I SA/Gd 452/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Orska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 lipca 2010 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w P na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G z dnia 1 marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w zaliczce miesięcznej na podatek dochodowy od łącznej kwoty dokonanych wypłat w miesiącach od stycznia do października 2003 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie odmowy A Spółka z o.o., stwierdzenia nadpłaty w zaliczce miesięcznej na podatek dochodowy od łącznej kwoty wpłat dokonanych w okresie od stycznia do października 2003 r. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że 10 grudnia 2003 r. A Spółka z o.o. wniosła o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za okres od stycznia do października 2003 roku w łącznej kwocie 46.984,80 zł. W uzasadnieniu wniosku Spółka wyjaśniła, iż Pan J.D.H. zażądał obliczenia podatku od dochodu z tytułu pełnienia funkcji członka zarządu w formie ryczałtu według stawki 20%, gdyż dotyczy go ograniczony obowiązek podatkowy. Pan H. oświadczył, iż w Danii posiada stały adres zamieszkania i w tym kraju na stałe przebywają jego dzieci, które utrzymuje. Uznając argumenty Pana H. za słuszne Spółka dokonała ponownego obliczenia należnego podatku dochodowego opodatkowując jego wynagrodzenie z tytułu pełnienia funkcji członka zarządu ryczałtem w wysokości 20% i wykazała w korektach deklaracji PIT-8A za okres od stycznia do października 2003 r. Na podstawie upoważnienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 7 listopada 2006 r. w A Spółka z o.o. została przeprowadzona kontrola podatkowa w zakresie m.in. prawidłowości rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych oraz zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za okres od stycznia do października 2003 r. Z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika, że płatnik A Spółka z o.o. za okres od stycznia do października 2003 r. (po korekcie z dnia 19 września 2003 r.,) zadeklarowała (PIT-4) 673.029,70,- zł oraz wpłaciła 671.259,00,- zł na rachunek organu podatkowego zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych według przedstawionego tabelarycznie zestawienia. W wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego decyzją z [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił stwierdzenia nadpłaty. Spółka pismem z dnia 26 maja 2009 r. wniosła odwołanie zarzucając decyzji pominięcie istoty wniosku o stwierdzenie nadpłaty, koncentrując się na ustaleniach dotyczących rezydencji podatkowej J.D.H., które to ustalenia organu nie są decydujące w przedmiotowej sprawie. Dyrektor Izby Skarbowej w uzasadnieniu swojego stanowiska w sprawie podniósł, że pojęcie nadpłaty określone zostało w art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej zgodnie z którym za nadpłata uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. W myśl art. 73 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej nadpłata powstaje, z zastrzeżeniem § 2 z dniem wpłacenia przez płatnika lub inkasenta podatku w wysokości większej od wysokości pobranego podatku. Podmioty uprawnione przez ustawodawcę do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty zostały wymienione w treści art. 75 Ordynacji podatkowej, są nimi: podatnik, płatnik oraz inkasent. W przepisie tym ustawodawca wskazał również sytuacje, uprawniające wyżej wymienione podmioty do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Uprawnienie do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, zgodnie z art. 75 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej, przysługuje płatnikom, jeżeli: a) w złożonej deklaracji wykazali oraz opłacili podatek w wysokości większej od wysokości pobranego podatku, b) w złożonej deklaracji wykazali oraz wpłacili podatek w wysokości większej od należnej, c) nie będąc obowiązanymi do skradania deklaracji, wpłacili podatek w wysokości większej od należnej. Równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty płatnik, jak stanowi art. 75 § 3 Ordynacji podatkowej, w przypadkach, o których mowa w § 2 pkt 2 lit. a) i b), obowiązany jest złożyć skorygowaną deklarację. Jak z powyższego wynika, płatnik może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty, jeżeli na skutek własnych błędów wpłacił podatek w wysokości większej od należnej albo większej od wysokości pobranego podatku, przez co uszczuplił swój majątek. Obowiązki wykonywane przez płatnika dotyczą jedynie czynności o charakterze techniczno - rachunkowym w zakresie obliczenia, poboru i przekazywania zaliczek na podatek dochodowy w określonym przepisami prawa terminie, zaś rola płatnika sprowadza się w praktyce do swoistego pośredniczenia między podatnikiem a organem podatkowym. Przepisy Ordynacji podatkowej rozgraniczają nadpłatę zaistniałą po stronie płatnika i możliwość dochodzenia jej zwrotu przez płatnika od nadpłaty jako kwoty nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku przez podatnika. Po stronie płatnika nadpłata powstaje w przypadku, gdy w składanych przez niego deklaracjach wykazał oraz wpłacił podatek w wysokości wyższej od pobranego od podatnika. W rozpatrywanej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca, ponieważ płatnik zadeklarował i wpłacił na rachunek Urzędu Skarbowego zaliczki na podatek dochodowy od łącznej kwoty wypłat dokonanych w okresie od stycznia do października 2003 r. w kwocie 671.259,00 zł (po korekcie z dnia 19 września 2003 r.) tj. w wysokości mniejszej niż pobrał ją od swoich pracowników w kwocie 673.029,70 zł. Brak jest zatem podstaw do żądania stwierdzenia nadpłaty w warunkach określonych w art. 75 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Z tych względów podzielić należy zdaniem Dyrektora Izby stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego wyrażone w zaskarżonej odwołaniem decyzji, że po stronie płatnika nie zaistniała nadpłata zaliczek na podatek dochodowy od łącznej kwoty wypłat dokonanych w okresie od stycznia do października 2003 r., wobec czego Spółka nie mogła w tym trybie skutecznie wnosić o ich zwrot. Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce unormowany został w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) zgodnie z którym w brzmieniu obowiązującym w 2003 r. osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). W myśl postanowień art. 3 ust. 2a w/w ustawy osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkom podatkowemu tylko od dochodów z pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku służbowego lub stosunku pracy bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia, oraz od innych dochodów osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy). Stosownie do treści art. 13 pkt 7 ustany z dnia 26 lipca 1991 r. za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się przychody otrzymywane przez osoby, niezależnie od sposobu ich powoływania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych. Kwestię opodatkowania osób fizycznych nie mających w Polsce miejsca zamieszkania (nierezydentów) pełniących funkcje członków zarządu reguluje art. 29 ust. 1 cytowanej ustawy, zgodnie z którym podatek dochodowy od uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez osoby, o których mowa w art. 3 ust. 2a (tj. nierezydentów), przychodów z działalności określonej w art. 13 pkt 2 i 6-9 oraz pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 20% przychodu. Zaś ust. 2 tego artykułu stanowi przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Jednakże zastosowanie stawki podatku wynikającej z umowy w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu jest możliwe wyłącznie po uzyskaniu od podatnika zaświadczenia o jego miejscu zamieszkania lub siedzibie za granicą dla celów podatkowych, wydanego przez właściwą administrację podatkową (certyfikat rezydencji). Natomiast zasady opodatkowania dochodów uzyskiwanych przez osoby fizyczne mające w Polsce miejsca zamieszkania (tj. rezydentów) pełniących funkcje członków zarządu wynikają z art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują wypłaty należności osobom określonym w art. 3 ust. 1, z tytułu działalności określonej w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy i 19% należności pomniejszonej o koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz pomniejszonej o składki potrącone przez płatnika w danym miesiącu na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b). Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego w dniu 10 grudnia 2003 r. A Spółka z o.o. złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za okres od stycznia do października 2003 r. w łącznej kwocie 46.984,80 zł. W uzasadnieniu wniosku o stwierdzenie nadpłaty Spółka wyjaśniła, że pan J.D.H. zakwestionował sposób naliczania podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu pełnienia funkcji członka zarządu i zażądał obliczenia podatku w formie ryczałtu według stawki 20%, gdyż dotyczy go ograniczony obowiązek podatkowy (jest bowiem rezydentem podatkowym). A zatem wbrew twierdzeniom Spółki; iż status rezydencji pana H. nie był decydujący dla stwierdzenia nadpłaty, to właśnie tę okoliczność Spółka wskazała jako powód skorygowania deklaracji. Podkreślenia wymaga przy tym fakt, że oceny rezydencji podatkowej Spółka dokonała wyłącznie w oparciu o ustne oświadczenie pana H. (pismo płatnika z dnia 4 stycznia 2007 r.). A Spółka z o.o. nie dysponowała bowiem ani duńskim certyfikatem rezydencji Pana H., ani nie przedstawiła innych dowodów wskazujących na ograniczony obowiązek podatkowy pana H. w Polsce. Mając na uwadze powyższe w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej nieuzasadniony jest zarzut Strony, iż podejmując czynności zmierzające do ustalenia rezydencji podatkowej Pana H. Naczelnik Urzędu Skarbowego pominął istotę wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Organ podatkowy pierwszej instancji badał bowiem te okoliczności, które Strona we wniosku o stwierdzenie nadpłaty przywołuje. W toku prowadzonego postępowania podatkowego Naczelnik Urzędu Skarbowego ustalił, że p. H. w 2003 r. (i w latach następnych) mieszkał w P. (obecny adres zamieszkania: G. i osiągał dochody ze stosunku pracy i z umowy o pełnienie funkcji członka zarządu A Spółka z o.o., jak również w Polsce podlegał ubezpieczeniu społecznemu i zdrowotnemu. Dochody uzyskane w Polsce były jego jedynymi dochodami osiągniętymi w 2003 r. Ponadto z akt sprawy wynika, że Pan H. będąc w 2003 r. zatrudniony na umowę o pracę w A Spółka z o.o. na stanowisku dyrektora uzyskał z tego tytułu dochody w łącznej kwocie 39.557,06 zł które płatnik wykazał w deklaracji PIT-11 za ten rok podatkowy. Kwoty wynikające z deklaracji PIT-11 zostały przeniesione do zeznania podatkowego PIT-37 za 2003 r., które następnie Pan H. w dniu 29 kwietnia 2004 r. złożył w Urzędzie Skarbowym. W zeznaniu tym wskazując dla celów opodatkowania swoje miejsce zamieszkania: P. ul. Sz., Pan H. wykazał tylko dochody uzyskane w 2003 r. ze stosunku pracy. Składając zeznanie podatkowe z dochodów uzyskanych w 2003 r. w urzędzie skarbowym według swojego miejsca zamieszkania, Pan H. jednoznacznie uznał, że ciąży na nim nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce. Podobnie jak płatnik A Spółka z o.o. wystawiając tylko PIT-11 za 2003 r. wskazała, że miejscem zamieszkania Pana H. jest Polska (Spółka nie wystawiła informacji IFT-1 za 2003 r. i nie przekazała jej do urzędu właściwego dla opodatkowania osób fizycznych nie mających w Polsce miejsca zamieszkania). Naczelnik Urzędu Skarbowego podjął wszelkie działania mające na celu jednoznaczne ustalenie rezydencji podatkowej Pana H. Organ podatkowy pierwszej instancji zwrócił się w oparciu o art. 25 Konwencji między Rzeczypospolitą Polską a Królestwem Danii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku oraz art. 2 Dyrektywy 77/799/EWG do duńskich organów podatkowych o udzielenie informacji w zakresie rezydencji podatkowej Pana H. Z treści informacji uzyskanej od duńskiej administracji podatkowej wynika, że: "Pan J.D.H. nie jest duńskim rezydentem. On i jego żona wyjechali do Irlandii w 1996 roku i od tego czasu nie mieszkają w D. 1. Zeznania podatkowe zostały złożone za lata 1998, 1999, 2000. 2. Pan H. posiadał jedynie dochody pochodzące z zagranicy, nie posiadał żadnych dochodów pochodzących z Danii. 3. Pan H. nie zgromadził w Danii żadnego majątku. 4. Małżonkowie rozwiedli się w 2000 roku i dnia 17 kwietnia 2000 r. ustał obowiązek podatkowy Pana H., tj. w tym samym czasie co miejsce zamieszkania (w miejscu zamieszkania jego żony). Zgodnie z wiedzą duńskiej administracji podatkowej Pan H. nie ma własnego miejsca zamieszkania". Biorąc pod uwagę materiał zgromadzony w przedmiotowej sprawie w opinii Dyrektora Izby Skarbowej organ podatkowy pierwszej instancji zasadnie przyjął, iż w 2003 r. miejscem zamieszkania Pana H. była Polska. W ocenie organu odwoławczego Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał, iż wypłacane przez płatnika A Spółka z o.o. przedmiotowe wynagrodzenie z tytułu pełnienia funkcji członka zarządu podlegało opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w Polsce, na zasadach określonych w art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. A zatem uzyskane w okresie od stycznia do października 2003 r. przychody Pana H. z tytułu pełnienia funkcji członka zarządu nie podlegały opodatkowaniu na zasadach przewidzianych w art. 29 ust. 1 ww. ustawy, gdyż przepis ten odnosi się do osób, których dotyczy ograniczony obowiązek podatkowy. Dyrektor Izby wskazał ponadto, że jak wynika z akt sprawy A Spółka z o.o. dokonując wypłaty przedmiotowego wynagrodzenia za miesiące od stycznia do października 2003 r. pobrała zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizyczny w oparciu o art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i wpłaciła ją do właściwego urzędu skarbowego. Ponadto z akt sprawy nie wynika, aby płatnik wpłacił zaliczkę na podatek w wysokości większej od wysokości pobranej zaliczki na podatek dochodowy, a wręcz odwrotnie płatnik A Spółka z o.o. wpłacił kwotę zaliczek na podatek dochodowy od łącznej kwoty wypłat dokonanych w niniejszej wysokości niż pobrał od swoich pracowników, a mianowicie zadeklarował i pobrał zaliczki na podatek dochodowy na łączną kwotę 673.029,70 zł, a dokonał wpłat na rachunek Urzędu Skarbowego w łącznej wysokości 671.259,00 zł. W rozpatrywanej sprawie brak jest zatem podstaw do żądania stwierdzenia nadpłaty w warunkach określonych w art. 75 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej. W tych okolicznościach po stronie płatnika nadpłata w rozumieniu art. 72 Ordynacji podatkowej nie wystąpiła. Skargę na powyższą decyzję wniosła A Spółka z o.o., żądając uchylenia jej w całości. W uzasadnieniu skargi podniosła Spółka, że prawidłowo zastosowała wobec J.D.H. przepisy art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czego następstwem jest nadpłata w zaliczkach na ten podatek. Spółka podkreśliła, wskazując m.in. przepis art. 25 k.c., że organy podatkowe nieprawidłowo uznały, iż J.D. H. podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, iż ma miejsce zamieszkania w Polsce. Zdaniem Spółki w ocenie miejsca zamieszkania osoby fizycznej - podatnika, należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności obiektywne ale również elementy subiektywne, do których należy wola tej osoby, a więc czy ma zamiar stałego pobytu w danym miejscu a J.D. H. deklarował miejsce zamieszkania w Danii. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - zwanej w dalszej części "P.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit.a), b) i c) P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Oceniając zaskarżoną decyzję organu odwoławczego z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że została ona wydana bez naruszenia prawa. W niniejszej sprawie należy wskazać, że zasadniczą kwestią jest to, że postępowanie toczyło się z inicjatywy skarżącej Spółki, z jej wniosku o stwierdzenie nadpłaty w zaliczce miesięcznej na podatek dochodowy od osób fizycznych, uiszczanej przez Spółkę jako płatnika. Zasady i tryb postępowania w przedmiocie nadpłaty uregulowane są precyzyjnie w Rozdziale 9 Ordynacji podatkowe zatytułowanym "Nadpłata". W myśl tych uregulowań, a ściślej rzecz ujmując, zgodnie z dyspozycją art. 75 § 4 o.p., w przypadku, gdy wniosek podatnika korygującego deklarację zasługuje na uwzględnienie, to jest gdy po stronie wnioskodawcy występuje nadpłata, wówczas organ podatkowy obowiązany jest do jej zwrotu, bez potrzeby wydawania decyzji, o czym stanowi wymieniony przepis wprost. Prawną formą działania administracji jest wówczas czynność zwrotu nadpłaty. Nie dochodzi w takiej sytuacji do wydania żadnego aktu o charakterze władczym. Wydawanie decyzji administracyjnej byłoby w takiej sytuacji zbędne. W sytuacji przeciwnej, jeżeli wniosek nie jest zasadny, ponieważ nadpłata w ocenie organu podatkowego nie występuje, zachodzi konieczność negatywnego ustosunkowania się do wniosku strony w sposób władczy. Organ wydaje w takiej sytuacji decyzję o odmowie stwierdzenia nadpłaty w żądanej przez stronę wysokości. Rozstrzygnięcie wniosku w ten sposób otwiera jednocześnie podatnikowi drogę do uruchomienia kontroli instancyjnej, a w dalszej kolejności - sądowe uzyskanego rozstrzygnięcia. W omawianym zakresie regulacja w przedmiocie nadpłaty jest wyczerpująca: w razie złożenia korekty deklaracji wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty albo ma miejsce czynność zwrotu nadpłaty albo negatywne rozstrzygnięcie wniosku w drodze decyzji. Dodatkowo należy podkreślić, że nadpłata w podatku w przypadku płatnika lub inkasenta dotyczy jedynie tych przypadków w których dochodzi do uszczerbku majątku u płatnika lub inkasenta, na skutek zapłacenia należnego świadczenia w większej wysokości od tej w której zostało pobrane i winno być uiszczone zgodnie z przepisami na rzecz wierzyciela. Jeżeli bowiem wadliwość ich postępowania prowadzi do uszczuplenia majątku podatnika na skutek spełnienia przez niego nienależnego świadczenia (lub wysokości większej od należnej) w następstwie błędnego obliczenia, pobrania oraz odprowadzenia podatku, nadpłata powstaje u podatnika, który w takim przypadku jest jedynym podmiotem uprawianym do jej zwrotu. Sytuacje uprawniające płatnika do wystąpienia o stwierdzenie nadpłaty określił ustawodawca w art. 75 § 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej prawidłowo zacytowanym przez organ podatkowy w uzasadnieniu decyzji. Skoro ustawodawca precyzyjnie określił zdarzenia uprawniające płatnika do wnioskowania o stwierdzenie nadpłaty, organ podatkowy zobowiązany jest na podstawie przepisów procedury podatkowej - art. 272 - 280 Ordynacji podatkowej przeprowadzić rzetelne postępowanie oraz poprawnie dokonać jego oceny. Jeżeli organ ma wątpliwości co do zasadności wniosku, zobowiązany jest ocenić złożone przez stronę dowody. W niniejszej sprawie jako podstawę wniosku o stwierdzenie nadpłaty i złożonej korekty Spółka wskazała, że pełniący funkcje członka zarządu J.D.H. zażądał obliczenia podatku, od dochodów z tytułu pełnienia tej funkcji, w formie ryczałtu wg stawki 20%, gdyż dotyczy go ograniczony obowiązek podatkowy. Prawidłowo zatem organ podatkowy wyjaśniał tą kwestię - jako podstawę obliczania należności podatkowych a co za tym idzie miesięcznych zaliczek na ten podatek. Prawidłowa jest również ocena stanu faktycznego w sprawie co do osoby J.D. H., jego miejsca zamieszkania i zakresu obowiązku podatkowego w kontekście przepisów art. 3 i 29 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 2003 r. Nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce unormowany został w art. 3 p.d.o.f., zgodnie z którym osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów, jest to jedyne kryterium decydujące o powstaniu nieograniczonego obowiązku podatkowego. Definiując pojęcie miejsca zamieszkania w stanie prawnym w 2003 r. należało odnieść się do przepisów i doktryny prawa cywilnego, do art. 25 kc. Jednak wbrew stanowisku skarżącej Spółki "zamiar stałego pobytu" to nie subiektywne odczucie danej osoby, pod tym pojęciem należy rozumieć nie wolę wewnętrzną, ale wole dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności, przy ustalaniu zamiaru nie można poprzestać tylko na oświadczeniu zainteresowanej osoby. W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe prawidłowo ustaliły, że w 2003 r. J.D. H. miał miejsce zamieszkania w Polsce, wywodząc to z dokumentacji podatkowej oraz informacji uzyskanych od władz Danii, a skarżąca Spółka nie podważyła skutecznie tych ustaleń. Skoro zatem J.D. H. podlegał nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, to brak było podstaw do skutecznej korekty deklaracji na zaliczkę w podatku dochodowym od osób fizycznych, zaś zaliczki pobierane i odprowadzane przez płatnika na zasadach ogólnych były należne. Wobec nie zaistnienia zdarzeń, z którymi Ordynacja podatkowa wiąże wystąpienie nadpłaty u płatnika i uprawnia go do wystąpienia o stwierdzenie nadpłaty (art. 75 § 2 pkt 2) zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), oddalił skargę.