I OSK 1775/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędziowie sędzia NSA Jerzy Bujko (spr.) sędzia del. WSA Marian Wolanin Protokolant st. inspektor sądowy Urszula Radziuk po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych: Rektora Uniwersytetu Wrocławskiego i K.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 lipca 2010 r. sygn. akt IV SA/Wr 171/10 w sprawie ze skargi K.G. na decyzję Rektora Uniwersytetu Wrocławskiego z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie przyznania stypendium doktoranckiego 1/ uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania; 2/ odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Wyrokiem z dnia 15 lipca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu sprawy ze skargi K.G. na decyzję Rektora Uniwersytetu Wrocławskiego z dnia [...] stycznia 2010 r. w przedmiocie odmowy przyznania stypendium doktoranckiego, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] października 2009 r., wydaną na podstawie art. 200 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. z 2005 r. Nr 164, poz. 1365 ze zm.) oraz § 3 ust. 5 Regulaminu przyznawania i wypłacania stypendiów doktoranckich w Uniwersytecie Wrocławskim, stanowiącego załącznik do Zarządzenia nr 93/2007 Rektora Uniwersytetu Wrocławskiego z dnia 7 listopada 2007 r., Prorektor ds. Nauczania Uniwersytetu Wrocławskiego nie przyznał skarżącej stypendium doktoranckiego. W uzasadnieniu decyzji organ orzekający stwierdził, że zgodnie z uchwałą Rady Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii z dnia 17 listopada 2008 r. w sprawie określenia przyjęć na I rok stacjonarnych i niestacjonarnych studiów doktoranckich nauk prawnych w roku 2009/2010, ustalono 20 stypendiów doktoranckich. Warunkiem przyznania stypendium doktoranckiego było zapewnienie realizacji programu studiów, obowiązków badawczych i dydaktycznych, o czym decydowały wyniki konkursowego postępowania rekrutacyjnego. Jako próg uzyskania pozytywnej opinii Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej w sprawie przyznania stypendium doktoranckiego przyjęto uzyskanie 25 punktów, w postępowaniu rekrutacyjnym. Skarżąca uzyskała 23 punkty i zajęła 30 miejsce na liście rankingowej, nie spełniała więc regulaminu warunków na otrzymanie stypendium. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona podniosła, że przekroczono ustalony limit miejsc ze stypendium doktoranckim oraz kierowano się w kwestii przyznania stypendium innymi kryteriami niż uzyskanie 25 punktów w postępowaniu rekrutacyjnym. Skarżąca podkreśliła, że warunkiem ubiegania się o stypendium doktoranckie, stosownie do art. 200 ust. 4 ustawy, jest niepodejmowanie pracy zarobkowej w pełnym wymiarze czasu pracy. Treść tego zapisu wskazuje, że stypendium doktoranckie ma stanowić formę wsparcia i zachęty dla doktorantów w koncentrowaniu się na działalności naukowo-badawczej i dydaktycznej, albowiem kwestia czasu, jaki może być poświęcony tym działaniom, jest kluczowa. Skarżąca nie uzyskuje żadnych dochodów, jest wyłącznie na utrzymaniu rodziców. Regularnie uczęszcza na zajęcia oferowane doktorantom I roku stacjonarnych studiów doktoranckich, odbywa dyżury konsultacyjne w wymiarze 2 h tygodniowo, uczestniczy w konferencjach naukowych, opracowała i skierowała do publikacji w Przeglądzie Ustawodawstwa Gospodarczego artykuł, kolejny przygotowuje, jak również zbiera systematycznie materiały do pracy doktorskiej. Podkreśliła także, że jako doktorantka jest w stanie zapewnić w najwyższym stopniu realizację programu studiów, obowiązków badawczych i dydaktycznych, a uzyskane środki pozwolą jej także na zakup literatury pomocnej w opracowaniu doktoratu oraz pokrycie kosztów związanych z uczestnictwem w konferencjach naukowych odbywających się poza Wrocławiem. Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzją z dnia 14 stycznia 2010 r. Prorektor Uniwersytetu Wrocławskiego utrzymał w mocy decyzję z dnia 26 października 2009 r. W motywach rozstrzygnięcia wskazał, że przyczyna przyznania 21 stypendiów doktoranckich, zamiast określonej liczby 20, wynikała z faktu, że po uwzględnieniu zarzutów kandydatów, co do poprawności obliczenia punktów, lista rankingowa została skorygowana i znalazło się na niej 21 osób, które osiągnęły przyjęte dla celów stypendium minimum 25 punktów. Organ stwierdził, że uzyskana przez stronę liczba 23 punktów była niewystarczająca do uzyskania pozytywnej opinii Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej i stypendium doktoranckiego. Organ odwoławczy podkreślił też, że wskazane przez stronę kryteria otrzymania stypendium doktoranckiego określone w § 12 Rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 19 grudnia 2006 r. w sprawie studiów doktoranckich prowadzonych przez jednostki organizacyjne uczelni, nie mogą być zastosowane w przypadku, gdy opinia Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej oraz decyzja Rektora w sprawie przyznania stypendium doktoranckiego, podejmowane są przed rozpoczęciem studiów lub w pierwszych dniach ich odbywania. Z tych też względów Rada Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii podjęła uchwałę, że stypendia doktoranckie powinny być przyznawane doktorantom, którzy w najwyższym stopniu zapewnią realizację programu studiów, obowiązków badawczych i dydaktycznych, o czym świadczyć miał wynik konkursowego postępowania rekrutacyjnego. W skardze na tę decyzję skarżąca wniosła o jej uchylenie. Zakwestionowała zasady rekrutacji na studia doktoranckie, w szczególności uprawnienia rad wydziałów do ustalania wykazu dokumentów niezbędnych przy składaniu wniosku o przyjęcie na studia doktoranckie, w szczególności zaświadczeń o uzyskanych tytułach zawodowych, ustalania listy rankingowej stanowiącej podstawę przyjęcia na studia doktoranckie, w tym limitu osób, które w roku akademickim 2009/2010 mają rozpocząć studia doktoranckie i sposobu liczenia punktów, które mają być brane pod uwagę przy ocenie kandydata. Uchylając zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą wymienionym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że jako podstawę odmowy przyznania skarżącej stypendium doktoranckiego, organ administracyjny powołał art. 200 ust. 3 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym z 27 lipca 2005 r. oraz § 3 ust. 5 Regulaminu przyznawania i wypłacania stypendiów doktoranckich. Z przepisów tych nie wynikają przesłanki przyznania stypendium doktoranckiego, a w szczególności by wystarczające kryterium rozstrzygnięcia stanowiły wyniki postępowania rekrutacyjnego. Zgodnie z powołanym art. 200 ust. 3 ustawy, właściwym do przyznania stypendium i określenia czasu jego pobierania i wysokości jest rektor. Z kolei § 3 ust. 5 Regulaminu, przyznaje prorektorowi do spraw nauczania kompetencję do podejmowania decyzji w sprawie przyznania stypendium doktoranckiego i zobowiązuje dział nauczania do przesłania decyzji prorektora doktorantom ubiegającym się o stypendium doktoranckie. W myśl § 5 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 19 grudnia 2006 r. w sprawie studiów doktoranckich prowadzonych przez jednostki organizacyjne uczelni (Dz.U. z 2007 r. Nr 1, poz. 3 ze zm.), opartego na podstawie art. 201 ustawy, rektor po zasięgnięciu opinii właściwego organu samorządu doktorantów: (...) ustala regulamin przyznawania stypendiów doktoranckich. Regulamin przyznawania i wypłacania stypendiów doktoranckich w Uniwersytecie Wrocławskim został wprowadzony Zarządzeniem Rektora Uniwersytetu Wrocławskiego nr 93/2007 z dnia 7 listopada 2007 r. Regulamin stanowi, że stypendium doktoranckie może otrzymać doktorant, który prowadzi zajęcia dydaktyczne w ramach praktyk zawodowych oraz badania naukowe ważne ze względu na rozwój Uczelni lub realizację jej celów i zadań. Stypendium przyznaje się na wniosek doktoranta według wzoru, stanowiącego Załącznik do niniejszego Regulaminu (§ 2 ust. 1). Wydziałowa Komisja Rekrutacyjna biorąc pod uwagę wagę tematu badawczego podejmowanego przez doktoranta oraz potrzeby dydaktyczne wydziału sporządza listę kandydatów doktorantów, których wnioski o stypendium doktoranckie uzyskają poparcie komisji. Informację dotyczącą poparcia komisji, kandydat otrzyma wraz z decyzją o przyjęciu na studia doktoranckie (§ 3 ust. 2). Przepis § 2 ust. 1 Regulaminu został znowelizowany Zarządzeniem Rektora Uniwersytetu Wrocławskiego z dnia 7 lipca 2009 r. nr 84/2009 i w chwili orzekania w sprawie miał następujące brzmienie: "stypendium doktoranckie może otrzymać doktorant, który terminowo realizuje program studiów doktoranckich i wykazuje się zaangażowaniem w prowadzeniu zajęć dydaktycznych lub badawczych w ramach praktyk zawodowych albo zaangażowaniem w realizację badań naukowych prowadzonych przez jednostkę organizacyjną uczelni. Stypendia przyznaje się na wniosek doktoranta według wzoru, stanowiącego Załącznik do niniejszego Regulaminu". Sąd I instancji podkreślił, że zdanie pierwsze tego przepisu jest wiernym przeniesieniem do regulaminu przepisu § 12 wspomnianego rozporządzenia. Istotną wskazówkę jak ocenić wnioski o stypendia doktoranckie stanowi § 3 ust. 2 Regulaminu, w którym wyróżniono takie czynniki jak: istota tematu badawczego podejmowanego przez doktoranta oraz potrzeby dydaktyczne wydziału. Zdaniem Sądu te jedynie względy, obok wymienionych w przepisie § 2 ust. 1 Regulaminu, mogą stanowić przesłanki pozytywnego bądź negatywnego rozstrzygnięcia w sprawie z wniosku doktoranta o przyznanie stypendium doktoranckiego, przy tym przesłanki te muszą istnieć w chwili załatwienia wniosku doktoranta. Organ orzekający nie może więc wnosić, w oparciu o wyniki postępowania rekrutacyjnego, o istnieniu rękojmi, że wnioskodawca wspomniane względy spełni w przyszłości. Tymczasem w obu omówionych decyzjach przesłanki te zostały pominięte. Skarżąca we wniosku o ponowne rozpatrzenie jej sprawy wskazała okoliczności, które należało ocenić z uwzględnieniem wskazanych unormowań. Tego jednakże nie uczyniono nawet w tym stadium postępowania. Skargi kasacyjne od powyższego wyroku wniosła zarówno skarżąca jak i organ administracji. Organ zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez: 1) błędną wykładnię art. 200 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym, § 3 ust. 5 Regulaminu, polegającą na uznaniu, że przepisy te nie określają podstawy do podjęcia decyzji odmawiającej przyznania stypendium doktoranckiego; 2) niewłaściwe zastosowanie § 2 ust. 1 i § 3 ust. 2 Regulaminu poprzez uznanie, że jedynie przesłanki, które są wymienione w powyższych przepisach mogą stanowić podstawę pozytywnego bądź negatywnego rozstrzygnięcia w sprawie wniosku doktoranta o przyznanie stypendium. Zarzucił również naruszenie prawa materialnego to jest art. 3 § 1 i art. 145 § 1 lit. c) w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez pominięcie w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania w sprawie, które w ocenie Sądu są konieczne do wydania przez organ prawidłowego rozstrzygnięcia. Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 2, art. 7, art. 8 ust. 2, art. 32, art. 70 ust. 5, art. 87, art. 92 Konstytucji RP, art. 201 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, § 12 i § 13 ust. 2 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 19 grudnia 2006 r. w sprawie studiów doktoranckich prowadzonych przez jednostki organizacyjne uczelni, co skutkowało błędnym przyjęciem, że podstawą wydania decyzji o przyznaniu bądź odmowie przyznania stypendium doktoranckiego stanowią postanowienia § 2 ust. 1 oraz z § 3 ust. 2 Regulaminu, mimo że w demokratycznym państwie prawa jedynie przepisy powszechnie obowiązujące mogą stanowić podstawę decyzji administracyjnej. Prawo do ustalania kryteriów przyznania stypendium doktoranckiego stanowi wyłączne uprawnienie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego i kryteria przez niego ustalone w § 12 i postanowienia § 13 ust. 2 rozporządzenia w sprawie studiów doktoranckich prowadzonych przez jednostki organizacyjne uczelni powinny być stosowane w odniesieniu do każdego doktoranta, który się o nie ubiega, bez względu na to, w jakiej uczelni odbywa studia (zasada równości), gdyż kwestia ta nie została pozostawiona autonomicznym decyzjom uczelni. Zarzuciła również błędną wykładnię § 5 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 19 grudnia 2006 r. poprzez błędne przyjęcie, że w oparciu o wskazany przepis, rektor władny jest określić w ustalonym przez siebie regulaminie przyznawania stypendiów doktoranckich kryteria przyznawania tych stypendiów, co skutkowało błędnym uznaniem przez Sąd, że postanowienia § 2 ust. 1 i § 3 ust. 2 regulaminu stanowią podstawę wydania decyzji o przyznaniu bądź odmowy przyznania stypendium doktoranckiego. Strona podniosła również zarzut naruszenia przepisów postępowania – art. 3 § 1, § 2 pkt 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/, art. 141 § 4 p.p.s.a., albowiem w uzasadnieniu wyroku nie ustosunkowano się do zarzutów podniesionych w skardze w zakresie naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, tj. art. 2, art. 7, art. 8 ust. 2, art. 32, art. 87 Konstytucji RP § 12, § 13 rozporządzenia z dnia 19 grudnia 2006 r. w związku z art. 201 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym oraz prawa procesowego, tj. art. 6, art. 7, 8, art. 11, art. 12 § 1, art. 15, art. 35 § 3, art. 36, art. 77, art. 107 § 3, art. 136, art. 138 k.p.a., jak również co do tego, że ani wynik konkursowego postępowania rekrutacyjnego, ani opinia Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej, a także uchwała Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu Wrocławskiego w przedmiocie uzależnienia udzielenia stypendium doktoranckiego od wyniku konkursowego postępowania rekrutacyjnego, nie może stanowić o przyznaniu bądź odmowie przyznania stypendium doktoranckiego W ocenie skarżącej Sąd I instancji błędnie przyjął, że skarżąca w postępowaniu rekrutacyjnym uzyskała 23 punkty i zajęła 3 pozycję na liście rankingowej, mimo że z akt sprawy wynika, iż skarżąca w postępowaniu rekrutacyjnym uzyskała 24 punkty i zajęła 21 pozycję na liście rankingowej oraz że limit ilości punktów z postępowania rekrutacyjnego, który uprawniał do uzyskania pozytywnej decyzji w przedmiocie stypendium doktoranckiego wynosił 25 punktów, pomimo że z akt sprawy wynika, że w stosunku do jednej osoby, która uzyskała 24 punkty, zajęto pozytywne stanowisko o przyznaniu stypendium doktoranckiego i w konsekwencji wydano decyzję o przyznaniu jej stypendium doktoranckiego. Skarżąca zarzuciła ponadto, że błędnie przypisano jej zarzuty, stanowiące w istocie wypowiedź organu zawartą w odpowiedzi na skargę, dotyczącą uprawnień rad wydziałów do ustalania wykazu dokumentów niezbędnych przy składaniu wniosku o przyjęcie na studia doktoranckie. W ocenie skarżącej, pomimo stwierdzenia przez Sąd I instancji uchybień organu w toku postępowania administracyjnego, Sąd nie wskazał przepisów, z którymi związane są te uchybienia, poprzestając jedynie na ogólnikowym stwierdzeniu "skarżąca we wniosku o ponowne rozpatrzenie jej sprawy wskazała okoliczności, które należało ocenić z uwzględnieniem wskazanych unormowań. Tego jednakże nie uczyniono nawet w tym stadium postępowania; orzeczenia organu administracyjnego nie mogły się zatem ostać." Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżącej organ wniósł o jej oddalenie w części nieobjętej kasacją organu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Obie złożone w sprawie skargi kasacyjne zawierają zarzuty naruszenia prawa materialnego. Ocena trafności tych zarzutów zależy od stwierdzenia, że w sprawie prawidłowo został ustalony stan faktyczny. Niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego, stanowiące – zgodnie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. – podstawę kasacyjną polega bowiem na błędzie subsumcji wyrażającym się tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, albo że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyd. 2, Wyd. Prawnicze 2006, s. 367). W rozpoznawanej sprawie K.G. zakwestionowała prawidłowość ustalonego w postępowaniu administracyjnym stanu faktycznego, który również Sąd I instancji uznał za ustalony prawidłowo. Skarżąca twierdziła, że w postępowaniu rekrutacyjnym otrzymała 24 punkty i uzyskała 21 pozycję na liście, a nie – jak ustalono w postępowaniu – 23 punkty odpowiadające 30 pozycji. Wiąże się z tym zarzut naruszenia przez WSA art. 3 § 1 i § 2 pkt 1, art. 141 § 4 i 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. Zarzut ten skarżąca powiązała także z faktem nieustosunkowania się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu do jej stanowiska zaprezentowanego w skardze skierowanej do tego Sądu dotyczącego obrazy w postępowaniu administracyjnym szeregu przepisów Konstytucji RP, Kodeksu postępowania administracyjnego i mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego. Tak sformułowane zarzuty należy uznać za uzasadnione. Skarżąca w treści swojej skargi do WSA (s. 5) kwestionowała prawidłowość ustalenia stanu faktycznego sprawy, w tym stwierdzenia organu co do ilości uzyskanych przez nią punktów oraz jej miejsca na liście rankingowej. Zarówno do tego zarzutu jak i do zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego przez przyjęcie za podstawę decyzji przepisów, które – zdaniem skarżącej – nie mogły stanowić takiej podstawy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie ustosunkował się. Stanowi to naruszenie przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem wymagane tym przepisem przedstawienie stanu sprawy obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń faktycznych dokonanych przez organ administracji publicznej, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem. Przedstawienie z kolei zarzutów podniesionych w skardze i stanowisk pozostałych stron łączy się w oczywisty sposób z obowiązkiem ustosunkowania się Sądu I instancji do tych zarzutów i stanowisk, gdyż na tym polega sądowa kontrola działalności administracji publicznej, w tym zgodności z prawem wydawanych przez te organy decyzji i innych aktów administracyjnych (art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – p.u.s.a., art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – p.p.s.a.). Brak ustosunkowania się Sądu I instancji do zarzutów skargi K.G. czyni tę skargę – w przedstawionym wyżej zakresie – zasadną. Pełna ocena wszystkich zarzutów skargi kasacyjnej Uniwersytetu Wrocławskiego wymaga wcześniejszego ustosunkowania się Sądu I instancji do treści tych zarzutów skargi kasacyjnej K.G., w których kwestionuje ona prawne podstawy zaskarżonej decyzji. Z braku wystarczających w tym przedmiocie rozważań Sądu I instancji zaskarżony wyrok podlega uchyleniu, gdyż braku tych ocen nie może zastąpić stanowisko NSA rozpoznającego skargi kasacyjne. Jednakże wobec stanowiska Sądu I instancji kwestionującego możliwość oceny kryteriów przyznawania stypendiów doktoranckich na podstawie ilości punktów uzyskanych w postępowaniu rekrutacyjnym kandydata na studia doktoranckie i jego miejsca na liście rankingowej, należy stwierdzić, że wyłączne i ścisłe stosowanie zasad wymienionych w § 2 ust. 1 i § 3 ust. 2 regulaminu przyznawania i wypłacania stypendiów doktoranckich w Uniwersytecie Wrocławskim mogłoby się okazać niewystarczające do rozstrzygania wniosków osób przyjętych na pierwszy rok studiów o przyznanie im stypendium doktoranckiego. Kwestionując przyjętą w Uniwersytecie Wrocławskim praktykę przyznawania takich stypendiów Sąd I instancji nie ustosunkował się (niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze skierowanej do tego Sądu) do stanowiska Uniwersytetu, że w stosunku do osób rozpoczynających studia okoliczności wymienione w § 2 ust. 1 można ustalić wyłącznie na podstawie prognozy opartej o dotychczasowe osiągnięcia zawodowe doktoranta oceniane w obiektywnym konkursowym postępowaniu rekrutacyjnym. Taka ocena łącznie ze wskazanymi w § 3 ust. 2 regulaminu potrzebami dydaktycznymi uczelni i wagą tematu badawczego podjętego przez doktoranta dawałyby podstawy do oceny, czy uczelnia w ramach swojej autonomii i uznania opartego o obiektywne kryteria ma podstawy do uwzględnienia wniosku o przyznanie stypendium. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie rozważył przy tym, czy ścisłe przestrzeganie przepisów obowiązującego regulaminu nie spowodowałoby, że przyznanie stypendiów osobom rozpoczynającym studia doktoranckie w ogóle nie byłoby możliwe. Zarzuty skargi kasacyjnej Uniwersytetu Wrocławskiego należy uznać więc za uzasadnione. Dotyczy to również podniesionego w obu skargach kasacyjnych zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., w tym przez niezawarcie w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny winien, przede wszystkim, ocenić prawidłowość ustalenia stanu faktycznego sprawy. Następnie winien ustosunkować się do treści skargi, w tym zarzutów dotyczących niekonstytucyjności powołanych w decyzji przepisów oraz wskazać te normy prawne, które stanowią prawidłowe podstawy do wydawania decyzji o przyznaniu lub odmowie przyznania spornego stypendium. Na tej podstawie należy dopiero ocenić zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów NSA na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. a w zakresie kosztów postępowania kasacyjnego na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.