I OZ 663/10

Dnia 17 września 2010 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 17 września 2010 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia C. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 lipca 2010 roku, sygn. akt III SO/Gd 16/10 oddalające wniosek C. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi C. W. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Gdańsku z dnia [...] października 2004 roku w przedmiocie przyznania renty postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 16 lipca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił C. W. przyznania prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Gdańsku z dnia [...] października 2004 r. w przedmiocie przyznania renty. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżący wnioskiem z dnia 17 czerwca 2010 r. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Jak wynika z treści wniosku, jak również znajdujących się w aktach kopii skargi z dnia 19 maja 2010 r., pisma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 14 czerwca 2010 r. i pisma Sądu z dnia 8 czerwca 2010 r., wnioskodawca wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Gdańsku z dnia [...] października 2004 r. w przedmiocie przyznania renty zarzucając jej niezgodność z prawem. Skarga ta została przesłana do ZUS Oddział w Gdańsku. Sądowi I instancji z urzędu wiadomo jest, że do chwili obecnej skarga nie została przez organ do Sądu przekazana. Odmawiając przyznania prawa pomocy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyjaśnił, że prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi, a zatem gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie przesłanek wskazanych w art. 58 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd I instancji stanął na stanowisku, że zaskarżenie decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie przyznania renty jest równoznaczne z oczywistą bezzasadnością skargi, bowiem Sąd administracyjny nie jest właściwy do badania tego typu rozstrzygnięć. Odwołania od takich decyzji rozpatruje sąd powszechny, tj. właściwy sąd okręgowy – sąd pracy i ubezpieczeń społecznych. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie jest nieuzasadnione i podlega oddaleniu. . Stosownie do treści art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. - prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela pogląd zaprezentowany w zaskarżonym postanowieniu. Przyznanie prawa pomocy, nawet jeśli zachodzą ku temu przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony (art. 246 § 1 i 2 p.p.s.a.), jest niedopuszczalne w razie oczywistej bezzasadności skargi. Skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że nie może zostać uwzględniona. Zastosowanie art. 247 p.p.s.a. jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości co do braku szans na jej uwzględnienie. W przeciwnym razie mogłoby dojść do naruszenia konstytucyjnego prawa strony do sądu. Potrzeba zastosowania art. 247 p.p.s.a. będzie zachodziła przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. Z taką sytuacją mamy niewątpliwie do czynienia w niniejszej sprawie. Jak wynika z analizy akt sprawy, skarżący wnosi skargę na decyzję organu rentowego, na mocy której przeliczono podstawę wymiaru zawieszonej renty. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, do rozpoznania odwołania od tej decyzji właściwy był sąd okręgowy – sąd pracy i ubezpieczeń społecznych. Jak wynika z pisma organu z dnia 5 lipca 2010 r. nadesłanego wraz z zażaleniem skarżący wniósł odwołanie od decyzji z dnia [...] października 2010 r., które zostało odrzucone z uwagi na uchybienie terminu do jego wniesienia (sygn. akt VIII U 704/06). Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że skarga będzie podlegać odrzuceniu, ze względu na brak właściwości sądu administracyjnego do jej rozpoznania. W konsekwencji niedopuszczalne było rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w postanowieniu.