II OSK 270/11

Dnia 26 kwietnia 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie: sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz (spr.) sędzia del. WSA Grzegorz Czerwiński Protokolant Andrzej Nędzarek po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 października 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 694/10 w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia decyzji oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 11 października 2010 roku, sygn. akt II SA/Kr 694/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] marca 2010 roku, nr [...] w przedmiocie przedłużenia decyzji nakładającej na M. B. obowiązek uiszczania w terminie do 28 dnia każdego miesiąca opłat za opróżnienie zbiornika bezodpływowego usytuowanego na nieruchomości gruntowej położonej w S. nr [...] i transportu nieczystości ciekłych do punku zlewnego. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 roku, nr [...] na podstawie art. 6 ust. 10 ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jednolity Dz. U. z 2005 roku nr 236, poz. 2008 ze zm.) Burmistrz Miasta i Gminy N. przedłużył z urzędu na okres od dnia [...] stycznia 2010 roku do dnia [...] stycznia 2011 roku decyzję Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia [...] stycznia 2006 roku, znak [...] nakładającą na M. B. obowiązek uiszczania w terminie do 28 dnia każdego miesiąca opłat za opróżnienie zbiornika bezodpływowego usytuowanego na nieruchomości gruntowej położonej w S. nr [...] i transportu nieczystości ciekłych do punku zlewnego. Decyzja z dnia [...] stycznia 2006 roku była przedłużana kolejnymi decyzjami: od dnia [...] stycznia 2007 roku do dnia [...] stycznia 2008 roku; od dnia [...] stycznia 2008 roku do dnia [...] stycznia 2009 roku i od dnia [...] stycznia 2009 roku do dnia [...] stycznia 2010 roku. Z uwagi na to, że M. B. nie przedstawiła, na co najmniej 3 miesiące przed upływem okresu obowiązywania decyzji umowy, w której termin rozpoczęcia wykonywania usługi nie jest późniejszy niż data dnia utraty mocy obowiązującej decyzji, wydana została nowa decyzja o przedłużeniu obowiązku uiszczania opłat za opróżnienie zbiornika bezodpływowego i transportu nieczystości ciekłych do punku zlewnego. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła M. B. podnosząc zarzut "naruszenie prawa w sprawie przedłużania okresu obowiązku do uiszczania miesięcznych opłat za opróżnianie wspólnego szamba (współwłasność w części ½ M. B. oraz T. i J. S.)" i wniosła o uchylenie decyzji w całości, umorzenie postępowania wszczętego w sprawie [...], oraz przeprowadzenia dowodów z dokumentacji technicznej inwestora budowy kanalizacji na okoliczność, że posesja nr [...] w S. została przyłączona do sieci kanalizacji miejskiej. Odwołująca się wskazała na wadliwość decyzji z dnia [...] stycznia 2006 roku oraz na uchybienia organów administracji podczas budowy kanalizacji miejskiej. Na poparcie swych twierdzeń wskazała m.in. wyrok wydany w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 791/09, oświadczenie projektanta z dnia [...] października 2005 roku, pismo z dnia [...] kwietnia 2009 roku, znak [...] oraz mapę inwentaryzacji powykonawczej z dnia [...] września 2005 roku. Decyzją z dnia [...] marca 2010 roku, znak [...] na podstawie art. 6 ust. 10 ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że M. B. jest współwłaścicielką w ½ części nieruchomości położonej w S. [...], a współwłasność ta nie jest związana z ustanowieniem odrębnej własności lokalu w budynku znajdującym się na tej działce. W budynku tym znajdują się dwa lokale mieszkalne, przy czym z jednego z nich korzysta wyłącznie M. B., a z drugiego T. i J. S. M. B. nie zawarła stosownej umowy o opróżnianie zbiornika bezodpływowego. Nie wykazała też, że jej lokal mieszkalny został podłączony do kanalizacji sanitarnej i nie przedstawiła, na co najmniej 3 miesiące przed upływem daty obowiązywania decyzji umowy, w której termin rozpoczęcia wykonywania usług nie jest późniejszy niż data utraty mocy obowiązującej decyzji. Tym samym odwołująca się nie wypełniła obowiązków wynikających z art. 5 ust.1 pkt 3b ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, zasadnym więc było orzeczenie o przedłużeniu w/w decyzji (art. 6 ust. 10 ustawy). Z faktu, że drugi współwłaściciel nieruchomości podłączył do kanalizacji sanitarnej wyłącznie użytkowany przez niego lokal mieszkalny odwołująca się nie może wywodzić, że jest zwolniona z obowiązku opróżniania zbiornika bezodpływowego, do którego są odprowadzane nieczystości ciekłe z zajmowanego przez nią lokalu (por. II SA/Kr 863/08, II SA/Kr 972/09). Nieprawidłowości, które według odwołującej się miały miejsce podczas przyłączania do sieci kanalizacyjnej lokalu zajmowanego przez T. S. i J. S. pozostają bez wpływu na prawidłowość decyzji organu I instancji. Także powołany przez wnoszącą odwołanie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 września 2009 roku, sygn. akt II SA/Kr 971/09 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Wyrok ten dotyczy postępowania w przedmiocie nałożenia na M. B. obowiązku przyłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej, podczas gdy przedmiotem niniejszego postępowanie jest przedłużenie na kolejny rok obowiązywania decyzji z dnia [...] stycznia 2006 roku, którą zobowiązano M. B. do uiszczania opłat za opróżnianie bezodpływowego zbiornika usytuowanego na nieruchomości w S. nr [...] i transport nieczystości ciekłych do punktu zlewnego oraz do udostępniania zbiornika bezodpływowego uprawnionemu przedsiębiorcy. Dla rozstrzygnięcia sprawy istotne jest jedynie ustalenie, że odwołująca się korzysta z bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe i nie zawarła stosownej umowy na opróżnienie tego zbiornika. Art. 6 ust. 10 powołanej powyżej ustawy nakłada na organy administracji publicznej bezwzględny obowiązek wydania z urzędu decyzji o przedłużeniu decyzji na kolejny okres, jeżeli właściciel nieruchomości nie przedstawi na co najmniej 3 miesiące przed upływem daty obowiązywania decyzji umowy, w której termin rozpoczęcia wykonywania usługi nie jest późniejszy niż data utraty mocy obowiązującej decyzji. Zatem tylko okazanie przez M. B. odpowiedniej umowy potwierdzającej korzystanie z usług w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, uniemożliwiałoby wydanie decyzji przedłużającej na kolejny okres ustalonych obowiązków. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła M. B. zarzucając rażące naruszenie prawa i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] grudnia 2009 roku lub stwierdzenia ich nieważności. W uzasadnieniu skargi skarżąca stwierdziła, że zaskarżoną decyzją naruszone zostały art. 7, 8, 77, 80, 107 i 156§1 pkt 2, 3, 5 i 7 k.p.a. jak również przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jak również art. 34 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dna 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 79, poz. 690). Skarżąca wskazała, ze w budynku nr [...] w S. nie ma wydzielonych lokali, a nieruchomość ta jest objęta współwłasnością w częściach ułamkowych. Skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu, że pominął istotne dla sprawy dowody, to jest orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie o sygnaturach: II SA/Kr 339/07, II SA/Kr 1154/09, II SA/Kr 971/09. Nadto podniosła, że nie jest prawdą, jak twierdzi organ odwoławczy, że wyrok wydany w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 971/09 nie ma znaczenia w niniejszym postępowaniu, jak również zarzuciła nieprzeprowadzenie przez organ odwoławczy dowodów z dokumentacji technicznej dotyczącej podłączenia sieci kanalizacyjnej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wyrokiem z dnia 11 października 2010 roku, sygn. akt II SA/Kr 694/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] marca 2010 roku, nr [...] w przedmiocie przedłużenia decyzji nakładającej na M. B. obowiązek uiszczania w terminie do 28 dnia każdego miesiąca opłat za opróżnienie zbiornika bezodpływowego usytuowanego na nieruchomości gruntowej położonej w S. nr [...] i transportu nieczystości ciekłych do punku zlewnego. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zgodnie z art. 6 ust. 6, 7, 9 i 10 ustawy z dnia z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jednolity Dz. U. z 2005 roku nr 236, poz. 2008 ze zm.) gmina jest obowiązana zorganizować odbieranie odpadów komunalnych oraz opróżnianie zbiorników bezodpływowych w przypadku właścicieli nieruchomości, którzy nie zawarli stosownych w tym przedmiocie umów. Wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje z urzędu decyzję, w której ustala: 1) obowiązek uiszczania opłat za odbieranie odpadów komunalnych lub opróżnianie zbiorników bezodpływowych; 2) wysokość opłat wyliczonych z zastosowaniem stawek, o których mowa w ust. 2; 3) terminy uiszczania opłat, o których mowa w pkt 1; 4) sposób i terminy udostępniania urządzeń lub zbiorników w celu ich opróżnienia. Decyzja taka wydawana jest na okres 1 roku i ulega przedłużeniu w drodze decyzji wydawanej z urzędu, na kolejny okres, jeżeli właściciel nieruchomości nie przedstawi, na co najmniej 3 miesiące przed upływem daty obowiązywania decyzji, umowy, w której termin rozpoczęcia wykonywania usługi nie jest późniejszy niż data utraty mocy obowiązującej decyzji. Pierwsza decyzja, którą ustalono obowiązek ponoszenia przez M. B. opłat wydana została jeszcze w styczniu 2006 roku, jest ostateczna i dotąd nie została uchylona. Nadal zatem stanowi ona źródło obowiązku i kształtuje stan prawny. Tym stanem organy pozostają związane i z tego powodu w postępowaniu o przedłużenie decyzji "podstawowej" nie mogą ponownie badać przesłanek, dla których została ona wydana. Postępowanie o przedłużenie decyzji nie toczy się w granicach sprawy o nałożenie obowiązku, lecz w granicach sprawy nowej, statuowanej przepisem art. 6 ust. 10 ustawy. Przepis ten formułuje zaś tylko jedną negatywną przesłankę, powodującą odstąpienie od "przedłużenia decyzji na następny okres". Ta przesłanka została przez organy zbadana, a co więcej nie jest między stronami sporne: skarżąca nie zwarła umowy o jakiej mowa w art. 6 ust 10 ustawy. Nie jest także sporne i to, że lokal skarżącej nie został podłączony do kanalizacji po dacie ustalenia obowiązku ponoszenia opłat. O tym zaś, że z faktem zajmowania tego lokalu (niepodłączonego na dzień [...] stycznia 2006 roku odrębnie do sieci kanalizacyjnej) wiąże się obowiązek ponoszenia opłat, przesądza decyzja z tej daty pochodząca. Wywody skarżącej, zmierzające do wykazania, że faktyczne tylko zajmowanie jednego z niewyodrębnionych lokali we współwłasnym budynku nie daje podstaw do obciążania obowiązkiem ponoszenia opłat, nie mogły być przez organy weryfikowane w sprawie o przedłużenie decyzji "podstawowej". Na marginesie tylko wskazano, że ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nakłada określone obowiązki w zakresie gromadzenia i usuwania nieczystości ciekłych na właścicieli nieruchomości. Zadośćuczynienie temu obowiązkowi polega na tym, że problem nieczystości zostaje w całości rozwiązany: częściowe tylko uregulowanie tej kwestii przez jednego ze współwłaścicieli powodować musi odpowiednie, przewidziane prawem, działanie organu. Zdaniem Sądu, bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie pozostawały przywoływane przez skarżącą orzeczenia. Sprawa o sygnaturze II SA/Kr 971/09 dotyczyła decyzji wójta o nałożeniu obowiązku podłączenia lokalu skarżącej do sieci kanalizacyjnej, a nie obowiązku ponoszenia opłat. W sprawie III SA/Kr 339/07 (późniejsza sygnatura II SA/Kr 1154/09) Sąd rozpoznawał skargę na decyzję o przedłużeniu decyzji nakładającej obowiązek ponoszenia opłat, ale dotyczącą innego okresu. Z kolei w sprawie II SA/Kr 1472/09 przedmiotem zaskarżenia była decyzja organu nadzoru budowlanego dotycząca przyłącza do sieci kanalizacyjnej urządzonego przez T. S. Żadna z w/w spraw nie pozostawała w prawnym związku ze sprawą aktualnie rozpatrywaną, a wynik którejkolwiek z nich nie mógł mieć wpływu na zaskarżone rozstrzygnięcie. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę kasacyjną wniosła M. B. podnosząc zarzuty naruszenia: 1) art. 10 k.p.a. poprzez brak poinformowania skarżącej o wszczęciu i przebiegu postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia [...] grudnia 2009 roku, znak [...] oraz ustalenia przesłanek materialnoprawnych do wydania tej decyzji, 2) art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez błędne przyjęcie, że na skarżącej, będącej właścicielką w częściach idealnych nieruchomości zlokalizowanej w S., posesja nr [...], w której nie wyodrębniono odrębnych lokali spoczywa opróżnienia szamba skoro jej nieruchomość podłączona jest do sieci kanalizacyjnej. Skarżąca kasacyjnie stwierdziła, że decyzja Burmistrza Miasta i Gminy N. nie została poprzedzona jakimkolwiek postępowaniem administracyjnym przez co naruszone zostały gwarancje procesowe wymienione w art. 10 k.p.a., art. 8 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. oraz inne przepisy gwarantujące obywatelowi możliwość udziału w postępowaniu dotyczącym jego praw i obowiązków. Zdaniem skarżącej kasacyjnie pozbawiono ją udziału w szeregu postępowań, w których wydano błędne decyzje Burmistrza Miasta i Gminy N. Skarżąca kasacyjnie podniosła, że budynek zlokalizowany na posesji nr [...] zlokalizowanej w S. jest przedmiotem współwłasności, w której niewyodrębniono osobnych nieruchomości lokalowych. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku poprzez przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej. Bezspornym jest, że nieruchomość podłączona jest do istniejącej sieci kanalizacyjnej i tym samym obowiązek ten został spełniony. Brak więc było podstaw do nakładania na skarżącą kasacyjnie obowiązku uiszczania opłat za odbieranie odpadów komunalnych lub opróżnianie zbiorników bezodpływowych przewidzianej w art. 7 ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Wszystkie decyzje wydane na tej podstawie wydane zostały bez podstawy prawnej. Wobec istotnych wątpliwości co do stanu faktycznego organ administracji zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. zobowiązany był w sposób pełny i wyczerpujący zebrać materiał dowodowy. W przypadku, gdy stan faktyczny budzi wątpliwości, należało oczekiwać, że organ II instancji uchyli decyzję organu I instancji. Skarżąca kasacyjnie podniosła, że na działce o nr ew. [...] w S. w sposób niezgodny z projektem wykonano przyłącze pozostawiając czynny bezodpływowy zbiornik na nieczystości ciekłe w wyniku czego musi ona ponosić koszty opróżniania tego zbiornika. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało koniecznością jej oddalenia. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 roku Nr 270 – tekst jednolity) – dalej p.p.s.a., z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Nadto zgodnie z treścią art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. nie mógł być przedmiotem merytorycznego rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z art. 176 p.p.s.a. wynika, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Nieodzownym elementem konstrukcyjnym skargi kasacyjnej jest m.in. wskazanie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć wskazanie konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego. Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych. Art. 10 k.p.a. składa się z trzech jednostek redakcyjnych (paragrafów). W skardze kasacyjnej wskazano zaś ogólnie na art. 10 k.p.a. nie wskazując, który paragraf lub paragrafy tego przepisu został naruszony. Nie jest zaś rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego precyzowanie zarzutów skargi kasacyjnej i ustalanie, które w istocie przepisy wymienionych artykułów, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, zostały naruszone. Odnośnie do wskazanych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzutów naruszenia art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a. uznać należy, że są one niezasadne. Z art. 8 k.p.a., w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji wynikało, że organy administracji publicznej obowiązane były prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Z art. 11 k.p.a. wynika zaś, że organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Okoliczność, iż organ administracji wydał decyzję administracyjną, z którą skarżąca kasacyjnie się nie zgadza nie oznacza, że naruszył tym samym wymóg pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz wymóg pogłębiania świadomości i kultury prawnej obywateli. W uzasadnieniu decyzji organ administracji wskazał też powody, którymi kierował się przedłużając skarżącej obowiązek uiszczania opłat za opróżnienie zbiornika bezodpływowego i transport nieczystości ciekłych do punku zlewnego. Uzasadnienie decyzji spełnia wynikający z art. 11 wymóg wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi organ administracji kierował się przy załatwieniu sprawy. Wymóg wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi organ administracji kierował się przy załatwieniu sprawy nie oznacza konieczności przekonania strony postępowania, że wydana decyzja jest trafna. Twierdzenie wnoszącej skargę kasacyjną, że wydanie zaskarżonej decyzji nie zostało poprzedzone jakimkolwiek postępowaniem administracyjnym, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie znajduje uzasadnienia. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny organy administracji nie wydawały decyzji nakładającej na skarżącą kasacyjnie obowiązku uiszczania opłat za opróżnienie zbiornika bezodpływowego i transport nieczystości ciekłych do punku zlewnego, tylko przedłużał obowiązek ustalony już wcześniejszą ostateczną decyzją. W postępowaniu o przedłużenie obowiązku uiszczania opłat organy administracji oraz sąd administracyjny nie badają prawidłowości decyzji na mocy której obowiązek ten został ustanowiony. Badana jest jedynie okoliczność, czy nastąpiło podłączenie lokalu do kanalizacji po dacie ustalenia obowiązku ponoszenia opłat. Postępowanie w celu wyjaśnienia tej kwestii zostało przez organy administracji przeprowadzone. Odnośnie do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego stwierdzić należy, iż tego rodzaju zarzut może zostać podniesiony wówczas, gdy nie jest kwestionowany stan faktyczny ustalony przez organ administracji, tylko ocena prawna tego stanu faktycznego. Tymczasem, jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej skarżąca kasacyjnie kwestionując prawidłowość zastosowania art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach dodatkowo kwestionuje prawidłowość poczynionych przez organy administracji ustaleń faktycznych twierdząc, że istnieją istotne wątpliwości, co do stanu faktycznego. Wobec tak sformułowanego zarzutu stwierdzić należy, że stan faktyczny, który stanowił podstawę wydania zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu administracji ustalony został prawidłowo i brak jest podstaw do jego kwestionowania. Skarżąca kasacyjnie jest współwłaścicielką nieruchomości zabudowanej budynkiem, w którym nie ma wydzielonej odrębnej własności lokali. Nastąpił jednak podział do użytkowania tego budynku. Z jednego lokalu znajdującego się w tym budynku korzystają T. S. i J. S. zaś z drugiego lokalu znajdującego się w tym budynku korzysta skarżąca kasacyjnie M. B. Do kanalizacji sanitarnej podłączony został wyłącznie lokal, z którego korzystają T. S. i J. S. Nie można zgodzić się z poglądem skarżącej kasacyjnie, że wykonanie przyłącza do lokalu, z którego korzystają T. S. i J. S. oznacza, że cała nieruchomość została podłączona do sieci kanalizacyjnej i skarżąca kasacyjnie spełniła obowiązek zapewnienia utrzymania czystości i porządku wynikający z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2012 roku, Nr 391 – tekst jednolity). Realizacja obowiązku utrzymania czystości i porządku nie polega na tym, że nieruchomość zostanie podłączona do istniejącej sieci kanalizacyjnej, tylko na tym, że do sieci tej będą odprowadzane powstające na nieruchomości ścieki. Celem ustawodawcy było nałożenie na właścicieli nieruchomości rzeczywistego, a nie pozornego obowiązku odprowadzania ścieków do kanalizacji miejskiej. Sam fakt, iż nieruchomość, której skarżąca kasacyjnie jest współwłaścicielką, podłączona jest do kanalizacji nie oznacza, że wypełniony został przez nią obowiązek utrzymania czystości i porządku. Skarżąca kasacyjnie powinna wykazać, że z przyłącza tego rzeczywiście korzysta i odprowadza ścieki do kanalizacji miejskiej. Tymczasem skarżąca kasacyjnie poza stwierdzeniem, że nieruchomość podłączona jest do kanalizacji nie przedstawia żadnego dowodu na to, że doprowadza ścieki do kanalizacji miejskiej. Dla oceny prawidłowości kontrolowanego przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku, a w konsekwencji też i kontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji administracyjnej istotne jest to, że skarżąca kasacyjnie, w dniu wydania zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji, nie korzysta z istniejącego przyłącza do kanalizacji miejskiej. Z przyłącza tego korzystają wyłącznie T. S. i J. S. Tylko lokal, z którego korzystają te osoby, został podłączony do kanalizacji miejskiej. Skarżąca kasacyjnie miała możliwość wykazania, że odprowadza ścieki do kanalizacji miejskiej poprzez przedłożenie na etapie postępowania administracyjnego lub sądowego dowodu zawarcia umowy na odbiór ścieków z przedsiębiorstwem zajmującym się świadczeniem tego rodzaju usług. Z akt sprawy wynika, że umowa taka nie została przedstawiona i skarżąca kasacyjnie w żadnym z pism procesowych nawet nie twierdziła, że tego rodzaju umowę zawarła. Argumenty skarżącej kasacyjnie sprawdzają się jedynie do wykazania, że nieruchomość, której jest współwłaścicielką została podłączona do kanalizacji miejskiej, co jak wcześniej wskazano nie jest wystarczające do uznania, że wykonany został obowiązek zapewnienia utrzymania czystości i porządku. Skarżąca kasacyjnie nie przedstawiła dowodu zawarcia umowy, z której wynikałoby, że zapewniła opróżnianie bezodpływowego zbiornika na nieczystości. Podsumowując stwierdzić należy, że stan faktyczny w sprawie został ustalony prawidłowo i brak jest podstaw do stawiania organom administracji zarzutu, że nie zostały wyjaśnione istotne dla sprawy okoliczności. Ustalony stan faktyczny został też przez organy administracji poddany prawidłowej ocenie prawnej. W sprawie zaistniały przesłanki do wydania decyzji przedłużającej decyzję nakładającą na skarżącą kasacyjnie obowiązek uiszczania opłat za opróżnienie zbiornika bezodpływowego usytuowanego na nieruchomości gruntowej położonej w S. nr [...] i transportu nieczystości ciekłych do punku zlewnego. Tym samym za prawidłowe uznać należy rozstrzygnięcie Sądu I instancji, który utrzymał w mocy zaskarżoną do tego Sądu decyzję. Brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku, które Naczelny Sąd Administracyjny byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu. Z powyższych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.