnik skarżącego w niniejszej sprawie spełnia wymagania art. 36 ppsa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega oddaleniu a postanowienie WSA - pomimo częściowo błędnego uzasadnienia - odpowiada prawu. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej jako: NSA) wskazuje, że rzeczywiście - jak podnosi to strona wnosząca skargę kasacyjną - zarówno reguły wykładni językowej jak i celowościowej wskazują jednoznacznie na to, że umocowanie wynikające z pełnomocnictwa, na które powołuje się pełnomocnik skarżącego, obejmuje umocowanie do działania przed sądami administracyjnymi. Skoro pełnomocnik strony PKO BP został umocowany do reprezentowania swojego mocodawcy przed wszystkimi sądami to nie ulega wątpliwości, że - wbrew twierdzeniu WSA - pełnomocnictwo to dotyczy także występowania przed sądami administracyjnymi obu instancji (NSA i WSA). Sądy administracyjne są przecież, co wynika wprost z art. 175 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r., nr 78, poz. 483 ze zmianami), obok Sądu Najwyższego, sądów powszechnych i sądów wojskowych sądami Rzeczypospolitej. Postanowienie WSA odpowiada jednak - mimo ww. błędu - prawu, bowiem WSA miał rację, iż odpis prawidłowego - jak wskazano wcześniej - pełnomocnictwa nie był sam w sobie prawidłowy, bowiem nie został sporządzony zgodnie z wymogami z art. 6 ust. 3 ustawy o radcach prawnych, zgodnie z którym radca prawny ma prawo sporządzania poświadczeń odpisów dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem, jednak poświadczenie powinno zawierać nie tylko podpis radcy prawnego, ale także datę i oznaczenie miejsca jego sporządzenia, a na żądanie - również godzinę dokonania czynności. Skoro więc doręczony Sądowi I instancji odpis pełnomocnictwa nie spełniał ww. ustawowych wymogów (był tylko podpisany przez radcę prawnego, ale nie był opatrzony datą i nie zostało na nim wskazane miejsce jego sporządzenia) to tym samym WSA nie miał innej możliwości jak tylko uznać, że skarga, wobec nieuzupełnienia braków formalnych, podlega odrzuceniu. Wobec powyższego NSA na podstawie art. 184 ppsa orzekł jak w sentencji.